"အချစ်၊ သေခြင်းနဲ့ အရူးဖြစ်သွားသော မိန်းမ"
အပိုင်း (၁)
ရန်ကုန်မြို့၏ အစည်ကားဆုံး လမ်းဆုံတစ်ခုတွင် ဆံပင်ဖားလျားနှင့် မိန်းမတစ်ယောက် ကခုန်နေသည်။ သူမလက်ထဲတွင် ညစ်ပေနေသော အဝတ်စုတ်ဖြင့် ပတ်ထားသည့် သစ်ကိုင်းခြောက်လေးများကို ရင်ခွင်ပိုက်လျက် "သားလေး... ဗိုက်ဆာနေပြီလား" ဟု တိုးတိုးလေး မေးနေတတ်သည်။ လူတွေက သူမကို 'အရူးမ' ဟု ခေါ်ကြသည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးအစုံ၌ နာကျင်မှုနှင့် အတိတ်၏ အရိပ်အယောင်များ ခိုတွဲနေဆဲ။
လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က... သူမသည် မြို့မျက်နှာဖုံး သူဌေးကြီး ဦးဘုန်းမြတ်၏ တစ်ဦးတည်းသောသမီး "မေသက်" ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်က ကားဒရိုင်ဘာ ကျော်စွာနှင့် ချစ်ကြိုက်မိပြီး ကိုယ်ဝန်ရသွားခဲ့သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဒေါသတကြီး နှင်ထုတ်ခြင်းကို ခံရသည့်ညတွင် မိုးများက သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေခဲ့သည်။ "သွား... အခုချက်ချင်း ငါ့အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွား!" ဟူသော အဖေ၏ အော်ဟစ်သံသည် သူမဘဝကို ထာဝရ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ မေသက်သည် ကျော်စွာ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အမှောင်ထုထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းခဲ့သည်။
အပိုင်း (၂)
ကျော်စွာသည် သူမကို မြို့ပြင်က ကျူးကျော်ရပ်ကွက်လေးတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ရွှေပန်းကန်နှင့် စားခဲ့ရသော မေသက်သည် ယခုမူ ဝါးကပ်တဲလေးထဲတွင် မီးခိုးနံ့များကြား အသားကျအောင် ကြိုးစားရသည်။ ကျော်စွာသည် ဆိုက်ကားနင်းကာ သူမနှင့် မွေးလာမည့် ရင်သွေးလေးအတွက် ရုန်းကန်ရှာဖွေသည်။
"မေ... ကိုယ် မင်းကို ဒီထက်ပိုကောင်းအောင် ထားချင်တာ" ဟု ကျော်စွာက ပြောသည့်အခါတိုင်း မေသက်က "ကိုကိုသာ ရှိရင် မေ ဘာမှမလိုချင်ဘူး" ဟု ပြုံးကာ ဖြေခဲ့သည်။ သို့သော် ဆင်းရဲခြင်း၏ ဒဏ်ကို စတင်ခံစားလာရသည်။
အပိုင်း (၃)
မေသက်၏ ကိုယ်ဝန်မှာ ရင့်မာလာသည်။ တစ်နေ့တွင် ကျော်စွာသည် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေသည့်ကြားမှ ဆိုက်ကားထွက်နင်းသည်။ ထိုနေ့က မေသက်၏ ဗိုက်ထဲတွင် ကလေးလေးသည် ထူးထူးခြားခြား လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ ညဉ့်နက်သည်အထိ ကျော်စွာ ပြန်မလာခဲ့။ မေသက်သည် တဲလေး၏ တံခါးဝတွင် ထိုင်ကာ မိုးရေထဲသို့ ငေးကြည့်ရင်း ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် စောင့်နေခဲ့သည်။
အပိုင်း (၄)
ကျော်စွာ ဆိုက်ကားထွက်နင်းရင်း ကားတိုက်သေဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းဟာ မေသက်အတွက်တော့ ကမ္ဘာပျက်သလိုပါပဲ။ အားကိုးရာမဲ့သွားတဲ့ မေသက်ဟာ ဗိုက်ထဲက ရင်သွေးလေးအတွက် အံကြိတ်ပြီး သူမကို နှင်ထုတ်ခဲ့တဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးဘုန်းမြတ်ဆီကို ပြန်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။
"ဖေဖေက သမီးကို မုန်းပေမဲ့ မြေးလေးကိုတော့ သနားမှာပါ"
ဒါပေမဲ့ သူမ အိမ်တော်ကြီးဆီ ရောက်တဲ့အခါ တွေ့လိုက်ရတာက သူမ ထင်ထားသလို မဟုတ်ပါဘူး။ သူမ ခိုးရာလိုက်ပြေးသွားတဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာကြောင့် သူမရဲ့ မိဘနှစ်ပါးစလုံးဟာ အိပ်ရာထဲ ဘုံးဘုံးလဲ ကျန်းမာရေးတွေ ဖောက်ပြန်နေခဲ့ကြပါတယ်။ စီးပွားရေးတွေလည်း ဦးဆောင်မယ့်သူမရှိဘဲ တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာခဲ့ပါပြီ။
အပိုင်း (၅)
မိဘတွေဟာ သမီးဖြစ်သူ ပြန်ရောက်လာတာကို မြင်ပေမဲ့ စကားပင် မပြောနိုင်ရှာတော့ပါဘူး။ ဆေးဖိုးဝါးခများက တစ်နေ့တခြား များပြားလာတာကြောင့် အိမ်တော်ကြီးကို ရောင်းချလိုက်ရပြီး တိုက်ခန်းလေးတစ်ခုဆီ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရပါတယ်။
ဒါတင်မကသေးပါဘူး။ အိမ်ရောင်းလို့ ရတဲ့ လက်ကျန်ငွေလေးတွေကိုလည်း ယုံကြည်ရတဲ့သူတွေက လိမ်လည်ယူဆောင်သွားကြပါတယ်။ မေသက်ဟာ ကိုယ်ဝန်အရင့်အမာနဲ့ မိဘတွေကို ပြုစုရင်း၊ ငွေရေးကြေးရေး အကျပ်အတည်းတွေကြားမှာ အစားမမှန်၊ အအိပ်မမှန်ဘဲ စိတ်ဝေဒနာတွေ စတင်ခံစားလာရပါတော့တယ်။
အပိုင်း (၆)
တစ်ညမှာတော့ မေသက်ဟာ ဆေးဝယ်ဖို့ အပြင်ထွက်နေတုန်း သူမရဲ့ မိဘနှစ်ပါးစလုံးဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လက်ချင်းတွဲလျက် အသက်ရှူရပ်သွားခဲ့ကြပါတယ်။ မေသက် ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံး နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။
"သမီး... သမီး ပြန်လာပြီလေ... ဖေဖေ... မေမေ... ထပါဦး..."
သူမရဲ့ အော်ဟစ်သံဟာ တိုက်ခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေပါတယ်။ အားကိုးရာ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားတဲ့အပြင် မိဘတွေကိုပါ သေအောင်လုပ်ခဲ့မိပြီဆိုတဲ့ အသိက သူမကို အရူးတစ်ပိုင်း ဖြစ်သွားစေခဲ့ပါတယ်။ သူမဟာ ငိုလည်းမငိုနိုင်တော့ဘဲ ဟားတိုက်ရယ်မောရင်း လမ်းပေါ်သို့ လွင့်စင်ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
အပိုင်း (၇)
ဗိုက်ထဲက ကလေးကတော့ ထွက်လာဖို့ အချိန်တန်ပြီမို့ မေသက်ဟာ လမ်းဘေးက ဇရပ်ဟောင်းတစ်ခုမှာ တစ်ယောက်တည်း ဝေဒနာတွေကို အန်တုရင်း ကလေးမွေးဖွားခဲ့ပါတယ်။ ကလေးရဲ့ ငိုသံလေး ထွက်လာတဲ့အခါမှာ သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး တစ်ချက် လက်သွားခဲ့ပါတယ်။
"သားလေး... မေမေတို့မှာ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်တော့တယ်နော်..."
ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက သူမကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရက်စက်ခဲ့ပါတယ်။ အာဟာရချို့တဲ့မှုနဲ့ မိခင်ရဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာတွေကြောင့် ကလေးငယ်ဟာ မွေးပြီး မိနစ်ပိုင်းအကြာမှာပဲ မေသက်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာတင် အေးစက်သွားခဲ့ပါတယ်။
အပိုင်း (၈)
ကျော်စွာ သေတာက စလို့၊ မိဘတွေ ဆုံးရှုံးတာ၊ အိမ်ရောင်းရတာ၊ အလိမ်ခံရတာနဲ့ နောက်ဆုံး ရင်သွေးလေး သေဆုံးသွားတာတွေဟာ မေသက်ရဲ့ စိတ်ကို လုံးဝ ရိုက်ချိုးလိုက်ပါတော့တယ်။ သူမဟာ သေဆုံးသွားတဲ့ သားလေးကို သစ်ကိုင်းခြောက်လေးတွေနဲ့ အလဲအလှယ်လုပ်ပြီး "ဒါ ငါ့သားလေး... ဒါ ငါ့သားလေး..." လို့ ရေရွတ်ရင်း အရူးကြီး ရူးသွားခဲ့ရပါတယ်။
သူမဟာ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ လမ်းမတွေပေါ်မှာ ဆံပင်ဖားလျားနဲ့ ကခုန်နေပါတော့တယ်။ သူမရဲ့ ကမ္ဘာထဲမှာတော့ ကျော်စွာက ကားမောင်းနေဆဲ၊ မိဘတွေက ပြုံးနေဆဲ၊ သားလေးက နို့စို့နေဆဲပါ။
အပိုင်း (၉)
နှစ်အနည်းငယ် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီအရူးမလေးကို မြစ်ကမ်းနားမှာ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေတဲ့ညတစ်ညမှာ နောက်ဆုံးတွေ့လိုက်ကြရပါတယ်။ သူမဟာ သစ်ကိုင်းထုပ်လေးကို ပွေ့ချီရင်း မြစ်ထဲကို လမ်းလျှောက်ဝင်သွားခဲ့ပါတယ်။
"ကိုကို... ဖေဖေ... မေမေ... သားလေးကို ခေါ်လာပြီနော်..."
သူမရဲ့ ဘဝဟာ အလွန်ကို လှပခဲ့ဖူးပေမဲ့ နိဂုံးမှာတော့ ဘယ်သူမှ မမှတ်မိတော့တဲ့ လမ်းဘေးက ဝိညာဉ်တစ်ခုအဖြစ် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပါတယ်။ လောကကြီးက သူမအပေါ် ရက်စက်ခဲ့သမျှကို သူမဟာ ထာဝရ အိပ်စက်ခြင်းနဲ့ပဲ အလဲအလှယ် လုပ်သွားခဲ့ပါတော့တယ်။