မုန့်ဟင်းခါသည်အဖိုးကြီးအပေါ် ယုတ်မာမှု
မုန့်ဟင်းခါသည်အဖိုးကြီးအပေါ် ယုတ်မာမှု
ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ မနက်ခင်းဆည်းဆာဟာ ရွှေတိဂုံဘုရားကြီးရဲ့ စိန်ဖူးတော်ပေါ်မှာ ရောင်စဉ်ဖြာကျနေချိန်၊ လမ်းမတွေပေါ်မှာတော့ သွားရေးလာရေး လှုပ်ရှားရုန်းကန်နေကြတဲ့ လူတွေနဲ့ စည်ကားနေပါပြီ။ ဒီအထဲမှာမှ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်လေးတစ်ခုက လမ်းထောင့်မှာရှိတဲ့ "ဦးဘိုးမြ မုန့်ဟင်းခါး" ဆိုင်လေးဟာ မနက် နာရီမထိုးခင်ကတည်းက လူတွေ တန်းစီနေရလောက်အောင်ကို ရောင်းကောင်းလှပါတယ်။ ဆိုင်ရှင်ဖြစ်တဲ့ လူငယ်လေး ဝေယံ ဟာ အသက် ကျော်လောက်သာ ရှိသေးပေမယ့် သူ့အဘိုးလက်ထက်ကတည်းက ဆင်းသက်လာတဲ့ မုန့်ဟင်းခါးချက်နည်းကို သေသေချာချာ ထိန်းသိမ်းထားသူပါ။ ဟင်းရည်အိုးကြီးထဲကနေ ထောင်းလောင်းထွက်နေတဲ့ စပါးလင်နံ့၊ ငှက်ပျောအူနံ့နဲ့ ငါးခူအသားစစ်စစ်ရဲ့ မွှေးပျံ့နေတဲ့ ရနံ့တွေဟာ ဖြတ်သွားဖြတ်လာတိုင်းရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်တန့်သွားစေနိုင်တဲ့အထိ ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းလှပါတယ်။ ဝေယံက ပြုံးရွှင်တဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ ဖောက်သည်တွေကို စကားတပြောပြောနဲ့ လက်သွက်ခြေသွက် ခပ်ပေးနေပါတယ်။
ဒီအချိန်မှာပဲ ဆိုင်ရှေ့ကို အနက်ရောင် ကားကြီးတစ်စီး ထိုးရပ်လာပြီး ကားပေါ်ကနေ နေကာမျက်မှန်တပ်ထားတဲ့ လူရွယ်တစ်ယောက် ဆင်းလာပါတယ်။ သူကတော့ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့်ရှိတဲ့ ဟိုတယ်ကြီးတစ်ခုက နာမည်ကြီး တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ရှိန်းထက် ပါပဲ။ ရှိန်းထက်ဟာ နိုင်ငံတကာ အချက်အပြုတ်ပြိုင်ပွဲတွေမှာ ဆုတွေ အများကြီးရထားပြီး မာနကြီးလွန်းသူ၊ သူ့ကိုယ်သူ အတော်ဆုံးလို့ ခံယူထားသူတစ်ယောက်ပါ။ လမ်းဘေးဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်က သူ့ဟိုတယ်က မုန့်ဟင်းခါးထက် ပိုနာမည်ကြီးနေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားရကတည်းက သူ မခံချင်စိတ်တွေဖြစ်ပြီး ကိုယ်တိုင်လာမြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ ရောက်လာခဲ့တာပါ။ ရှိန်းထက်က ခုံပုလေးတစ်လုံးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး မုန့်ဟင်းခါးတစ်ပွဲကို ခပ်တည်တည်နဲ့ လှမ်းမှာလိုက်ပါတယ်။ ဝေယံက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ပဲ ပွဲပြင်ပြီး လာချပေးပါတယ်။ ရှိန်းထက် ဟင်းရည်တစ်ဇွန်းကို ခပ်သောက်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ သူ့ရဲ့ မျက်မှန်အောက်က မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရပါတယ်။ ဟင်းရည်ရဲ့ အချိုအဆိမ့် မျှတမှု၊ အနံ့အရသာ ပြည့်စုံမှုဟာ သူသုံးနေကျ ဈေးကြီးတဲ့ နိုင်ငံတကာက ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေနဲ့ ချက်ထားတာထက်တောင် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေတာကို ဝန်ခံလိုက်ရပါတယ်။
ဒါပေမယ့် မာနကြီးတဲ့ ရှိန်းထက်က ဒါကို လက်မခံချင်ပါဘူး။ သူက ဝေယံကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး "မင်းရဲ့ ဒီဟင်းရည်ချက်နည်းကို ငါ့ကိုရောင်းပါ။ သိန်းငါးဆယ်ပေးမယ်" လို့ ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်ပါတယ်။ ဝေယံက ပြုံးလိုက်ပြီး "တောင်းပန်ပါတယ် အစ်ကို.. ဒီချက်နည်းက ကျွန်တော့်အဘိုးရဲ့ အသက်သွေးကြွေးပါ။ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ပေးပေး မရောင်းနိုင်ပါဘူးခင်ဗျာ" လို့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပဲ ငြင်းလိုက်ပါတယ်။ ရှိန်းထက်ရဲ့ မျက်နှာဟာ ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားပြီး "မင်းလို လမ်းဘေးဈေးသည်က ငါ့ကို ငြင်းရဲတယ်ပေါ့.. ကြည့်နေလိုက် မင်းဆိုင် ဘယ်လောက်ခံမလဲဆိုတာ" လို့ ကြိမ်းဝါးပြီး ကားပေါ်တက်ကာ ထွက်သွားပါတော့တယ်။ ဝေယံကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ဖောက်သည်တွေကိုသာ ဆက်လက်ဧည့်ခံနေခဲ့ပါတယ်။
ရှိန်းထက် ဟိုတယ်ကို ပြန်ရောက်ကတည်းက ဝေယံကို အငြိုးထားပါတော့တယ်။ သူက သူ့ရဲ့ ငွေကြေးနဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကို သုံးပြီး ဝေယံရဲ့ ဆိုင်လေးကို ဒုက္ခပေးဖို့ အကြံအစည်တွေ ဖန်တီးခဲ့ပါတယ်။ နှစ်ပတ်လောက်အကြာမှာတော့ ဝေယံရဲ့ ဆိုင်လေးရှိတဲ့ နေရာကို စည်ပင်သာယာကနေ လမ်းနယ်နိမိတ် ကျူးကျော်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ရုတ်တရက် လာရောက်ဖျက်ဆီးပါတော့တယ်။ တကယ်တော့ အဲဒီနေရာဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ဈေးသည်တွေ ရောင်းချခွင့်ပြုထားတဲ့ နေရာလေးပါ။ ဒါပေမယ့် အာဏာနဲ့ ငွေကြေးရဲ့ ဖိနှိပ်မှုအောက်မှာ ဝေယံခမျာ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ သူ့ရဲ့ ဆိုင်လေး အဖျက်ခံရတာကို မျက်ရည်လည်ရွဲနဲ့ ရပ်ကြည့်နေခဲ့ရပါတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က ဖောက်သည်တွေကလည်း သနားကြပေမယ့် ဘယ်သူမှ ဝင်မကူညီရဲခဲ့ကြပါဘူး။ ဝေယံရဲ့ ဘဝမှာ အဘိုးထားခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အမွေလေး ပျက်စီးသွားတာကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲမှာ အတော်လေး ခံစားခဲ့ရပါတယ်။
ဒီသတင်းကို ကြားတော့ ရှိန်းထက်က သူ့ရဲ့ အဲကွန်းခန်းထဲမှာ ဝိုင်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ရင်း အောင်ပွဲခံနေခဲ့ပါတယ်။ "ငါ့ကိုများ လာယှဉ်ချင်သေးတယ်" လို့ သူ့ကိုယ်သူ ကျေနပ်နေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့် သူ မသိခဲ့တာက ဝေယံဟာ အလွယ်တကူ လက်လျှော့တတ်တဲ့ လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုတာပါပဲ။ ဝေယံဟာ ဝမ်းနည်းနေမယ့်အစား သူ့မှာကျန်နေသေးတဲ့ အိုးခွက်ပန်းကန်တချို့နဲ့ လက်တွန်းလှည်းဟောင်းလေး တစ်စီးကို ပြင်ဆင်ပြီး နောက်နေ့မနက်မှာပဲ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ တခြားဆင်ခြေဖုံး ရပ်ကွက်တစ်ခုက ဈေးလေးထဲမှာ လှည်းလေးတွန်းပြီး ပြန်လည်ရောင်းချခဲ့ပါတယ်။ ဆိုင်ခန်းမရှိတော့ပေမယ့် ဝေယံရဲ့ မုန့်ဟင်းခါး အရသာကတော့ ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ စိတ်ရင်းစေတနာနဲ့ ရောင်းချမှုကြောင့် ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ လှည်းလေးနားမှာ လူတွေ ပြန်လည်စည်ကားလာခဲ့ပါတယ်။ ဒုက္ခတွေကြားထဲကနေ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ရုန်းကန်နေတဲ့ ဝေယံရဲ့ ပုံစံဟာ မြင်ရသူတိုင်းကို ခွန်အားဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။
အချိန်တွေ လအနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပါတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ နိုင်ငံတကာမှာ အလွန်နာမည်ကြီးတဲ့ အစားအသောက် ဝေဖန်ရေးဆရာ တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ မစ္စတာ ရစ်ချတ် ဟာ မြန်မာနိုင်ငံကို အလည်အပတ် ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က မြန်မာ့ရိုးရာ အစားအစာတွေရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အရသာကို ရှာဖွေဖို့ပါ။ မစ္စတာ ရစ်ချတ် တည်းခိုတာက ရှိန်းထက် တာဝန်ယူထားတဲ့ ကြယ်ငါးပွင့် ဟိုတယ်ကြီးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ရှိန်းထက်ဟာ သူ့ရဲ့ အစွမ်းအစတွေကို ပြသဖို့အတွက် ဈေးအကြီးဆုံး ပါဝင်ပစ္စည်းတွေဖြစ်တဲ့ ပင်လယ်စာတွေ၊ မှိုဖြူ တွေနဲ့ ရွှေမှုန်တွေအထိ ထည့်သွင်းပြီး အဆင့်မြင့် မုန့်ဟင်းခါးတစ်ပွဲကို တီထွင်ဖန်တီးကာ မစ္စတာ ရစ်ချတ်ကို တည်ခင်းဧည့်ခံခဲ့ပါတယ်။
မစ္စတာ ရစ်ချတ်က မုန့်ဟင်းခါးကို တစ်ဇွန်းမြည်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဇွန်းကို အသာအယာ ပြန်ချလိုက်ပါတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘဲ "ဒီဟင်းလျာက ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ အရမ်းကောင်းပြီး ဈေးကြီးပေမယ့်.. အစားအစာတစ်ခုမှာ ရှိရမယ့် 'ဝိညာဉ်' မပါဘူး။ ချက်ပြုတ်သူရဲ့ မာနတွေပဲ လွှမ်းမိုးနေတယ်" လို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ဝေဖန်လိုက်ပါတယ်။ ရှိန်းထက် တစ်ယောက် မျက်နှာပူထူသွားပြီး ဒေါသတွေ ထွက်လာပေမယ့် ဘာမှပြန်မပြောရဲခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီညက မစ္စတာ ရစ်ချတ်ဟာ ဟိုတယ်ရဲ့ အစားအသောက်တွေကို ငြီးငွေ့လာတာနဲ့ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ညဘက် လမ်းမတွေပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်ထွက်ရင်း လမ်းမှားပြီး ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်လေးတစ်ခုထဲကို ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။ မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေတဲ့ အချိန်၊ အေးစက်စက် လမ်းမပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေရင်း ရုတ်တရက် မွှေးပျံ့လှတဲ့ ဟင်းရည်နံ့လေးကို ရလိုက်ပါတယ်။ အနံ့ခံပြီး လိုက်သွားတဲ့အခါမှာတော့ မီးရောင် မှိန်တမှိန်အောက်မှာ မိုးကာလေးမိုးပြီး ရောင်းနေတဲ့ ဝေယံရဲ့ မုန့်ဟင်းခါး လှည်းလေးကို သွားတွေ့ပါတော့တယ်။ ရစ်ချတ်က မုန့်ဟင်းခါးတစ်ပွဲ မှာစားလိုက်တဲ့အခါ ပထမဆုံး တစ်ဇွန်းမှာတင် သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်လင်းသွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါဟာ သူရှာဖွေနေတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မြန်မာ့ရိုးရာ အရသာ၊ စေတနာနဲ့ မေတ္တာတွေ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေတဲ့ အရာမှန်း သူ ချက်ချင်း သိလိုက်ပါတော့တယ်။
နောက်နေ့ မနက်မှာတော့ မစ္စတာ ရစ်ချတ်ရဲ့ လူမှုကွန်ရက် စာမျက်နှာပေါ်မှာ ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် တက်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီဆောင်းပါးဟာ နာရီပိုင်းအတွင်းမှာပဲ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပါတယ်။ ဆောင်းပါးရဲ့ ခေါင်းစဉ်က "ရွှေမှုန်တွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ မာနထက် သာလွန်တဲ့ လမ်းဘေးလှည်းလေးပေါ်က မေတ္တာ" ဆိုပြီး ရေးသားထားတာပါ။ ဆောင်းပါးထဲမှာ ရှိန်းထက်ရဲ့ ဟိုတယ်က မုန့်ဟင်းခါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်ထားပြီး ဝေယံရဲ့ မုန့်ဟင်းခါးကိုတော့ ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံး အစားအစာတွေထဲက တစ်ခုအဖြစ် ချီးကျူးဂုဏ်ပြုထားပါတယ်။ အဲဒီသတင်းကြောင့် ဟိုတယ်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ အတော်လေး ကျဆင်းသွားခဲ့ရပြီး ဟိုတယ်အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့က ရှိန်းထက်ကို အလုပ်ကနေ ချက်ချင်း ထုတ်ပစ်လိုက်ပါတော့တယ်။
ရှိန်းထက်ရဲ့ ဘဝဟာ နေ့ချင်းညချင်း ဇောက်ထိုးကျသွားခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မာန၊ သူ့ရဲ့ ငွေကြေးနဲ့ သူတည်ဆောက်ထားတဲ့ အရာအားလုံးဟာ သဲအိမ်လေးလို ပြိုကျသွားခဲ့ရပါတယ်။ သူ့ကို ဝိုင်းရံနေခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းဆိုသူတွေကလည်း သူ့ကို ရှောင်ခွာသွားကြပါတယ်။ ရှိန်းထက် တစ်ယောက် စိတ်ဓာတ်တွေ အကြီးအကျယ်ကျပြီး အရက်ကို ဖိသောက်ကာ လမ်းမတွေပေါ်မှာ ရစ်ဝဲယိုင်နဲ့ လမ်းလျှောက်နေခဲ့ပါတယ်။ ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ ဘယ်လောက်တောင် အမှားတွေ လုပ်ခဲ့မိသလဲဆိုတာကို နောင်တရလာခဲ့ပါတယ်။ သူတစ်ပါးကို ဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့ အကျိုးဆက်က သူ့ဆီကို ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်လာမယ်လို့ သူ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ပါဘူး။ ညဥ့်နက်ပိုင်း အချိန်မှာတော့ အရက်မူးပြီး အားပြတ်နေတဲ့ ရှိန်းထက်ဟာ လမ်းဘေး ပလက်ဖောင်းတစ်ခုပေါ်မှာ ခွေခွေလေး လဲကျသွားပါတော့တယ်။
ရှိန်းထက် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ သူဟာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်တဲ့ သစ်သားအိမ်လေး တစ်အိမ်ထဲကို ရောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ သူ့ခေါင်းရင်းမှာတော့ ပူနွေးနေတဲ့ မုန့်ဟင်းခါး တစ်ပွဲနဲ့ ရေနွေးကြမ်း တစ်ခွက်ကို ချထားပါတယ်။ သူ အံ့သြစွာနဲ့ ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရှေ့မှာ ပြုံးပြုံးလေး ရပ်နေတဲ့ လူက တခြားသူမဟုတ်ပါဘူး.. သူ ကိုယ်တိုင် ဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့ လမ်းဘေးဈေးသည်လေး ဝေယံ ဖြစ်နေပါတယ်။ ဝေယံက မနက်ဈေးသွားရင်း လဲကျနေတဲ့ ရှိန်းထက်ကို တွေ့လို့ အိမ်ကို ခေါ်လာခဲ့တာပါ။ "အစ်ကို နိုးပြီလား.. ခေါင်းကိုက်နေလိမ့်မယ်၊ အစ်ကို့အတွက် သီးသန့် ချက်ထားတဲ့ ဟင်းရည်လေး သောက်လိုက်ပါအုံး" လို့ ဝေယံက နူးနူးညံ့ညံ့ပဲ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ရှိန်းထက်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူ ဒီလောက် ယုတ်မာခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်က သူ့ကို အခုလို ကယ်တင်ပြီး ကြင်ကြင်နာနာ ဆက်ဆံနေတာကို သူ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်ရပါတယ်။ သူ မုန့်ဟင်းခါး ဟင်းရည်လေးကို တစ်ဇွန်း ခပ်သောက်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အရသာကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ဝေယံရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ မေတ္တာကြောင့် သူ့ရဲ့ မျက်ရည်တွေ ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျလာပါတော့တယ်။ "ငါ.. ငါ မင်းကို အရမ်း ဒုက္ခပေးခဲ့တာလေကွာ.. ဘာလို့ ငါ့ကို အခုလို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံရတာလဲ" လို့ ရှိန်းထက်က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း မေးလိုက်ပါတယ်။ ဝေယံက အေးချမ်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "အစားအသောက်ဆိုတာ လူတွေကို ဒုက္ခပေးဖို့၊ ပြိုင်ဆိုင်ဖို့ မဟုတ်ဘူး အစ်ကို.. လူတွေရဲ့ စိတ်နဲ့ ခန္ဓာကို ကုစားပေးဖို့ပါ။ အစ်ကို့မှာလည်း ထူးချွန်တဲ့ ပညာတွေ ရှိပါတယ်။ အဲဒီပညာတွေကို မေတ္တာနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် အစ်ကိုဟာ အကောင်းဆုံး စားဖိုမှူးတစ်ယောက် ပြန်ဖြစ်လာမှာပါ" လို့ ပြန်ဖြေခဲ့ပါတယ်။ ထိုနေ့ကစလို့ ရှိန်းထက်ဟာ သူ့ရဲ့ မာနတွေကို အားလုံးစွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ဝေယံဆီမှာ တပည့်အဖြစ် ခံယူကာ စိတ်သစ်လူသစ်နဲ့ ပြန်လည် ကြိုးစားခဲ့ပါတော့တယ်။ နှစ်အနည်းငယ် အကြာမှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းဖွင့်လှစ်လိုက်တဲ့ ရိုးရာနဲ့ ခေတ်မီမှု ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ မြန်မာ့ အစားအစာ စားသောက်ဆိုင်ကြီးဟာ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ အအောင်မြင်ဆုံးနဲ့ လူအချစ်ရဆုံး နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါတော့တယ်။