"မုဆိုးမ ဖြစ်ရတဲ့ကံ"

 

အခန်း (၁) 

ပြင်ဦးလွင်၏ ဆောင်းမနက်ခင်းသည် အမြဲတမ်း အေးစက်လွန်းသည်။ မြူနှင်းတွေ ဝေနေသော ပြတင်းပေါက်မှန်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ "နှင်းဦး" တစ်ယောက် ယောင်ယောင်မှားမှားနှင့် ကော်ဖီနှစ်ခွက် ဖျော်မိပြန်သည်။ ခဏအကြာမှ သတိဝင်လာပြီး ခွက်တစ်ခွက်ကို ပြန်သွန်လိုက်ရသည့် အဖြစ်က ရင်နာစရာ။ "မုဆိုးမ" ဆိုသည့် အမည်နာမက ကျွန်မ၏ နောက်ကျောတွင် ကပ်ပါလာသည်မှာ အခုဆို (၃) နှစ်တိတိ ရှိခဲ့ပြီ။ အသက် ၂၈ နှစ်အရွယ်နှင့် မုဆိုးမဖြစ်ရခြင်းက လောကကြီးကို ကျိန်ဆဲချင်စရာ။ မြို့ထဲသို့ ဈေးဝယ်သွားတိုင်း လူအများ၏ "ကောင်မလေးက ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ကံဆိုးရှာတယ်" ဆိုသည့် သနားစက္ခုအကြည့်များက ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပင်။ ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်း "ထက်မြတ်" ဆုံးပါးသွားကတည်းက ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးမှာ အရောင်တွေ ပျောက်ဆုံးပြီး မီးခိုးရောင် အတိဖုံးလွှမ်းခဲ့သည်။

အခန်း (၂) 

ထက်မြတ်နှင့် ကျွန်မသည် တက္ကသိုလ်ကတည်းက လူတိုင်းအားကျရသည့် စုံတွဲလေးပါ။ သူသည် ကျွန်မအပေါ် အစွန်းကုန် ဂရုစိုက်တတ်သူ။ သို့သော် ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ပြီး တစ်နှစ်အကြာတွင် ထက်မြတ် တစ်ယောက် ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ အမြဲတမ်း ပြုံးရယ်နေတတ်သော သူသည် စကားနည်းလာပြီး အလုပ်ကို အကြောင်းပြကာ အိမ်ပြန်နောက်ကျတတ်လာသည်။ ကျွန်မ မေးသမျှကို "အလုပ်ကိစ္စပါ" ဟု ခပ်ပြတ်ပြတ် ဖြေတတ်လာပြီး ဖုန်းကိုလည်း အမြဲတမ်း သူတစ်ယောက်တည်း သိသည့် Password ဖြင့် ပိတ်ထားခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် စိမ်းသက်မှု တံတိုင်းကြီးက မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာက သူ ကျွန်မအပေါ် စိတ်ကုန်သွားပြီ၊ ဒါမှမဟုတ် အပြင်မှာ တခြားတစ်ယောက် ရှိနေပြီဆိုတာပဲ။

အခန်း (၃) 

လွန်ခဲ့သည့် သုံးနှစ်က မိုးသည်းထန်သော ညတစ်ည။ ထက်မြတ် အိမ်ပြန်မလာခဲ့ပါ။ ကျွန်မ တစ်ညလုံး ဖုန်းဆက်သော်လည်း မရခဲ့။ မနက်လင်းသည့်အခါတွင်တော့ ရဲစခန်းမှ ဖုန်းဝင်လာပြီး မန္တလေး-ပြင်ဦးလွင် လမ်းဟောင်းတွင် ကားမှောက်ပြီး သူ ဆုံးသွားပြီဟု သတင်းကြားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ပို၍ နာကျင်ရသည်က ရဲစခန်းတွင် သက်သေခံပစ္စည်းအဖြစ် ပြသော အမျိုးသမီး လက်ကိုင်အိတ်တစ်လုံးနှင့် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံပင်။ ထိုဓာတ်ပုံထဲတွင် ထက်မြတ်သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ဖက်ကာ အကြည်နူးဆုံး ပြုံးနေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစပြီး ကျွန်မ၏ ဝမ်းနည်းမှုများသည် နာကျည်းမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ "ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားရင်း သေသွားတာလား" ဆိုသည့် အတွေးက ကျွန်မကို အရှင်လတ်လတ် သတ်နေခဲ့သည်။

အခန်း (၄) 

ထက်မြတ်၏ ဈာပနမှာ ကျွန်မ တစ်စက်မှ မျက်ရည်မကျခဲ့ပါ။ လူတွေက ကျွန်မကို "နှလုံးသားမရှိသူ" ဟု ကွယ်ရာမှာ ပြောကြသည်။ တကယ်တော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေက ဝမ်းနည်းမှုထက် ပိုကြီးစိုးနေခဲ့လို့ပါ။ သုံးနှစ်လုံးလုံး ထက်မြတ်၏ ပစ္စည်းမှန်သမျှကို မုန်းလွန်း၍ ကျွန်မ မြင်ကွင်းကနေ ဖယ်ရှားထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယနေ့ ထူးထူးခြားခြား ထက်မြတ် အမြဲသိမ်းထားတတ်သည့် သေတ္တာအိုလေးကို ကျွန်မ ဖွင့်ကြည့်မိသည်။ ထိုသေတ္တာထဲတွင် အဝတ်အစားဟောင်းအချို့နှင့်အတူ အပြာရောင် စာအိတ်လေးတစ်အိတ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစာအိတ်ထဲတွင် ဆေးရုံမှတ်တမ်းအချို့နှင့် ကျွန်မ၏ အမည်ကို တပ်ထားသော ပေးစာတစ်စောင် ပါရှိနေသည်။

အခန်း (၅) 

စာကို ဖတ်နေရင်း ကျွန်မ၏ လက်တွေ တုန်ယင်လာသည်။ စာထဲတွင် ထက်မြတ်က "နှင်း... ဒီစာကို မင်းဖတ်နေရချိန်မှာ ကိုယ် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်မှာ ဦးနှောက်အမြှေးရောင် ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ရှိနေတာကို သိလိုက်ရတဲ့နေ့ကစပြီး ကိုယ့်ကမ္ဘာကြီး မှောင်သွားခဲ့တယ်။ မင်းကို ကိုယ်သေမယ့်ကိစ္စ ပြောပြပြီး မင်းရဲ့ မျက်ရည်တွေကို ကိုယ် မကြည့်ရက်ဘူး။ မင်း ကိုယ့်ကို လွမ်းပြီး ကျန်ရစ်နေတာထက်၊ မုန်းပြီး မေ့ပစ်လိုက်တာက မင်းအတွက် ပိုသက်သာမယ်လို့ ကိုယ်တွေးမိလို့ မင်းနဲ့ဝေးအောင် ကိုယ်နေခဲ့တာပါ" ဟု ရေးထားသည်။ ကျွန်မ အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာသည်။

အခန်း (၆) 

စာကို ဆက်ဖတ်လိုက်တော့ ကျွန်မ ပို၍ ရင်ကွဲရသည်။ "ဓာတ်ပုံထဲက အမျိုးသမီးက ကိုယ့်ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း သူနာပြုဆရာမပါ။ မင်း ကိုယ့်ကို သစ္စာဖောက်တယ်လို့ ထင်သွားအောင် ကိုယ် သူ့ကို အကူအညီတောင်းပြီး သရုပ်ဆောင်ခိုင်းခဲ့တာ။ ကိုယ်မရှိတော့တဲ့နောက်ပိုင်း မင်းရဲ့ နာကျင်မှုကို ဒေါသနဲ့ အစားထိုးနိုင်ဖို့ ကိုယ် ကြိုးစားခဲ့တာပါ။ မင်းကို အရမ်းချစ်တယ် နှင်း... မင်းရဲ့ဘဝကို ကိုယ်မရှိလည်း အကောင်းဆုံး ရှင်သန်ပေးပါ" တဲ့။ ထိုစာလုံးတွေက ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို ဓားနှင့်မွှန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ကျွန်မအတွက်နှင့် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အပုပ်အစပ် ခံခဲ့တာလား။

အခန်း (၇) 

ကျွန်မ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြိုလဲကျသွားပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိသည်။ သုံးနှစ်လုံးလုံး ကျွန်မ မုန်းခဲ့သမျှသည် အလကားဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ "ဘာလို့လဲ... ဘာလို့လဲ ထက်မြတ်ရယ်။ ဘာလို့ ငါ့ကို အသိမပေးခဲ့တာလဲ။ မင်းကို မုန်းပြီး နေခဲ့ရတဲ့ နေ့ရက်တွေက ငါ့အတွက် ဘယ်လောက် ပင်ပန်းခဲ့လဲ မင်းသိလား" ဟု ကျွန်မ အော်ဟစ်မိသည်။ သူ ကျွန်မကို မုန်းအောင် လုပ်ခဲ့သမျှသည် ကျွန်မ နောင်တစ်ချိန်မှာ အသစ်ကစနိုင်ဖို့အတွက် စေတနာတွေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထက်မြတ်၏ အချစ်က ပြင်းထန်လွန်း၍ ကျွန်မကို လောင်မြိုက်စေခဲ့သည်။

အခန်း (၈) 

ကျွန်မ ထိုသူနာပြုဆရာမကို လိုက်ရှာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမနှင့် တွေ့ခွင့်ရခဲ့သည်။ သူမက ကျွန်မကို မြင်မြင်ချင်း ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့သည်။ "ထက်မြတ်က ကျွန်မကို အတင်းတောင်းဆိုခဲ့တာပါ။ မင်းကို သူအရမ်းချစ်တာ နှင်းဦး... သူသေသွားရင် မင်း လိုက်သေမှာကို သူအရမ်းကြောက်ခဲ့တာ။ အဲဒါကြောင့် သူဟာ လူယုတ်မာတစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ အဆုံးသတ်ချင်ခဲ့တာ" ဟု သူမက ပြောပြခဲ့သည်။ ထိုစကားတွေက ကျွန်မကို ပို၍ နာကျင်စေခဲ့သည်။

အခန်း (၉)

ယခုတော့ ကျွန်မ၏ အိမ်ကလေးတွင် ထက်မြတ်၏ ဓာတ်ပုံများကို ပြန်လည်ချိတ်ဆွဲထားလိုက်ပြီ။ လူတွေက ကျွန်မကို "အရူးမ" ဟု ထင်ချင်ထင်ပါစေ။ ကျွန်မ သိလိုက်ရသည်မှာ အချစ်ဆိုသည်မှာ အတူရှိနေမှ မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်လူ၏ ဘဝကို မြှင့်တင်ပေးခြင်းလည်း ဖြစ်သည်ဆိုတာပင်။ ထက်မြတ် ပေးခဲ့သော သင်ခန်းစာက ခါးသီးသော်လည်း လေးနက်လွန်းလှသည်။ ကျွန်မသည် ယခင်ကလို မုန်းတီးမှုဖြင့် ရှင်သန်နေသော မုဆိုးမ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အခန်း (၁၀) 

ကျွန်မ ပြင်ဦးလွင်၏ ကလေးဂေဟာတစ်ခုတွင် စေတနာ့ဝန်ထမ်းအဖြစ် ဝင်လုပ်ခဲ့သည်။ ထက်မြတ် ဖြစ်စေချင်သည့်အတိုင်း ကျွန်မ၏ ဘဝကို အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ ရှင်သန်ရန် ကြိုးစားသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ညဘက်တွေမှာ သူ့ကို လွမ်းလို့ ငိုမိသေးပေမယ့်၊ အဲဒီမျက်ရည်တွေက နာကျည်းမှုကြောင့် မဟုတ်တော့ဘဲ ကျေးဇူးတင်မှုကြောင့် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ နှလုံးသားထဲမှာ ထက်မြတ်သည် အမြဲတမ်း ရှင်သန်နေဆဲပါ။

အခန်း (၁၁) 

နှစ်တွေ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ဆံပင်မှာ ဖြူရောင်အချို့ စွဲလာခဲ့သော်လည်း ထက်မြတ်ကို ချစ်သည့်စိတ်ကတော့ မပြောင်းလဲခဲ့ပါ။ ကျွန်မကို လာရောက် တောင်းဆိုကြသူတွေ ရှိခဲ့သော်လည်း ကျွန်မ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ "ကျွန်မမှာ ထက်မြတ် ပေးခဲ့တဲ့ အချစ်တွေနဲ့တင် ဘဝတစ်ခုလုံးအတွက် လုံလောက်နေပါပြီ" ဟု ကျွန်မ ပြုံးပြီး ဖြေနိုင်ခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် မုဆိုးမဆိုသည့် ဂုဏ်ပုဒ်ထက် "သစ္စာရှိသော ဇနီး" ဆိုသည့် ဂုဏ်ပုဒ်ကို ပို၍ တန်ဖိုးထားလာမိသည်။

အခန်း (၁၂) 

ယနေ့သည် ထက်မြတ် ကွယ်လွန်ခြင်း (၆) နှစ်ပြည့်နေ့။ ကျွန်မ သူ့အုတ်ဂူရှေ့မှာ ပန်းစည်းလေးချရင်း ခပ်တိုးတိုး ပြောမိသည်။ "ထက်မြတ်... မင်း နိုင်သွားပါပြီ။ မင်း ငါ့ကို မုန်းအောင် လုပ်ခဲ့ပေမယ့် ငါကတော့ မင်းကို ပိုပြီး ချစ်သွားခဲ့ရတယ်။ အမှန်တရားဆိုတာ နောက်ကျမှ သိရရင် နာကျင်ရတယ်ဆိုပေမယ့်၊ မင်းရဲ့ စေတနာကို သိခွင့်ရလိုက်တာပဲ ကျွန်မအတွက် ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုပါ"။

လေအေးလေး တစ်ချက် ဝေ့တိုက်သွားသည်။ ထက်မြတ် ကျွန်မကို ပြုံးပြီး ကြည့်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မ ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းများမှာ မုဆိုးမတစ်ယောက်အနေနှင့် မဟုတ်ဘဲ၊ အချစ်စစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူတစ်ယောက်အနေနှင့် ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ လျှောက်လှမ်းသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

---

သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကျွန်ုပ်တို့ မြင်နေရတဲ့ အမှန်တရားဆိုတာ တခြားသူတစ်ယောက်က ကျွန်ုပ်တို့ နာကျင်မှု သက်သာအောင် ဖန်တီးထားတဲ့ လိမ်ညာမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အမှန်တရားကို နောက်ကျမှ သိရခြင်းက နဂိုနာကျင်မှုထက် ဆယ်ဆမက ပိုပြီး ပြင်းထန်တတ်သလို၊ ပိုပြီးလည်း လေးနက်တဲ့ အချစ်ကို ခံစားရစေပါတယ်။