"တဏှာနွံမှ လွတ်မြောက်နိုင်သူ"

 

အခန်း (၁) 

ညသည် မှောင်မည်းနေပြီး မိုးကလည်း သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ လေပြင်းများကြောင့် အိမ်ဘေးရှိ သရက်ပင်ကြီးက တဖြဖြနှင့် လှုပ်ခါနေ၏။ ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့တံခါးကို ပြင်းထန်စွာ ခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အမေဖြစ်သူ ဒေါ်နုက တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ မိုးရေထဲတွင် စိုရွှဲလျက်၊ ဒူးထောက်လျက်ရှိသော ဦးလေးဖြစ်သူ ဦးတင်ဖေကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "ငါ့ညီမရယ်... အစ်ကိုကြီးကို ကယ်ပါဦး။ အကြွေးရှင်တွေက သတ်တော့မယ်၊ သွားစရာလည်း မရှိတော့လို့ပါ" ဒေါ်နုသည် သံယောဇဉ်ကြီးသူပီပီ အစ်ကိုဖြစ်သူကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ ထိုစဉ် အိမ်နောက်ဖက်မှ ထွက်လာသော သမီးဖြစ်သူ 'ရွှေရည်' ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ ဦးတင်ဖေ၏ မျက်လုံးများက တဏှာရမ္မက်ဖြင့် ဖျတ်ခနဲ ဝင်းလက်သွားသည်။ သနားစရာ ဒုက္ခသည်ပုံစံ ဖန်တီးထားသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဝံပုလွေတစ်ကောင်၏ အသိစိတ်က နိုးထလာလေပြီ။

အခန်း (၂) 

ဦးတင်ဖေသည် အိမ်တွင် နေခွင့်ရပြီးနောက် အလွန်လိမ္မာယဉ်ကျေးပြနေသည်။ အိမ်မှုကိစ္စများကို ကူညီလုပ်ပေးပြီး ဒေါ်နု၏ ယုံကြည်မှုကို ရယူသည်။ သို့သော် ဒေါ်နု ဈေးသွားချိန် သို့မဟုတ် အပြင်ထွက်ချိန်များတွင် သူ၏ မူလရုပ်ဆိုးက ပေါ်လာတတ်သည်။ ရွှေရည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားချိန် သို့မဟုတ် အခန်းထဲတွင် အဝတ်လဲနေချိန်များတွင် ဦးတင်ဖေသည် အဝေးမှနေ၍ 'ချောင်း' ကာ ကြည့်နေတတ်သည်။ ရွှေရည်သည် တစ်စုံတစ်ရာ မရိုးသားမှုကို ခံစားမိသော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ၏ အစ်ကိုအရင်းဖြစ်နေသောကြောင့် ထုတ်မပြောဘဲ ကြိတ်၍ စိုးရိမ်နေရသည်။

အခန်း (၃) 

ဦးတင်ဖေ၏ စိတ်သည် နက်နဲသော အမှောင်ထုထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်။ သူသည် ရွှေရည်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စောင့်ကြည့်နေတတ်၏။ ရွှေရည်၏ နုပျိုသော ကိုယ်ဟန်ကို မြင်တိုင်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ယုတ်မာသော အကြံအစည်တို့က မြစ်ဖျားခံလာသည်။ "ဒီကလေးမလေးက ငါ့လက်ထဲက မလွတ်ပါဘူး" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း အခွင့်ကောင်းကို စောင့်နေသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ရွှေရည်က ဦးလေးဖြစ်သူ၏ အကြည့်များတွင် ရမ္မက်မီးများ တောက်လောင်နေသည်ကို ရိပ်မိလာကာ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားလာတော့သည်။

အခန်း (၄) 

တစ်ညတွင် ဒေါ်နုက အိမ်နီးချင်းအိမ်၌ အလှူကိစ္စသွားကူညီနေသဖြင့် အိမ်တွင် ရွှေရည်နှင့် ဦးတင်ဖေ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သည်။ မိုးကလည်း သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေဆဲ။ ရွှေရည်သည် ကြောက်လန့်သဖြင့် အခန်းတံခါးကို ဂျိတ်ထိုးကာ စာဖတ်နေသည်။ ရုတ်တရက် အခန်းတံခါးကို ခပ်ဖွဖွ လာခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ "ရွှေရည်လေး... ဦးလေး ဗိုက်အောင့်လို့ ဆေးလေး တစ်လုံးလောက် ရှာပေးပါဦး" ဦးတင်ဖေ၏ အသံမှာ နာကျင်နေဟန်ရှိသော်လည်း တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော သူ၏ အရိပ်မှာမူ မတော်တရော် အကြံအစည်တို့ဖြင့် ကွေးကောက်နေသည်။ ရွှေရည်က တံခါးကို မဖွင့်ဘဲ "အမေပြန်လာရင် ပေးပါ့မယ်ဦးလေး" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည့်အခါ ဦးတင်ဖေ၏ မျက်နှာက ဒေါသနှင့် ရမ္မက်ကြောင့် ကြောက်စရာကောင်းအောင် ပျက်ယွင်းသွားသည်။

အခန်း (၅) 

ဦးတင်ဖေသည် အိမ်တွင် နေရသည်မှာ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ အကြံအစည်များကို ပိုမို ရဲတင်းစွာ ဖော်ပြလာသည်။ ရွှေရည်၏ အတွင်းခံများကို ခိုးယူကြည့်ရှုခြင်း၊ ရွှေရည်အနားသို့ တမင်တကာ ကပ်၍ ရှူရှိုက်ခြင်းများကို ပြုလုပ်လာသည်။ ရွှေရည်က အမေ့ကို ပြောပြရန် ကြိုးစားသော်လည်း အမေက "ညည်းကလည်း ဦးလေးအရင်းပဲဟာ၊ အတွေးလွန်မနေစမ်းပါနဲ့" ဟုသာ တုံ့ပြန်သည်။ ထိုအခါ ရွှေရည်မှာ အားကိုးရာမဲ့သွားကာ တစ်ဦးတည်းသော အန္တရာယ်ဇုန်ထဲတွင် ပိတ်မိနေရတော့သည်။

အခန်း (၆)

ရွှေရည်သည် ဦးလေးဖြစ်သူ၏ အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်းရှာလာသည်။ သူမသည် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ထံ ဖုန်းဆက်ကာ အခြေအနေကို ပြောပြသော်လည်း ဦးတင်ဖေက ဖုန်းပြောနေသည်ကို တံခါးကြားမှ ချောင်းမြောင်းနားထောင်နေသည်။ သူ၏ ယုတ်မာမှုများ ပေါ်ပေါက်တော့မည်ကို သိလိုက်သော ဦးတင်ဖေသည် ပို၍ ရက်စက်သော အစီအစဉ်တစ်ခုကို စတင်ရေးဆွဲတော့သည်။ သူသည် "ဒုက္ခသည်" ဟူသော မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်ချကာ "သားရဲ" တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အခန်း (၇) 

ဦးတင်ဖေသည် အိမ်အောက်က ဂိုဒေါင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို ပြင်ဆင်နေသည်။ ရွှေရည်က မသင်္ကာသဖြင့် သွားကြည့်သောအခါ သူမ၏ ဓာတ်ပုံများ၊ အဝတ်အစားဟောင်းများနှင့်အတူ ထူးဆန်းသော ကြိုးများနှင့် ဆေးဝါးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရွှေရည်သည် ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဦးတင်ဖေက တံခါးဝတွင် ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ "ဘယ်သွားမလို့လဲ ရွှေရည်လေး... ဦးလေးက ညည်းကို သိပ်ချစ်တာပဲလေ" သူ၏ အပြုံးက လူသတ်သမားတစ်ဦး၏ အပြုံးကဲ့သို့ အေးစက်လှသည်။

အခန်း (၈) 

ဦးတင်ဖေသည် ရွှေရည်ကို အတင်းအဓမ္မ လုယက်ရန် ကြိုးစားသည်။ ရွှေရည်က ခုခံကာကွယ်သဖြင့် အိမ်ထဲတွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ပွားတော့သည်။ "အမေ... ကယ်ပါဦး" ဟု အော်ဟစ်သော်လည်း မိုးသံများကြောင့် ဘယ်သူမှ မကြားနိုင်ချေ။ ဦးတင်ဖေသည် ရမ္မက်ဇောဖြင့် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ ရွှေရည်ကို ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးပမ်းသည်။ ထိုအခိုက်တွင် ရွှေရည်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ ရေနွေးအိုးကို ယူကာ ဦးတင်ဖေ၏ မျက်နှာကို ပက်လိုက်သည်။

အခန်း (၉) 

မျက်နှာတွင် ရေနွေးပူလောင်သွားသော ဦးတင်ဖေသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း လဲကျသွားသည်။ သို့သော် သူ၏ ဒေါသက ပို၍ ကြီးမားလာကာ "ညည်းကို ငါ ဒီနေ့ သတ်ပစ်မယ်" ဟု ဟိန်းဟောက်ရင်း ဓားတစ်ချောင်းကို ဆွဲကာ ထလာသည်။ ရွှေရည်သည် အပေါ်ထပ်သို့ ပြေးတက်ကာ အခန်းထဲတွင် အောင်းနေရသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ဦးတင်ဖေက ဓားဖြင့် တံခါးကို ခုတ်ထစ်နေသော အသံမှာ ဝိညာဉ်ကို ခြောက်လှန့်နေသည့်ပမာ။

အခန်း (၁၀) 

ထိုစဉ် ဒေါ်နု အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ အိမ်ထဲမှ ဆူညံသံများကို ကြားရသောအခါ သူမ ရင်လေးသွားသည်။ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ မျက်နှာတွင် အပူလောင်ဒဏ်ရာများနှင့် ဓားကိုင်ထားသော အစ်ကိုဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "အစ်ကိုကြီး... ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ" "ဖယ်စမ်း... နုနု။ ဒီကောင်မလေးကို ငါ သင်ခန်းစာ ပေးရမယ်" ဒေါ်နုသည် သူမ၏ အမှားကို သိသွားလေပြီ။ သူမ ခိုလှုံခွင့်ပေးခဲ့သည်မှာ လူသားတစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ သွေးဆာနေသော သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်ကို သူမ နောက်ကျမှ သိလိုက်ရသည်။

အခန်း (၁၁)

ဒေါ်နုနှင့် ဦးတင်ဖေတို့ လုံးထွေးသတ်ပုဒ်ကြသည်။ ရွှေရည်သည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ အမေ့ကို ကူညီသည်။ သားအမိနှစ်ယောက်နှင့် သားရဲတစ်ကောင်၏ တိုက်ပွဲမှာ ပြင်းထန်လှ၏။ နောက်ဆုံးတွင် ရွှေရည်က ဦးတင်ဖေ၏ ခေါင်းကို လေးလံသော ပန်းအိုးဖြင့် ရိုက်လိုက်သဖြင့် ဦးတင်ဖေ လဲကျသွားသည်။ ဒေါ်နုက ရဲစခန်းသို့ ဖုန်းဆက်ကာ အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။

အခန်း (၁၂) 

ရဲများ ရောက်လာပြီး ဦးတင်ဖေကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားသည်။ မိုးစဲသွားကာ အရှေ့အရပ်မှ နေရောင်ခြည် နုနုလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒေါ်နုသည် သမီးဖြစ်သူကို ဖက်ကာ တောင်းပန်နေ၏။ "အမေ မှားသွားပါတယ် သမီးရယ်... အမေ သနားတာကို အလွဲသုံးစားလုပ်သွားတဲ့ ဒီလိုလူမျိုးကို အိမ်ထဲ ခေါ်မသွင်းခဲ့သင့်ဘူး" ရွှေရည်သည် အမေ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ငိုကြွေးနေသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားသောကြောင့် သက်ပြင်းချနိုင်လေပြီ။ လောကတွင် "ဒုက္ခရောက်နေပါတယ်" ဟု ဆိုကာ ရောက်လာသူတိုင်းသည် စိတ်ရင်းကောင်းသူများ မဟုတ်နိုင်ကြောင်း ဤဖြစ်ရပ်က သူတို့သားအမိအတွက် မမေ့နိုင်သော သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။