ညီမသုံးဖော်ရဲ့ အလုပ်ဆိုး
ညီမသုံးဖော်ရဲ့ အလုပ်ဆိုး
ပထမပိုင်း
အစိုးရဝန်ထမ်းဘဝရဲ့ ခါးသီးလှတဲ့ အစိတ်
အဲဒီထောင့်ခန်းလေးကို ပြောင်းပြီး မကြာခင်မှာပဲ ကိုမင်းက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်ဘက်ကို ခရီးထွက်သွားရတယ်။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တဲ့အချိန်မှာ အဖော်ရအောင်လို့ ရွာမှာရှိတဲ့ ညီမလေးနှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ နှင်းနဲ့ နုကို ခေါ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မတို့ ညီမသုံးဖော်က ငယ်ငယ်ကတည်းက တတွဲတွဲရှိခဲ့ကြတာ။ ကျွန်မက အကြီးဆုံးဆိုတော့ ညီမလေးတွေကို သိပ်ချစ်တာပေါ့။ သူတို့ရောက်လာတော့မှပဲ တောအုပ်ကြီးနဲ့ ကပ်နေတဲ့ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ပျော်စရာလေး ဖြစ်လာတော့တယ်။ ညီမလေးတွေက ကျွန်မရဲ့ စိုက်ခင်းလေးကို ကူညီပြုစုပေးကြတယ်။ အိမ်ရှေ့က ချုံပုတ်တွေကို ရှင်းကြတယ်၊ အိမ်နောက်က မြေကွက်လပ်မှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စိုက်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီပျော်ရွှင်မှုတွေက ကြာရှည်မခံခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ ညီမသုံးဖော်ရဲ့ ဘဝကို အမှောင်ချပစ်မယ့် "အလုပ်ဆိုး" တစ်ခုက အဲဒီတောအုပ်ကြီးထဲကနေ စတင်ခဲ့တာပါ။
ညဘက်တွေဆိုရင် တောအုပ်ထဲက ထူးဆန်းတဲ့ အသံတွေ ကြားရတတ်တယ်။ တခါတလေ လူတစ်ယောက် ဝင်သက်ထွက်သက် ပြင်းပြင်းရှူနေသလိုမျိုး၊ တခါတလေလည်း ခြောက်ခြားစရာကောင်းတဲ့ တိုးတိုးသံတွေပေါ့။ ကိုမင်း ခရီးသွားနေတဲ့ ဆယ်ရက်အတွင်းမှာ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေ ဝင်လာခဲ့တယ်။ ညီမလေး နှင်းနဲ့ နုတို့က ညဘက်ဆိုရင် ကျွန်မ မသိအောင် အပြင်ကို ခဏခဏ ထွက်သွားတတ်ကြတာကို သတိထားမိလာတယ်။ သူတို့ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားကြတာလဲ။ ကျွန်မကို ဘာလို့ အသိမပေးကြတာလဲ။ ညီမချင်းတွေကြားမှာ လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာ မရှိသင့်ဘူးလို့ ကျွန်မ ယူဆထားပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ကတော့ တီးတိုးတီးတိုးနဲ့ တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေကြသလိုပဲ။
ဒုတိယပိုင်း
အဲဒီနေ့က လပြည့်ည တစ်ညပေါ့။ လရောင်က တောအုပ်ကြီးပေါ်ကို ဖြာကျနေပေမဲ့ အမှောင်ထုကတော့ ပိုပြီး ထူးခြားနေသလိုပဲ။ ကျွန်မ အိပ်ချင်ဟန်ဆောင်ပြီး စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ သန်းခေါင်ကျော်လောက်မှာ နှင်းနဲ့ နုက တိုးတိုးလေး ထလာပြီး အိမ်နောက်ဖက် ပေါက်ကနေ တောအုပ်ထဲကို ထွက်သွားကြတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မလည်း ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားမိတယ်။ တောအုပ်စပ်က ချုံပုတ်တွေကြားမှာ သူတို့နှစ်ယောက် ရပ်နေကြတယ်။ သူတို့ရှေ့မှာတော့ အဝတ်အစား နွမ်းပါးတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက် ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ လရောင်အောက်မှာ အဲဒီလူရဲ့ မျက်နှာကို သေချာမမြင်ရပေမဲ့ ကိုမင်းရဲ့ အလုပ်အင်္ကျီနဲ့ ဆင်တူတဲ့ အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ဝတ်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
ကိုမင်းလား။ ကိုမင်း ခရီးကနေ ပြန်ရောက်နေတာလား။ ဒါဆို ဘာလို့ အိမ်ထဲကို မဝင်ဘဲ ညီမလေးတွေနဲ့ ဒီလိုနေရာမှာ တွေ့နေရတာလဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ အတွေးပေါင်းစုံ ရှုပ်ထွေးသွားတယ်။ ကိုမင်းက ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ပြီး ကျွန်မရဲ့ ညီမလေးတွေနဲ့ ဖောက်ပြန်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ သုံးယောက်ပေါင်းပြီး ကျွန်မကို တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ကြံစည်နေကြတာလား။ သူတို့တွေ တိုးတိုးလေး ပြောနေတဲ့ စကားသံအချို့က ကျွန်မရဲ့ နားထဲကို တိုးဝင်လာတယ်။ "အမကြီး မသိစေနဲ့နော်... သိသွားရင် အကုန်ပျက်စီးကုန်လိမ့်မယ်" တဲ့။ နှင်းရဲ့ အသံပါ။ အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
ကျွန်မ ရှေ့ဆက်မတိုးရဲတော့ဘဲ အိမ်ထဲကို အသာလေး ပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။ အိပ်ရာပေါ်မှာ လှဲနေပေမဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ မှိတ်လို့မရဘူး။ ဒေါသတွေ၊ မနာလိုမှုတွေနဲ့ နာကျင်မှုတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဝါးမြိုနေပြီ။ ငါ့ညီမလေးတွေက ငါ့အပေါ် ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ကြတာလား။ ငါ့ယောင်္ကျားကရော ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ လှည့်စားနေတာလား။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ "အလုပ်ဆိုး" တစ်ခုကို စတင်ပုံဖော်မိတော့တယ်။ သူတို့ကို သင်ခန်းစာ ပေးရမယ်။ သူတို့ ငါ့ကို နာကျင်အောင် လုပ်သလို၊ သူတို့လည်း အဲဒီထက်မက ခါးသီးတဲ့ ဒဏ်ရာကို ရစေရမယ်လို့ ကျွန်မ ကျိန်ဆိုလိုက်မိတယ်။
တတိယပိုင်း
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မ ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ အတွင်းစိတ်ကတော့ ပြာကျလုနီးပါး လောင်မြိုက်နေပြီ။ ညီမလေးတွေက ကျွန်မကို ဟင်းချက်ကျွေးတယ်၊ စကားတွေ လာပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ လှည့်စားမှုတွေကိုပဲ ကျွန်မ မြင်နေရတယ်။ ကိုမင်းဆီက ဖုန်းလာတဲ့အခါမှာလည်း ကျွန်မ အေးစက်စက်ပဲ ပြန်ထူးမိတယ်။ "အကို ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ" လို့ မေးရင် သူက "မကြာခင်ပါ ခိုင်ရယ်၊ အလုပ်တွေ နည်းနည်း ကျန်သေးလို့" တဲ့။ လိမ်လိုက်တာ။ ညတိုင်း တောအုပ်ထဲမှာ လာလာတွေ့နေပြီးတော့ အခုထိ လိမ်နေတုန်းပဲ။
ကျွန်မ လက်စားချေဖို့ အစီအစဉ်တစ်ခု ဆွဲခဲ့တယ်။ ဒီမြို့လေးရဲ့ ရဲစခန်းကို သွားပြီး ကျွန်မရဲ့ ညီမလေးတွေနဲ့ အဲဒီလူဟာ နယ်စပ်ကနေ တရားမဝင် ပစ္စည်းတွေ မှောင်ခိုသွင်းနေတယ်လို့ သတင်းပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်က အဲဒီဒေသမှာ မှောင်ခိုမှုတွေကို အပြင်းအထန် နှိမ်နင်းနေတဲ့ အချိန်ဆိုတော့ ရဲတွေကလည်း ချက်ချင်း အကောင်အထည်ဖော်ကြတော့မှာပါ။ အဲဒီလောက်တင် မကသေးဘူး၊ ကျွန်မတို့ အိမ်နောက်ဖက်က ခြံထဲမှာ သူတို့ ဝှက်ထားသလိုမျိုး ပစ္စည်းအတုအချို့ကိုလည်း ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် သွားထည့်ထားလိုက်တယ်။ "နင်တို့ ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာလေ... အခုတော့ ထောင်ထဲမှာ လက်ကျန်ဘဝကို ကုန်ဆုံးကြပေတော့" လို့ ကျွန်မ စိတ်ထဲကနေ အော်ဟစ်နေမိတယ်။
ညရောက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက် ထုံးစံအတိုင်း အပြင်ကို ထွက်သွားကြပြန်တယ်။ ကျွန်မလည်း ဖုန်းဆက်ပြီး ရဲတွေကို အကြောင်းကြားလိုက်တယ်။ မကြာခင်မှာပဲ တောအုပ်ထဲကနေ အော်ဟစ်သံတွေ၊ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်သံတွေ ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ အိမ်ရှေ့ကနေ အေးအေးလူလူ ထိုင်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ရဲတွေက နှင်းနဲ့ နုကို လက်ထိတ်ခတ်ပြီး ခေါ်လာကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာမှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်မှုတွေနဲ့ မျက်ရည်တွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ကျွန်မကို မြင်တော့ နှင်းက "အမကြီး... အမကြီးကို ကျွန်မတို့ ရှင်းပြပါရစေ... အမကြီး ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး" လို့ အော်ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ကျောခိုင်းပြီး အိမ်ထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။ ငါ နိုင်ပြီ။ ငါ့ကို နာကျင်အောင် လုပ်တဲ့သူတွေကို ငါ ပြန်ပြီး နာကျင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။
စတုတ္ထပိုင်း
ညီမလေးနှစ်ယောက် ဖမ်းခံလိုက်ရပြီး နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ကိုမင်း အိမ်ကို ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး အရမ်းကို စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံပေါ့။ ကျွန်မကတော့ ဘာမှမသိသလိုနဲ့ "ကိုမင်း... ညီမလေးတွေ ဖမ်းခံလိုက်ရပြီ၊ သူတို့က မှောင်ခိုတွေ လုပ်နေကြတာတဲ့" လို့ ငိုယိုပြီး ပြောပြလိုက်တယ်။ ကိုမင်းက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတယ်။ ပြီးတော့ သူက ဒူးထောက်ကျသွားပြီး "မဟုတ်ဘူး ခိုင်... အဲဒါ ခိုင် ထင်သလို မဟုတ်ဘူး... အကို့ကြောင့်... အကို့ကြောင့် အားလုံး ပျက်စီးကုန်ပြီ" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အေးစိမ့်မှုတစ်ခု ဝင်လာတယ်။
"ဘာကို ပြောတာလဲ ကိုမင်း" လို့ ကျွန်မ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ မေးမိတယ်။ ကိုမင်းက အိတ်ထဲက စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ပေးတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းတွေ ရှိနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမည်နဲ့ ရေးထားတဲ့ ဆေးစစ်ချက်တွေ။ ကျွန်မမှာ ကုသလို့မရနိုင်တော့တဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ နှလုံးရောဂါတစ်ခု ရှိနေတာကို ကိုမင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ လပိုင်းကတည်းက သိထားခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ စိတ်ထိခိုက်မှာ စိုးလို့ သူက ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်တိတ်လေး ကုသဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာ။ "တောအုပ်ထဲက လူက... အကို့ရဲ့ သူငယ်ချင်း ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပါ ခိုင်။ သူက အဲဒီဒေသမှာ တောလိုက်ရင်းနဲ့ တိုင်းရင်းဆေးမြစ်တွေကို ရှာဖွေပေးနေတာ။ ခိုင်ရနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်က အဲဒီဆေးမြစ်တွေပဲရှိတာမို့ အကိုက ခရီးသွားနေတုန်း ညီမလေးတွေကို အကူအညီတောင်းခဲ့တာပါ။ ခိုင် မသိအောင် အဲဒီဆေးတွေကို ညတိုင်း သွားယူခိုင်းပြီး ခိုင်စားတဲ့ ဟင်းတွေထဲမှာ ထည့်ခိုင်းထားတာ..."
ကိုမင်းရဲ့ စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ "အမကြီး မသိစေနဲ့... သိသွားရင် စိတ်ထိခိုက်ပြီး ရောဂါပိုတိုးလိမ့်မယ်" ဆိုတဲ့ နှင်းရဲ့ စကားက လက်စားချေမှု မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မအပေါ် ထားတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မေတ္တာတရားတွေ ဖြစ်နေခဲ့တာလား။ ညီမလေးတွေ ညဘက် အပြင်ထွက်တာက ကျွန်မအတွက် ဆေးသွားယူပေးတာလား။ သူတို့ ဖမ်းခံရတဲ့ ညကလည်း အဲဒီဆရာဝန်ဆီကနေ ကျွန်မအတွက် အသက်ကယ်ဆေးမြစ်တွေကို သွားယူကြတာပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ သံသယစိတ်က ကျွန်မကို အမှန်တရားကို မမြင်နိုင်အောင် ဖုံးကွယ်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ ကျွန်မအပေါ် အသက်ပေးချစ်တဲ့ ညီမလေးတွေကိုပါ ကျွန်မကိုယ်တိုင် ငရဲတွင်းထဲကို တွန်းပို့လိုက်မိပြီ။
ပဉ္စမပိုင်း
ကျွန်မ ရဲစခန်းကို ချက်ချင်း ပြေးသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ထည့်ထားတဲ့ ပစ္စည်းအတုတွေအကြောင်း၊ ကျွန်မ သတင်းပေးတာတွေ အားလုံးက အမှားတွေဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့ပေမဲ့ ဥပဒေကတော့ အဲဒီလောက် မရိုးရှင်းခဲ့ပါဘူး။ ပစ္စည်းတွေက သက်သေအဖြစ် သိမ်းဆည်းခံထားရပြီးပြီ၊ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေအရ သူတို့နှစ်ယောက်ကို အချုပ်ထဲမှာပဲ ထားခဲ့ရတယ်။ နှင်းနဲ့ နုကို အချုပ်ခန်းထဲမှာ သွားတွေ့တဲ့အခါ သူတို့က ကျွန်မကို နာကျင်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ကြတယ်။ "အမကြီးကို ကျွန်မတို့က အသက်ရှင်စေချင်ရုံတင်ပါ... အမကြီးကတော့ ကျွန်မတို့ကို ထောင်ထဲပို့လိုက်ပြီနော်" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို သေဆုံးသွားစေခဲ့သလိုပါပဲ။
လအနည်းငယ်ကြာတော့ ကျွန်မရဲ့ ရောဂါက ပိုဆိုးလာတယ်။ ကိုမင်းကတော့ ကျွန်မကို ပြုစုပေးနေပေမဲ့ ကျွန်မတို့ကြားမှာ အရင်လို နွေးထွေးမှုတွေ မရှိတော့ဘူး။ ညီမလေးနှစ်ယောက်ကတော့ အပြစ်မရှိကြောင်း သက်သေပြနိုင်လို့ လွတ်လာခဲ့ပေမဲ့ သူတို့က ကျွန်မကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မကြည့်တော့ဘူး။ သူတို့ ရွာကို ပြန်သွားကြပြီ။ ကျွန်မတို့ ညီမသုံးဖော်ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေက ကျွန်မရဲ့ အတ္တနဲ့ သံသယကြောင့် အဖတ်ဆယ်လို့ မရအောင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ။ အခု ကျွန်မ နေရတဲ့ အိမ်လေးကတော့ အေးစိမ့်ပြီး ခြောက်ကပ်နေတယ်။ ကျွန်မ စိုက်ခဲ့တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကလည်း အပြုစုမခံရတော့ဘဲ ညှိုးနွမ်းကုန်ကြပြီ။
ကျွန်မ မှားခဲ့တယ်။ တစ်ဖက်သတ် အတွေးတွေ၊ အမြင်မကြည်လင်မှုတွေနဲ့ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူတွေကို လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ "အလုပ်ဆိုး" က ကျွန်မကိုပဲ ပြန်ပြီး ဝါးမြိုသွားခဲ့ပြီ။ လက်စားချေခြင်းရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ အောင်နိုင်သူဆိုတာ မရှိဘူး၊ အားလုံးက ရှုံးနိမ့်သူတွေပဲ ဖြစ်ကုန်ကြတာ။ ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့လာနေပြီ။ အမှောင်ထုက ကျွန်မကို လာခေါ်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ နောင်တတွေက တောင်ကြီးတစ်တောင်လို လေးလံနေဆဲပါ။ ကျွန်မရဲ့ ညီမလေးတွေကို တောင်းပန်ခွင့်တောင် မရလိုက်ဘဲ ဒီဘဝကနေ ထွက်ခွာသွားရတော့မှာလား။
သင်ခန်းစာ - သံသယဆိုတာ မျက်စိမမြင်တဲ့ ဓားတစ်လက်ပါပဲ၊ အဲဒီဓားကို မဆင်မခြင် အသုံးပြုမိရင် မိမိအချစ်ဆုံးသူတွေကိုသာမက မိမိကိုယ်တိုင်ရဲ့ ဘဝကိုပါ သတ်ဖြတ်မိတတ်ပါတယ်။ အမှန်တရားကို သေချာမသိဘဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခြင်းက ပြန်ပြင်လို့မရတဲ့ နောင်တတွေကိုပဲ လက်ဆောင်ပေးတတ်ပါတယ်။