မယားအလိမ်မာလေးရဲ့ ယုတ်မာမှု
မယားအလိမ်မာလေးရဲ့ ယုတ်မာမှု
ချင်းတွင်းမြစ်ရေသည် ညနေခင်းနေရောင်အောက်တွင် ရွှေရောင်အဆင်းသဏ္ဌာန် တဖျတ်ဖျတ်တောက်ပနေသည်။ သို့သော် ထိုအလှအပကို ခံစားနိုင်လောက်အောင် ကျွန်တော့်မှာ စိတ်အပန်းမပြေနိုင်အားပါ။ လှေခတ်ရသည့်လက်မောင်းများက ထုံကျဥ်နေပြီး ပုခုံးပေါ်က အထုပ်အပိုးဒဏ်ကြောင့် ကျောပြင်တစ်ခုလုံးလည်း ပူထူနေသည်။ ကျွန်တော်က ကိုထွန်းခင်ပါ။ ချင်းတွင်းမြစ်ကို အမှီပြုပြီး စက်လှေမောင်းလိုက်၊ ကုန်ထမ်းလိုက်နဲ့ မိသားစုကို လုပ်ကျွေးနေရတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်တော့်မှာ သားသမီး လေးယောက်ရှိသလို၊ အခုလည်း မိချစ်ရဲ့ဗိုက်ထဲမှာ နောက်ထပ်ရင်သွေးတစ်ယောက်က တိုးလို့တန်းလန်း။
“မိချစ်တဲ့ တစ်ချစ်ပဲရှိတယ်၊ ဘယ်လိုမိချစ်လဲဆိုရင် လင်ကအရမ်းချစ်တဲ့မိချစ်ပေါ့ရှင် အဟင်းဟင်း”
အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ကြားလိုက်ရတဲ့ ဒီစကားသံကြောင့် ပင်ပန်းသမျှတွေ ခဏတော့ ပြေလျော့သွားရစမြဲ။ မိချစ်က အိမ်ရှေ့ကွမ်းယာဆိုင်မှာ ကွမ်းတဗျစ်ဗျစ်ထွေးရင်း အိမ်နီးနားချင်းတွေကို သူ့အကြောင်း၊ ကျွန်တော့်အကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်နေတာ အဝေးကတည်းက ကြားနေရသည်။ သူက အဝတ်လျှော်တဲ့အလုပ်ကို ဝါသနာပါလို့ လုပ်တာဆိုတဲ့ စကားကိုလည်း ခဏခဏပြောတတ်သေးသည်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်က သူ့ကို မပင်ပန်းစေချင်ပါ။ ရသမျှငွေကိုလည်း သူ့လက်ထဲ အကုန်အပ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ဘဝက ချမ်းသာကြွယ်ဝတာမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ မိချစ်ကတော့ သူဟာ လင်ယောင်္ကျားရဲ့ အချစ်ကို အပြည့်အဝရထားတဲ့ ‘မယားအလိမ်မာလေး’ အဖြစ် ရပ်ကွက်ထဲမှာ ပုံဖော်ထားနိုင်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အိမ်ထဲဝင်လာတော့ မိချစ်က ကွမ်းယာထုပ်ကို ခါးကြားထိုးပြီး ပြာပြာသလဲ ကြိုရှာသည်။ “အို... ကိုထွန်းခင် ပြန်လာပြီလား၊ ပင်ပန်းနေပြီမလား၊ မိချစ် ရေနွေးကြမ်းလေး ခပ်ထားတယ်” တဲ့။ အိမ်ထဲမှာတော့ ကလေးလေးယောက်က တပြုံတမကြီး၊ အဝတ်အစားတွေကလည်း ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ။ မိချစ်က အိမ်မှုကိစ္စမှာ သိပ်မကျွမ်းကျင်ရှာဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ဒါကိုပဲ အပြစ်မမြင်ဘဲ သူစိတ်ချမ်းသာရင် ပြီးရောလို့ သဘောထားခဲ့မိသည်။ လင်မယားအကြားမှာ ယုံကြည်မှုဆိုတာ အဓိကပဲ မဟုတ်လား။ သူ ချဲထိုးတာ ဝါသနာပါတာကို ကျွန်တော် သိသော်လည်း ‘အပျော်သဘောပါ’ ဆိုတဲ့ သူ့စကားကို ယုံကြည်ပြီး လွှတ်ထားခဲ့မိတာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး အမှားဆိုတာ အဲ့ဒီတုန်းက မရိပ်မိခဲ့ဘူး။
ရက်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော် ရှာသမျှငွေတွေက အိမ်ထဲမှာ မမြဲတော့တာကို သတိထားမိလာသည်။ ကလေးတွေရဲ့ ကျောင်းလခ၊ စားစရိတ်တွေက အရင်ထက် ပိုကုန်နေသလိုလို။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော် အလုပ်ကအပြန် စက်လှေဆီ ဆီဖိုးပေးဖို့ ငွေအနည်းငယ် မိချစ်ဆီက တောင်းမိသည်။
“ကိုထွန်းခင်ရယ်... မိသားစုက များတာလေ၊ ဗိုက်ထဲက ကလေးအတွက် အာဟာရဖြစ်အောင် ဝယ်စားလိုက်တာနဲ့၊ ကလေးတွေ မုန့်ဖိုးနဲ့ ကုန်သွားတာပေါ့၊ မိချစ်လည်း ခြိုးခြံချွေတာနေတာပဲ”
မျက်ရည်လေးဝဲပြီး ပြောနေတဲ့ မိချစ်ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ ငါ ပိုကြိုးစားရမယ်၊ ငါ့မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေ ဆင်းရဲနေလို့ မဖြစ်ဘူးဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ တစ်နေ့ကို နာရီပေါင်းများစွာ အနားမနေဘဲ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက မိချစ်က ရပ်ကွက်ထဲမှာ လျှောက်ပြောနေတဲ့ စကားတွေပါ။
“ကိုထွန်းခင်ကလေ မိချစ်ကို ဘယ်လောက်ချစ်လဲဆိုရင် သူရသမျှ အကုန်အပ်တာ၊ မိချစ်ကသာ လိမ်မာလို့ အိမ်ကို ထိန်းနေနိုင်တာ၊ ဟိုအိမ်က မိဝေဝေတို့ဆို လင်ကို ကြောက်နေရတာ သနားစရာကြီး”
သူ့ရဲ့ ကြွားလုံးတွေအောက်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုတွေက ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သည်။ တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် အိမ်အောက်မှာ ဖိနပ်ချွတ်နေတုန်း အိမ်ပေါ်က မိချစ်ရဲ့ စကားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ဖုန်းပြောနေတာပါ။ “အေးပါ... နင့်ပိုက်ဆံ ပြန်ပေးမှာပေါ့၊ ငါ့ယောက်ျားဆီက အကွက်ချပြီး တောင်းထားတာ ရှိတယ်၊ သူကတော့ ငါဘာပြောပြော ယုံတာပဲ၊ အနုနည်းနဲ့ ချော့လိုက်ရင် ရသမျှ ပုံပေးတာ၊ အဲ့ဒါကြောင့် လင်ကို ကိုင်တတ်ရတယ်အေ” ဆိုတဲ့ ရယ်သံနှောတဲ့ စကားက ကျွန်တော့်ရင်ကို လှံနဲ့ထိုးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် ယုံကြည်ရတဲ့ ‘မယားအလိမ်မာလေး’ က ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုးသားမှုကို အသုံးချနေတာလား။
ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေ ဝင်လာပေမဲ့ မယုံချင်သေးတာကြောင့် လျစ်လျူရှုထားခဲ့မိသည်။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတွေက ပိုဆိုးလာသည်။ ကျွန်တော် အငှားမောင်းနေတဲ့ စက်လှေပိုင်ရှင်က ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ပြောသည်။ “ကိုထွန်းခင်... ခင်ဗျားမိန်းမ မိချစ်က ကျုပ်ဆီကနေ ခင်ဗျားရဲ့ လစာကို ကြိုတောင်းသွားတယ်ဗျ၊ ခင်ဗျား နေမကောင်းလို့ဆိုပြီးတော့လေ” တဲ့။ ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားသည်။ ကျွန်တော် နေကောင်းကျန်းမာစွာနဲ့ နေ့တိုင်း အလုပ်ဆင်းနေတာပဲ။ ဘာလို့ သူ ဒီလို လိမ်ညာတာလဲ။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်တော် စိတ်ကိုထိန်းပြီး မိချစ်ကို မေးမိသည်။ မိချစ်ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း မျက်ရည်ကို လက်နက်သဖွယ် သုံးပြန်သည်။ “ကိုထွန်းခင်ရယ်... ကလေးတွေက အသားဟင်း စားချင်တယ်ဆိုလို့ပါ၊ မိချစ်မှာ ကိုထွန်းခင်ကို အားနာလို့ မပြောဘဲ ကြိုထုတ်လိုက်ရတာပါ” တဲ့။ သူ့ရဲ့ ချိုသာတဲ့ နှုတ်ထွက်စကားတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသကို ငြှိမ်းသတ်ခဲ့ပြန်သည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် နောက်ကွယ်ကနေ စုံစမ်းကြည့်တော့မှ သိလိုက်ရတာက သူဟာ ရပ်ကွက်ထဲမှာလည်း အတိုးနဲ့ ငွေတွေ လျှောက်ချေးထားတာ အများကြီးပဲ ဆိုတာပါပဲ။
ကျွန်တော့်ဘဝက ချင်းတွင်းမြစ်ထဲက ရေစီးကြောင်းလိုပဲ လှိုင်းတွေ ထန်နေခဲ့ပြီ။ မိချစ်ကတော့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ‘လင်ကအလိုလိုက်တဲ့ မိန်းမချော’ အဖြစ် ဟန်မပျက် ရှိနေဆဲ။ ကျွန်တော် ရှာသမျှ ငွေတွေက သူ့ရဲ့ လောင်းကစားဝိုင်းထဲကို ဘယ်လိုရောက်ကုန်မှန်း မသိတော့ဘူး။ ကလေးတွေရဲ့ ဗိုက်က တစာစာ၊ ဗိုက်ထဲက ရင်သွေးကလည်း မကြာခင် လူ့လောကထဲ ရောက်တော့မယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်လာခဲ့သည်။ တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် အလုပ်ကအပြန်မှာ လူစိမ်းနှစ်ယောက်က အိမ်ရှေ့မှာ စောင့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုလူစိမ်းနှစ်ယောက်က မိချစ်ဆီက ငွေလာတောင်းတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ထိတ်လန့်စရာကောင်းတာက သူတို့ဆီမှာ ရှိနေတဲ့ စာချုပ်ပါ။ ကျွန်တော် မောင်းနေတဲ့ စက်လှေမဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော်တို့ နေထိုင်တဲ့ အိမ်လေးကို မိချစ်က ကျွန်တော့်လက်မှတ်ကို အတုထိုးပြီး ပေါင်နှံထားတာ ဖြစ်နေသည်။ ကျွန်တော် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မိချစ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူက တစ်ဖက်ကို မျက်နှာလွှဲသွားသည်။
“မိချစ်... မင်း ငါ့ကို ဘာတွေလုပ်လိုက်တာလဲ”
ကျွန်တော့်အသံက တုန်ရီနေသည်။ မိချစ်က အရင်လို ချိုချိုသာသာ မဟုတ်တော့ဘဲ အသံမာမာနဲ့ ပြန်ပြောလာသည်။ “ကိုထွန်းခင်... ရှင်က ရှာမှမရှာနိုင်တာ၊ ကျွန်မကတော့ နိုင်နိုးနိုးနဲ့ ထိုးရင်း ဒီလို ဖြစ်ကုန်တာပေါ့၊ ရှင့်ကို ပြောရင်လည်း ရှင်က ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ၊ အခုတော့ ဒီအိမ်ကို ဖယ်ပေးရတော့မယ်” တဲ့။
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီအိမ်က ကျွန်တော်တို့ သားသမီးတွေ ခိုလှုံရာ၊ ကျွန်တော် သွေးနဲ့ချွေးနဲ့ ရင်းပြီး ဆောက်ခဲ့ရတာ။ အခုတော့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တဲ့၊ ‘မယားအလိမ်မာလေး’ လို့ လူကြားထဲ ကြွားခဲ့တဲ့ မိန်းမက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ။ ပိုပြီး ယုတ်မာတာက မိချစ်က ရပ်ကွက်ထဲမှာ လျှောက်ပြောနေတဲ့ စကားပါ။ “ကိုထွန်းခင်က ဖဲရိုက်လို့ အိမ်ပေါင်လိုက်ရတာ၊ ကျွန်မမှာတော့ ကလေးတွေနဲ့ ဒုက္ခရောက်ရတော့မှာပဲ” ဆိုပြီး သူကပဲ လူကောင်း၊ ကျွန်တော်ကပဲ လူဆိုး လုပ်နေပြန်သည်။
ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်အားဘဲ ကလေးတွေကို ကြည့်ပြီး ငိုမိသည်။ မိချစ်ရဲ့ ‘အလိမ်မာ’ ဆိုတဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဒီလောက်အထိ ယုတ်မာတဲ့ စိတ်ထားတွေ ရှိနေမယ်လို့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။ အနီးဆုံးလူက သစ္စာဖောက်တာဟာ ရန်သူက တိုက်ခိုက်တာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး နာကျင်ရပါတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်ကို လက်နက်လုပ်ပြီး ကျွန်တော့်ဘဝကို သတ်ဖြတ်သွားခဲ့တာပါ။
အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ အိမ်လေးကနေ ဖယ်ပေးလိုက်ရပြီ။ မိချစ်ကတော့ ဗိုက်တကားကားနဲ့ ကလေးတွေကို ထားခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ လောင်းကစားဖော် တစ်ယောက်နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်မှာ မိခင်မရှိတော့တဲ့ ကလေး ယောက် (ရင်သွေးအသစ်လေး အပါအဝင်) နဲ့အတူ ချင်းတွင်းမြစ်ကမ်းနားက တဲစုတ်လေးမှာ ခိုလှုံနေရသည်။
နေ့တိုင်း မြစ်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်ရင်း မိချစ်ရဲ့ စကားသံကို နားထဲမှာ ပြန်ကြားနေမိတုန်းပဲ။ “မိချစ်တဲ့ တစ်ချစ်ပဲရှိတယ်...” တဲ့။ အဲ့ဒီ ‘တစ်ချစ်’ ဆိုတာက သူ့ကိုယ်သူပဲ ချစ်တာ၊ သူကောင်းစားဖို့အတွက် ဘေးနားက လူတွေကို ဘယ်လောက်ပဲ ဖျက်ဆီးရပါစေ ဝန်မလေးတဲ့ ‘ယုတ်မာမှု’ ဆိုတာကို ကျွန်တော် နောက်ကျမှ သိခဲ့ရသည်။
ကျွန်တော် ကလေးတွေကို ထမင်းခွံ့ရင်း တွေးနေမိသည်။ ကျွန်တော်တို့ ယောင်္ကျားတွေက ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အရင်းခံပြီး ယုံကြည်တတ်ကြပေမဲ့၊ အချို့သော ‘အလိမ်မာ’ ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဥ်အောက်က အမျိုးသမီးတွေကတော့ ထိုယုံကြည်မှုကို လှေကားထစ်လုပ်ပြီး သူတို့ရဲ့ အတ္တတွေကို ဖြည့်ဆည်းတတ်ကြတာကိုပေါ့။ ချင်းတွင်းမြစ်ရေကတော့ အေးအေးဆေးဆေး စီးဆင်းနေဆဲပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားကတော့ မိချစ်ရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေကြောင့် အမြဲတမ်းအတွက် အမာရွတ်တွေနဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်တော် အခုတော့ နားလည်သွားပါပြီ။ တစ်ခါတစ်လေမှာ အချိုသာဆုံး စကားတွေဟာ အဆိပ်အပြင်းဆုံး မြှားတွေ ဖြစ်တတ်ပြီး၊ အလိမ်မာဆုံးလို့ ထင်ရတဲ့သူဟာ အယုတ်မာဆုံးသော သူ ဖြစ်နေတတ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - “ယုံကြည်မှုဆိုတာ တန်ဖိုးကြီးတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုဖြစ်ပေမဲ့၊ အဲ့ဒီတန်ဖိုးကို မသိတဲ့သူဆီ ပေးအပ်မိတဲ့အခါ ကိုယ့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးမယ့် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။”