လင်ပါသားကယုတ်မာတဲ့အခါ
လင်ပါသားကယုတ်မာတဲ့အခါ
မရန်းကုန်းမြို့နယ်၊ နာဂလှိုင်ဂူဘုရားအနီးက ကုန်းပေါ်ပိုင်းရပ်ကွက်ကလေးဟာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဦးအစနေရာလေးပေါ့။ ကျွန်မနာမည်က သူဇာခင်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက စာသင်ခန်းထဲထက် နွားနို့အိုးတွေကြားမှာပဲ အချိန်ကုန်ခဲ့ရတာ။ အလယ်တန်းကျောင်းထွက်ဆိုတော့ ပညာတတ်ကြီးမဟုတ်ပေမဲ့ ဦးလေးတွေရဲ့ နွားနို့ညှစ်တဲ့အလုပ်၊ နွားနို့လိုက်ပို့တဲ့အလုပ်တွေမှာ ကျွန်မက အားကိုးရတဲ့ လက်ရုံးပေါ့။ ရလာတဲ့ မုန့်ဖိုးပဲဖိုးလေးတွေကို အဖေနဲ့အမေလက်ထဲ အမြဲထည့်ပေးတတ်တာ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ အလေ့အကျင့်လေးတစ်ခုပါ။ အဖေက ရုံးစောင့်၊ အမေကတော့ အိမ်မှာပဲ မှီခိုနေသူဆိုတော့ ကျွန်မရှာပေးတဲ့ ငွေစလေးတွေက မိသားစုအတွက် အဖိုးတန်ခဲ့တာပေါ့။
ကျွန်မရဲ့ ရုပ်ရည်က အရပ်ပုပု၊ အသားမဖြူမညိုနဲ့ မျက်နှာလေးက ဝိုင်းစက်နေတာ။ အဲ့ဒီတုန်းက နာမည်ကြီး မင်းသမီး စန္ဒာနဲ့ တူတယ်လို့ အားလုံးက ပြောကြတယ်။ အထူးသဖြင့် ပါးပြင်ပေါ်က စံပယ်တင်မှဲ့လေးက မင်းသမီးစန္ဒာနဲ့ ခွဲမရအောင် တူလွန်းလို့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ သူဇာခင်ဆိုတဲ့ နာမည်က ပျောက်ပြီး "စန္ဒာ" လို့ပဲ လူသိများလာခဲ့တယ်။ အပျိုဖော်ဝင်စ အရွယ်မှာ စန္ဒာဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့အတူ ကျွန်မရဲ့ ဘဝထဲကို ကိုသူရ ရောက်လာခဲ့တယ်။
ကိုသူရက အဖေ့အသိတစ်ယောက်နဲ့ ပါလာတဲ့ လက်သမားခေါင်း။ လူက ခန့်ခန့်ညားညားနဲ့ မုဆိုးဖိုတစ်ယောက်ပေါ့။ သူ့မှာ နှစ်အရွယ် သားလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ အဖေနဲ့အမေက ကိုသူရရဲ့ ရိုးသားမှုကို သဘောကျပြီး ကျွန်မကို လက်ထပ်ပေးခဲ့ကြတယ်။ မိဘစကား နားထောင်တတ်တဲ့ ကျွန်မကလည်း ခေါင်းညိတ်ခဲ့တာပါပဲ။ မင်္ဂလာဆွမ်းကျွေးပြီးတာနဲ့ ကိုသူရ အလုပ်ပြောင်းရာ မုဒုံမြို့ကို ကျွန်မ လိုက်ပါခဲ့ရတယ်။
မုဒုံကို ရောက်တော့ ကျွန်မ ဘဝထဲကို သားလေး မင်းမင်း ရောက်လာခဲ့တယ်။ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်း၊ အသားဖြူဖြူဝဝနဲ့ နှစ်သားလေးက ကျွန်မကို မြင်မြင်ချင်းပဲ "အမေ" လို့ ခေါ်ခဲ့တာ။ လင်ပါသားဆိုတဲ့ အသိထက် ကျွန်မရဲ့ သားအရင်းလေးလိုပဲ ရင်ထဲကနေ ချစ်ခဲ့မိတယ်။ မင်းမင်းလေးကလည်း ကျွန်မကို အရမ်းခင်တွယ်တာ။ တစ်နေ့တစ်နေ့ သူ့ကို ချိုးပေး၊ ကျွေးပေးနဲ့ ကျွန်မရဲ့ မိခင်မေတ္တာတွေဟာ မင်းမင်းအပေါ်မှာ ပုံအောထားခဲ့တာပါ။ လောကကြီးက အစပိုင်းမှာတော့ သိပ်ကို သာယာနေခဲ့တာပေါ့။
မုဒုံကို ရောက်ပြီး နှစ်နှစ်လောက်ကြာတော့ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိလာခဲ့တယ်။ မိန်းမသားတစ်ယောက်အတွက် အပျော်ဆုံးအချိန်လို့ ဆိုရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအပျော်တွေက ကြာကြာမခံခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရင့်လာတဲ့အချိန်မှာပဲ ကိုသူရရဲ့ အကျင့်စရိုက်တွေ ပြောင်းလဲလာတာကို သတိထားမိလာတယ်။ သူ အိမ်ပြန်နောက်ကျတယ်၊ တစ်ခါတလေ အိမ်ပြန်မလာဘူး။ ရပ်ကွက်ထဲက ကြားရတဲ့ သတင်းတွေက ကျွန်မရင်ကို မီးစနဲ့ ထိုးသလိုပဲ။ ကိုသူရ တစ်ယောက် လမ်းထိပ်က ကွမ်းယာဆိုင်က ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်နေတယ်တဲ့။
လက်ပူးလက်ကျ မမိသေးပေမဲ့ မိန်းမသားတို့ရဲ့ အာရုံက လိမ်လို့မရပါဘူး။ ကိုသူရကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို အိန္ဒြေမပျက် နေနေပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ မချိမဆန့် ခံစားနေရပြီ။ ကိုယ်ဝန်ကြီး တဗျဲဗျဲနဲ့ ကိုယ့်ယောက်ကျားက နောက်တစ်ယောက်နဲ့ ပျော်နေတယ်ဆိုတဲ့ အသိက သေလောက်အောင် နာကျင်ရတယ်။ ဗိုက်ထဲက ကလေးကို ငဲ့လို့သာ အံကြိတ်ခံနေရပေမဲ့ ကိုသူရကိုရော၊ အဲ့ဒီလင်ခိုးမကိုရော ကျွန်မ သိပ်မုန်းတာပဲ။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေသာ ချောင်းဖြစ်မယ်ဆိုရင် သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို အဲ့ဒီချောင်းထဲ နှစ်သတ်လိုက်ချင်မိတဲ့အထိ စိတ်နာခဲ့ရတယ်။
လစေ့လို့ ရေမွှာပေါက်တော့ ကလေးက ထွက်မလာဘဲ ဗိုက်ခွဲမွေးခဲ့ရတယ်။ သားလေး မွေးလာတာတောင် ကိုသူရရဲ့ မျက်နှာက ကျွန်မအပေါ်မှာ အေးစက်နေတုန်းပဲ။ ဆေးရုံပေါ်မှာ သားလေးကို ပွေ့ထားရင်း ကိုသူရကို ကျွန်မ မေးခဲ့မိတယ် "အကို... စန္ဒာနဲ့ အကို့သားလေး နှစ်ယောက်ကို မသနားတော့ဘူးလား" လို့။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အဖြေက "တော်ပြီ... မပြောနဲ့တော့၊ မင်း အိမ်ပြန်ရောက်မှ ငါနဲ့ ဆက်ပြောမယ်" တဲ့။
ပိုပြီး ရင်နာဖို့ကောင်းတာက ကျွန်မ ဆေးရုံတက်နေတုန်း နှစ်သား မင်းမင်းလေးကို အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း မထားခဲ့ဘဲ ကိုသူရက သူ့နောက်ကို ခေါ်သွားတာ။ သားကြီး မင်းမင်းက ကျွန်မကို ငိုမဲ့မဲ့မျက်လုံးလေးတွေနဲ့ လှမ်းကြည့်ပြီး ပါသွားရှာတာ။ ကျွန်မကို သတိရလို့ ငိုနေတဲ့ သားကြီးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းကတော့ မင်းမင်းလေးက ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာ၊ ကျွန်မရဲ့ ရင်သွေးအရင်းလိုပဲ သတ်မှတ်ထားခဲ့တာပါ။
ဆေးရုံကဆင်းပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့နေ့မှာ သားကြီး မင်းမင်းက ကျွန်မနားကို ကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောတယ် "အမေ... အဖေကလေ သားကို ဘေးအိမ်က ကြီးလှတို့အိမ်မှာ ညအိပ်ခိုင်းတာ၊ သား ညတိုင်း အိပ်မပျော်ဘူး၊ အမေ့ကို သတိရတာ" တဲ့။ သားကြီးရဲ့ စကားကြောင့် ကိုသူရရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေကို ပိုပြီး သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ဆေးရုံမှာ ဗိုက်ခွဲနေရတဲ့အချိန် သူကတော့ သူ့ကောင်မလေးနဲ့ ပျော်ဖို့ သားကိုတောင် သူစိမ်းအိမ်မှာ ပစ်ထားခဲ့တာ။
ကျွန်မ သွေးနုသားနုဘဝမှာ စိတ်ဆင်းရဲမှုတွေက တောင်ပုံရာပုံပဲ။ ရန်ကုန်က မိဘတွေဆီ ပြန်သွားချင်ပေမဲ့ ဒုက္ခမပေးချင်လို့သာ အောင့်အည်းသည်းခံနေခဲ့ရတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်လို့ လလောက်ကြာတော့ ရပ်ကွက်ထဲက ဆိုဒ်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ ကျွန်မသူငယ်ချင်း မြချယ် ရောက်လာတယ်။ မြချယ်ရဲ့ မျက်နှာက မကောင်းဘူး။
"စန္ဒာ... နင့်ကို ငါပြောဖို့ အားနာပေမဲ့ မပြောဘဲ မနေနိုင်လို့။ ကိုသူရကလေ အဲ့ဒီကောင်မလေးကို အခု ဆိုဒ်ထဲအထိ ခေါ်ခေါ်လာနေတာ။ ပြီးတော့... သားကြီး မင်းမင်းကလည်း အဲ့ဒီကောင်မလေးကို သိနေသလိုပဲ။ ငါတို့ မြင်တာတော့ မင်းမင်းက အဲ့ဒီကောင်မလေးဆီက မုန့်တွေတောင်းစားပြီး အလိုက်တသိနဲ့ နင့်အကြောင်းတွေကို ပြောပြနေသလားလို့ပဲ"
မြချယ်ရဲ့ စကားက ကျွန်မရင်ကို လှံနဲ့ထိုးလိုက်သလိုပဲ။ မင်းမင်းလား... ငါ သားအရင်းလို ချစ်ခဲ့တဲ့ မင်းမင်းက ငါ့ကို သစ္စာဖောက်နေတာလား။ ကျွန်မ စိတ်တွေ ထောက်မရတော့ဘူး။ ကိုသူရအပေါ် ထားတဲ့ အမုန်းတွေက မင်းမင်းဆီကို ကူးစက်သွားခဲ့တယ်။ မင်းမင်းက သူ့အဖေရဲ့ သွေးမို့လို့ သူ့အဖေလိုပဲ ယုတ်မာတာလားဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မခေါင်းထဲကို စွဲမြဲသွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မ မင်းမင်းကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။
တစ်နေ့တော့ ကျွန်မ သားငယ်လေးကို သိပ်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေတုန်း အိမ်ရှေ့ကနေ သားငယ်လေး ငိုသံ ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ပြေးသွားကြည့်တော့ မင်းမင်းက သားငယ်လေးရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်နေပြီး သားငယ်လေးရဲ့ လက်မောင်းမှာ နီရဲနေတဲ့ အစင်းကြောင်းကြီးတစ်ခု။
"နင် ဘာလုပ်တာလဲ မင်းမင်း!" ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်မိတယ်။
"သား... သား ဘာမှမလုပ်ဘူး အမေ၊ ညီလေးက..."
"နင် လိမ်မနေနဲ့! နင်လည်း နင့်အဖေလိုပဲ ယုတ်မာတာ။ ငါက နင့်ကို သားအရင်းလို ချစ်ခဲ့တာ၊ အခုတော့ နင်က ငါ့သားကို ရန်ပြုနေပြီလား"
ကျွန်မရဲ့ ဒေါသတွေက ထိန်းမရတော့ဘူး။ မင်းမင်းကို အချက်ပေါင်းများစွာ ရိုက်နှက်မိတယ်။ မင်းမင်းက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ငိုရုံပဲ ငိုနေရှာတယ်။ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း မင်းမင်း ဘာလုပ်လုပ် ကျွန်မ မျက်စိထဲမှာ ယုတ်မာတယ်လို့ပဲ မြင်လာတယ်။ သူ ကျွန်မကို လာကူညီရင်လည်း "နင့်အဖေသတင်း သွားပေးဖို့ ကြံနေတာလား" လို့ ရင့်ရင့်သီးသီး ပြောမိတယ်။ မင်းမင်းရဲ့ မျက်လုံးလေးတွေထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ၊ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပြည့်နေတာကို ကျွန်မ မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့တယ်။
တစ်ညမှာ ကိုသူရ အိမ်ပြန်မလာဘူး။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အနာတွေကြောင့် တစ်ညလုံး ငိုနေမိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ မင်းမင်းလေးက ကျွန်မနားကို ကပ်လာပြီး "အမေ... မငိုပါနဲ့တော့၊ သားရှိတယ်လေ" လို့ ပြောပြီး သူ့လက်လေးနဲ့ ကျွန်မမျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက သူ့လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး "သွားစမ်း! နင်လည်း နင့်အဖေလိုပဲ လူယုတ်မာ သွေးပါတာ။ ငါ့နားကို မလာနဲ့" လို့ အော်ပစ်လိုက်တယ်။ မင်းမင်းလေး တုန်ရင်သွားပြီး အမှောင်ထဲကို တိုးဝင်သွားခဲ့တာ ကျွန်မ ခုထက်ထိ မြင်ယောင်နေတုန်းပဲ။
အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း မင်းမင်းက ကျွန်မနဲ့ စကားမပြောတော့ဘူး။ အိမ်မှာလည်း မနေတော့ဘဲ အပြင်မှာပဲ လျှောက်သွားနေတတ်တယ်။ ကျွန်မကလည်း "အဖေတူ သားတူပဲ၊ အပြင်မှာ လင်ခိုးမဆီ သွားနေတာနေမှာ" လို့ပဲ တစ်ထစ်ချ မှတ်ယူထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမုန်းတွေက ကျွန်မမျက်စိကို ကန်းစေခဲ့တာပေါ့။
အရာအားလုံးဟာ နောက်ကျမှ သိလိုက်ရတဲ့ အခါမှာတော့ ရင်ကျိုးရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပါဘူး။
ကိုသူရက အဲ့ဒီကောင်မလေးနဲ့ တကယ်ပဲ ခိုးပြေးသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ သားငယ်လေးနဲ့အတူ မုဒုံမြို့မှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ မင်းမင်းကတော့ ကျွန်မရဲ့ နှိပ်စက်မှုတွေ၊ ရင့်သီးတဲ့ စကားလုံးတွေကြားမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိန်ချောင်ပြီး အရိပ်လိုပဲ နေခဲ့ရှာတာ။
တစ်နေ့မှာ မြချယ်က ကျွန်မဆီကို တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ရောက်လာတယ်။ "စန္ဒာ... ငါ... ငါ နင့်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ အထင်မှားခဲ့တာ။ အခုမှ အမှန်ကို သိရလို့"
မြချယ်ပြောပြမှ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက... မင်းမင်းက အဲ့ဒီကောင်မလေးဆီမှာ မုန့်တောင်းစားနေတာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့အဖေကို အိမ်ပြန်လာဖို့၊ အမေ့ကို မပစ်ထားဖို့ ငိုပြီး တောင်းပန်နေခဲ့တာတဲ့။ အဲ့ဒီကောင်မလေးက မင်းမင်းကို ရိုက်နှက်ပြီး မောင်းထုတ်ခဲ့တာတွေကို မြချယ်က အခုမှ ပြန်ကြားခဲ့ရတာ။ ပြီးတော့ သားငယ်လေး လက်မောင်းမှာ အစင်းကြောင်းကြီး ဖြစ်ခဲ့တဲ့နေ့ကလည်း မင်းမင်းက သားငယ်လေးကို ရိုက်တာမဟုတ်ဘဲ အိမ်ထဲကို ဝင်လာတဲ့ ကင်းလိပ်ချောကို တုတ်နဲ့ ရိုက်ထုတ်ရင်း မှားပြီး ထိသွားတာတဲ့။ မင်းမင်းက သားငယ်လေးကို ကင်းကိုက်မှာစိုးလို့ အသက်နဲ့လဲပြီး ကာကွယ်ပေးခဲ့တာ။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ကမ္ဘာပျက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ခြေဦးတည့်ရာ ပြေးထွက်ပြီး မင်းမင်းကို လိုက်ရှာမိတယ်။ "မင်းမင်း... သားကြီး... အမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ အော်ဟစ်နေမိပေမဲ့ မင်းမင်းက မရှိတော့ဘူး။
မင်းမင်းက ကျွန်မရဲ့ အမုန်းတွေကို မခံနိုင်တော့လို့ သူ့အဖေဆီကို လိုက်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ ရပ်ကွက်ထဲက ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ကိုရင်ဝတ်ပြီး ကျွန်မအတွက် ဆုတောင်းပေးနေခဲ့တာ။ ကျွန်မ ကျောင်းကို ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ မင်းမင်းက သင်္ကန်းဝတ်လေးနဲ့။ ကျွန်မကို မြင်တော့ သူက ပြုံးပြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအပြုံးက အရင်လို ရင်းနှီးတဲ့ အပြုံးမျိုးမဟုတ်တော့ဘဲ စိမ်းသက်နေတဲ့ အပြုံးမျိုး။
"ဒကာမကြီး... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" တဲ့။
ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ထုပြီး ငိုချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မကို "အမေ" လို့ ခေါ်ခဲ့တဲ့ လျှာလေးက အခုတော့ ကျွန်မကို "ဒကာမကြီး" လို့ ခေါ်နေပြီ။ ကျွန်မရဲ့ သံသယတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ဒေါသတွေကြောင့် ကျွန်မကို အစစ်အမှန်ချစ်ခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားလေးကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ခဲ့တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။
အခုဆို ကျွန်မ ရန်ကုန်ကို ပြန်ရောက်နေပါပြီ။ သားငယ်လေးကတော့ ကြီးလာပြီ။ ကိုသူရကတော့ ဘယ်မှာမှန်း မသိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ မုဒုံက သင်္ကန်းဝတ်လေးရဲ့ အေးစက်တဲ့ အကြည့်ကို အမြဲ မြင်ယောင်နေတုန်းပဲ။ လင်ပါသားက ယုတ်မာတာ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ကသာ အမုန်းတရားတွေနဲ့ ယုတ်မာခဲ့မိတာပါ။
သင်ခန်းစာ - "သံသယဆိုတာ မျက်စိကို ကန်းစေပြီး ဒေါသဆိုတာ နှလုံးသားကို ကန်းစေတတ်တယ်။ ကိုယ့်အနီးအနားမှာ ရှိတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မေတ္တာကို အမုန်းတရားတွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ပြီး ဖျက်ဆီးလိုက်မိရင် တစ်သက်လုံး နောင်တနဲ့ လောင်မြိုက်ရတတ်ပါတယ်"။