"သစ္စာမဲ့ခြင်း၏ ရနံ့"
အမှောင်ရိပ်သန်းနေသော ဧည့်ခန်းကျယ်အတွင်း၌ စီးကရက်မီးခိုးငွေ့တို့သည် လေထဲတွင် ဝဲယိုင်နေကြသည်။ ဦးမင်းထင်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ပြင်ပက ကမ္ဘာကြီးကို ငေးကြည့်နေသော်လည်း သူ၏ အာရုံတို့ကမူ လွန်ခဲ့သော နာရီပိုင်းက လက်ခံရရှိခဲ့သော ဓာတ်ပုံများဆီ၌သာ ခိုနားနေ၏။
ဆရာကြီးဝတ္ထုရေးဟန်၏ လေးနက်သော သရုပ်ဖော်ချက်များဖြင့် ဇာတ်လမ်းအသစ်တစ်ပုဒ်ကို ဖန်တီးပေးလိုက်ပါသည်။
ဦးမင်းထင်သည် မြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် သိက္ခာသမာဓိနှင့် ပြည့်စုံသော ပညာတတ်တစ်ဦးအဖြစ် လူသိများသည်။ သို့သော် သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်း၌မူ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲရန် အရှိန်ယူနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်။ ဇနီးဖြစ်သူ နွယ်နီ သည် သူနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ (၁၅) နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တိုင် နုပျိုလန်းဆန်းနေဆဲ။ ထိုနုပျိုမှုသည်ပင် ဦးမင်းထင်အတွက် ပူလောင်ခြင်း၏ အစပြုရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
"ကိုမင်း... ပြန်လာတာ နောက်ကျလိုက်တာ"
နွယ်နီ၏ အသံက နူးညံ့လှသော်လည်း ဦးမင်းထင်၏ နားထဲတွင်မူ ထိုအသံသည် လှည့်စားခြင်း၏ တေးသံတစ်ခုကဲ့သို့ ခါးသက်နေသည်။ သူသည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းနီရောင် ပါးပါးလေး ဆိုးထားသော ထိုနှုတ်ခမ်းများသည် ယနေ့နေ့လယ်က သူစိမ်းအမျိုးသားတစ်ဦး၏ ပုခုံးပေါ်သို့ မှီတွဲခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ်ပင်လော။
ဦးမင်းထင်သည် စာပွဲပေါ်သို့ အိတ်ကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ကုလားထိုင်၌ ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ချလိုက်သည်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သရုပ်ဖော်ချက်အရ သူသည် ယခုအချိန်တွင် ကမ်းပါးယံမှ ပြုတ်ကျတော့မည့် သစ်ပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
"နွယ်... မင်း ဒီနေ့ ဘယ်သွားခဲ့လဲ"
သူ့အသံက အေးစက်လွန်းလှသဖြင့် နွယ်နီ့မှာ တုန်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်ရာမှ ရပ်တန့်သွားပြီး အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအဓမ္မ ဖန်တီးလိုက်၏။
"အော်... သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဈေးဝယ်ထွက်တာလေ ကိုမင်းရဲ့။ ဘာလို့လဲ"
"ဈေးဝယ်ထွက်တာလား... ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ ငယ်ကျွံဟောင်း တစ်ယောက်နဲ့ ချိန်းတွေ့တာလား"
အခန်းတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုသည် ဆူညံလွန်းလှသဖြင့် နားထဲ၌ပင် အူကနဲ မြည်သွားသကဲ့သို့ ရှိ၏။ ဦးမင်းထင်သည် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ပြလိုက်သည်။ ထိုဓာတ်ပုံထဲတွင် နွယ်နီသည် ကားတစ်စီးအတွင်း၌ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အလွန်တရာ ရင်းနှီးစွာ ရယ်မောနေကြသည်။
"ဒါ... ဒါက..." နွယ်နီ့အသံက ထစ်ငေါ့သွားသည်။
"ဒါက မင်းရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်လား နွယ်။ ငါက မင်းကို အိမ်တွင်းပုန်း တစ်ယောက်လို မချုပ်ချယ်ခဲ့ဘူး။ မင်းကို ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုက ငါ့ရဲ့ သိက္ခာကို လမ်းဘေးက ဖုန်မှုန့်လို သဘောထားခဲ့တာပဲ"
ဦးမင်းထင်၏ စိတ်ထဲတွင် နာကျင်မှုနှင့် ဒေါသတို့သည် ဒီရေကဲ့သို့ တက်လာသည်။ သူသည် စာပေလောကတွင် လူအများ လေးစားရသော ဆရာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း မိမိအိမ်တွင်းက ဖောက်ပြန်မှုကိုမူ မည်သည့် စာသားနှင့်မျှ ကုစား၍ မရနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
"ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ် ကိုမင်း။ သူက ကျွန်မရဲ့ အတိတ်က လူပါ။ တစ်ခါတလေမှ တွေ့ဖြစ်တာပါ"
"အတိတ်ဆိုတာ မြေမြှုပ်ထားရမယ့် အရာလေ နွယ်။ မင်းက အဲဒီအသုဘကို ပြန်တူးဖော်ပြီး ငါ့ရှေ့မှာ ကပြနေတာ။ မင်းသိလား... ဖောက်ပြန်ခြင်းဆိုတာ တစ်ခါလုပ်မိရင် အကျင့်ဖြစ်တတ်ပြီး နှစ်ခါလုပ်မိရင် ဗီဇဖြစ်သွားတာ"
နွယ်နီသည် ဒူးထောက်ကာ ငိုကြွေးတော့သည်။ ဤသည်မှာ Facebook Viral Drama များထဲက အခန်းအနားတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် ဦးမင်းထင်သည် အော်ဟစ်ဆဲဆိုခြင်း မပြု။ သူသည် ဆရာကြီးတစ်ဦး၏ ပီသသော ဟန်ပန်ဖြင့် စားပွဲပေါ်က စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှန်လိုက်သည်။
"နွယ်... ငါ့ဘဝမှာ စာသားပေါင်းများစွာကို ရေးခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ 'ခွင့်လွှတ်ခြင်း' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကိုတော့ အခု မင်းအတွက် ငါ သုံးလို့မရတော့ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက စာမျက်နှာဟောင်းတစ်ခုလိုပဲ။ အခု အဲဒီစာမျက်နှာကို ငါ ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီ"
သူသည် ဗီရိုထဲမှ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော စာရွက်အချို့ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်းဆိုင်ရာ သဘောတူညီချက်များ ဖြစ်သည်။
"မင်းသွားနိုင်ပြီ။ မင်းရဲ့ 'အတိတ်' ဆီကိုပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းရဲ့ 'အနာဂတ်' သစ်ဆီကိုပဲ ဖြစ်ဖြစ်။ ငါ့ဘဝရဲ့ စာအုပ်ထဲမှာ မင်းဆိုတဲ့ ဇာတ်ကောင်ကို ဒီနေ့ပဲ နိဂုံးချုပ်လိုက်ပြီ"
နိဂုံး
နွယ်နီသည် အထုပ်အပိုးများကို ဆွဲကာ အိမ်ကြီးထဲမှ ငိုယိုထွက်ခွာသွားသည်။ ဦးမင်းထင်သည် တံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်လိုက်သည်။ အိမ်ကြီးက ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း ယခင်ကလို လေးလံမနေတော့ဘဲ လွတ်လပ်ခြင်း၏ ပေါ့ပါးမှု အနည်းငယ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် စားပွဲတင်မီးအိမ်လေးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အလင်းရောင်သည် စာမျက်နှာအလွတ်တစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ သူသည် ကလောင်တံကို ကိုင်လိုက်ပြီး ပထမဆုံး စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ရေးသားလိုက်သည်။
"လူတစ်ယောက်သည် ဖောက်ပြန်ခြင်းကို ရွေးချယ်လိုက်သော အခိုက်အတန့်၌ သူ၏ တန်ဖိုးသည် သုညသို့ ဆိုက်ရောက်သွားလေတော့သည်..."
အပြင်ဘက်တွင် လေအေးတစ်ချက် ဝှေ့တိုက်သွားသည်။ ဦးမင်းထင်သည် အထီးကျန်သော်လည်း သိက္ခာရှိသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ရင်ဆိုင်လိုက်လေတော့သည်။
ပြီးပါပြီ။