ယောက္ခမရဲ့ ယုတ်မာမှု
ယောက္ခမရဲ့ ယုတ်မာမှု
မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ အဲဒီနေ့ညနေက ကျွန်မဘဝရဲ့ အလှပဆုံးနေ့တစ်နေ့လို့ ထင်ခဲ့မိတာ အမှားကြီးမှားခဲ့တာပေါ့။ ကျွန်မနဲ့ ကောင်းထက် လက်ထပ်ပြီးကာစ၊ ကောင်းထက်ရဲ့ မိဘအိမ်ကို လိုက်နေရတဲ့ ပထမဆုံးနေ့ဖြစ်ပါတယ်။ ကောင်းထက်က ကျွန်မလက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း "နှင်း... ကိုယ့်အမေက နည်းနည်းတော့ စည်းကမ်းကြီးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ရင်းကောင်းပါတယ်၊ နှင်းကို သမီးရင်းတစ်ယောက်လို ချစ်မှာပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားကို ကျွန်မက ယုံကြည်ခြင်း အပြည့်နဲ့ ခေါင်းညိတ်လက်ခံခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မက မိဘမဲ့တစ်ယောက်ဖြစ်တော့ မိသားစုဆိုတဲ့ နွေးထွေးမှုကို အရမ်းငတ်မွတ်ခဲ့တာပါ။ ယောက္ခမဖြစ်သူ ဒေါ်ခင်စန်းက အိမ်ဦးခန်းမှာ ထိုင်နေရင်း ကျွန်မတို့ကို ပြုံးပြုံးကြီး ကြိုဆိုခဲ့တယ်။ အဲဒီအပြုံးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လိုအဆိပ်အတောက်တွေ ဖုံးကွယ်ထားမလဲဆိုတာ ကျွန်မလို ရိုးအတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဘယ်လိုမှ မရိပ်မိခဲ့ဘူး။
အိမ်ကြီးက ဟောင်းနွမ်းနေပေမယ့် ခန့်ညားထည်ဝါပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအိမ်ထဲကို ခြေချလိုက်ကတည်းက ကျွန်မရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားရတယ်။ ဒေါ်ခင်စန်းက ကျွန်မရဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေကို ကြည့်ပြီး "နှင်းက ပစ္စည်းပစ္စယလေးတွေလည်း တော်တော်ပါတာပဲ၊ အမေ သိမ်းပေးထားရမလား၊ ဒီခေတ်က ခိုးသူထားတာ ပေါတယ်အေ" လို့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မက အားနာနာနဲ့ပဲ ချွတ်ပေးလိုက်မိတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံး အမှားပါပဲ။ ကောင်းထက်ကတော့ ဘာမှမပြောဘူး၊ သူ့အမေကို သူက အရမ်းကြောက်ရသလို၊ အရမ်းလည်း အလိုလိုက်တာ။ ကျွန်မတို့ရဲ့
ညဖက်တွေမှာ အိမ်ကြီးက တိတ်ဆိတ်လွန်းတယ်။ ရံဖန်ရံခါ ကြားရတဲ့ သစ်သားကြမ်းပြင် အသံတွေက ကျွန်မကို ခြောက်လှန့်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က လူတွေကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်တတ်တာနဲ့ ငြင်းရမှာကို ကြောက်တာပါပဲ။ အဲဒီအားနည်းချက်ကို ဒေါ်ခင်စန်းက ကောင်းကောင်းကြီး အသုံးချခဲ့တာ။ မနက်တိုင်း ကျွန်မ အစောကြီးထပြီး အိမ်အလုပ်တွေ လုပ်ရတယ်။ ဒေါ်ခင်စန်းက ဘုရားရှိခိုးနေရင်းကနေ "နှင်း... ဟိုနား ဖုန်မစင်ဘူး၊ ဒီနားက အိုးက မပြောင်ဘူး" ဆိုပြီး တစ်ချိန်လုံး အပြစ်ရှာတတ်လာတယ်။ ကျွန်မကတော့ ချွေးတလုံးလုံးနဲ့ ပြုံးပြုံးလေးပဲ လုပ်ပေးခဲ့တာပေါ့။ "အမေက ငါ့ကို သွန်သင်ပေးနေတာပဲ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်ခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနွေးထွေးမှုတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အေးစက်လာပြီး ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်လာမယ်မှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
ခြောက်လလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ အခြေအနေတွေက စတင်ပြောင်းလဲလာပါတယ်။ ကောင်းထက်က ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်တွေ ရှုပ်လာပြီး အိမ်ပြန်နောက်ကျတတ်လာတယ်။ ကျွန်မနဲ့ ကောင်းထက် စကားပြောဖို့ အချိန်တောင် သိပ်မရှိတော့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ဒေါ်ခင်စန်းက ကျွန်မအပေါ် ထားတဲ့ သဘောထားက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းကြီး ဆိုးဝါးလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေကို ပြန်တောင်းတဲ့အခါ "အမေ ခဏ သုံးလိုက်တယ်အေ၊ ခက်ခဲနေလို့ပါ၊ ညည်းကလည်း အမေ့ကို မယုံဘူးလား" ဆိုပြီး ငိုပြပါလေရော။ ကျွန်မ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး။ ကောင်းထက်ကို ပြောပြတော့လည်း "နှင်းရယ်... အမေက ဘာလုပ်လုပ် ငါတို့အတွက်ပဲ လုပ်တာပါ၊ ခွင့်လွှတ်လိုက်ပါ" တဲ့။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်စတစ်စ အက်ကြောင်းတွေ ထင်လာတယ်။ တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ မတော်တဆ သိလိုက်ရတာက ဒေါ်ခင်စန်းဟာ ကျွန်မရဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေကို ရောင်းပြီး နှစ်လုံးထီ ထိုးနေတာပါပဲ။ ပြီးတော့ သူ့မှာ အကြွေးတွေကလည်း အများကြီး။ ကျွန်မ ထိတ်လန့်သွားတယ်။ ဒါကို ကောင်းထက်ကို ပြောပြဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ဒေါ်ခင်စန်းက ကောင်းထက်ကို ကျွန်မအကြောင်း မဟုတ်မမှန်တွေ အရင်ဦးအောင် ပြောနှင့်နေပြီ။ "သား... နှင်းက အိမ်မှာ အလုပ်လည်း မလုပ်ဘူး၊ အမေ့ကိုလည်း စောင်းမြောင်းပြောနေတယ်၊ သူ့မှာ တခြားလူရှိနေသလားတောင် မသိဘူး၊ အပြင်ကို ခဏခဏ ထွက်နေတာ" ဆိုတဲ့ စကားတွေကို ကောင်းထက်က ယုံသွားခဲ့တယ်။
ကျွန်မတို့ကြားမှာ စကားသံတွေ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ရင် သူ မကိုင်တော့ဘူး။ ကနေ စာပို့ရင်လည်း ပြပြီး ပြန်စာ မလာတော့ဘူး။ အိမ်ပြန်လာရင်လည်း ကျွန်မမျက်နှာကို မကြည့်တော့ဘဲ အိပ်ရာဝင်သွားတတ်တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရတယ်။ "ကျွန်မ ဘာမှားခဲ့လို့လဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခါးခါးသီးသီး မေးနေမိတယ်။ ဒေါ်ခင်စန်းကတော့ ကျွန်မတို့ ရန်ဖြစ်နေတာကို ကြည့်ပြီး ကျေနပ်နေတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေတတ်တယ်။ ကျွန်မကို တစ်ယောက်တည်း ရှိချိန်မှာ "ညည်းက ငါ့သားနဲ့ မတန်ဘူး၊ ညည်းလို မိဘမဲ့က ငါ့အိမ်ကို လာပြီး ကပ်စားနေတာ" လို့ နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲက အချစ်တွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နာကျင်မှုတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလာခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရှိလာခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ သတင်းတစ်ခုဖြစ်ပေမယ့် ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာတော့ ငရဲတစ်ခုရဲ့ အစဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကောင်းထက်ကို ပြောပြတဲ့အခါ သူက ခဏတော့ ဝမ်းသာသွားပုံရပေမယ့် ဒေါ်ခင်စန်းကတော့ မျက်နှာပျက်သွားတယ်။ "အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာ ကိုယ်ဝန်က ဘာလုပ်ဖို့လဲ၊ အပိုကုန်ကျစရိတ်တွေပဲ" လို့ ဗြောင်ကျကျ ပြောချလိုက်တယ်။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျလာမိတယ်။ ကိုယ့်မြေးအရင်းကိုတောင် မချစ်နိုင်တဲ့ အသည်းနှလုံးမျိုး ဒေါ်ခင်စန်းမှာ ရှိနေတာလား။
အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ ဒေါ်ခင်စန်းရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေက အရှိန်မြင့်လာတယ်။ ကျွန်မ စားမယ့် ဟင်းတွေထဲမှာ အငန်တွေ အများကြီး ထည့်ထားတာမျိုး၊ ကျွန်မ လျှောက်မယ့် လမ်းမှာ ဆပ်ပြာရေတွေ လောင်းထားတာမျိုးအထိ လုပ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကြောက်လာတယ်။ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲက ကလေးလေးအတွက် စိုးရိမ်လာတယ်။ ကောင်းထက်ကို ငိုပြီး ပြောပြပေမယ့် သူက "နှင်း... မင်း အရမ်း စိတ်ကူးယဉ်မနေနဲ့၊ အမေက အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ မင်း အမေ့ကို အပြစ်ပုံချချင်ရုံသက်သက် ပြောနေတာ" လို့ ကျွန်မကို အော်ငေါက်ခဲ့တယ်။ ကောင်းထက်ရဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ ကျွန်မကို မယုံကြည်မှုတွေ၊ စိတ်ပျက်မှုတွေ အပြည့်။
ကျွန်မ အထီးကျန်လိုက်တာ။ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မက သူစိမ်းတစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုဆိုးနေပြီ။ ဒေါ်ခင်စန်းက အိမ်နီးနားချင်းတွေကိုလည်း ကျွန်မဟာ အကျင့်စာရိတ္တ မကောင်းတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်၊ ယောက်ျားကို နှိပ်စက်နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ် ပုံဖျက်ပြောဆိုခဲ့တယ်။ လမ်းထဲထွက်ရင် လူတွေက ကျွန်မကို ကဲ့ရဲ့တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်ကြတယ်။ ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှင်းမပြနိုင်ခဲ့ဘူး။ ညဖက်တွေမှာ ကောင်းထက်က အိမ်ပြန်မလာတော့ဘဲ ကုမ္ပဏီမှာပဲ အိပ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျလေး တစ်ကြောင်းပဲ ပို့တော့တယ်။ ကျွန်မ ဗိုက်လေးကို ပွတ်ရင်း တစ်ယောက်တည်း ငိုနေရတဲ့ ညတွေက မနည်းတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ဖြစ်တဲ့ အားနာတတ်မှုနဲ့ ငြိမ်ခံတတ်မှုက ကျွန်မကို သတ်နေတဲ့ ဓားသွားတွေ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
တစ်ညမှာတော့ မိုးက သဲသဲမဲမဲ ရွာနေတယ်။ ကောင်းထက် အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ သူ့မျက်နှာက ဒေါသကြောင့် နီမြန်းနေတယ်။ ဒေါ်ခင်စန်းက အိမ်ရှေ့မှာ ငိုယိုရင်း "သား... ကြည့်စမ်း၊ နှင်းက အမေ့ကို တွန်းလှဲလိုက်တာ၊ အမေ့ခါးတောင် ကျိုးသွားပြီလား မသိဘူး၊ သူက အမေ့ကို ဒီအိမ်က ထွက်သွားဖို့ ပြောနေတယ်" လို့ လိမ်ညာတိုင်တောလိုက်တယ်။ ကျွန်မ မှင်တက်သွားတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ဒေါ်ခင်စန်းနားကိုတောင် မကပ်ခဲ့ဘူး။
"နှင်း... မင်း တော်တော်လွန်နေပြီ!" ကောင်းထက်က ကျွန်မကို ပါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်တယ်။ ရိုက်ချက်က ပြင်းလွန်းလို့ ကျွန်မ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားတယ်။ ဗိုက်ထဲက စူးခနဲ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ "ကျွန်မ ဘာမှ မလုပ်ဘူး၊ ကောင်းထက်... ကျွန်မကို ယုံပါ" လို့ ကျွန်မ တောင်းပန်ပေမယ့် သူက နားမထောင်တော့ဘူး။ "ထွက်သွား! ငါ့အိမ်က အခုချက်ချင်း ထွက်သွား! မင်းလို မိန်းမယုတ်မျိုး ငါ့ဘဝထဲမှာ မရှိစေချင်တော့ဘူး" လို့ သူက အော်ဟစ်ပြီး ကျွန်မရဲ့ အထုတ်တွေကို အိမ်ပြင်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်။
ကျွန်မ မိုးထဲလေထဲမှာ လမ်းပေါ်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ဗိုက်ထဲက နာကျင်မှုက တိုးလာပြီး ခြေထောက်တွေကြားကနေ သွေးတွေ စီးကျလာတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဒေါ်ခင်စန်းက အိမ်တံခါးဝကနေ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီအပြုံးက တကယ့်ကို မိစ္ဆာတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို ဒေါ်ခင်စန်းက လှမ်းအော်ပြောလိုက်တယ်။ "ညည်း သိလား နှင်း... ကောင်းထက်က ငါ့သားအရင်း မဟုတ်ဘူး၊ ငါက သူ့အဖေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို လိုချင်လို့ သူ့ကို မွေးစားထားတာ၊ ညည်းက အဲဒီပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ခွဲဝေယူမယ့်သူ ဖြစ်လာမှာစိုးလို့ ငါ ဖယ်ရှားလိုက်တာ၊ အခုတော့ အားလုံး ငါ့လက်ထဲ ရောက်ပြီ" တဲ့။
ကျွန်မ နားထဲမှာ မိုးသံတွေနဲ့အတူ အဲဒီစကားသံတွေက ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ ကျွန်မ လမ်းမပေါ်မှာ လဲကျသွားရင်း သတိလစ်ခါနီးမှာ ကောင်းထက်ရဲ့ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ သူ အပြင်ကို ပြေးထွက်လာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုလား မသိတော့ဘူး။ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက ကျွန်မရဲ့ အချစ်၊ ကျွန်မရဲ့ ကလေးနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးဟာ ယောက္ခမတစ်ယောက်ရဲ့ လောဘနဲ့ ယုတ်မာမှုအောက်မှာ ပြာကျသွားခဲ့ပြီဆိုတာပါပဲ။
သုံးနှစ်ကြာပြီးနောက်...။
ကျွန်မ အခုတော့ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့မှာ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်နေပါတယ်။ အဲဒီညက အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ကျွန်မရဲ့ ကလေးလေး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မလည်း သေကံမရောက် သက်မစေ့ လွတ်မြောက်ခဲ့ပါတယ်။ ကောင်းထက်ကတော့ အမှန်တရားကို သိသွားတဲ့အခါမှာ အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ဒေါ်ခင်စန်းကတော့ သူ့ရဲ့ အကြွေးတွေကြောင့် အိမ်ကြီးကို ရောင်းချပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ်လို့ ကြားရတယ်။ ကောင်းထက် ကျွန်မဆီကို ခဏခဏ လာခဲ့တယ်။ တောင်းပန်တယ်။ ငိုကြွေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ နှလုံးသားက ကျောက်ရုပ်တစ်ခုလို အေးစက်သွားခဲ့ပြီ။
"နှင်းရယ်... ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ကိုယ် မှားခဲ့ပါတယ်" လို့ သူက ကျွန်မခြေစုံဖက်ပြီး ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မ သူ့ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး အေးအေးလေးပဲ ပြောလိုက်မိတယ်။ "ခွင့်လွှတ်ဖို့ဆိုတာ... အသက်ရှိနေတဲ့ အရာတွေအတွက်ပဲ ဖြစ်နိုင်တာပါ ကောင်းထက်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်က အဲဒီညကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ၊ ရှင်နဲ့ ရှင့်အမေက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာလေးကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ"။
ကောင်းထက်ကတော့ နောင်တတွေနဲ့အတူ တစစီ ပြိုလဲနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်ရင်း သနားပေမယ့် ပြန်ချစ်ဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ဘဝမှာ အချစ်ထက် ယုံကြည်မှုက ပိုအရေးကြီးတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရခဲ့တယ်။ အဆိပ်ရှိတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ပြုစုပျိုးထောင်မိရင် နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲဒီအဆိပ်က ကိုယ့်ကိုပဲ ပြန်သတ်မှာပါပဲ။ ကျွန်မ အခုတော့ တစ်ယောက်တည်းပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအထီးကျန်မှုက ဟိုအိမ်ကြီးထဲက နာကျင်မှုတွေထက်တော့ ပိုပြီး ငြိမ်းချမ်းပါတယ်။
ဘဝမှာ ကျွန်မ သင်ယူခဲ့ရတဲ့ သင်ခန်းစာကတော့... လူတစ်ယောက်ကို ချစ်ရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး၊ အဲဒီလူရဲ့ နောက်ကွယ်က အရိပ်တွေကိုပါ မြင်အောင်ကြည့်တတ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်သားပြင်လိုပဲ၊ တစ်ခါ အက်ကွဲသွားရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မဆက်နိုင်တော့ဘူး။ နောင်တဆိုတာ အမှားလုပ်ခဲ့သူအတွက် ထိုက်တန်တဲ့ အပြစ်ဒဏ်ဖြစ်ပေမယ့် ခံရသူအတွက်တော့ အဲဒါဟာ ဘယ်တော့မှ မပျောက်ကွယ်နိုင်တဲ့ အမာရွတ်တစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်။
သင်ခန်းစာ- လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူတို့ရဲ့ စကားလုံးတွေမှာ မရှာပါနဲ့၊ သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေနဲ့ သူတို့ ဘယ်သူ့ကို ကာကွယ်သလဲဆိုတဲ့ အချက်မှာပဲ ရှာဖွေပါ။ အဆိပ်ရှိတဲ့ လူတွေကို ခွင့်လွှတ်ခြင်းက သင့်ကိုယ်သင် ပြန်သတ်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။