"ဆိုးတဲ့လင်"

 

အပိုင်း (၁) 

ညနေစောင်းနေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် 'သက်နိုင်' တစ်ယောက် ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြင့် ရွာလမ်းမထက်၌ ပေါ်လာတတ်စမြဲ။ သူ့ကို မြင်သည်နှင့် လမ်းဘေးတွင် ဆော့ကစားနေသော ကလေးများပင် ဘေးသို့ ခပ်ကွာကွာ ရှောင်ပေးကြရသည်။ အရက်၊ ဖဲ၊ ကြက် တည်းဟူသော အကုသိုလ်မြစ်သုံးသွယ်တွင် နစ်မွန်းနေသူ သက်နိုင်ကို တစ်ရွာလုံးက လက်ညှိုးထိုးကြသော်လည်း သူကမူ ဂရုမစိုက်နိုင်။ ကိုယ်တိုင်က ကမ္ဘာဦးကတည်းက လူမိုက်ဖြစ်ခဲ့သယောင် ဝင့်ဝင့်ကြွားကြွားပင်။ အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင် ကိုကျောက "မင်းမူးနေပြီ ပြန်တော့" ဟု ဆိုလျှင်ပင် "ဟ... ကိုကျောက ကျုပ်ကို နှင်တာလား" ဟု ရန်ပြန်တွေ့တတ်သေးသည်။ နောက်ဆုံးတော့လည်း ကျေနပ်အောင် အရက်တစ်ပုဒ် ထည့်ပေးလိုက်မှသာ သီချင်းတကြော်ကြော်နှင့် ပြန်သွားတော့သည်။

အပိုင်း (၂) 

လမ်းထိပ်က ခွေးဟောင်သံကို ကြားရုံနှင့် 'ဖြူဖြူ' တစ်ယောက် ရင်လေးမိ၏။ သူမသည် မြို့ကြီးပြကြီးတွင် ချမ်းချမ်းသာသာ ကြီးပြင်းခဲ့ရသူ။ အိမ်က လူကြီးများက အစစအရာရာ စီစဉ်ပေးထားသော်လည်း မြို့ကို ခေတ္တလာသော သက်နိုင်၏ စကားအချိုများတွင် သူမ၏ ဘဝကို ပုံအပ်ခဲ့သည်။ "မင်းကို ငါ ရွှေပုံပေါ်မှာ ထားမယ်" ဟူသော ကတိများမှာ ရွာရောက်ပြီး သားဦးလေး မွေးဖွားချိန်တွင် အရက်နံ့များနှင့်အတူ လွင့်ပါးသွားခဲ့ပြီ။ သူမသည် အချစ်ကို ကိုးကွယ်မိသဖြင့် မိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်ကာ ဤငရဲခန်းသို့ ရောက်လာခဲ့ရရှာသည်။

အပိုင်း (၃)

သက်နိုင်သည် အစပိုင်းတွင် အလုပ်ကြိုးစားသယောင် ရှိခဲ့သော်လည်း သားကြီး 'ဖူးသစ်' လေး ရပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ခြေလှမ်းများ ပျက်လာသည်။ "ပင်ပန်းလို့ သောက်တာပါ" ဟူသော ဆင်ခြေမှာ ယခုတော့ "မသောက်ရရင် မနေနိုင်ဘူး" ဟူသော အဆင့်သို့ ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ဖြူဖြူသည် သူမ၏ အပျိုဘဝက လက်ဝတ်ရတနာလေးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောင်းချကာ သားအတွက် နို့မှုန့်ဝယ်ခဲ့ရသည်။ သက်နိုင်ကမူ အိမ်သို့ ငွေတစ်ပြားမျှ မအပ်သည့်အပြင် ဖြူဖြူရောင်းရသမျှ ငွေကိုပင် လုယူရန် ကြိုးစားလာသည်။

အပိုင်း (၄) 

တစ်ညတွင် သက်နိုင် ဖဲရှုံးပြီး ပြန်လာသည်။ အိမ်တွင် စားစရာက ကန်စွန်းရွက်ကြော်နှင့် ငါးပိရည်သာ ရှိသည်။ "ငါ့ကို ဒါပဲ ကျွေးသလား" ဟု ဆိုကာ ထမင်းဝိုင်းကို ကန်ကျောက်လိုက်သောအခါ ဖြူဖြူ၏ ရင်ထဲ၌ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ "တော့်ကို ကျွေးဖို့ ကျွန်မ တစ်နေကုန် ဈေးရောင်းထားရတာ" ဟု ပြန်ပြောမိသောအခါ သက်နိုင်၏ လက်ဝါးချက်မှာ ဖြူဖြူ၏ ပါးထက်သို့ ကျရောက်လာတော့သည်။ သမီးငယ်လေး 'နှင်း' က ဘေးမှနေ၍ "မေမေ... မေမေ" ဟု ငိုယိုကာ ဖက်ထားရှာသည်။

အပိုင်း (၅) 

ဖြူဖြူသည် ရှက်စိတ်ကို ဘေးဖယ်ကာ ရွာထဲတွင် ဟင်းရွက်ရောင်းရသည်။ သူမ၏ ဖြူနုသော အသားအရေမှာ နေပူဒဏ်ကြောင့် ညိုမှောင်လာခဲ့ပြီ။ ရွာက လူကြီးများက "ဖြူဖြူရယ်... ဒီလောက်ဆိုးတဲ့လင်ကို ဖြတ်လိုက်ပါတော့" ဟု အကြံပေးကြသော်လည်း သူမကမူ သားသမီးမျက်နှာကို ကြည့်ကာ အောင့်အည်းသည်းခံခဲ့သည်။ သို့သော် သက်နိုင်ကမူ သူမ၏ သည်းခံမှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ပိုမို ဆိုးသွမ်းလာခဲ့သည်။

အပိုင်း (၆) 

သမီးလေး ကျောင်းထားရန် ဖြူဖြူ ခိုးစုထားသော လက်စွပ်လေးကို သက်နိုင် တွေ့သွားသည်။ "မပေးနိုင်ဘူး... ဒါ သမီးလေးအတွက်" ဟု အတင်းကာကွယ်သော်လည်း အားချင်းမမျှ။ သက်နိုင်က ဖြူဖြူကို တွန်းလှဲကာ လက်စွပ်ကို လုယူသွားခဲ့သည်။ ထိုနေ့က ဖြူဖြူသည် အိမ်ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ တစ်နေ့ကုန် ငိုနေမိသည်။ သူမ၏ အချစ်၊ သူမ၏ ဘဝ၊ သူမ၏ အနာဂတ်အားလုံးသည် သက်နိုင်၏ လောင်းကစားဝိုင်းထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

အပိုင်း (၇) 

သက်နိုင်သည် ဖဲဝိုင်းတွင် အကြွေးသိန်းရာချီ တင်လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ နေထိုင်သော အိမ်နှင့် ခြံကိုပါ လောင်းကစားဝိုင်းတွင် အပေါင်ထားလိုက်မိသည်။ ဖြူဖြူသည် ဤအကြောင်းကို အကြွေးရှင်များ လာတောင်းမှသာ သိရတော့သည်။ "ဒီနေ့ အကြွေးမဆပ်ရင် မနက်ဖြန် အိမ်ပေါ်က ဆင်းပေးရမယ်" ဟူသော အကြွေးရှင် လူမိုက်တို့၏ စကားသည် ဖြူဖြူကို သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

အပိုင်း (၈) 

အကြွေးရှင်များထံမှ ထွက်ပြေးနေသော သက်နိုင်သည် ရွာပြင်က ကြက်ဝိုင်းတွင် အချင်းချင်း စကားများရာမှ ဓားထိုးခံရကြောင်း သတင်းစကား ရောက်လာသည်။ ဖြူဖြူ ဆေးရုံသို့ ပြေးသွားသောအခါ သက်နိုင်သည် အသက်ပင် မရှိတော့။ သူ၏ မျက်ဝန်းများက နောင်တရသလိုမျိုး ဖွင့်လျက်သား။ ဖြူဖြူသည် သက်နိုင်ကို ကြည့်ရင်း ဒေါသရော၊ ဝမ်းနည်းမှုရော ပေါင်းစုံကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတော့သည်။ ဘယ်လောက်ပင် ဆိုးခဲ့ပါစေ... သူသည် သူမ ချစ်ခဲ့ရသူ မဟုတ်ပါလား။

အပိုင်း (၉) 

အိမ်ခြေမဲ့၊ လင်မဲ့ ဖြစ်သွားသော ဖြူဖြူသည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို လက်ဆွဲကာ သူမ၏ အဒေါ်များရှိရာ မြို့သို့ ပြန်ခဲ့သည်။ လမ်းခရီးတွင် သူမသည် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ငရဲခန်းများကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း နောင်တရနေမိသည်။ အချစ်ကို မျက်စိမှိတ် ကိုးကွယ်မိခြင်း၏ ရလဒ်မှာ ဤမျှ ခါးသီးလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ခဲ့မိပေ။

အပိုင်း (၁၀) 

မြို့ကြီးက အိမ်ကြီးရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ဖြူဖြူသည် ဝင်ဝံ့မဝင်ဝံ့ ဖြစ်နေရှာသည်။ ထိုစဉ် တံခါးကြီး ပွင့်သွားကာ အဒေါ်ဖြစ်သူက ပြေးထွက်လာသည်။ "ဖြူဖြူ... သမီးလေး၊ နင် ပြန်လာပြီလား" ဟု ဆိုကာ ဖက်လိုက်သောအခါ ဖြူဖြူသည် ကလေးတစ်ယောက်လို အော်ငိုလိုက်မိသည်။ သူမ၏ အမှားများကို ခွင့်လွှတ်ပေးသော မိသားစု၏ မေတ္တာမှာ ဘယ်အရာနှင့်မျှ မလဲနိုင်သော ရတနာပင်။

အပိုင်း (၁၁) 

အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ ကူညီမှုဖြင့် ဖြူဖြူသည် မြို့တွင် ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။ သားနှင့် သမီးကိုလည်း ကျောင်းကောင်းကောင်း ထားပေးနိုင်ခဲ့ပြီ။ သူမသည် အတိတ်က နာကျင်မှုများကို သင်ခန်းစာယူကာ ပိုမို ကြံ့ခိုင်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သက်နိုင်ကိုလည်း ရေစက်ချ အမျှဝေပေးကာ သူမ၏ ရင်ထဲက အမုန်းများကို လွှတ်ချလိုက်လေပြီ။

အပိုင်း (၁၂) 

နှစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ဖြူဖြူ၏ ဘဝသည် အေးချမ်းသာယာလာခဲ့သည်။ သားနှင့် သမီးကလည်း လိမ္မာကြသည်။ သူမသည် ကမ်းခြေတစ်ခုတွင် ထိုင်ရင်း လှိုင်းလုံးများကို ကြည့်ကာ တွေးနေမိသည်။ "လင်ဆိုးမယား တဖားဖား" ဆိုသော်ငြားလည်း အမှားကို အမှန်ဟု ထင်မြင်မိလျှင်တော့ ဘဝတစ်ခုလုံး ဆုံးရှုံးရတတ်ကြောင်း သူမ သိခဲ့ရပြီ။ ယခုတော့ သူမ၏ ဘဝလှေငယ်လေးသည် မုန်တိုင်းထန်သော ပင်လယ်ထဲမှ လွတ်မြောက်ကာ အေးချမ်းသော ဆိပ်ကမ်းသို့ ဆိုက်ရောက်သွားခဲ့လေပြီ။