အိမ်ထောင်ကိုဖျက်စီးတဲ့ မယားငယ်
အိမ်ထောင်ကိုဖျက်စီးတဲ့ မယားငယ်
မိုးစက်တွေက ပြတင်းပေါက်မှန်သားပြင်ပေါ်မှာ တတောက်တောက်နဲ့ စီးကျနေတယ်။
ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်သက် ငါးနှစ်ပြည့်တဲ့နေ့မှာ စုစု ကျွန်မတို့ဆီ ရောက်လာခဲ့တယ်။ စုစုက ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမလေးလို ခင်ရတဲ့သူ၊ မိဘမဲ့ဘဝနဲ့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ သူမကို သနားလွန်းလို့ ကျွန်မကပဲ အိမ်မှာခေါ်ထားပြီး အလုပ်အကိုင် ရှာပေးခဲ့တာပါ။ "မမတို့အိမ်မှာပဲ နေပါ စုစုရယ်၊ မမက ညီမအရင်းလို စောင့်ရှောက်မှာပါ" လို့ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် လက်ကိုဆွဲပြီး ပြောခဲ့မိတာ။ အဲဒီတုန်းက စုစုရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျေးဇူးတင်ရိပ်တွေထက် တခြားအရာတွေ ရှိနေခဲ့တာကို ကျွန်မ ဘာလို့ သတိမထားမိခဲ့ပါလိမ့်။ နေဝင်ချိန်တွေတိုင်းမှာ ကျွန်မက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဟင်းချက်နေရင် စုစုက ကိုလင်းကို ရေအေးအေးလေး တိုက်တတ်တယ်။ ကိုလင်း အလုပ်ကပြန်လာရင် အမောပြေအောင် စကားဖောင်ဖွဲ့တတ်တယ်။ ကျွန်မကတော့ "ငါ့ညီမလေးက လိမ္မာလိုက်တာ၊ ငါ့အမျိုးသားကိုတောင် ဂရုစိုက်ပေးတယ်" လို့ တွေးပြီး ပြုံးနေခဲ့မိတာ။ အဲဒီအပြုံးတွေက နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မရဲ့ သွေးမျက်ရည်တွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ။
တစ်ခါတလေ ကိုလင်းက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေ ပြောင်းလဲလာတာကို ကျွန်မ ခံစားရတယ်။ အရင်လို နွေးထွေးမှုမရှိတော့ဘဲ စိမ်းသက်သက် ဖြစ်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အလုပ်ပင်ပန်းလို့နေမှာပါဆိုပြီး ကိုယ့်ဘာကိုယ်ပဲ နှစ်သိမ့်ခဲ့တယ်။ စုစုကတော့ ကျွန်မရဲ့ အနားမှာ အမြဲရှိနေပြီး "မမ... ကိုလင်းက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူးနော်၊ အပြင်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာလား မသိဘူး" လို့ သွေးထိုးစကားတွေ ခပ်တိုးတိုး ပြောတတ်လာတယ်။ ကျွန်မကတော့ စုစုကို ယုံကြည်လွန်းလို့ "မဖြစ်နိုင်တာ စုစုရယ်၊ ကိုလင်းက မမကို သစ္စာမဖောက်ပါဘူး" လို့ ငြင်းဆန်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အယုံလွယ်မှုက စုစုအတွက်တော့ လမ်းခင်းပေးသလို ဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့။
အချိန်တွေ ကုန်လာတာနဲ့အမျှ အိမ်ထဲမှာ လေထုက ပိုပြီး လေးလံလာတယ်။ ကိုလင်းက အိမ်ပြန်နောက်ကျတာတွေ များလာသလို၊ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်လည်း ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတတ်တယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ကိုင်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ တားဆီးတတ်တယ်။ "မေ... ကိုယ့်ကို မယုံဘူးလား၊ အလုပ်ကိစ္စတွေပါဆို" လို့ ဟောက်တတ်လာတာ။ အရင်က ချိုသာတဲ့ ကိုလင်း မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ သံသယတွေ တရိပ်ရိပ် တက်လာပေမဲ့ အဲဒီသံသယရဲ့ ထိပ်ဖျားမှာ စုစု ရှိနေလိမ့်မယ်လို့တော့ စိုးစဉ်းမျှ မတွေးမိခဲ့ဘူး။
စုစုက ကျွန်မကို ကူညီချင်ဟန်ဆောင်ပြီး "မမ... ကိုလင်း ဖုန်းကို မမ မကြည့်နိုင်ရင် ညီမ ကြည့်ပေးမယ်၊ ညီမကိုတော့ သူက သိပ်မစောင့်ရှောက်ဘူးလေ" လို့ ဆိုလာတယ်။ ကျွန်မလည်း ဝေခွဲမရတဲ့ စိတ်နဲ့ပဲ ခေါင်းငြိမ့်မိခဲ့တယ်။ တစ်ညမှာတော့ စုစုက ကျွန်မဆီကို ဖုန်းတစ်လုံး ယူလာတယ်။ "မမ... ဒါ ကြည့်လိုက်ဦး၊ ကိုလင်းရဲ့ ဖုန်းထဲက ဓာတ်ပုံတွေ" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်တွေ တုန်နေခဲ့တယ်။ ဓာတ်ပုံထဲမှာ ကိုလင်းက အမျိုးသမီး တစ်ယောက်နဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး ရှိနေတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ မျက်နှာက ပေါ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ကျောပဲ မြင်ရတာ။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
"သူ ဘယ်သူလဲ စုစု... သူ ဘယ်သူလဲ" လို့ ကျွန်မ ငိုယိုပြီး မေးမိတယ်။ စုစုက ကျွန်မကို ဖက်ထားပြီး "မငိုပါနဲ့ မမရယ်၊ ညီမ စုံစမ်းပေးပါ့မယ်၊ အဲဒီမိန်းမက မမရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်စီးနေတာ၊ ညီမ သူ့ကို ခွင့်မလွှတ်ဘူး" လို့ ပြောခဲ့တယ်။ စုစုရဲ့ စကားတွေက ကျွန်မအတွက် အားဆေးလို ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ အဲဒါတွေက ကျွန်မကို နက်ရှိုင်းတဲ့ ချောက်ထဲ တွန်းချဖို့ ပြင်ဆင်နေတာပါ။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ကိုလင်းနဲ့ ကျွန်မကြားမှာ ရန်ပွဲတွေ ခပ်စိပ်စိပ် ဖြစ်လာတယ်။ ကိုလင်းကလည်း "မင်းက ငါ့ကို မယုံကြည်ဘူး၊ မင်းက သံသယစိတ်တွေနဲ့ ရူးနေပြီ" လို့ စွပ်စွဲလာတယ်။ ကျွန်မတို့ကြားက အက်ကြောင်းက ပြန်ပြင်လို့မရအောင် ကြီးမားလာခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်မ ညတိုင်း အိပ်မပျော်တော့ဘူး။ ကိုလင်းရဲ့ အဝတ်အစားတွေမှာ သူစိမ်းနံ့သာနံ့တွေ ရနေသလို၊ သူ့ရဲ့ အပြုအမူတွေကလည်း ကျွန်မကို လျစ်လျူရှုလာတယ်။ စုစုကတော့ အမြဲတမ်း ကိုလင်းနဲ့ ကျွန်မကြားမှာ စေ့စပ်ပေးသလိုလိုနဲ့ ပိုပြီး ဝေးကွာအောင် လုပ်နေခဲ့တာကို ကျွန်မ မျက်ကန်းတစ္ဆေမကြောက် ယုံကြည်နေခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အနီးဆုံးလူကို အယုံလွယ်တာပါပဲ။
အခြေအနေတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဆိုးရွားလာတယ်။ ကိုလင်းက အိမ်ကို တစ်ပတ်မှာ သုံးရက်လောက်ပဲ ပြန်လာတော့တယ်။ ပြန်လာရင်လည်း ကျွန်မကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သီးသန့်
"စုစု... ညီမ ဘာဖြစ်တာလဲ" လို့ မေးရင် စုစုက မျက်ရည်ဝဲပြီး "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး မမ၊ ကိုလင်းနောက်ကို လိုက်ရင်းနဲ့ လူဆိုးတွေနဲ့ တိုးလို့ပါ" လို့ လိမ်ညာခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူမကို သနားလွန်းလို့ ဖက်ထားပြီး ငိုခဲ့မိသေးတာ။ တကယ်တော့ အဲဒီအနီကွက်တွေက ကျွန်မရဲ့ ယောက်ျား ကိုလင်း ပေးထားတဲ့ အမှတ်အသားတွေ ဖြစ်နေခဲ့တာကို ကျွန်မ သိခဲ့ရင် အဲဒီအချိန်မှာတင် ကျွန်မ သေသွားချင်မိမှာပါ။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ထဲကို မသိတဲ့ နံပါတ်တစ်ခုကနေ ဗီဒီယိုဖိုင်တစ်ခု ရောက်လာတယ်။ အဲဒီဗီဒီယိုကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တကယ်ပဲ အမှောင်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ဟိုတယ်ခန်းတစ်ခုထဲမှာ ကိုလင်းနဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် အတူရှိနေတာ။ အဲဒီအမျိုးသမီးက ကျွန်မရဲ့ "ညီမလေး" လို့ ခေါ်ခဲ့တဲ့ စုစု ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဗီဒီယိုထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက်က အရမ်းကို ရင်းနှီးနေကြတာ။ စုစုက ကိုလင်းကို ဖက်ထားပြီး "ကို... မေမေ သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" လို့ မေးတော့ ကိုလင်းက "မသိစေနဲ့ပေါ့ စုရယ်၊ ကိုယ် မေ့ကို ကွာရှင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ၊ မင်းက ကိုယ့်အတွက် အရာရာပဲ" လို့ ပြန်ပြောနေတာ။
ကျွန်မ ဖုန်းကို လွှတ်ချလိုက်မိတယ်။ အသက်ရှူဖို့တောင် ခက်ခဲလာတယ်။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ လူနှစ်ယောက်၊ ကျွန်မ အချစ်ဆုံး လူသားနှစ်ယောက်က ကျွန်မကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ အယုတ်ညံ့ဆုံး နည်းလမ်းနဲ့ သစ္စာဖောက်ခဲ့ကြတာ။ ကျွန်မ အိမ်ထဲကနေ ထွက်ပြေးချင်ပေမဲ့ ခြေထောက်တွေက မခိုင်တော့ဘူး။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ စုစုက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပန်းသီးစိတ်စားနေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ဒေါသတွေက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ "နင်... နင် ဘယ်လိုတောင် ယုတ်မာရတာလဲ စုစု" လို့ အော်ဟစ်ပြီး သူမဆီကို ပြေးသွားမိတယ်။
စုစုက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ အရင်ကလို သနားစဖွယ် အမူအရာတွေ မရှိတော့ဘူး။ "မမ သိသွားပြီလား၊ တော်တော်တော့ ကြာသွားတယ်နော်" တဲ့။ သူမရဲ့ လေသံက အေးစက်ပြီး ရက်စက်လွန်းလှတယ်။ "နင်... ငါ နင့်ကို ဘယ်လောက် ကောင်းခဲ့လဲ၊ နင့်ကို လမ်းပေါ်ကနေ ခေါ်ပြီး ငါ့ညီမအရင်းလို ထားခဲ့တာလေ" လို့ ကျွန်မ အသံတုန်တုန်နဲ့ ပြောမိတယ်။
စုစုက ထိုင်နေရာကနေ ထရပ်လိုက်ပြီး ကျွန်မအနားကို တိုးလာတယ်။ "မမ ကောင်းတာက မမ
"မေ... အခြေအနေတွေက ဒီလို ဖြစ်သွားမှတော့ ကိုယ် အမှန်အတိုင်း ပြောရတော့မယ်၊ ကိုယ် စုစုကို ချစ်တယ်၊ စုစုမှာ ကိုယ့်ရဲ့ ရင်သွေး ရှိနေပြီ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်မတို့ ခုနစ်နှစ်တာ လက်တွဲခဲ့တဲ့ အချိန်မှာ ကလေးမရခဲ့တာက ကျွန်မရဲ့ အပြစ်လို့ ကိုလင်းက အမြဲ ပြောခဲ့တာ။ အခုတော့ သူက စုစုနဲ့ ရင်သွေး ရနေပြီတဲ့လား။
"ဒါပေမဲ့ ကို... စုစုက ကျွန်မကို တောက်လျှောက် လိမ်ညာလာတာလေ၊ ကိုယ့်ကိုလည်း သူ လိမ်နေတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား" လို့ ကျွန်မ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ပြောမိတယ်။ စုစုက ရယ်လိုက်ပြီး "လိမ်တယ် ဟုတ်လား မမ... မမကို ကိုလင်း သံသယဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာက ညီမပဲ၊ ကိုလင်းကို မမအပေါ် စိတ်ကုန်အောင် လုပ်ခဲ့တာလည်း ညီမပဲ၊ အခုတော့ အရာအားလုံးက ညီမ စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာပြီ" တဲ့။ အဲဒီမှာတင် ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက စုစုဟာ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်စီးဖို့အတွက် အစကတည်းက ကြံစည်ခဲ့တာပါ။ သူမက ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုကို အသုံးချပြီး ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို
ကိုလင်းက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး "မေ... မင်း ဒီအိမ်ကနေ ထွက်သွားပေးပါ၊ မင်းအတွက် လျော်ကြေးငွေ ကိုယ် ပေးပါ့မယ်" တဲ့။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘူး။ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်းနဲ့ပဲ အဲဒီအိမ်ထဲကနေ ပြေးထွက်လာခဲ့မိတယ်။ မိုးတွေက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတုန်းပဲ။ ကျွန်မမှာ သွားစရာ နေရာမရှိဘူး၊ အားကိုးစရာ လူမရှိဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အနီးဆုံးလူတွေက ကျွန်မကို သတ်ခဲ့ကြတာပဲ။
ခြောက်လ ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျွန်မ ဘဝသစ်တစ်ခုကို အဝေးတစ်နေရာမှာ စတင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ညတိုင်း ညတိုင်း အိပ်မက်ဆိုးတွေက ကျွန်မကို ခြောက်လှန့်နေတုန်းပဲ။ တစ်နေ့မှာတော့ ကိုလင်းဆီကနေ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု တစ်ခု ရလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မကိုင်ချင်ပေမဲ့ ဘာများလဲဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ ကိုင်လိုက်မိတယ်။ ဖုန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ ကိုလင်းရဲ့ အသံက အရမ်းကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရတယ်။
"မေ... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကိုယ် မှားသွားပြီ" တဲ့။ ကိုလင်း ပြောပြတာကတော့ စုစုဟာ ကိုလင်းရဲ့ စည်းစိမ်တွေကို လိုချင်လို့ ချဉ်းကပ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး၊ ကိုလင်းဆီက ငွေတွေအများကြီးကို လိမ်လည်ယူပြီး နောက်တစ်ယောက်နဲ့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီတဲ့။ စုစုမှာ ရှိနေတဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးကလည်း ကိုလင်းရဲ့ ကလေး မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ကျွန်မ ရယ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားမိတယ်။ ကျွန်မကို ဖျက်စီးခဲ့တဲ့ "မယားငယ်" ဆိုတဲ့ မိန်းမဟာ ကိုလင်းကိုလည်း ဖျက်စီးသွားခဲ့တာပဲ။
"ကို... ကျွန်မဆီကို ဖုန်းမဆက်ပါနဲ့တော့၊ ကိုယ် စိုက်ခဲ့တဲ့ အပင်ရဲ့ အသီးကို ကိုယ်တိုင်ပဲ စားလိုက်ပါတော့" လို့ ပြောပြီး ဖုန်းကို ချပစ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းမှုထက် ဗလာဖြစ်နေတဲ့ ခံစားချက်က ပိုကြီးစိုးနေတယ်။ ကိုလင်းကို ကျွန်မ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး၊ စုစုကိုလည်း ကျွန်မ မေ့ပစ်လို့ မရဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို သင်ခန်းစာ တစ်ခု ပေးသွားခဲ့တာ။ အဲဒီသင်ခန်းစာက အရမ်းကို ဈေးကြီးလွန်းလှပါတယ်။
အခုတော့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်နေနိုင်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားမှာတော့ အမာရွတ်ကြီးတစ်ခု ထင်ကျန်နေခဲ့တယ်။ အချစ်ဆိုတာ ယုံကြည်မှုပေါ်မှာ အခြေခံတာ မှန်ပေမဲ့၊ အဲဒီယုံကြည်မှုက မျက်ကန်းဖြစ်နေရင်တော့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတ်တဲ့ လက်နက် ဖြစ်လာတတ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ကောင်းကောင်း သိသွားခဲ့ပါပြီ။ အိမ်ထောင်တစ်ခုကို ဖျက်စီးခဲ့တာက မယားငယ် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး၊ ခင်ပွန်းဖြစ်သူရဲ့ သစ္စာမဲ့မှုနဲ့ ဇနီးဖြစ်သူရဲ့ အစွန်းရောက်တဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကလည်း အဓိက တရားခံတွေပါပဲ။
ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အဆုံးမှာ ကျွန်မ ရခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာကတော့... လူတစ်ယောက်ကို ချစ်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ထက် ပိုမချစ်မိပါစေနဲ့။ ယုံကြည်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ မျက်စိမှိတ်ပြီးတော့ မယုံကြည်ပါနဲ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သင့်ကို အနာကျင်စေဆုံး လူဟာ သင့်ကို အချစ်ဆုံးလို့ ပြောနေတဲ့ အနီးဆုံးလူ ဖြစ်နေတတ်လို့ပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - "ယုံကြည်မှုဆိုတာ တန်ဖိုးကြီးတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုပါ။ အဲဒီလက်ဆောင်ကို လူတိုင်းနဲ့ ထိုက်တန်တယ်လို့ မသတ်မှတ်ပါနဲ့၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အချို့လူတွေက အဲဒီယုံကြည်မှုကို သင့်ကို ပြန်သတ်ဖို့ လက်နက်အဖြစ်ပဲ အသုံးပြုတတ်ကြလို့ပါပဲ။"