သမီးလေးကို ပထွေးနဲ့ထားခဲ့ရတဲ့ည
သမီးလေးကို ပထွေးနဲ့ထားခဲ့ရတဲ့ည
မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေသည်။ သွပ်မိုးပေါ်ကို ကျလာတဲ့ မိုးစက်သံတွေက နားထဲမှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အဲဒီထက်ပိုတဲ့ ဆူညံသံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။ ကုတင်ခြေရင်းမှာ ထိုင်ပြီး သမီးလေး ‘ခြူးခြူး’ ရဲ့ အဝတ်အစားလေးတွေကို အိတ်ထဲ ထည့်နေရင်း ကျွန်မ လက်တွေက တုန်ယင်နေမိတယ်။ သမီးလေးကတော့ ဘာမှမသိရှာဘဲ ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေတာ။ ခြောက်နှစ်အရွယ် သမီးလေးရဲ့ မျက်နှာက အပြစ်ကင်းစင်လွန်းလို့ အဲဒီမျက်နှာလေးကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရတယ်။
“သွားမှာဆိုလည်း မြန်မြန်သွားပါ သန္တာရယ်… ငါးနာရီ ကားမှီဖို့ လိုသေးတယ်မဟုတ်လား”
“ကိုရဲ… ကျွန်မ မနက်ဖြန် ညနေဆို ပြန်ရောက်မှာပါ။ သမီးလေးကို တစ်ညပဲ… တစ်ညပဲ သေချာ ကြည့်ပေးထားပါနော်”
ကျွန်မ အသံတွေက တိုးဝင်ဖျော့တော့နေတယ်။ ကျွန်မ အမေ နေမကောင်းလို့ နယ်ကို အမြန်ပြန်ရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ သမီးလေးကို ခေါ်သွားဖို့က ကားလက်မှတ်က မရတော့ဘူး။ ပြီးတော့ မိုးကလည်း သည်းလွန်းလို့ ကလေးနဲ့ သွားဖို့က မဖြစ်နိုင်တာနဲ့ ဒီမှာပဲ ထားခဲ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဆုံးဖြတ်ချက်က ကျွန်မရဲ့ လည်ပင်းကို ကြိုးကွင်းစွပ်ထားသလို ခံစားနေရတယ်။
ကိုရဲက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းပဲ ညိတ်ပြတယ်။ သူက သမီးလေးနားကို လျှောက်လာပြီး သမီးလေးရဲ့ ပါးပြင်လေးကို သူ့လက်ကြမ်းကြီးနဲ့ ခပ်ဖွဖွလေး ပွတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ‘ဒိန်း’ ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သမီးလေးကို ဆွဲပွေ့ထားလိုက်ချင်တဲ့ စိတ်ကို အတင်းထိန်းထားရတယ်။ “စိတ်မပူပါနဲ့… ငါ ကြည့်ထားပါ့မယ်” တဲ့။ သူ့အသံက အေးစက်စက်နိုင်လွန်းလို့ ကျွန်မ ပိုပြီး ကြောက်လန့်လာမိတယ်။ ကိုရဲနဲ့ ကျွန်မ ယူခဲ့တာ တစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ သူ့အကြောင်း ကျွန်မ ဘယ်လောက် သိလို့လဲ?
ကားဂိတ်ကို ရောက်တဲ့အထိ ကျွန်မ စိတ်တွေက အိမ်မှာပဲ ကျန်ခဲ့တယ်။ မိုးကလည်း မစဲဘူး။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ ကျွန်မရဲ့ လက်ကိုင်ဖုန်းကိုပဲ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ ကိုရဲဆီကို ဖုန်းဆက်ချင်ပေမဲ့ သူက ဖုန်းသိပ်ကိုင်လေ့မရှိဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ မကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေပဲ ရနေတယ်။ သမီးလေးကို ပထွေးနဲ့ ထားခဲ့ရတဲ့ မိခင်တိုင်း ခံစားရတဲ့ ကြောက်စိတ်လား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကို ကြိုသိနေတဲ့ အာရုံလား မသိဘူး။
“ဟယ်လို… ကိုရဲ၊ သမီးလေး နိုးပြီလား”
ကားပေါ်ရောက်တော့ ကျွန်မ မနေနိုင်ဘဲ ဖုန်းခေါ်လိုက်တယ်။ တစ်ဖက်က ဖုန်းဝင်နေပေမဲ့ ကိုင်မယ့်သူ မရှိဘူး။ တစ်ခါခေါ်တယ်… မကိုင်ဘူး။ နှစ်ခါခေါ်တယ်… မကိုင်ဘူး။ သုံးခါမြောက်မှာတော့ ဖုန်းစက်ပိတ်သွားတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုန်းဗုန်းလဲကျသွားသလိုပဲ။ ဘာလို့ ဖုန်းပိတ်လိုက်တာလဲ? သူ ဘာတွေ လုပ်နေလို့လဲ?
ကျွန်မရဲ့ အတွေးထဲမှာ ကြောက်စရာ ပုံရိပ်တွေက တရိပ်ရိပ် ပေါ်လာတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က ပြောနေကြတဲ့ ‘ပထွေးဆိုတာ ယုံရတာမဟုတ်ဘူး’ ဆိုတဲ့ စကားတွေက နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ ခြူးခြူးလေးက ငယ်သေးတယ်၊ ဘာမှ မသိသေးဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အတ္တတွေကြောင့်၊ အဖော်ချင်တဲ့ စိတ်တွေကြောင့် သမီးလေးကို ငရဲတွင်းထဲ ပစ်ချလိုက်မိပြီလား?
ဖုန်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါ်နေပေမဲ့ “လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ…” ဆိုတဲ့ အသံကပဲ ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ မိုးက ပိုသည်းလာပြီး ကားကလည်း ရှေ့မတိုးနိုင်ဘဲ လမ်းမှာ ပိတ်နေတယ်။ ကျွန်မ ကားပေါ်ကနေ ဆင်းပြီး အိမ်ကို ပြေးပြန်ချင်စိတ်တွေ တဖွဖွ ဖြစ်နေမိတယ်။ ကျွန်မ သမီးလေးကို အန္တရာယ်ကြားထဲမှာ ထားခဲ့မိပြီလား? ကိုရဲရဲ့ အေးစက်တဲ့ အပြုံး၊ သမီးလေးအပေါ် ထူးဆန်းတဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေက အခုတော့ ကျွန်မအတွက် ကြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ သံသယတွေ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ အမေရှိတဲ့ ရွာကို မသွားတော့ဘဲ လမ်းခုလတ်မှာတင် ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်တယ်။ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတဲ့ ခံစားချက်က ကြီးစိုးနေတာ။ တက္ကစီ တစ်စီးကို အဆမတန် ဈေးပေးပြီး အိမ်ကို ပြန်မောင်းခိုင်းလိုက်တယ်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ ကျွန်မ ငိုနေမိတယ်။ “သမီးလေး… မေမေ လာနေပြီ၊ ဘာမှ မဖြစ်စေနဲ့ဦးနော်” လို့ တိုးတိုးလေး ဆုတောင်းနေမိတယ်။
ဖုန်းကတော့ ဆက်လို့မရသေးဘူး။ ကျွန်မ ကိုရဲကို စာတွေ ပို့ထားတယ်။ “ဘာလို့ ဖုန်းမကိုင်တာလဲ?” “သမီးလေး ဘာဖြစ်လို့လဲ?” “ရှင် တစ်ခုခု လုပ်ရင် ကျွန်မ ရှင့်ကို သတ်ပစ်မယ်” ဆိုတဲ့ စာတွေအထိ အသိစိတ်လွတ်ပြီး ပို့မိသွားတယ်။ တစ်ဖက်က ဖြစ်သွားပေမဲ့ ဘာစာမှ ပြန်မလာဘူး။ အဲဒီ ‘’ ဆိုတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်မကို သတ်နေတာ။ သူ မြင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ မဖြေဘူး။ အဲဒါက ပိုပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းမနေဘူးလား?
အိမ်ရှေ့ကို ရောက်တော့ မနက်အာရုဏ် တက်ခါနီးနေပြီ။ အိမ်ထဲမှာ မီးရောင် မှိန်မှိန်လေး လင်းနေတာကို တွေ့ရတယ်။ ကျွန်မ တုန်ယင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တယ်။ တံခါးက အတွင်းက ပိတ်မထားဘူး။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ကိုရဲ မရှိဘူး။ ကျွန်မ ခြေသံကို ဖျောက်ပြီး သမီးလေး အိပ်တဲ့
“ကိုရဲ… ရှင်… ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ!”
ကျွန်မ အော်ဟစ်ပြီး
“သန္တာ… မင်း ပြန်လာပြီလား”
ကိုရဲရဲ့ အသံက အရမ်းကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရတယ်။ သူ့ရဲ့ ရှပ်အင်္ကျီမှာ သွေးကွက်တွေ ပေနေတာကို မီးလင်းသွားတော့မှ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ သမီးလေးဆီကို အပြေးသွားကြည့်တော့ သမီးလေးက အိပ်ပျော်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ မေ့မြောနေတာ။ သမီးလေးရဲ့ လက်မောင်းမှာ ဆေးထိုးထားတဲ့ အမှတ်အသားတွေ။
“ရှင်… ရှင် သမီးလေးကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ! ရှင် ယုတ်မာလှချည်လား ကိုရဲရယ်!” ကျွန်မ သူ့ကို အဆက်မပြတ် ထုရိုက်ရင်း ငိုကြွေးနေမိတယ်။
“သန္တာ… စိတ်အေးအေးထားပြီး နားထောင်စမ်း… ခြူးခြူးမှာ နှလုံးရောဂါအခံ ရှိနေတာ မင်း မသိဘူးလား”
ကိုရဲရဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်မ လက်တွေ တန့်သွားတယ်။ နှလုံးရောဂါ? သမီးလေးက ကျန်းမာရေး ကောင်းတာပဲ။ ဘာလို့ သူက ဒါကို ပြောနေရတာလဲ။
“မင်းရဲ့ အရင်ခင်ပွန်း… ခြူးခြူးရဲ့ အဖေအရင်းက ဒီရောဂါနဲ့ပဲ ဆုံးသွားတာလေ။ သူ မဆုံးခင် ငါ့ကို မှာခဲ့တာ။ မင်းကို မပြောဖို့၊ မင်း စိတ်ဆင်းရဲမှာ စိုးလို့ သူ ဖုံးကွယ်ခဲ့တာ။ ငါ မင်းကို လက်ထပ်ခဲ့တာ မင်းကို ချစ်လို့တင် မဟုတ်ဘူး၊ ဒီကလေးကို စောင့်ရှောက်ပေးချင်လို့။ ဒီည ခြူးခြူး အမောဖောက်လာလို့ ငါ ဆေးရုံကို ဖုန်းဆက်ပေမဲ့ မိုးကသည်းပြီး ဘယ်သူမှ လာမရဘူး။ အဲဒါကြောင့် ငါ့မှာ ရှိတဲ့ အရေးပေါ်ဆေးကို ငါ ကိုယ်တိုင် ထိုးပေးလိုက်ရတာ။ ငါ့ဖုန်းက ရေဝင်ပြီး ပျက်သွားလို့ မင်းဆီ ပြန်ဆက်လို့ မရတာပါ”
ကိုရဲက အင်္ကျီကို လှန်ပြလိုက်တော့ သူ့ရင်ဘတ်မှာ ပတ်တီးတွေနဲ့။ “မင်းကို စာပြန်ဖို့ ကြိုးစားရင်း လမ်းမှာ ငါ ချော်လဲပြီး မှန်ကွဲတွေနဲ့ ရှမိတာ။ ဒါပေမဲ့ ကလေးကို အရင် ကယ်ရမယ်ဆိုပြီး ငါ တောင့်ခံထားတာ။ မင်း… မင်း ငါ့ကို အဲဒီလောက်တောင် မယုံဘူးလား သန္တာ”
ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သံသယတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ အမုန်းစကားတွေက သူ့ကို ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်စေခဲ့ပြီလဲ။ သူက သမီးလေးကို ကယ်တင်နေတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မက သူ့ကို လူသတ်သမားတစ်ယောက်လို ကျိန်ဆဲနေခဲ့တာ။ အမှန်တရားက နောက်ကျမှ သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ကွဲအက်မတတ် ခံစားရတယ်။
ဆေးရုံရောက်တော့ ဆရာဝန်က ပြောတယ်။ ကိုရဲသာ အချိန်မီ ဆေးမထိုးပေးခဲ့ရင် သမီးလေး ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်တဲ့။ ကျွန်မ ဆေးရုံခုတင်ဘေးမှာ ထိုင်နေရင်း ကိုရဲကို ကြည့်မိတယ်။ သူကတော့ သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ဆေးထည့်ပြီး ကုတင်တစ်လုံးပေါ်မှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး အိပ်ပျော်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက နည်းနည်းလေးမှ နာကြည်းပုံ မရဘူး။
ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ကိုရဲရဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်ဟောင်းလေး ရှိနေတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ဓာတ်ပုံလေး တစ်ပုံ။ အဲဒါက ကျွန်မရဲ့ အရင်ခင်ပွန်းနဲ့ ကိုရဲတို့ တွဲရိုက်ထားတဲ့ ပုံလေး။ သူတို့က သူငယ်ချင်းအရင်းခေါက်ခုတ်တွေမှန်း ကျွန်မ အခုမှ သိလိုက်ရတယ်။ ဓာတ်ပုံနောက်ကျောမှာ “ငါ့မိသားစုကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ သူငယ်ချင်း” ဆိုတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်မကို ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိစေတယ်။
ကျွန်မ အမြဲတမ်း ကိုရဲကို ‘ပထွေး’ ဆိုတဲ့ အကြည့်နဲ့ပဲ ကြည့်ခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တိုင်းကို သံသယမျက်မှန်နဲ့ပဲ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ။ သူကတော့ ကျွန်မတို့ သားအမိကို ကယ်တင်ဖို့ သူ့ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အမှားတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ အစွဲအလမ်းတွေက လူကောင်းတစ်ယောက်ကို ဘယ်လောက်တောင် နှိပ်စက်ခဲ့ပြီလဲ။
သမီးလေး နိုးလာတဲ့အခါ ကိုရဲကို မြင်တော့ “ဖေဖေ…” လို့ ခေါ်လိုက်တဲ့ အသံလေးက ကျွန်မ ရင်ကို ပိုပြီး နာကျင်စေတယ်။ သမီးလေးကတောင် သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိနေခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မကသာ အမှန်တရားကို မျက်ကွယ်ပြုပြီး သံသယတွေနောက် လိုက်နေခဲ့တာ။
အပြင်မှာ မိုးတွေ စဲသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မျက်ဝန်းထဲက မိုးတွေကတော့ စဲဖို့ မလွယ်တော့ဘူး။ နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရတတ်တဲ့ အရာဆိုပေမဲ့ အခုနောင်တကတော့ ကျွန်မ ဘဝတစ်ခုလုံးအတွက် သင်ခန်းစာ တစ်ခု ဖြစ်နေပါတော့မယ်။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူစိမ်းဆိုတဲ့ အစွဲနဲ့ မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့။ တချို့သော မေတ္တာတွေက တိတ်ဆိတ်လွန်းလို့ သင် သတိမထားမိခင်မှာပဲ သင့်ဘဝကို ကယ်တင်နေတတ်ပါတယ်။