အငှားကိုယ်ဝန်
အငှားကိုယ်ဝန်
အပြင်မှာ မိုးတွေသည်းထန်စွာရွာနေတယ်။
ကိုမင်းသန့်က ကျွန်မကို မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကြည့်နေတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ စိုးရိမ်မှုတွေ၊ အားနာမှုတွေနဲ့အတူ တစ်စုံတစ်ခုကို တောင့်တနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေတယ်။ သူ့ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ မမေကတော့ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ငြိမ်သက်လို့။ ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး ပြည့်စုံတဲ့ သူတို့ဇနီးမောင်နှံကြားမှာ မပြည့်စုံတာဆိုလို့ ရင်သွေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာပါ။ အဲဒီမပြည့်စုံမှုကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ ကျွန်မက "တန်ဆာပလာ" တစ်ခုအဖြစ် ရွေးချယ်ခံလိုက်ရတာပဲ။
"နှင်း... စိတ်မပါရင် ငြင်းလို့ရပါတယ်" လို့ ကိုမင်းသန့်က တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
သူ့အသံက ကျွန်မနှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းသလိုပဲ။ ကိုမင်းသန့်ကို ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တာ သူတို့မင်္ဂလာမဆောင်ခင်ကတည်းကပါ။ ကုမ္ပဏီမှာ အောက်ခြေဝန်ထမ်းတစ်ယောက်အဖြစ် သူနဲ့ဆုံခဲ့ရတဲ့နေ့ကစပြီး ဒီနေ့အထိ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေက တိတ်ဆိတ်လွန်းခဲ့တယ်။ သူကတော့ ကျွန်မကို ညီမလေးတစ်ယောက်လို၊ ယုံကြည်ရတဲ့ လက်ထောက်တစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားခဲ့တာ။ အခုလည်း သူ့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး သာယာဖို့၊ သူသိပ်လိုချင်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ရဖို့အတွက် သူအယုံကြည်ရဆုံးလူဖြစ်တဲ့ ကျွန်မကိုပဲ အကူအညီတောင်းလာခဲ့တယ်။
"ကျွန်မ လက်မှတ်ထိုးပါ့မယ် ကိုမင်းသန့်"
ကျွန်မ အသံက တုန်ရီမနေအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းထားခဲ့တယ်။ လက်မှတ်ထိုးလိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်ကို စာချုပ်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ငွေကြေးဆိုတာထက် ကိုမင်းသန့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို မြင်ချင်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ မိုက်မဲတဲ့ အချစ်ကပဲ ဒီလမ်းကို ရွေးခိုင်းခဲ့တာပါ။ ကျွန်မဟာ သူတို့ရဲ့ ကလေးကို လွယ်ပေးရမယ့် "အငှားကိုယ်ဝန်ဆောင်" တစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရတဲ့ လတွေက တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ သက်ရှိတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာတာကို ခံစားရတိုင်း ဝမ်းသာရမလိုလို၊ ဝမ်းနည်းရမလိုလိုနဲ့ စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့တယ်။ ကိုမင်းသန့်ကတော့ ကျွန်မကို အရိပ်တကြည့်ကြည့် ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်တယ်။ အာဟာရရှိတာတွေ ဝယ်ပေးတယ်၊ ဆေးခန်းလိုက်ပြပေးတယ်။ အဲဒီအချိန်တွေမှာ ကျွန်မတို့ဟာ တကယ့် လင်မယားတွေလိုပဲလို့ ကျွန်မ ခဏခဏ ယောင်မှားပြီး ထင်မိတတ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်လို့ မမေရဲ့ အေးစက်တဲ့ အကြည့်တွေကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ အိမ်မက်တွေက ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားရပြန်တယ်။ မမေက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့အခါ လူတစ်ယောက်လို မဟုတ်ဘဲ သူ့ပစ္စည်းကို သယ်ဆောင်ပေးထားတဲ့ သေတ္တာတစ်လုံးလိုပဲ ကြည့်တတ်တယ်။ ကိုမင်းသန့်က ကျွန်မဗိုက်လေးကို လာကိုင်ပြီး ကလေးကန်တာကို ခံစားကြည့်တဲ့အခါမျိုးမှာ မမေရဲ့ မျက်နှာက ပျက်ယွင်းသွားတတ်တာကို ကျွန်မ သတိထားမိတယ်။
"နှင်း... ကလေးက တော်တော်လှုပ်တာပဲနော်၊ သူ့အဖေကို သိနေတာလားမသိဘူး" လို့ ကိုမင်းသန့်က ပြုံးပြီး ပြောတတ်တယ်။
အဲဒီအပြုံးလေးကို မြင်ရဖို့အတွက် ကျွန်မ ဘယ်လောက်အထိ နာကျင်မှုတွေကို အောင့်အီးထားရသလဲ သူ မသိပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အတွင်းစိတ်မှာတော့ ဒီကလေးဟာ ကျွန်မနဲ့ ကိုမင်းသန့်ရဲ့ ကလေးဖြစ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းမိတဲ့အထိ ဖောက်ပြန်ခဲ့မိတယ်။ ကိုယ်တိုင်က အငှားကိုယ်ဝန်ဆောင်ရုံ သက်သက်ဆိုတာ သိပါလျက်နဲ့ ဒီကလေးအပေါ်မှာ သံယောဇဉ်တွေ တွယ်တာလာတာဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အကြီးမားဆုံး ငရဲပါပဲ။
ဖုန်းထဲမှာ သူတို့ဇနီးမောင်နှံရဲ့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ ပုံတွေကို မြင်ရတိုင်း၊ ကျွန်မဆီကို ပို့တဲ့ ကိုမင်းသန့်ရဲ့ "နေကောင်းလား" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတွေကို ပြန်ကြည့်ရင်း ကျွန်မ မျက်ရည်ကျခဲ့ရတဲ့ ညတွေက မနည်းတော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ သူတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ကြားခံနယ်မြေတစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲ သတိပေးနေရတယ်။
ကိုယ်ဝန် ခုနစ်လထဲကို ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကျန်းမာရေးက တဖြည်းဖြည်း ဆိုးရွားလာခဲ့တယ်။ ကလေးကန်တာကို ခံစားရတိုင်း ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ သွေးသားပါလားဆိုတဲ့ အတွေးက ဝင်လာတယ်။ ဥပဒေအရရော၊ စာချုပ်အရရော ဒီကလေးဟာ မမေနဲ့ ကိုမင်းသန့်ရဲ့ ကလေးဖြစ်ပေမဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကိုးလကြာ ကိန်းအောင်းပြီး ကျွန်မရဲ့ သွေးသားနဲ့ တည်ဆောက်ထားရတာ မဟုတ်လား။
တစ်ရက်မှာ မမေက ကျွန်မ
"ဒါတွေက ကလေးမွေးပြီးရင် သုံးဖို့၊ နှင်းလည်း ကြည့်ထားဦး။ ပြီးတော့... မွေးပြီးတာနဲ့ နှင်း ဒီအိမ်က ထွက်သွားရမယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့နော်။ ကိုမင်းသန့်က နှင်းအပေါ် သံယောဇဉ်ရှိနေတာ ငါသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကလေးအတွက်ပဲဆိုတာ နှင်း နားလည်ထားပါ"
မမေရဲ့ စကားလုံးတွေက အေးစက်ပြီး ပြတ်သားလွန်းတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ခံစားနေရတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မဟာ အပိုလူတစ်ယောက်ပါ။ ကလေးကို မွေးပေးပြီးတာနဲ့ ကျွန်မရဲ့ တာဝန်က ပြီးဆုံးသွားပြီ။ ကျွန်မမှာ ဘာအခွင့်အရေးမှ မရှိဘူး။
အဲဒီညက ကိုမင်းသန့်ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ သူက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်ဘက်ကို ရောက်နေတာ။
"နှင်း... အဆင်ပြေရဲ့လား၊ ဗိုက်ထဲက ကောင်လေးကကော ငြိမ်ရဲ့လား"
"အဆင်ပြေပါတယ် ကိုမင်းသန့်... ကိုမင်းသန့်ကော နေကောင်းရဲ့လား"
"ကိုင်လည်း နေကောင်းပါတယ်။ နှင်းကို အားနာတယ်ကွာ။ ကိုယ့်ကြောင့် နှင်း ဒီလောက်အထိ ပင်ပန်းနေရတာ"
ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မ ပင်ပန်းတာက ကိုယ်ဝန်ကြောင့် မဟုတ်ဘူး ကိုမင်းသန့်။ ကိုမင်းသန့်ကို ချစ်နေရတဲ့ စိတ်ကြောင့်၊ ကိုမင်းသန့်ရဲ့ ကလေးကို မွေးပေးပြီးရင် ခွဲခွာရတော့မယ်ဆိုတဲ့ အသိကြောင့် ပင်ပန်းနေရတာပါ။ ကိုမင်းသန့်ကတော့ ဖုန်းတစ်ဖက်ကနေ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးနေပေမဲ့ ကျွန်မ ဖုန်းကို ချပစ်လိုက်တယ်။ မြင်နေရပေမဲ့ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်မရှိတဲ့ အချစ်ထက် ပိုနာကျင်ရတာ ဘာရှိဦးမှာလဲ။
မွေးဖွားမယ့်ရက် နီးလာလေလေ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုက ကျွန်မကို ပိုပြီး ခြောက်လှန့်လာလေလေပဲ။ အဲဒါကတော့ တစ်ရက်က ဆေးရုံမှာ မမေနဲ့ ဆရာဝန်တို့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေတာကို ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတဲ့ကိစ္စပဲ။ မမေက တစ်ခြားတစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်နေခဲ့တာ။ ပြီးတော့ အဲဒီကလေးဟာ ကိုမင်းသန့်ရဲ့ သွေးသား မဟုတ်ဘဲ မမေရဲ့ ချစ်သူနဲ့ ရခဲ့တဲ့ ကလေးဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ ကိုမင်းသန့်ကတော့ သူ့ရဲ့ မျိုးစေ့လို့ ထင်ပြီး ဒီကလေးကို ဒီလောက်အထိ မျှော်လင့်နေခဲ့တာ။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗယက်သောင်းကျန်းသွားတယ်။ ဒီအမှန်တရားကို ကိုမင်းသန့်ကို ပြောပြရမလား။ ပြောပြလိုက်ရင် ကိုမင်းသန့် ဘယ်လောက်အထိ စိတ်ကြေကွဲသွားမလဲ။ သူ သိပ်ချစ်တဲ့ ဇနီးက သူ့ကို ဒီလို လှည့်စားထားတာ သိရင် သူ ဘယ်လို ရှင်သန်မလဲ။ တစ်ဖက်မှာလည်း ကျွန်မရဲ့ ကလေး၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးက ကိုမင်းသန့်ရဲ့ ကလေး မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်မကို အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်စေတယ်။
မွေးဖွားခန်းထဲကို ဝင်ရမယ့်အချိန် ရောက်လာခဲ့ပြီ။ နာကျင်မှုတွေက တစ်ကိုယ်လုံးကို နှိပ်စက်နေတယ်။ ကိုမင်းသန့်က ကျွန်မလက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပေးတယ်။
"နှင်း... အားတင်းထားနော်၊ ကိုယ် ဘေးမှာ ရှိတယ်"
ကျွန်မ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ကိုမင်းသန့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက်ဆိုရင် ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ကျွန်မနဲ့အတူ မြေမြှုပ်ပစ်လိုက်မယ်။ သူဟာ ဒီကလေးရဲ့ အဖေအစစ် မဟုတ်ပေမဲ့၊ ဒီကလေးကို သူ ဘယ်လောက်အထိ ချစ်မလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ မမေရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုကို သူ မသိတာကပဲ သူ့အတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကျွန်မသာ အားလုံးကို ဖွင့်ပြောလိုက်ရင် ကိုမင်းသန့်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။
ကလေးမွေးလာတဲ့အခါ ငိုသံလေးက
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နှင်းရယ်... တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ကျွန်မ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံး လက်ဆောင်ပဲ ကိုမင်းသန့်။ ကိုမင်းသန့်ကို ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ အချစ်တွေအတွက် ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မလိုချင်တော့ဘူး။
ဆေးရုံက ဆင်းတဲ့နေ့မှာ ကျွန်မ ဘာပစ္စည်းမှ မယူဘဲ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကိုမင်းသန့်က ကျွန်မကို ငွေကြေးတွေအပြင် အိမ်တစ်လုံးပါ ပေးခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မ ဘာမှ လက်မခံခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ လိုချင်ခဲ့တာ သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေ မဟုတ်ဘူးလေ။
ကျွန်မ ကားပေါ်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကိုမင်းသန့်က ကလေးကို ချီပြီး မမေနဲ့အတူ ဆေးရုံရှေ့မှာ ရပ်နေတာကို တွေ့ရတယ်။ သူတို့ဟာ တကယ့် မိသားစုလေးတစ်ခုလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ရင်သွေးလေး၊ ကျွန်မ ကိုးလလွယ် ဆယ်လဖွားခဲ့ရတဲ့ ကလေးလေးဟာ အခုတော့ ကျွန်မနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ။ ကိုမင်းသန့်ကတော့ သူ တစ်သက်လုံး လှည့်စားခံထားရတော့မယ်ဆိုတာ မသိဘဲ ပျော်နေရှာတယ်။
ကျွန်မ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းက မှန်သလား၊ မှားသလား ကျွန်မ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုမင်းသန့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ကျွန်မ မဖျက်ဆီးရက်ခဲ့တာတော့ အမှန်ပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အနစ်နာခံမှုဟာ သူ့အတွက် အမှန်တရားထက် ပိုတန်ဖိုးရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်။
ကားလေးက တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက ဗိုက်ပေါ်ကို အလိုလို ရောက်သွားမိတယ်။ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတဲ့ ဗိုက်လေးကို ထိမိတဲ့အခါ ရင်ထဲမှာ အလုံးအရင်းနဲ့ တက်လာတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေကို မအောင့်နိုင်ဘဲ ရှိုက်ငိုမိတော့တယ်။ ကျွန်မမှာ အတိတ်မရှိတော့ဘူး၊ အနာဂတ်လည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျန်ရစ်ခဲ့တာကတော့ သူတစ်ပါး ပျော်ရွှင်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်ပစ်ခဲ့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ နောင်တတွေပဲ။
အငှားကိုယ်ဝန်ဆိုတာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငှားတာတင် မဟုတ်ပါဘူး။ နှလုံးသားကိုပါ အပေါင်ဆုံးခဲ့ရတဲ့ ကစားပွဲတစ်ခုပါ။ ကျွန်မ ကစားပွဲမှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပေမဲ့ ကိုမင်းသန့် နိုင်ခဲ့ရင် ကျွန်မ ကျေနပ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကျေနပ်မှုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာတော့ ကျွန်မဟာ တစ်သက်လုံး ပြန်မကောင်းနိုင်တော့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ရှင်သန်နေရဦးမှာပါ။
အချစ်ဆိုတာ တစ်ခါတစ်လေမှာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းထက် ပေးဆပ်ခြင်းက ပိုပြီး လေးနက်တတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပေးဆပ်ခြင်းရဲ့ တန်ဖိုးက ကိုယ့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို လောင်မြိုက်စေတတ်တယ်ဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ ကြိုတင် သတိမထားမိခဲ့ကြဘူး။
သင်ခန်းစာ - အနစ်နာခံမှုဆိုတာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ လှပတဲ့ အမှားတစ်ခု ဖြစ်နေတတ်ပြီး၊ အချစ်ကြောင့် ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးဟာ ကိုယ့်ရဲ့ တည်ရှိမှုကိုပါ ပျောက်ကွယ်သွားစေနိုင်ပါတယ်။