"အမေတစ်ယောက်ရဲ့ ဝဋ်ကြွေး"
"အမေ... အမေ့ဆီမှာ သိမ်းထားတဲ့ ရွှေနားကပ်လေး ခဏပေးဝတ်ပါဦး၊ သမီး ဒီနေ့ သူငယ်ချင်းမင်္ဂလာဆောင် သွားစရာရှိလို့"
ချွေးမဖြစ်သူ သီရိ ရဲ့ အသံက ချိုသာလွန်းနေပေမဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ ဒေါ်မြစိန်ရဲ့ နားကပ်လေးဆီက မခွာဘူး။ အဲ့ဒီနားကပ်လေးက ဒေါ်မြစိန် တစ်သက်လုံး ရုန်းကန်ပြီး စုဆောင်းထားခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးလက်ကျန် ရတနာလေး။
"အမေ့မှာ ဒါလေးပဲ ကျန်တော့တာ သီရိရယ်... အမေ သေရင် သားကြီးတို့အတွက် ထားခဲ့မလို့ပါ"
ဒေါ်မြစိန်ရဲ့ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ အခန်းဝကနေ သားဖြစ်သူ မောင်မောင် က ဒေါသတကြီး ဝင်လာတယ်။
"အမေကလည်း... မိန်းမက ခဏပဲ ငှားဝတ်မယ် ပြောတာကို။ အမေက သားတို့ကို မယုံဘူးလား? အမေ နေမကောင်းဖြစ်တုန်းက ဆေးရုံစရိတ်တွေ ဘယ်သူစိုက်ထားလဲဆိုတာ အမေမမေ့နဲ့လေ!"
သားဖြစ်သူရဲ့ စကားက ဒေါ်မြစိန်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို လှံနဲ့ထိုးလိုက်သလိုပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က သူမ နှလုံးခွဲစိတ်တုန်းက သားနဲ့ချွေးမကပဲ ကြည့်ရှုခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအတွက် အမေ့ရဲ့ ဂရန်ကို သူတို့အမည်ပေါက် ပြောင်းခဲ့ကြပြီးပြီလေ။
နောက်ဆုံးတော့ ဒေါ်မြစိန် လက်လျှော့လိုက်ရပြီး နားကပ်လေးကို ချွတ်ပေးလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့... အဲ့ဒီနေ့ညမှာတင် မောင်မောင်နဲ့ သီရိတို့ အခန်းထဲက စကားပြောသံတွေကို ဒေါ်မြစိန် မတော်တဆ ကြားလိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့...
"ကိုမောင်... နားကပ်ကတော့ ရပြီ။ အခု အမေ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ? ဒီအိမ်မှာ ဆက်ထားရင် ကျွန်မတို့ အေးအေးဆေးဆေး မနေရဘူး။ သူက အမြဲတမ်း နေမကောင်းဖြစ်နေတာ၊ ဆေးဖိုးတွေကလည်း မနည်းဘူး"
"စိတ်မပူပါနဲ့ သီရိရာ... ငါ အားလုံး စီစဉ်ပြီးပြီ။ မနက်ဖြန် မိုးမလင်းခင် အမေ့ကို ဘုရားဖူးသွားမယ်ဆိုပြီး ခေါ်ထုတ်သွားမယ်။ ပြီးရင်..."
မောင်မောင်ရဲ့ စကားသံက တိုးသွားပေမဲ့ ဒေါ်မြစိန် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာတယ်။ သူမ မွေးခဲ့တဲ့ သား... သူမ ရင်ခွင်ထဲမှာ ချော့မြှူခဲ့တဲ့ သားက အခု သူမကို လမ်းဘေးမှာ စွန့်ပစ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား?
ဒေါ်မြစိန် မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပြီး အခန်းထဲကို တိတ်တဆိတ် ပြန်ဝင်ခဲ့တယ်။ သူမ လက်ထဲမှာတော့ ဖုန်တက်နေတဲ့ ဖုန်းအဟောင်းလေး တစ်လုံး ရှိနေတယ်။ သူမ တုန်ရီနေတဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ နံပါတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်တယ်။
ဒေါ်မြစိန်ရဲ့ တုန်ရီနေတဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေ နှိပ်လိုက်တဲ့ နံပါတ်ကတော့ သူမ တစ်သက်လုံး အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားခဲ့တဲ့ သမီးငယ်လေး နှင်း ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ပါ။
လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က နှင်းဟာ မိခင်သဘောမတူတဲ့သူနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့လို့ ဒေါ်မြစိန်က အိမ်ပေါ်က နှင်ချခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက သားကြီး မောင်မောင်က "အမေ... ဒီလိုသမီးမျိုးကို အမေ့အနားမှာ မထားပါနဲ့၊ ကျွန်တော်ပဲ အမေ့ကို လုပ်ကျွေးပါ့မယ်" ဆိုတဲ့ စကားကြောင့် နှင်းကို ရေစက်ချ ဖြတ်တောက်ပစ်ခဲ့တာ။
ဖုန်းတစ်ဖက်က လူခေါ်သံ သုံးချက်လောက်အကြာမှာတော့... "ဟယ်လို... အမေလား" တစ်ဖက်က တုန်ရင်နေတဲ့ အသံလေး ထွက်လာတယ်။ မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို သူမ မေ့မထားခဲ့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ဒေါ်မြစိန်ရဲ့ ရှိုက်သံက ထိန်းမရတော့ပါဘူး။
"နှင်း... အမေ့ကို လာခေါ်ပါဦး သမီးရယ်... အမေ... အမေ မှားခဲ့တယ်"
နောက်တစ်နေ့ မိုးမလင်းခင်...
မောင်မောင်က အစီအစဉ်အတိုင်း အခန်းဝကို လာခေါက်တယ်။ "အမေ... ထတော့လေ၊ ဘုရားဖူးသွားဖို့ ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား"
ဒေါ်မြစိန်က အထုပ်အပိုးလေး တစ်ထုပ်ကို ဆွဲပြီး အခန်းထဲက ထွက်လာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက အရင်နေ့တွေလို နွမ်းလျမနေဘဲ တည်ငြိမ်နေတာကို မောင်မောင် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ အိမ်ရှေ့ကို ရောက်တဲ့အခါ ကားတစ်စီး ရပ်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါ မောင်မောင့်ကား မဟုတ်ဘူး။
ကားပေါ်ကနေ ဆင်းလာတာကတော့ အရွယ်ရောက်ပြီး ပိုရင့်ကျက်သွားတဲ့ နှင်း နဲ့ သူမရဲ့ အမျိုးသား။
"ဟေ့... နင်တို့က ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ?" မောင်မောင်က အံ့အားသင့်ပြီး ဒေါသတကြီး မေးလိုက်တယ်။
ဒေါ်မြစိန်က သားဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စက် အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "သား... မင်း ငါ့ကို ဘုရားဖူးခေါ်သွားပြီး ဘယ်မှာ စွန့်ပစ်မလို့လဲဆိုတာ ငါသိတယ်"
မောင်မောင်နဲ့ သီရိတို့ မျက်နှာတွေ ပြာနှမ်းသွားကြတယ်။ "အမေ... အဲ့ဒါက..."
"တော်တော့... မင်းတို့ ငါ့အပေါ် ဘယ်လောက် ရက်စက်ခဲ့သလဲဆိုတာ ငါ့ရင်ထဲမှာပဲ ထားလိုက်ပါတော့မယ်။ မင်းတို့ အပိုင်စီးထားတဲ့ ဒီအိမ်နဲ့ ခြံကိုတော့ ငါပြန်မယူတော့ဘူး။ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးလက်ကျန် ရွှေနားကပ်လေးကိုလည်း မင်းတို့ ယူလိုက်ကြပါတော့။ ဒါဟာ ငါ့ကို မွေးပေးခဲ့တဲ့အတွက် မင်းတို့ကို ပေးတဲ့ 'အကျွေး' လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်မယ်"
ဒေါ်မြစိန်က နှင်းရဲ့ လက်ကို တွဲပြီး ကားပေါ်ကို တက်လိုက်တယ်။ ကားလေး ထွက်ခွာသွားတဲ့အထိ နောက်လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။
သုံးလအကြာ
မောင်မောင်နဲ့ သီရိတို့ ဇနီးမောင်နှံဟာ ပျော်ရွှင်မနေခဲ့ကြပါဘူး။ ဒေါ်မြစိန် ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ သူတို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ လုပ်ငန်းတွေ ဆုံးရှုံးပြီး အကြွေးတွေ တက်လာခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဒေါ်မြစိန်ရဲ့ အိမ်ကိုပါ ရောင်းချပြီး အကြွေးဆပ်လိုက်ရတယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ မောင်မောင်ဟာ မြို့စွန်က စားသောက်ဆိုင်လေးတစ်ခုမှာ အလုပ်သမားအဖြစ် ဝင်လုပ်နေတုန်း စားပွဲတစ်ခုမှာ ထိုင်နေတဲ့ လူတစ်စုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒါကတော့ ကျန်းမာရွှင်လန်းနေတဲ့ ဒေါ်မြစိန် ရယ်၊ သူမကို ဂရုတစိုက်နဲ့ ဟင်းခပ်ပေးနေတဲ့ နှင်း တို့ မိသားစုလေးရယ်ပါ။
ဒေါ်မြစိန်ရဲ့ နားမှာတော့ သူမ ပေးခဲ့တဲ့ နားကပ်လေး မဟုတ်တော့ဘဲ သမီးဖြစ်သူ အသစ်ဝယ်ပေးထားတဲ့ တောက်ပနေတဲ့ နားကပ်အသစ်လေးက ဝင်းပနေတယ်။
မောင်မောင်ဟာ အနားကို သွားပြီး နှုတ်ဆက်ဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ ဒေါ်မြစိန်ရဲ့ အေးချမ်းနေတဲ့ မျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူကိုယ်တိုင်ပဲ ခြေလှမ်းတွေ ဆုတ်နစ်သွားခဲ့တယ်။ မိဘကို စွန့်ပစ်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့တဲ့ သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ အဲ့ဒီနွေးထွေးတဲ့ ဝိုင်းလေးထဲမှာ နေရာမရှိတော့ဘူးဆိုတာ သူ နာကျင်စွာ သိလိုက်ရလို့ပါပဲ။