"ငါတို့တေဘယ်ရထားမှာလွဲခဲ့တာလည်း"
အခန်း (၁)
ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ဆန္ဒက တစ်ခုတည်းပါ။ သူမနဲ့အတူ ဘဝတစ်ခုကို အခြေချပြီး အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းချင်တာ။ ကျွန်တော်က အချစ်ကို ကိုးကွယ်ခဲ့သလို၊ ကျွန်တော့် မိဘနှစ်ပါးကိုလည်း အသက်ထက်မက တန်ဖိုးထားခဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ လောကကြီးက ကျွန်တော့်ကို ရွေးချယ်ခိုင်းတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်ဖြစ်တဲ့ "တာဝန်သိစိတ်" က ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းဖို့ အကြောင်းဖန်လာခဲ့တယ်။
"ကိုကို... ကျောင်းပြီးရင် ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ကြမယ်မလား" လို့ မေးခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းကြည်ကြည်လေးတွေကို ကျွန်တော် အခုထိ မြင်ယောင်နေတုန်းပဲ။
အခန်း (၂)
ကျွန်တော်နဲ့ "နဒီ" က တက္ကသိုလ်မှာ ဆုံခဲ့ကြတာပါ။ သူမက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက ဆင်းသက်လာပေမဲ့ ကျွန်တော့်လို ဆင်းရဲတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ချစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်တို့မှာ အနာဂတ်အတွက် အစီအစဉ်တွေ အများကြီးရှိခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ကြိုးစားမယ်၊ အလုပ်ကောင်းကောင်းရအောင် လုပ်မယ်၊ ပြီးရင် သူမကို တင့်တင့်တယ်တယ် တောင်းရမ်းမယ်။
"ကိုကို့မှာ မိဘနှစ်ပါးပဲ ရှိတာ... နဒီ နားလည်ပေးနိုင်မလား" "အမေနဲ့ အဖေက နဒီ့မိဘတွေလိုပါပဲ ကိုကိုရယ်... နဒီ ဂရုစိုက်မှာပေါ့"
သူမရဲ့ ကတိစကားတွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ လောကနိဗ္ဗာန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်ကြည့်ပြီး ပြုံးနေခဲ့တယ်ဆိုတာ အဲ့ဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၃)
ကျောင်းပြီးခါနီး တစ်လအလိုမှာ အိမ်က ဖုန်းလာတယ်။ အဖေ လေဖြတ်သွားတယ်တဲ့။ ကျွန်တော် ရွာကို အပြေးပြန်ခဲ့ရတယ်။ အိမ်ရောက်တော့ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ရင်နာစရာ... အဖေက စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းနေပြီ။ အမေကလည်း အသက်ကြီးပြီဆိုတော့ အဖေ့ကို ပြုစုရင်းနဲ့တင် လူက ချည့်နဲ့နေရှာပြီ။
ကျွန်တော့်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ အလုပ်သွားလုပ်ဖို့ဆိုတာ ဝေးရော့... အိမ်မှာ အဖေ့ကို ပြုစုမယ့်သူ မရှိဘူး။ နဒီ့ကို ဖုန်းဆက်ပြီး အခြေအနေကို ပြောပြတော့ သူမ ငိုတယ်။ သူမ လိုက်လာချင်ပေမဲ့ သူမရဲ့ မိဘတွေက သဘောမတူဘူး။
"နဒီ... ကိုကို တောင်းပန်ပါတယ်... ကိုကို အခုချိန်မှာ အနားမှာ မရှိပေးနိုင်ဘူး"
အခန်း (၄)
လတွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်မက်တွေ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ဆုံးလာတယ်။ အဖေ့ရဲ့ ဆေးဖိုးဝါးခက မနည်းဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ ရှိတဲ့ ပညာက ရွာမှာ ဘာမှ သုံးစားလို့မရဘူး။ တစ်နေ့တော့ နဒီ့ဆီက ဖုန်းလာတယ်။
"ကိုကို... နဒီ့ကို အိမ်က လူကြီးချင်း စကားပြောထားတဲ့သူနဲ့ ပေးစားတော့မယ်... ကိုကို နဒီ့ကို လာခေါ်ပါတော့... နဒီ ဒီမှာ မနေချင်တော့ဘူး"
ကျွန်တော့် ရင်ထဲ ဗုံးပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘေးနားမှာ အီးအီးအိုင်အိုင်နဲ့ ယောင်နေတဲ့ အဖေနဲ့၊ မျက်စိမကောင်းတော့တဲ့ အမေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ မစွန့်ခွာနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် သွားရင် သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
အခန်း (၅)
"နဒီ... ကိုကို့ကို မေ့လိုက်ပါတော့... ကိုကို မလာနိုင်ဘူး" "ဘာလို့လဲ ကိုကို... နဒီ့ကို မချစ်တော့ဘူးလား... ဟင့်အင်း... ကိုကို လာမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ" "ကိုကို့မှာ... တာဝန်တွေ ရှိတယ်... နဒီ့ကို ပျော်အောင် မထားနိုင်ဘူး"
ဖုန်းထဲကနေ နဒီ့ရဲ့ ငိုသံတွေကို နားထောင်ရင်း ကျွန်တော် ကိုယ့်နှလုံးသားကို ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ သူမဟာ ပန်းလေးတစ်ပွင့်လို လှပသူပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီလို နွမ်းပါးတဲ့ ဘဝထဲမှာ သူမကို လာပြီး အပင်ပန်းမခံစေချင်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တအတွက်နဲ့ သူမဘဝကို မဖျက်ဆီးချင်ဘူး။
အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး နဒီနဲ့ ကျွန်တော် အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ရွာမှာပဲ အဖေနဲ့ အမေကို ပြုစုရင်း တစ်နေ့တစ်နေ့ ဖြတ်သန်းခဲ့တယ်။
အခန်း (၆)
ငါးနှစ်ကြာပြီးတဲ့နောက် အဖေ ဆုံးသွားတယ်။ အဖေဆုံးပြီး မကြာခင်မှာပဲ အမေကလည်း အဖေ့နောက်ကို လိုက်သွားရှာတယ်။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပြီ။ ဘဝမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ နဒီ့အကြောင်း သတင်းကြားရတော့ သူမက အိမ်ကပေးစားတဲ့သူနဲ့ လက်မထပ်ဘဲ နိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားခဲ့တယ်တဲ့။ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေခဲ့တာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူမဆီ မသွားခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ သူမနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အရည်အချင်းတွေ၊ နုပျိုမှုတွေ၊ အနာဂတ်တွေ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ရွေးချယ်လိုက်တာက... "သာသနာ့ဘောင်"။
ကျွန်တော် ဝတ်ကြောင်နဲ့ဆိုရင် သူမကို သတိရနေမိဦးမှာ။ သူမကို တမ်းတနေမိဦးမှာ။ အဲ့ဒီတော့ ကျွန်တော် ဘုန်းကြီးဝတ်လိုက်တယ်။ သူမအတွက် ဆုတောင်းပေးရင်း၊ မိဘတွေကို လုပ်ကျွေးခဲ့တဲ့ ကုသိုလ်တွေနဲ့ပဲ အေးငြိမ်းချင်တော့တယ်။
တစ်နေ့တော့ ကျောင်းကို ဒါယိကာမတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ ကားအကောင်းစားကြီးနဲ့။ ကားပေါ်က ဆင်းလာတာ... နဒီ။
အခန်း (၇)
သူမ ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ဆွမ်းဘုဉ်းပေးနေခဲ့တယ်။ သူမ ရှေ့မှာတင် ကျွန်တော်က သင်္ကန်းနဲ့။ သူမက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ပြီး ရှိခိုးတယ်။
"အရှင်ဘုရား... တပည့်တော်မကို ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရသလားဘုရား" လို့ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောရှာတယ်။
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ နှလုံးသားက နာကျင်နေပေမဲ့ မျက်နှာကတော့ အေးစက်နေရတယ်။ ကျွန်တော် ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းက ပြန်လှည့်လို့ မရတော့ဘူး။ ကျွန်တော် မိဘကို စောင့်ရှောက်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အချစ်ကို စတေးခဲ့ရတယ်။ သူမကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရတယ်။
သူမ ပြန်သွားတဲ့နောက် ကားလေး ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိ ကျွန်တော် ကြည့်နေမိတယ်။ ကျွန်တော့် ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်တစ်စက် ကျလာတယ်။ ဒါဟာ လူဝတ်ကြောင်ဘဝက ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးသော နာကျင်မှုပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - တချို့သော တာဝန်ဝတ္တရားတွေက ကိုယ်တိုင် နာကျင်ရုံတင်မကဘဲ ကိုယ်အချစ်ဆုံးလူကိုပါ အနာတရဖြစ်စေတတ်တယ်။ ဒါဟာ စတေးမှုရဲ့ ခါးသီးတဲ့ အရသာပဲ။