ယုတ်မာတဲ့မယားငယ်အတွက် ပဲ့တင်သံ
ယုတ်မာတဲ့မယားငယ်အတွက် ပဲ့တင်သံ
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေက ပြတင်းမှန်ကို တတောက်တောက် လာခေါက်နေကြတယ်။
ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးထဲကို မေ ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီး ရောက်လာတဲ့နေ့က စပြီး အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ မေက ကိုမင်းသန့်ရဲ့ အတွင်းရေးမှူးဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ ကျွန်မတို့ဘဝထဲကို ဝင်လာခဲ့တာ။ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲတွေ၊ စူးရှတဲ့ ရေမွှေးနံ့တွေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ သာယာတဲ့ အိမ်လေးကို သူမက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အဆိပ်ခတ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ မိုက်မဲစွာနဲ့ပဲ ကိုမင်းသန့်ကို ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ "သူက အလုပ်ကိစ္စတွေ ကူညီပေးနေတာပါ သန္တာရယ်၊ မင်းကလည်း အတွေးလွန်နေတာ" လို့ သူ ပြောတဲ့စကားတွေကို ကျွန်မက ဘုရားပေးတဲ့ ဆုလာဘ်လို ခေါင်းငြိမ့်လက်ခံခဲ့တယ်။
အမှန်တော့ ကျွန်မက အားနာတတ်တဲ့သူ၊ အငြင်းမသန်တဲ့သူ ဖြစ်နေတာကပဲ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက် ဖြစ်ခဲ့တာလား။ ကိုမင်းသန့်ရဲ့ ဖုန်းထဲကို ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ ဝင်လာတတ်တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို မြင်ရင်တောင် "အလုပ်ကိစ္စ ဖြစ်မှာပါ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတွင်းစိတ်ကတော့ တဆစ်ဆစ် နာကျင်နေပြီ။ ကိုမင်းသန့်က ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေက အရင်လို နွေးထွေးမှု မရှိတော့ဘူး။ စိမ်းသက်လာတယ်၊ အေးစက်လာတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ကျွန်မ သူ့ကို တစ်ခုခုမေးရင် သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ဟစ်တတ်လာတယ်။ အဲဒီအခါမျိုးမှာ ကျွန်မဟာ ကြောက်ရွံ့တုန်ရီနေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို ထောင့်တစ်နေရာမှာ ကွေးကုတ်နေခဲ့မိတယ်။
"ကို... ဒီညလည်း နောက်ကျဦးမှာလား"
ကျွန်မရဲ့ မေးခွန်းကို သူက လှည့်တောင်မကြည့်ဘဲ အကျီလက်ကြယ်သီး တပ်ရင်း ပြန်ဖြေတယ်။
"အေး... မေနဲ့ သွားစရာ ရှိတယ်။ အလုပ်ကိစ္စပဲ၊ မင်း အိပ်နှင့်တော့"
အလုပ်ကိစ္စဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပဲ။ သူ ထွက်သွားတဲ့နောက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ရေမွှေးနံ့က ကိုမင်းသန့်ရဲ့ ရေမွှေးနံ့ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ မေရဲ့ ရေမွှေးနံ့။ ကျွန်မရဲ့ အိပ်ခန်းထဲအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာတဲ့ အဲဒီအနံ့က ကျွန်မကို အော့အန်ချင်စိတ် ပေါက်စေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မမှာ ရှိတာက သူတစ်ယောက်တည်းမို့ သူ စွန့်ခွာသွားမှာကို ကျွန်မ သေမတတ် ကြောက်နေခဲ့တာ။ ဒီလိုနဲ့ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးမယ့် ချောက်ကမ်းပါးဆီကို တရွေ့ရွေ့ လှမ်းတက်နေမိခဲ့တာပေါ့။
ပြဿနာတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အရှိန်မြင့်လာတယ်။ မေက ကျွန်မတို့ အိမ်ကို ပေါ်ပေါ်တင်တင် လာတတ်လာတယ်။ သူမရဲ့ အမူအရာတွေက ကျွန်မကို ဒီအိမ်ရဲ့ အရှင်သခင်မ မဟုတ်တော့သလို ဆက်ဆံလာတာ။ ကိုမင်းသန့် ရှေ့မှာတော့ သူမက သိမ်မွေ့သလိုလို၊ ကျွန်မအပေါ် စာနာသလိုလိုနဲ့ နောက်ကွယ်မှာတော့ ကျွန်မကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှဉ်းပန်းမှုတွေ စလုပ်လာတယ်။
"သန္တာ... ရှင်က တကယ်ပဲ သနားဖို့ကောင်းတာပဲ။ ကိုမင်းသန့်က ရှင့်ကို ကြည့်တာက ဇနီးတစ်ယောက်လို မဟုတ်ဘဲ အိမ်ဖော်တစ်ယောက်လို ကြည့်နေတာ ရှင့်ကိုယ်ရှင် သတိမထားမိဘူးလား"
မေက ကျွန်မရဲ့ မီးဖိုချောင်ထဲအထိ ဝင်လာပြီး ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောတယ်။ ကျွန်မ လက်ထဲက ပန်းကန်ဆေးနေတဲ့ လက်တွေ တုန်ရင်သွားတယ်။
"မေ... နင် ငါ့အိမ်ထဲမှာ ဒီလို မပြောသင့်ဘူးထင်တယ်"
ကျွန်မ ခပ်တိုးတိုး ပြန်ပြောမိတော့ သူမက တဟားဟား ရယ်တယ်။
"ရှင့်အိမ်? အခု ဒီအိမ်မှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံးက ကိုမင်းသန့် နာမည်နဲ့ မဟုတ်လား။ ပြီးတော့... ကိုမင်းသန့်က အခု ဘယ်သူ့နာမည်ကို တမ်းတနေလဲဆိုတာ ရှင် သိမှာပါ"
သူမရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာကို နင်းခြေနေတယ်။ ကိုမင်းသန့်ကတော့ ဘာမှ မသိသလိုနဲ့ မေ ခိုင်းသမျှ လုပ်ပေးနေတာကို မြင်ရတာ ကျွန်မအတွက် ငရဲပါပဲ။ တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ မခံစားနိုင်တော့တဲ့အဆုံး ကိုမင်းသန့်ကို ငိုပြီး ပြောမိတယ်။
"ကို... မေနဲ့ ပတ်သက်တာတွေကို ရပ်လိုက်ပါတော့။ ကျွန်မ အရမ်း နာကျင်နေရပြီ"
ကိုမင်းသန့်က ကျွန်မကို စက်ဆုပ်ရွံရှာတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်တယ်။
"မင်းက တကယ်ပဲ စိတ်မနှံ့တာပဲ သန္တာ။ မေက ငါ့ကို ဘယ်လောက် ကူညီနေလဲ မင်း သိလား။ မင်းလို ဘာမှမလုပ်တတ်တဲ့ မိန်းမမျိုးက သူ့ကို မနာလို ဖြစ်နေတာလား။ တော်စမ်း... နောက်ခါ သူ့အကြောင်း ကောင်းကောင်းမပြောရင် ငါနဲ့ မလွယ်ဘူး"
သူ့ရဲ့ လက်ဝါးချက်က ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်ကို ဖြောင်းခနဲ ကျလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားသလိုပဲ။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုထက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုက ပိုပြင်းထန်တယ်။ သူ ကျွန်မကို ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ပါတာပဲ။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မရဲ့
ရက်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မရဲ့ ကျန်းမာရေးကလည်း ဆိုးရွားလာတယ်။ ခေါင်းမူးတာ၊ မကြာခဏ သတိလစ်တာတွေ ဖြစ်လာတယ်။ ကိုမင်းသန့်ကတော့ ကျွန်မကို ဂရုမစိုက်တဲ့အပြင် "စိတ်ရောဂါ ဖြစ်နေတာ" လို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝါဒဖြန့်နေတယ်။ ကျွန်မ မေကို ကြည့်လိုက်တိုင်း သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အောင်နိုင်သူရဲ့ အပြုံးတွေကို မြင်နေရတယ်။
"သန္တာ... ရှင့်ကို ကြည့်ရတာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိန်လှီလာပါလား။ ဒီဆေးလေး သောက်လိုက်ဦး"
မေက ကျွန်မကို ဆေးလုံးလေးတွေ လာပေးတယ်။ ကျွန်မ မသောက်ချင်ပေမယ့် ကိုမင်းသန့်က ဘေးကနေ စိုက်ကြည့်နေတာမို့ အောင့်တည်းပြီး သောက်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီဆေးတွေ သောက်ပြီးတိုင်း ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေက ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်လာပြီး ဘာလုပ်လို့ ဘာကိုင်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မယုံကြည်နိုင်တော့တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်လာတယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲကို စိမ်းတဲ့ နံပါတ်တစ်ခုကနေ မက်ဆေ့ခ်ျ ဝင်လာတယ်။
"ရှင် အခု သောက်နေတဲ့ ဆေးတွေက ရှင့်ကို ရူးအောင် လုပ်မယ့် ဆေးတွေပဲ။ ရှင် သတိထားပါ"
ကျွန်မရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေ မြန်လာတယ်။ ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒါတွေ လာပြောတာလဲ။ ကျွန်မ ကိုမင်းသန့်ကို ပြန်ပြောဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် သူ့ရဲ့ အေးစက်စက် အကြည့်တွေကို မြင်ယောင်ပြီး ပြန်မျိုသိပ်ထားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထဲမှာ ကျွန်မဟာ သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီ။ မေကတော့ ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အစားတွေကိုတောင် ယူဝတ်လာတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ အလှကုန်တွေကို သုံးလာတယ်။ ကျွန်မ ကန့်ကွက်ရင် ကိုမင်းသန့်က "မင်းက မသုံးဘဲ ထားတာပဲကို၊ မေ သုံးတော့ ဘာဖြစ်လဲ" လို့ တုံ့ပြန်တယ်။
ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အမှောင်ထုထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ ငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင်လိုပဲ။ ထွက်ပေါက် မရှိဘူး။ အားကိုးရာ မရှိဘူး။ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေကလည်း ကွယ်လွန်သွားပြီမို့ ကျွန်မမှာ သွားစရာ နေရာ မရှိဘူး။ ဒီအိမ်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေကို တဖြည်းဖြည်းချင်း အသတ်ခံနေရတာ။ မေက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး လှောင်ပြုံးပြုံးတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ခံစားရပေမယ့် အပြင်မှာတော့ အသက်မဲ့တဲ့ ရုပ်တုတစ်ခုလိုပဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့ရတယ်။ ဒါဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ မဟုတ်တော့ဘဲ ကျွန်မကို ကျွန်ပြုထားတဲ့ အဆိပ်သင့် အနှောင်အဖွဲ့တစ်ခု ဖြစ်နေပြီဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့နေ့ကတော့ အရမ်းကို နောက်ကျနေပြီလားလို့ တွေးမိခဲ့တယ်။
တစ်ညမှာတော့ ကိုမင်းသန့် အပြင်သွားနေတုန်း မေက ကျွန်မရဲ့ အိပ်ခန်းထဲကို ပေါ်တင် ဝင်လာတယ်။ သူမရဲ့ လက်ထဲမှာ စာရွက်အချို့ကို ကိုင်ထားတယ်။ ကျွန်မကတော့ ကုတင်ပေါ်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ လဲလျောင်းနေမိတာ။
"သန္တာ... ရှင် ဒီစာရွက်မှာ လက်မှတ်ထိုးလိုက်ရင် ရှင့်အတွက် အားလုံး ပြီးသွားပြီ"
ကျွန်မ စာရွက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ အိမ်နဲ့ ခြံကို ကိုမင်းသန့်ဆီ လွှဲပြောင်းပေးတဲ့ စာချုပ် ဖြစ်နေတယ်။
"ငါ လက်မှတ် မထိုးနိုင်ဘူး။ ဒါက ငါ့အဖေ ပေးခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အမွေပဲ"
ကျွန်မ အားယူပြီး ပြောလိုက်တယ်။ မေက ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်တွေကို ဆွဲပြီး ကုတင်ပေါ်ကနေ ဆွဲချလိုက်တယ်။
"နင့်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။ နင် လက်မှတ်မထိုးရင် ကိုမင်းသန့်က နင့်ကို စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံ ပို့ပစ်လိမ့်မယ်။ အဲဒီမှာ နင် တစ်သက်လုံး ပုပ်သိုးသွားချင်လား"
ကျွန်မ ငိုယိုပြီး ရုန်းကန်နေတုန်းမှာပဲ ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။ မေက ကျွန်မရဲ့ နားနားကို ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
"သန္တာ... ခဏနေရင် ကိုမင်းသန့် ပြန်လာလိမ့်မယ်။ ရှင် အခု လက်မှတ်ထိုးသလို လုပ်လိုက်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို နားထောင်။ ကျွန်မက ရှင် ထင်သလို ယုတ်မာတဲ့ မယားငယ် မဟုတ်ဘူး"
ကျွန်မ ကြောင်သွားတယ်။ မေက သူမရဲ့ ဖုန်းကို ထုတ်ပြတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကိုမင်းသန့်က မေကို ခြိမ်းခြောက်နေတဲ့ အသံဖိုင်တွေ၊ ပြီးတော့ ကိုမင်းသန့်က ကျွန်မရဲ့ အဖေကို လုပ်ကြံခဲ့တဲ့ အထောက်အထားအချို့။
"ကျွန်မလည်း ကိုမင်းသန့်ရဲ့ သားကောင်ပဲ။ သူ ကျွန်မကို အကြွေးတွေနဲ့ ပတ်ပြီး ခိုင်းနေတာ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ကူညီချင်လို့ ဒီအထဲကို တိုးဝင်လာခဲ့တာ။ ရှင့်အဖေက ကျွန်မရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပါ"
ကျွန်မ အံ့ဩလွန်းလို့ စကားတောင် မပြောနိုင်တော့ဘူး။ မေက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အရင်ကလို မုန်းတီးမှုတွေ မရှိတော့ဘဲ စာနာမှုနဲ့ နာကျင်မှုတွေပဲ ရှိတော့တယ်။ အပြင်မှာ ကားသံ ကြားလိုက်ရတယ်။ ကိုမင်းသန့် ပြန်လာပြီ။
"မြန်မြန်... ရှင် ဒီမှာ ပုန်းနေ။ သူ ကျွန်မကို အယုံသွင်းထားတာ။ ကျွန်မ ဒီည သူ့ကို အဆုံးသတ်မယ်"
မေက ကျွန်မကို ကုလားကာနောက်မှာ ဝှက်ပေးလိုက်တယ်။ ကိုမင်းသန့်
"ကောင်းတယ်... မေ။ အခုဆိုရင် ဒီပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အကုန် ငါ့လက်ထဲ ရောက်ပြီ။ ဟို မိန်းမကိုလည်း ဒီညပဲ ဆေးအလွန်အကျွံတိုက်ပြီး ဇာတ်သိမ်းပေးလိုက်တော့မယ်"
သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို အေးခဲသွားစေတယ်။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့သူက ကျွန်မကို သတ်ဖို့အထိ ကြံစည်နေတာလား။ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ မေ့ရဲ့ ဖုန်းကနေ အရာအားလုံးကို လုပ်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရဲကားသံတွေ အိမ်ရှေ့မှာ မြည်လာတယ်။
ကိုမင်းသန့် မျက်နှာ ပျက်သွားတယ်။ မေက သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ရဲတွေဆီကို ပြေးသွားတယ်။
"ကိုမင်းသန့်... ရှင် ရှုံးသွားပြီ။ အရာအားလုံး အတွက် ရှင် ပေးဆပ်ရတော့မယ်"
အဖြစ်အပျက်တွေ အားလုံး ပြီးသွားတဲ့နောက်မှာတော့ ကျွန်မဟာ ပြိုပျက်နေတဲ့ အိမ်ဟောင်းကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ကိုမင်းသန့်ကိုတော့ လူသတ်ရန် ကြံစည်မှု၊ လိမ်လည်မှုတွေနဲ့ ထောင်ဒဏ် တစ်သက်တစ်ကျွန်း ချမှတ်လိုက်ပြီ။ မေကတော့ ကျွန်မကို တောင်းပန်စကား ဆိုပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ သူမကလည်း နာကျင်မှုတွေနဲ့ ဘဝကို တည်ဆောက်နေရတဲ့ မိန်းမသား တစ်ယောက်ပါပဲ။
ကျွန်မ မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ မှန်ထဲက မိန်းမက ကျွန်မနဲ့ မတူတော့ဘူး။ အိုမင်းရင့်ရော်နေတယ်၊ မျက်ဝန်းတွေက အရောင်မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ ရခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာကတော့ အရမ်းကို ခါးသီးလွန်းတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ မျက်ကွယ်ပြု ယုံကြည်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ အသိဉာဏ်နဲ့ ဆင်ခြင်ဖို့ဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရပြီ။
ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ ကိုမင်းသန့်ဆီက ပို့ထားတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျဟောင်းလေးတွေကို ပြန်ကြည့်မိတယ်။ "ကို မင်းကို တစ်သက်လုံး ချစ်သွားမှာပါ" တဲ့။ အဲဒီစကားလုံးတွေက အခုတော့ ကျွန်မအတွက် ပဲ့တင်သံတစ်ခုလိုပဲ ရင်ထဲမှာ မြည်ဟည်းနေတယ်။ ယုတ်မာတဲ့ မယားငယ်လို့ ကျွန်မ သတ်မှတ်ခဲ့တဲ့ မေက တကယ်တော့ ကျွန်မကို ကယ်တင်ခဲ့သူ ဖြစ်နေပြီး၊ ကျွန်မ အသက်ထက်ချစ်တဲ့ လင်ယောက်ျားကတော့ ကျွန်မကို သတ်မယ့်သူ ဖြစ်နေခဲ့တာ။
ဘဝဆိုတာ တစ်ခါတစ်လေမှာ ထင်သလို ဖြစ်မလာတတ်ဘူး။ ကျွန်မ အခုတော့ လွတ်လပ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလွတ်လပ်မှုက နာကျင်မှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားရတာ။ ညတိုင်း ကျွန်မ အိပ်မက်ထဲမှာ ကိုမင်းသန့်ရဲ့ လက်ဝါးချက်တွေ၊ မေရဲ့ လှောင်ပြုံးတွေကို မြင်နေရတုန်းပဲ။ အိမ်ကြီးကတော့ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ နောင်တတွေ၊ အမုန်းတွေနဲ့ သစ္စာဖောက်မှုရဲ့ ပဲ့တင်သံတွေက တစ်သက်လုံး ခိုအောင်းနေတော့မှာ အမှန်ပါပဲ။
ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ မိုးစက်တွေက ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်ကို ကျလာတယ်။ ဒါဟာ မျက်ရည်လား၊ မိုးရေလား ကျွန်မ မခွဲခြားနိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ကျွန်မ သေချာ သိလိုက်ပြီ။ "ယုတ်မာမှု" ဆိုတာ အပြင်ပန်း အမူအရာမှာ ရှိတာ မဟုတ်ဘဲ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး စိတ်နှလုံးထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေတတ်တာပဲ ဖြစ်တယ်။
နိဂုံးချုပ် သင်ခန်းစာ -
ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်သားပြင်လိုပဲ၊ တစ်ခါ အက်ကွဲသွားရင် ဘယ်တော့မှ နဂိုအတိုင်း ပြန်မရနိုင်တော့ဘူး။ ချစ်ခြင်းမှာ မျက်စိမှိတ် မယုံကြည်ပါနဲ့၊ အမှန်တရားက သင် အချစ်ဆုံးသူရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ပုန်းကွယ်နေတတ်လို့ပါပဲ။