မိထွေး ပိုင်းလုံမ
မိထွေး ပိုင်းလုံးမ
အခန်း (တစ်)
ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို လှပခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကျွန်မအဖေက ပြည်ကြီးပေါက် တရုတ်စစ်စစ်ကြီးဖြစ်ပြီး အမေကတော့ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ မွန်အမျိုးသမီးလေးပေါ့။ တရုတ်နဲ့မွန် သွေးနှောထားတဲ့ ကျွန်မတို့ မောင်နှမလေးယောက်ထဲမှာ ကျွန်မက အလှဆုံးလို့ လူပြောများခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ မှန်ထဲ ပြန်ကြည့်တိုင်းလည်း အဲဒီစကားကို ငြင်းပယ်ဖို့ ခက်ခဲခဲ့ပါတယ်။ မျက်တောင်ကော့ညွှတ်ညွှတ်၊ နှာတံစင်းစင်းနဲ့ အသားအရေကတော့ ဝင်းဝါရုံတင်မကဘဲ ရေသောက်လိုက်ရင်တောင် ရှိန်းမြမြ သွေးကြောစိမ်းလေးတွေ ပေါ်လာတတ်တဲ့အထိ ကြည်လင်လှပလွန်းပါတယ်။ ရှေးလူကြီးတွေ ပြောဖူးတဲ့ ခိုခြေအသွေးလို နီမြန်းတဲ့ လက်ဖဝါး ခြေဖဝါးလေးတွေက ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ အမှတ်အသားတွေပေါ့။
ကျွန်မတို့ မိသားစုဟာ ရပ်ကွက်ထဲမှာ မျက်နှာပွင့်သလို စီးပွားရေးလည်း အသင့်အတင့် ရှိခဲ့ပါတယ်။ ကုန်စုံဆိုင်ကြီးရယ်၊ ကြက်သားပေါက် မွေးမြူရေးနဲ့ ငုံးဥလုပ်ငန်းတွေက ကျွန်မတို့ မောင်နှမတွေကို ဖူဖူလုံလုံ ထားနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အသက် ဆယ့်ငါးနှစ်၊ ခြောက်တန်းကျောင်းသူဘဝမှာပဲ အားကိုးရာ အမေက ရုတ်တရက် ဆုံးပါးသွားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မတို့ အိမ်ကြီးဟာ ခြောက်ကပ်သွားခဲ့ရတယ်။ အဖေဟာ အလုပ်တွေကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ရင်း ကျွန်မတို့ မောင်နှမတွေကို ပြုစုခဲ့ပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲက အထီးကျန်မှုကို ကျွန်မ မြင်နေရတယ်။
ကျွန်မကတော့ စာမှာ အင်မတန် ညံ့ဖျင်းခဲ့ပါတယ်။ သင်္ချာဘာသာရပ်ကို နှစ်ခါတိုင်တိုင် ကျရှုံးခဲ့ပြီးနောက်မှာတော့ ကျောင်းထွက်လိုက်ပြီး အိမ်က စီးပွားရေးတွေကိုပဲ ဝိုင်းကူခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မဟာ အပျိုပေါက်စလေး ဖြစ်လာပြီ။ လှလွန်းလို့ တရပ်ကွက်လုံးက ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေကြပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အဖေ့ကိုပဲ အဖော်လုပ်ပြီး ဆိုင်မှာပဲ အချိန်ကုန်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မတို့ အိမ်ထဲကို "ဒေါ်ချို" ဆိုတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူက အဖေ့ထက် အသက် အများကြီး ငယ်သလို၊ အသားဖြူဖြူ၊ အပြောအဆို ချိုသာပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။ အဖေက သူ့ကို "မင်းတို့ မိထွေး" လို့ မိတ်ဆက်ပေးတဲ့နေ့က ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရပေမဲ့ အဖေ ပျော်ရင်ပြီးရောဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ပဲ လက်ခံခဲ့မိပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အဲဒီလို လွယ်လွယ်ကူကူ ယုံကြည်တတ်တဲ့ အားနည်းချက်ကပဲ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဘဝကို အမှောင်ချလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိပါဘူး။
အခန်း (နှစ်)
ဒေါ်ချို အိမ်ပေါ်ရောက်လာပြီး မကြာခင်မှာပဲ အိမ်ရဲ့ လေထုက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာပါတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ သူက ကျွန်မတို့ မောင်နှမတွေအပေါ် အရမ်းကောင်းပြတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလှအပကိုလည်း အမြဲချီးမွမ်းတတ်ပြီး "သမီးက အရမ်းလှတာပဲ၊ ဒီလို အလှမျိုးကို တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့သူနဲ့ တွေ့ရမှာ" လို့ ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိတယ်။ အဖေကတော့ သူ့ကို အသည်းစွဲအောင် ချစ်နေရှာတာ။ အဖေ ရှာသမျှ ငွေတွေကို ဒေါ်ချိုပဲ သိမ်းဆည်းခွင့်ရခဲ့တယ်။
ကျွန်မ သတိထားမိလာတာတစ်ခုကတော့ ဒေါ်ချိုဟာ အိမ်က စီးပွားရေးတွေကို စိတ်မဝင်စားဘဲ အပြင်ကို ခဏခဏ ထွက်တတ်တာပါပဲ။ "ဈေးဝယ်သွားမယ်" ဆိုပြီး ထွက်သွားရင် တစ်နေကုန် ပျောက်နေတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ အဖေ့ကို ချော့မော့ပြီး ငွေအမြောက်အမြား တောင်းသွားတာတွေကိုလည်း ကျွန်မ မြင်နေရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက အဖေ့ကို ပြန်ပြောရင် "မင်း မိထွေးကို မနာလိုမဖြစ်စမ်းပါနဲ့ သမီးရယ်" ဆိုတဲ့ စုံမောက်သံကိုပဲ ကြားရတတ်ပါတယ်။
အဲဒီကြားထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝထဲကို "ကိုသန့်ဇင်" ဆိုတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက ဒေါ်ချိုရဲ့ မောင်ဝမ်းကွဲပါလို့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာ။ ကိုသန့်ဇင်က ချောမောခန့်ညားပြီး စကားပြော အင်မတန် ယဉ်ကျေးပါတယ်။ စာမတတ်၊ ပေမတတ်နဲ့ အိမ်တွင်းအလုပ်ပဲ လုပ်နေရတဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ကိုသန့်ဇင်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေက ရင်ခုန်စရာ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ သူက ကျွန်မကို ပန်းတွေပေးတယ်၊ လှပတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝယ်ပေးတယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ခဲ့မိတာပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ အလှအပကို သူက အမြဲတမ်း ငေးကြည့်ပြီး "မင်းဟာ ငါ့ဘဝရဲ့ နတ်သမီးလေးပဲ" လို့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အရာအားလုံးကို မေ့ပျောက်သွားခဲ့ရတယ်။ ဒေါ်ချိုကလည်း ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကို နီးစပ်အောင် ကြားထဲကနေ မြှောက်ပင့်ပေးခဲ့တယ်။ "ကိုသန့်ဇင်က လူကောင်းလေးပါ၊ သမီးနဲ့ဆို သိပ်လိုက်တာ" တဲ့။ အဲဒီစကားတွေနောက်ကွယ်က အဆိပ်အတောက်တွေကို ကျွန်မ မမြင်နိုင်ခဲ့တာ အခုပြန်တွေးတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နောင်တရလို့ မဆုံးပါဘူး။
အခန်း (သုံး)
အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ အိမ်ရဲ့ စီးပွားရေးက သိသိသာသာ ယိုင်နဲ့လာပါတယ်။ ငုံးခြံထဲက ငုံးတွေ အကြောင်းမဲ့ သေကုန်တာ၊ ကုန်စုံဆိုင်က အကြွေးတွေ တောင်းမရတာတွေက တသီတတန်းကြီး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အဖေကတော့ စိတ်ညစ်ပြီး အရက်ကိုပဲ ဖိသောက်နေတော့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဒေါ်ချိုက အဖေ့ကို အားပေးမယ့်အစား "အိမ်ကို ရောင်းပြီး တခြားမှာ စီးပွားရေးအသစ် လုပ်ရအောင်" လို့ စည်းရုံးလာပါတော့တယ်။ အဖေကလည်း သူ့မိန်းမစကားဆို မြေဝယ်မကျ နားထောင်တတ်သူမို့ အိမ်ကြီးကို ရောင်းဖို့ သဘောတူလိုက်တယ်။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မသင်္ကာမှုတွေ စတင်လာခဲ့တယ်။ တစ်ညမှာတော့ အဖေ အိပ်ပျော်နေတုန်း ဒေါ်ချိုရဲ့ အခန်းနားက ဖြတ်အသွားမှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောသံတွေကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အသံပါ။ ကျွန်မ ရင်တွေ တုန်သွားတယ်။ တံခါးကြားကနေ ချောင်းကြည့်လိုက်မိတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ကိုသန့်ဇင်နဲ့ ဒေါ်ချိုတို့ဟာ ကုတင်ပေါ်မှာ အတူရှိနေကြတာပါပဲ။ သူတို့ ပြောနေတဲ့ စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ နားထဲကို ဓားနဲ့ ထိုးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
"ဒီအိမ်ရောင်းရတဲ့ ပိုက်ဆံရရင် ငါတို့ ဒီမြို့က ထွက်သွားကြမယ်၊ ဟို မိန်းမချောလေးကိုတော့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" လို့ ကိုသန့်ဇင်က မေးလိုက်တယ်။
ဒေါ်ချိုက ရယ်မောရင်း "သူ့အလှက ပိုက်ဆံရမှာပေါ့ရှင်၊ ကျွန်မ စီစဉ်ထားပြီးသား၊ သူ့ကို အလှကုန်လုပ်ငန်းရှင် တစ်ယောက်ဆီမှာ အလုပ်သွင်းပေးမယ်ဆိုပြီး ရောင်းလိုက်ရုံပဲ" တဲ့။
ကျွန်မရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာပြီး အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့သူ၊ ကျွန်မ အမေလို ယုံကြည်ခဲ့ရတဲ့သူတွေက ကျွန်မကို ပစ္စည်းတစ်ခုလို ရောင်းစားဖို့ ကြံစည်နေကြတာလား။ ကိုသန့်ဇင်ဆိုတဲ့ လူက ဒေါ်ချိုရဲ့ မောင် မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ လင်ငယ် ဖြစ်နေတာကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားဟာ အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ကွဲကြေသွားခဲ့ရပါတယ်။ သူတို့က "မိထွေး" နဲ့ "ပိုင်းလုံး" တွေ ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ ကျွန်မရဲ့ အလှအပကို အသုံးချပြီး ကျွန်မတို့ မိသားစုကို ဖျက်ဆီးဖို့ ရောက်လာခဲ့ကြတာပဲ။
အခန်း (လေး)
ကျွန်မ ချက်ချင်းပဲ အဖေ့ဆီကို ပြေးသွားပြီး အရာအားလုံးကို ပြောပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်မဘက်မှာ မရှိခဲ့ပါဘူး။ အဖေက အရက်မူးပြီး အိပ်ပျော်နေသလို၊ ဒေါ်ချိုကလည်း ကျွန်မကို မြင်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်ကို ဆွဲပြီး "မင်း သိသွားပြီလား၊ သိသွားတော့လည်း ကောင်းတာပေါ့" ဆိုပြီး ကျွန်မကို အခန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုယိုပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မကြားနိုင်ခဲ့ဘူး။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ အဖေဟာ အိပ်ရာကနေ မနိုးတော့ပါဘူး။ ဒေါ်ချိုက အဖေ့ရဲ့ အရက်ထဲမှာ ဆေးတစ်မျိုး ခပ်လိုက်တာကြောင့် အဖေဟာ လေဖြတ်သလို ဖြစ်သွားပြီး စကားမပြောနိုင်၊ မလှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။ အိမ်ရောင်းလို့ ရတဲ့ ငွေတွေအားလုံးကို ဒေါ်ချိုက သိမ်းယူလိုက်ပြီး အဖေ့ကိုတော့ အိမ်ရှေ့က ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာ ပစ်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ ကြိုးတုပ်ခံထားရတဲ့ အခြေအနေနဲ့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။
ကိုသန့်ဇင်က ကျွန်မရဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်လာပြီး "နှမြောစရာပဲ၊ မင်းလို အလှလေးကို ငါ တကယ်ချစ်ခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံက ပိုအရေးကြီးတယ်လေ" လို့ ပြောရင်း ကျွန်မရဲ့ ပါးကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း နမ်းရှိုက်ခဲ့တယ်။ သူတို့ဟာ လူသားတွေ မဟုတ်ဘဲ တကယ့်ကို တိရစ္ဆာန်တွေထက် ဆိုးတဲ့ မိစ္ဆာတွေပါပဲ။ အဲဒီညမှာပဲ ဒေါ်ချိုနဲ့ ကိုသန့်ဇင်တို့ဟာ အိမ်က ရှိသမျှ ပစ္စည်းတွေ၊ ငွေတွေကို ယူပြီး ထွက်သွားဖို့ ပြင်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မသိခဲ့တာက ကျွန်မရဲ့ မောင်လေးတွေဟာ ကျောင်းကနေ စောစောပြန်ရောက်လာပြီး အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားတာပါပဲ။ မောင်လေးတွေက ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေကို သွားခေါ်လာခဲ့ကြတယ်။ ဒေါ်ချိုနဲ့ ကိုသန့်ဇင်တို့ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ရပ်ကွက်လူထုက ဝိုင်းဖမ်းလိုက်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက အိမ်ရောင်းရတဲ့ ပိုက်ဆံအများစုကို သူတို့က ကြိုတင်လွှဲပြောင်းထားပြီးသား ဖြစ်နေတာပါပဲ။
အခန်း (ငါး)
ဇာတ်လမ်းအဆုံးမှာတော့ ဒေါ်ချိုနဲ့ ကိုသန့်ဇင်တို့ ထောင်ထဲ ရောက်သွားကြပေမဲ့ ကျွန်မတို့မှာ ဘာမှ မကျန်တော့ပါဘူး။ အိမ်လည်း ဆုံးရှုံး၊ ငွေလည်း ဆုံးရှုံး၊ အဖေကလည်း လေဖြတ်ပြီး တုံးလုံးပက်လက် ဖြစ်ကျန်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပြိုင်စံရှားတဲ့ အလှအပဟာ အခုတော့ ညှိုးနွမ်းသွားခဲ့ပါပြီ။ မျက်ရည်တွေ စိုရွှဲနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာဟာ မှန်ထဲမှာ ကြည့်ရင်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မမှတ်မိနိုင်တော့တဲ့အထိပါပဲ။
ကျွန်မဟာ ဆယ်တန်းတောင် မအောင်ခဲ့တဲ့၊ ပညာမတတ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်တာကြောင့် အခုတော့ ကြုံရာကျပန်း အလုပ်တွေကို လုပ်ရင်း အဖေနဲ့ မောင်လေးတွေကို ကျွေးမွေးနေရပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖြူဝင်းတဲ့ လက်ဖဝါးလေးတွေဟာ အခုတော့ အလုပ်ကြမ်းတွေကြောင့် ကြမ်းတမ်းပြီး အက်ကွဲနေခဲ့ပြီ။ ရေသောက်ရင် ပေါ်လာတတ်တဲ့ သွေးကြောစိမ်းလေးတွေကလည်း အားအင်ချည့်နဲ့မှုကြောင့် မှေးမှိန်သွားခဲ့ရပြီ။
လူတွေက ကျွန်မကို မြင်ရင် "အမလေး... လှလိုက်တဲ့ အလှပဂေးလေး၊ အခုတော့ ဘဝက ဘာဖြစ်သွားရတာလဲ" လို့ သနားစရာ သတ္တဝါတစ်ခုလို ကြည့်တတ်ကြတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလှအပဟာ ကျွန်မကို ပျော်ရွှင်မှု မပေးနိုင်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ ဘေးဒုက္ခကိုတောင် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သလို ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အယုံလွယ်မှု၊ လောကကြီးအကြောင်း မသိမှုတွေက မိထွေး ပိုင်းလုံးမရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို ကျွန်မတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ဆွဲချသွားခဲ့တာပါ။
အခုတော့ ကျွန်မ အဖေ့ကို ပြုစုရင်း၊ မောင်လေးတွေကို ပညာသင်ပေးရင်း ကျွန်မရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝကို ရှင်သန်နေရပါတယ်။ ညတိုင်း ညတိုင်း အမေ့ကို သတိရပြီး ငိုကြွေးမိသလို၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း အမြဲတမ်း မေးခွန်းထုတ်မိတယ်။ "အလှအပဆိုတာ တကယ်ပဲ ဥစ္စာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အန္တရာယ်လား" ဆိုတာပေါ့။
သင်ခန်းစာ-
ရုပ်ရည်ဆိုတာ ခဏတာ လှပတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်ဖြစ်ပြီး၊ အသိဉာဏ်နဲ့ သတိတရားမရှိရင် အဲဒီအလှအပဟာ ကိုယ့်ကို ပြန်သတ်မယ့် ဓားတစ်စင်း ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။ ယုံကြည်မှုဆိုတာကိုလည်း တန်ဖိုးရှိတဲ့သူထံမှာပဲ အပ်နှံသင့်ပါတယ်။ လူတိုင်းကို ယုံကြည်ခြင်းဟာ ကိုယ့်သင်္ချိုင်းကို ကိုယ်တူးခြင်းနဲ့ အတူတူပါပဲ။