သားမိုက်ကြီးရဲ့ အိမ်ပြန်ခရီး

 သားမိုက်ကြီးရဲ့ အိမ်ပြန်ခရီး

နိုဝင်ဘာလ၏ ဆည်းဆာသည် အေးစိမ့်စိမ့်နိုင်လှသည်။ လေတိုးသံကြားတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲ၌ တဆစ်ဆစ် နာကျင်မှုကို ခံစားနေရဆဲ။ လာမည့် နိုဝင်ဘာ တစ်ဆယ့်ရှစ် ရက်ဆိုလျှင် အမေဆုံးတာ သုံးနှစ်တင်းတင်း ပြည့်တော့မည်။ သုံးနှစ်ဆိုသည့် အချိန်ကာလသည် အခြားသူများအတွက် မေ့ပျောက်ရန် လုံလောက်ကောင်း လုံလောက်ပါလိမ့်မည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်အတွက်မူ ထိုနေ့ ထိုရက်၊ ထိုနာရီများသည် မနေ့တစ်နေ့ကကဲ့သို့ လတ်ဆတ်လွန်းနေဆဲ။ အချိန်တိုင်း၌ အမေ့ရိပ်၊ အမေ့အငွေ့အသက်များက ကျွန်တော့်စိတ်ကို လွှမ်းမိုးထားခဲ့သည်။ 

ကျွန်တော်သည် သားသမီး ငါးယောက်အနက် အလတ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် အမေသည် ကျွန်တော့်ကို မချစ်ဟု အမြဲ တထစ်ချ မှတ်ယူထားခဲ့မိသည်။ အစ်ကို၊ အစ်မများနှင့် စကားများလျှင်လည်း "နင်က အကြီးတွေကို ခံပြောရသလား" ဟု ကျွန်တော်သာ အဆူခံရသည်။ ညီနှင့် ညီမတို့နှင့် ခွန်းကြီးခွန်းငယ် ဖြစ်ပြန်လျှင်လည်း "နင်က အကြီးဖြစ်ပြီး အငယ်တွေကို မညှာတာဘူး" ဟု အပြစ်တင်ခံရပြန်သည်။ ထိုအရာများက ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် အမေ့အပေါ် အဖုအထစ်များ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ "ငါဟာ အိမ်မှာ အပယ်ခံပဲ" ဆိုသည့် အတွေးက ကျွန်တော့်ကို ငွေနောက်၊ အောင်မြင်မှုနောက်သို့ အရူးအမူး လိုက်စေခဲ့သည်။ အမေ့ကို ငွေတွေနှင့် ဖိပေါက်ပြပြီး ကျွန်တော့်တန်ဖိုးကို သက်သေပြချင်ခဲ့သော မာနများက ကျွန်တော့်မျက်စိကို ကွယ်စေခဲ့သည်။

အမေဆုံးမည့်နေ့က ကျွန်တော် မှော်ဘီတွင် အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ရောက်နေခဲ့သည်။ အမေ့ထံမှ ဖုန်းလာသည်။ မောလျအားငယ်သော အသံဖြင့် ကျွန်တော့်ကို အခါခါ လှမ်းခေါ်သည်။ ကျွန်တော် အားချင်း ရောက်သွားခဲ့သော်လည်း အမေ့ဘေးတွင် ကြာရှည်မနေဖြစ်ခဲ့ပါ။ အမေက မောနေသည့် ကြားကပင် 

“သား အလုပ်ရှိသေးလို့ ပြန်လာခဲ့မယ် အမေ” ဟု လွယ်လင့်တကူ ကတိပေးကာ အမေ့ထံပါးမှ အလျင်စလို ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က အမေ့မျက်ဝန်းထဲက အားကိုးတကြီး ကြည့်နေသည့် အကြည့်ကို ကျွန်တော် လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ အမေက ခပ်ယဲ့ယဲ့လေး ပြောရှာသည်။ “သား မြန်မြန်ပြန်ခဲ့နော်... ဒီနေ့ နေရတာ သိပ်အဆင်မပြေဘူး။ အရေးအကြောင်းဆို ငါ့သားက အရမ်းအားကိုးရတယ်လေ” တဲ့။ ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်တော် ဘာသာမပြန်နိုင်ခဲ့သလို ဘာသာပြန်ဖို့လည်း မကြိုးစားမိခဲ့ပါ။ ကျွန်တော့်ဘဝအတွက် အမေဟူသော မဟာအုတ်တံတိုင်းကြီး ထိုနေ့တွင် ပြိုလဲတော့မည်ကို ကြိုတင်မသိခဲ့သလို၊ ပေါ့ဆမိခဲ့ခြင်းက ယခုတော့ ကျွန်တော့်ကို သေလူတစ်ယောက်လို ရှင်လျက်နှင့် သေစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အမေကွယ်လွန်ပြီးနောက် ကျွန်တော်သည် ပို၍ပင် အလုပ်ထဲ၌ နစ်မွန်းခဲ့သည်။ အမေ့ကို လုံလောက်စွာ အချိန်မပေးနိုင်ခဲ့သည့် နောင်တများကို ငွေရှာခြင်းဖြင့် ဖုံးဖိရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ထိုခရီးလမ်းတွင် ကျွန်တော့်ဘေး၌ အမြဲရှိနေခဲ့သူကတော့ အောင်သူ ဖြစ်သည်။ အောင်သူသည် ကျွန်တော့်၏ ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်သလို၊ စီးပွားဖက်လည်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်က စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်သမျှကို အောင်သူက အမြဲ ထိန်းကျောင်းပေးသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်၏ မိသားစုရေးရာများ၊ အမေ့အပေါ် ထားရှိသည့် ကျွန်တော့်၏ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များကိုပင် အောင်သူက အားလုံး သိထားသူ ဖြစ်သည်။

“မင်း အမေ့အတွက် စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့ ကော်ပတ်ရာ၊ မင်း အောင်မြင်တာ မြင်ရင် အမေ ပျော်မှာပါ” ဟု အောင်သူက အမြဲ နှစ်သိမ့်တတ်သည်။ ကျွန်တော်သည် အောင်သူ့ကို ညီအစ်ကိုအရင်းကဲ့သို့ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ အိမ်ခြံမြေ အရောင်းအဝယ် ကိစ္စများ၊ ဘဏ်စာရင်းများမှအစ အောင်သူ့ကို အပ်နှံထားခဲ့သည်။ ကျွန်တော့် အစ်ကိုနှင့် အစ်မများက "အောင်သူ့ကို သိပ်မယုံနဲ့၊ သူ့မျက်နှာက မရိုးသားဘူး" ဟု သတိပေးတိုင်း ကျွန်တော်က သူတို့နှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ "အမေ ရှိတုန်းကလည်း ငါ့ကို အပြစ်ပဲ မြင်ခဲ့ကြတာ၊ အခုလည်း ငါ့သူငယ်ချင်းကိုပါ အပြစ်ပြောနေကြပြီလား" ဟု ခါးခါးသီးသီး တုံ့ပြန်ခဲ့မိသည်။

အောင်သူက ကျွန်တော့်ကို စီမံကိန်းအသစ်တစ်ခုအတွက် အကြံပေးသည်။ ရန်ကုန်မြို့ပြင်က မြေကွက်အကြီးကြီးတစ်ခုကို ဝယ်ယူပြီး ပြန်လည်အကွက်ချ ရောင်းချရန် ဖြစ်သည်။ ထိုစီမံကိန်းအတွက် ကျွန်တော့်တွင်ရှိသမျှ အရင်းအနှီးများသာမက၊ အမေ အမွေပေးခဲ့သည့် မှော်ဘီက အိမ်နှင့် ခြံကိုပါ ပေါင်နှံပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သည်။ "ဒါ အောင်မြင်ရင် မင်း သူဌေးကြီး ဖြစ်ပြီ" ဟု အောင်သူက ကျွန်တော့် ပခုံးကို ပုတ်ကာ အားပေးခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် အနာဂတ်၏ ရွှေရောင်အိပ်မက်များထဲတွင် ယစ်မူးရင်း၊ မိသားစုနှင့် ပို၍ ဝေးကွာသွားခဲ့သည်။ အမေ့ဆွမ်းသွတ်ရက်များ၌ပင် အလုပ်ကိစ္စဟု အကြောင်းပြကာ မသွားဖြစ်ခဲ့သည်က များသည်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် အောင်မြင်မှုသည်သာ အမေ့ကို ပေးနိုင်သည့် အကောင်းဆုံး လက်ဆောင်ဟု မှားယွင်းစွာ ယူဆနေခဲ့မိသည်။

လေအေးပေးစက်မှ ထွက်လာသော အအေးဓာတ်က ကျွန်တော့်ကို ချမ်းစိမ့်စေသည်။ အမေ နောက်ဆုံးအချိန်က လေအေးပေးစက် ပြင်ခိုင်းခဲ့သည်ကို သတိရတိုင်း ရင်ဘတ်ထဲက အောင့်တက်လာသည်။ ထိုအချိန်က ကျွန်တော် လေအေးပေးစက် ပြင်ဆရာကိုသာ ခေါ်မပေးဘဲ အမေ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့လျှင်... ဆိုသည့် အတွေးက နေ့စဉ် နှိပ်စက်နေသည်။ သို့သော် လောကကြီးတွင် "လျှင်" ဆိုသည့် စကားလုံးနောက်က နောင်တများသည် အမြဲ နောက်ကျနေတတ်မြဲပင်။

စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများက ထင်သလို ဖြစ်မလာခဲ့ပါ။ အောင်သူ အကြံပေးခဲ့သည့် မြေကွက်များမှာ ပြဿနာတက်ကုန်သည်။ မြေပိုင်ဆိုင်မှု အရှုပ်အရှင်းများ ပေါ်လာပြီး ကျွန်တော်တို့ ရင်းနှီးထားသမျှ ငွေများမှာ အေးခဲသွားခဲ့သည်။ အောင်သူ့ကို ဖုန်းဆက်သော်လည်း မကိုင်တော့ပါ။ ရုံးကို သွားကြည့်တော့လည်း အောင်သူ မလာသည်မှာ တစ်ပတ်ရှိပြီဟု ဝန်ထမ်းများက ပြောသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ စာရွက်စာတမ်းများကို ပြန်စစ်ကြည့်သောအခါမှ ကျွန်တော် လက်မှတ်ထိုးခဲ့သမျှ စာချုပ်အတော်များများသည် ကျွန်တော့်ကို အလုံးစုံ တာဝန်ယူစေပြီး အမြတ်အစွန်းများကိုမူ အောင်သူ့ဆီသို့ လွှဲပြောင်းပေးထားသည့် စာချုပ်များ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့သည့်၊ အမေ့ထက်ပင် ပို၍ အချိန်ပေးခဲ့သည့် သူငယ်ချင်းက ကျွန်တော့်ကို လှလှပပ နောက်ကျောကို ဓားနှင့် ထိုးလိုက်ခြင်းပင်။ အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်တော် ပေါင်နှံထားသည့် အမေ့အိမ်နှင့် ခြံမှာလည်း အောင်သူ့လက်ထဲသို့ နည်းမျိုးစုံဖြင့် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်တွင် ဘာမှ မကျန်တော့ပါ။ ငွေကြေး၊ ဂုဏ်သိက္ခာ နှင့် အမေ့ရဲ့ နောက်ဆုံး အမှတ်အသားဖြစ်သော အိမ်ကလေးပါ ဆုံးရှုံးရတော့မည့် အခြေအနေ။ အစ်ကိုနှင့် အစ်မများထံ ဖုန်းဆက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဖုန်းနံပါတ်ကို နှိပ်ပြီးမှ ပြန်ဖျက်မိသည်။ "ငါ့သားက အရေးအကြောင်းဆို အရမ်းအားကိုးရတယ်" ဆိုသည့် အမေ့စကားက နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ကျွန်တော်သည် အားကိုးရသည့် သားတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့သည့်အပြင်၊ ရှိသမျှကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည့် သားမိုက်ကြီး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

မိုးရွာနေသည့် ညတစ်ညတွင် ကျွန်တော် အောင်သူ့ကို လိုက်ရှာရင်း သူ ခိုးအောင်းနေသည့် ဟိုတယ်တစ်ခုတွင် တွေ့ခဲ့သည်။ ကျွန်တော် သူ့ကို ဒေါသတကြီး ထိုးကြိတ်မိသည်။ သို့သော် အောင်သူက မဲ့ပြုံး ပြုံးရင်း ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြောခဲ့သည့် စကားများက ကျွန်တော့်ကို သေနတ်နှင့် အချက်ပေါင်းများစွာ ပစ်သတ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

“မင်းကို ငါက သစ္စာဖောက်တယ် ဟုတ်လား? မင်းကိုယ်တိုင်က မင်းအမေကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာလေ ကော်ပတ်ရာ။ အမေဆုံးမယ့်နေ့က မင်းကို ငါ အရေးကြီးတယ်ဆိုပြီး ခေါ်ခဲ့တာ မင်းမှတ်မိလား? အဲဒီနေ့က တကယ်တော့ ဘာအလုပ်မှ မရှိဘူး။ မင်းကို မင်းအမေနားမှာ မရှိစေချင်လို့၊ အမေက မင်းကို အမွေကိစ္စ တစ်ခုခု ပြောမှာစိုးလို့ ငါ လိမ်ခေါ်ခဲ့တာ။ မင်းကလည်း ငါ့စကားဆို ယုံလိုက်တာမှ အမေ့စကားထက်တောင် ပိုယုံသေးတယ်မဟုတ်လား။ မင်းအမေ မျက်ရည်တွေနဲ့ သေသွားတာ မင်းကြောင့်ပဲ”

ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ အမေ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကို တခုတ်တရ ခေါ်နေခဲ့ခြင်းမှာ ကျွန်တော့်ကို ချစ်လွန်း၍၊ ကျွန်တော့်အတွက် တစ်ခုခု ချန်ထားရစ်ချင်၍ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ ကျွန်တော်ကတော့ အောင်သူ၏ လှည့်ကွက်ထဲတွင် ပျော်ဝင်ရင်း အမေ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားရစ်ခဲ့သည်။ အောင်သူက ဆက်ပြောသည်။ "မင်းအမေက မင်းကို သိပ်ချစ်တာ။ အမြဲ ဆူနေတာက မင်းက သူနဲ့ အတူဆုံးမို့လို့၊ မင်းကို အမှားမလုပ်စေချင်လို့။ မင်းကတော့ အဲဒါကို အမုန်းလို့ ဘာသာပြန်ခဲ့တယ်။ ငါကတော့ မင်းရဲ့ အဲဒီ အားနည်းချက်ကို သုံးပြီး မင်းဆီက အကုန်ယူလိုက်တာပဲ"

ကျွန်တော် အောင်သူ့ကို ဆက်မတိုက်ခိုက်နိုင်တော့ပါ။ ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် သူစိမ်းတစ်ယောက်၏ လှည့်ဖြားမှုကို ယုံကြည်ကာ၊ မိမိကို အသက်ပေးချစ်သည့် အမေရင်းကို ကျောခိုင်းခဲ့သည်။ အောင်သူက ကျွန်တော့်ကို စာရွက်တစ်ရွက် ပစ်ပေးသည်။ ၎င်းမှာ အမေ သေခါနီးတွင် ရေးခဲ့သည့် သေတမ်းစာ အတု ဖြစ်သည်။ အောင်သူသည် အမေ့လက်မှတ်ကို အတုထိုးကာ အိမ်နှင့် ခြံကို သိမ်းယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ "မင်း အခု ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ သွားတော့... သားမိုက်ကြီး" ဟု အောင်သူက လှောင်ပြောင်ရင်း ထွက်သွားသည်။ မိုးရေထဲတွင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အရှုံးကမ္ဘာထဲမှာ ကျွန်တော်သည် လမ်းပျောက်နေသော ခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်လို အဖော်မဲ့နေခဲ့ပြီ။

ကျွန်တော် မှော်ဘီက အိမ်ဟောင်းလေးဆီကို ခြေလျင်လျှောက်လာခဲ့သည်။ အိမ်က ချိတ်ပိတ်ထားခြင်း မရှိသေးသော်လည်း အမှောင်ထုက ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ခြံထဲက အပင်တွေကလည်း ပြုစုမည့်သူမရှိဘဲ ခြောက်ကပ်နေပြီ။ ကျွန်တော် အိမ်ထဲကို ခိုးဝင်ခဲ့သည်။ အမေ ဆုံးခဲ့သည့် 

"သားကြီး... မင်းပေးတဲ့ ငွေတွေကို အမေ မသုံးပါဘူး။ သားက စိတ်မြန်တော့ တစ်နေ့နေ့ ဒုက္ခရောက်ရင် သုံးဖို့ အမေ စုထားပေးတာပါ။ သားကို အမြဲ ဆူနေရတာက သားက အမေ့ထက် စိတ်ကြီးလို့ပါ။ အမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ သားရယ်"

ကျွန်တော် အော်ဟစ်ငိုချလိုက်မိသည်။ အမေသည် ကျွန်တော့်၏ မာနများကို သိခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်၏ အမှားများကို ကြိုမြင်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော်ကသာ အမေ့ကို မချစ်ဘူးဟု စွပ်စွဲရင်း အဝေးကို ပြေးခဲ့သမျှ၊ အမေကတော့ ကျွန်တော် ပြန်လာမည့်လမ်းကို မျှော်ရင်း ရိက္ခာတွေ စုဆောင်းပေးထားခဲ့သည်။ အောင်သူ ခိုးယူသွားသည့် အိမ်နှင့် ခြံထက် ပို၍ တန်ဖိုးရှိသော အရာမှာ အမေ့၏ ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းများ ဖြစ်သည်ကို ယခုမှ ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည်။

အပြင်မှာ မိုးစဲသွားပြီ။ နိုဝင်ဘာလ၏ အအေးဓာတ်က ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။ ကျွန်တော် အမေ့ဓာတ်ပုံရှေ့တွင် ဒူးထောက်ရင်း ကတိတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ အောင်သူ သိမ်းယူသွားသည့် အရာများကို ကျွန်တော် ပြန်တိုက်ယူမည် မဟုတ်ပါ။ ထိုအရာများက အကုသိုလ်ငွေများသာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် အမေစုပေးထားခဲ့သည့် နှလုံးသားရိက္ခာများဖြင့် ဘဝသစ်ကို ပြန်စပါမည်။

ကျွန်တော်သည် သားမိုက်ကြီး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အမေ့နှလုံးသားဆိုသည့် အိမ်ကိုတော့ ယခုမှ ကျွန်တော် အမှန်တကယ် ပြန်ရောက်ခဲ့ပြီ။ လေအေးပေးစက်မှ ထွက်လာသော အသံတိုးတိုးက အမေ့၏ ချော့မြှူသံကဲ့သို့ ကျွန်တော့်နားထဲတွင် စွဲထင်နေတော့သည်။ 

နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - ကျွန်ုပ်တို့သည် သူစိမ်းများ၏ အပြုံးနောက်က ဓားမြှောင်ကို မမြင်ဘဲ၊ မိခင်၏ အဆူအဆဲနောက်က မေတ္တာတရားကို ငြိုငြင်တတ်ကြသည်။ နောင်တဆိုသည်မှာ နောင်မှရတတ်သော အရာဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုနောင်တကို ဘဝ၏ သင်ခန်းစာအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သူသာလျှင် စစ်မှန်သော "အိမ်ပြန်ခြင်း" ကို ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။