မောင်နှမသံယောဇဉ်ကို အရောင်စွန်းလာတဲ့အခါ
မောင်နှမသံယောဇဉ်ကို အရောင်စွန်းလာတဲ့အခါ
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်မ ငယ်စဉ်က မှတ်တမ်းဟောင်းလေးတွေကို ပြန်ကြည့်ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာအရောင်မှ မစွန်းထင်းသေးဘူး။ ဖြူစင်လွန်းတဲ့ မောင်နှမသံယောဇဉ်တစ်ခုပဲ ရှိခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ မောင်လေး ‘ထက်မြတ်’ က ကျွန်မထက် ငါးနှစ်ငယ်တယ်။ အမေတို့ ဆုံးပါးသွားပြီးကတည်းက ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျွန်မ အားကိုးရာဆိုလို့ သူတစ်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့တာပါ။ သူ တက္ကသိုလ်တက်နိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်မ ကိုယ့်ဝါသနာတွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အောက်ခြေသိမ်း အလုပ်ကနေ စလုပ်ခဲ့ရတယ်။
“မမ... ကျွန်တော် ကြီးလာရင် မမကို စည်းစိမ်တွေအလယ်မှာ ထားမှာ။ မမ ဘာမှ မလုပ်နဲ့တော့၊ ကျွန်တော်ပဲ လုပ်ကျွေးမယ်”
အဲဒီစကားလေးကို သူ ပြောခဲ့တုန်းက သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အားကိုးချင်စရာကောင်းတဲ့ တောက်ပမှုတွေ ရှိခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာ ပင်ပန်းမှုတွေဟာ သူ့ရဲ့ ရယ်မောသံလေး ကြားလိုက်ရရင်ပဲ ပျောက်ရှသွားတတ်စမြဲ။ ကျွန်မမှာ ချစ်သူရှိပေမဲ့ ထက်မြတ်ကို ပစ်ထားမှာစိုးလို့ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ကိုတောင် အကြိမ်ကြိမ် ရွှေ့ဆိုင်းခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူ ဇေယျာကလည်း ကျွန်မရဲ့ စိတ်ရင်းကို နားလည်ပေးရှာပါတယ်။ ထက်မြတ်ကလည်း ကျွန်မအပေါ် သိပ်ချစ်တဲ့ မောင်လေးတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်မတို့ အိမ်လေးထဲမှာ ပိုက်ဆံ သိပ်မပေါပေမဲ့ နွေးထွေးမှုတွေကတော့ အပြည့်အနှက်။
ကျွန်မ မှတ်မိသေးတယ်၊ ထက်မြတ် ကျောင်းပြီးလို့ အလုပ်ရတဲ့နေ့က ကျွန်မကို ပိုးလုံချည်တစ်ထည် ဝယ်ပေးခဲ့တာ။ အဲဒီလုံချည်လေးကို ကျွန်မ အမြတ်တနိုး သိမ်းထားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ထက်မြတ်ဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ လောကကြီးရဲ့ အကောင်းဆုံး ဆုလာဘ်တစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်မှ မရှိခဲ့ဘူး။ ဘယ်သူ့ဆီက ဖုန်းလာသလဲ၊ ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောသလဲ အကုန်တိုင်ပင်ခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ လူဆိုတာ အချိန်နဲ့အမျှ ပြောင်းလဲတတ်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ အဲဒီတုန်းက မေ့လျော့နေခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှုတွေကပဲ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျွန်မကို ပြန်သတ်မယ့် ဓားတစ်စင်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။
အခြေအနေတွေက တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲလာတာပါ။ ထက်မြတ် အလုပ်ဝင်ပြီး နှစ်နှစ်လောက်အကြာမှာ သူ အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတတ်တယ်။ အရင်လို ကျွန်မကို စကားတွေ အများကြီး မပြောတော့ဘူး။ သူ့
တစ်နေ့မှာ ကျွန်မရဲ့
မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်မှာ ပြဿနာတွေ စတက်တော့တာပဲ။ ကျွန်မ တာဝန်ယူထားတဲ့ ကုမ္ပဏီရဲ့ ငွေစာရင်းတချို့ လွဲချော်နေတယ်ဆိုပြီး အထက်က စစ်ဆေးခံရတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အထောက်အထားတွေက ကျွန်မရဲ့ ကွန်ပျူတာ၊ ကျွန်မရဲ့ လက်မှတ်တွေ ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်မ မျက်စိပျက် မျက်နှာပျက် ဖြစ်နေတုန်းမှာပဲ ထက်မြတ်က ကျွန်မကို ဖျောင်းဖျတယ်။ “မမ... အလုပ်ကနေ ထွက်လိုက်ပါ၊ အခြေအနေတွေ မကောင်းခင် ကျွန်တော်တို့ တခြားတစ်ခုခု ပြောင်းလုပ်ကြမယ်လေ” တဲ့။ ကျွန်မလည်း မောင်လေးရဲ့ စကားကို နားထောင်ပြီး အလုပ်ကနေ နုတ်ထွက်လိုက်ရတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကျဆုံးခန်းရဲ့ ပထမဆုံးခြေလှမ်းဆိုတာ အဲဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။
ကျွန်မ ဖုန်းကို ထက်မြတ် ခဏခဏ ယူသုံးတတ်တယ်။ “မမဖုန်းက ကင်မရာ ကောင်းလို့ ခဏငှားပါဦး” ဆိုပြီး ယူသွားတာမျိုး။ ကျွန်မကလည်း မောင်လေးပဲဆိုပြီး ဘာမှ မစဉ်းစားဘဲ ပေးလိုက်တာ။ နောက်ပိုင်းမှာ ထူးဆန်းတာက ကျွန်မဆီကို သူစိမ်းဖုန်းတွေ ခဏခဏ လာတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းကိုင်လိုက်ရင် ဘာမှ မပြောဘဲ ပြန်ချသွားတာမျိုး။ ကျွန်မ မောင်လေးကို မေးရင်လည်း သူက “အမှားခေါ်တာ ဖြစ်မှာပါ မမရဲ့” လို့ပဲ ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို ကျွန်မ မြင်နေရပြီ။
အခြေအနေတွေက တားမရ ဆွဲမရအောင် ဆိုးရွားလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူ ဇေယျာနဲ့ ကျွန်မကြားမှာလည်း ပြတ်တောက်မှုတွေ စလာတယ်။ ဇေယျာက ကျွန်မကို လာပြောတယ်၊ “သီတာ... မင်းမောင်ကို သတိထားဦး၊ သူ အွန်လိုင်းလောင်းကစားတွေ လုပ်နေတာ ငါ သိထားတယ်၊ ပြီးတော့ သူ သူငယ်ချင်းတွေဆီက ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး လိုက်ချေးနေတာတဲ့” တဲ့။ ကျွန်မ ဇေယျာကို မယုံခဲ့ဘူး။ “ဇေယျာ... ရှင် ငါ့မောင်ကို မချစ်ရင်နေပါ၊ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်မမှန်တာတွေတော့ မပြောပါနဲ့” ဆိုပြီး ကျွန်မတို့ စကားများခဲ့ကြတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဇေယျာလည်း ကျွန်မကို လက်လျှော့ပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။
“ငါ့မောင်ကို ငါပဲ သိတယ်၊ သူ အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ဘူး” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကြိမ်ကြိမ် ပြောရင်း ကျွန်မ အမှန်တရားကို မျက်ကွယ်ပြုခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်မှာတော့ အိမ်ကို လူစိမ်းတွေ ရောက်လာပြီး အကြွေးတောင်းကြတော့တာပဲ။ ထက်မြတ်က အိမ်မှာ မရှိဘူး။ အဲဒီလူတွေက ကျွန်မကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောဆိုပြီး အိမ်ထဲက ပစ္စည်းတချို့ကို သိမ်းသွားကြတယ်။ ကျွန်မ ထက်မြတ်ကို ဖုန်းဆက်တယ်၊ သူ ဖုန်းမကိုင်ဘူး။ တစ်နေကုန် ဖုန်းဆက်တယ်၊ ‘’ ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘာစာမှ ပြန်မလာဘူး။
ညအတော်နှောင်းမှ ထက်မြတ် အိမ်ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူ ဖုန်တွေပေပြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ငိုပြီး မေးတော့ သူက ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်တယ်။ “မမရယ်... ကျွန်တော် မှားသွားတယ်၊ ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး၊ မဟုတ်ရင် သူတို့ ကျွန်တော့်ကို သတ်လိမ့်မယ်” တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုန်းဗုန်းလဲသွားသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်မမှာ ရှိသမျှ စုဆောင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေးတွေ၊ အိမ်စာချုပ်လေးတွေကို ထုတ်ပေးလိုက်မိတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး ခံတပ်ဆိုတာ သိရဲ့သားနဲ့ မောင်လေးကို ချစ်တဲ့စိတ် တစ်ခုတည်းနဲ့ ကျွန်မ အားလုံးကို လောင်းကြေးထပ်လိုက်တာ။
ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက အဲဒီမှာတင် မရပ်ဘူး။ ကျွန်မ ကုမ္ပဏီကနေ ထွက်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ကျွန်မရဲ့ လက်မှတ်ကို အတုလုပ်ပြီး ထက်မြတ်က ကုမ္ပဏီငွေတွေကို လွှဲပြောင်းယူခဲ့တာကြောင့်ဆိုတာ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီကနေ သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလိုပဲ။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ပျိုးထောင်ပေးခဲ့တဲ့ မောင်လေးက ကိုယ့်ကို ပြန်ပြီး တွင်းထဲ တွန်းချခဲ့တာလား။ ကျွန်မ သူ့ကို မေးဖို့
ထက်မြတ် ပျောက်သွားတာ သုံးရက်ရှိပြီ။ ကျွန်မမှာတော့ အရူးတစ်ယောက်လို လိုက်ရှာနေမိတုန်း။ အိမ်ကို ရဲတွေ ရောက်လာတဲ့အခါမှ ကျွန်မ အားလုံးကို သိလိုက်ရတော့တယ်။ ထက်မြတ်ဟာ လောင်းကစားတင် မဟုတ်ဘဲ မူးယစ်ဆေးဝါး ကိစ္စတွေမှာပါ ပတ်သက်နေတာ။ ပိုဆိုးတာက သူဟာ ကျွန်မရဲ့ အမည်ကို အသုံးချပြီး လုပ်ငန်းရှင်ကြီးတစ်ယောက်ဆီကနေ သိန်းပေါင်းရာချီပြီး လိမ်လည်ထားတာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ လက်မှတ်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ မှတ်ပုံတင်မိတ္တူတွေ အကုန်လုံးကို သူ အသုံးချသွားခဲ့တာ။
ကျွန်မ ရဲစခန်းမှာ ထိုင်နေရင်း ငိုတောင် မငိုနိုင်တော့ဘူး။ ရဲအရာရှိက ကျွန်မကို စာတစ်စောင် ကမ်းပေးတယ်။ အဲဒါက ထက်မြတ် ချန်ထားခဲ့တဲ့စာ။ ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ရင်နေရင်း ဖတ်လိုက်မိတယ်။
“မမ... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါလို့ မပြောတော့ပါဘူး။ မမက သိပ်ကြံ့ခိုင်တဲ့သူပဲ၊ မမက ဒီဒဏ်တွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့လို့ မမကို အသုံးချခဲ့ရတာပါ။ ကျွန်တော် ချစ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ သူ့ကို ကယ်ဖို့အတွက် ဒီပိုက်ဆံတွေ ကျွန်တော် လိုအပ်ခဲ့တယ်။ မမကတော့ အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နိုင်တဲ့သူမို့လို့ ကျွန်တော့်ကို နားလည်ပေးပါ” တဲ့။
ကျွန်မ ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိတော့ဘူး။ သူ ချစ်တဲ့ မိန်းကလေးအတွက် ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို သူက ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာလား။ ကျွန်မ သူ့အတွက် ပေးဆပ်ခဲ့သမျှ၊ ကျွန်မရဲ့ ပညာရေး၊ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်၊ ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူ... ဒါတွေအားလုံးဟာ သူ့အတွက်တော့ ‘ကြံ့ခိုင်တဲ့သူမို့လို့ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာပါ’ ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ပြီးသွားတာလား။ ကျွန်မကို သူ ကာကွယ်ပေးနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့သမျှဟာ အမှားကြီးမှားခဲ့တာပဲ။ သူက ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးဖို့ အနီးကပ်ဆုံး ရန်သူ ဖြစ်နေခဲ့တာ။
ဒီနေရာမှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အလှည့်အပြောင်းကတော့... ထက်မြတ်ဟာ ကျွန်မကို အသုံးချသွားရုံတင် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူ ဇေယျာနဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးကို ပေါင်းပေးဖို့အတွက်တောင် ကြိုးစားခဲ့တာပဲ။ ဇေယျာက ကျွန်မကို ထားသွားတာဟာ ထက်မြတ်က ကျွန်မမှာ တခြားလူရှိနေပါတယ်ဆိုတဲ့ အထောက်အထားအတုတွေ လုပ်ပြီး ပြခဲ့လို့ဆိုတာ ကျွန်မ နောက်မှ သိလိုက်ရတယ်။ ထက်မြတ်ဟာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝထဲမှာ ဘာအလင်းရောင်မှ မကျန်အောင် အကုန်လုံးကို စနစ်တကျ ဖျက်ဆီးသွားခဲ့တာပါ။
အခုတော့ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ အိမ်လည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီ။ အလုပ်လည်း မရှိတော့ဘူး။ အသိုင်းအဝိုင်းကြားမှာလည်း လိမ်လည်သူတစ်ယောက်အဖြစ် နာမည်ပျက်ခဲ့ရပြီ။ ထက်မြတ်ကတော့ ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ် ရောက်နေမှန်း မသိတော့ပါဘူး။ ကျွန်မ တစ်ခါတလေ လမ်းဘေးမှာ ထိုင်နေရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိတယ်။ ဘယ်နေရာမှာ မှားခဲ့တာလဲလို့။
မောင်နှမသံယောဇဉ်ဆိုတာ ဖြူစင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသံယောဇဉ်ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှုနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ မျက်ကန်းတစ္ဆေမကြောက် ဖြစ်သွားတတ်တာမျိုး။ ကျွန်မ မောင်လေးကို ချစ်ခဲ့တာဟာ အမှားမဟုတ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အမှားတွေကို ဖုံးကွယ်ပေးခဲ့တာ၊ သူ့ကို အကန့်အသတ်မရှိ ယုံကြည်ခဲ့တာကတော့ ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ နောင်တတွေပဲ ကျန်တော့တယ်။
ညဘက်တွေမှာ ဖုန်းသံကြားရင် ထက်မြတ်ဆီကများလားဆိုပြီး မျှော်လင့်မိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ရင် ဘာသတိပေးချက်မှ မရှိဘူး။ ‘’ တောင် မလုပ်တော့တဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ဟောင်းလေးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ပြုံးမိတယ်။ အဲဒီအပြုံးက နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အပြုံးမျိုး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ မောင်နှမသံယောဇဉ်ဟာ ငွေကြေးနဲ့ လောဘအရောင်တွေ စွန်းထင်းသွားတဲ့နေ့ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့တာပါ။
အခု ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ဘဝကို အစကနေ ပြန်စဖို့ ကြိုးစားနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှလုံးသားကတော့ အရင်လို ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံကြည်ရဲတော့ဘူး။ သံယောဇဉ်ဆိုတာ ဓားတစ်စင်းလိုပါပဲ၊ ကိုင်တတ်ရင် အကာအကွယ်ရပေမဲ့ မကိုင်တတ်ရင်တော့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်လှီးမိတတ်ပါတယ်။ ကျွန်မကတော့ အဲဒီဓားနဲ့ပဲ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ပိုင်းဖြတ်မိခဲ့သူတစ်ယောက်ပေါ့။
သင်ခန်းစာ
"လူတစ်ယောက်ကို အကန့်အသတ်မရှိ ချစ်ခြင်းသည် ထိုသူအား သင့်ကို ဖျက်ဆီးရန် ခွင့်ပြုမိန့် ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သံယောဇဉ်ဆိုသည်မှာလည်း စည်းဘောင်ရှိမှသာ တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။"