ကြာဖြူရဲ့ နောက်ဆုံးချိန်
ကြာဖြူရဲ့ နောက်ဆုံးချိန်
ဖုန်းစခရင်ထက်က တုန်ခါနေတဲ့ နာမည်လေးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိပါတယ်။ “ကြာဖြူ” ... အဖြူရောင် လွတ်လပ်မှုတွေနဲ့ စတင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုဟာ အခုတော့ ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေရတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း ဝေခွဲမရတော့ပါဘူး။ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်တဲ့အခါ တစ်ဖက်က ကြားလိုက်ရတဲ့ အသံလေးက မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ တုန်ယင်နေရှာတယ်။
“ကို... ဘယ်အချိန်လာမှာလဲ”
သူမရဲ့ အသံထဲမှာ ဆာလောင်မှုတစ်မျိုး ပါတယ်။ အဲဒါဟာ အစာအာဟာရကို ဆာလောင်တာမျိုးမဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုနဲ့ တည်ရှိမှုကို ဆာလောင်နေတဲ့ အသံမျိုးပါ။ ကျွန်တော် ပင်ပန်းနေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားရင်း အသံကို တတ်နိုင်သမျှ ပေါ့ပါးအောင် လုပ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
“ကို အခုအလုပ်ကပြန်လာနေပြီ…
ဖုန်းထဲကနေ သူမရဲ့ ပြုံးလိုက်သံကို ကျွန်တော် အတိုင်းသား ကြားနေရသလိုပဲ။ အဲဒီအပြုံးဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နွေးထွေးမှုထက်စာရင် အပြစ်ရှိစိတ်ကို ပိုပြီး တိုးပွားစေပါတယ်။ သူမက ဆက်ပြောတယ်... “အင်း..ဟုတ်ပြီလေ…ချစ်စောင့်နေမယ်နော်…ပြီးတော့…အရင်အခါတွေတုန်းကလို ဘာဖြစ်လို့ ညာဖြစ်လို့ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေကိုလည်း ထပ်မကြားချင်တော့ဘူးနော်…ဒီတစ်ခါ အဲ့လို ထပ်ပြောလို့ကတော့ တကယ်ဝေးပြီမှတ်”
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ချက် ဆစ်ခနဲ နာကျင်သွားရတယ်။ ကျွန်တော် ပေးခဲ့ဖူးတဲ့ ကတိတွေ၊ ပြီးတော့ အကြိမ်ကြိမ် ဖောက်ဖျက်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေက သူမရဲ့ ယုံကြည်မှုကို တိုက်စားပစ်ခဲ့ပြီပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို လက်လွှတ်ဖို့ ဆန္ဒမရှိသေးဘူး။ ဒါဟာ ချစ်ခြင်းလား၊ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်လား ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း မသဲကွဲတော့ပါဘူး။
“အင်းပါ…စိတ်ချ…ဒီတစ်ခါ ကို အစစအရာရာ အားလုံးပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ…အသက်တွေကလည်း မငယ်ကြတော့ဘူးလေ…အိုနေပြီမဟုတ်လား”
ကျွန်တော့်ရဲ့ ရွှတ်နောက်နောက် စကားကြောင့် သူမ ရယ်မောလိုက်တယ်။ အဲဒီရယ်သံလေးက ကြည်လင်နေပေမဲ့ နောက်ကွယ်မှာတော့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ရှိနေတာ ကျွန်တော် သိတာပေါ့။ “အင်းပါ…စောင့်နေမယ်…ဟိုမှာ အမိုးလာနေပြီ..ဖုန်းချ..” လို့ ပြောပြီး ဖုန်းလိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ဖုန်းကို လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း လမ်းဘေးက မှောင်ရိပ်ကျနေတဲ့ ဓာတ်တိုင်အောက်မှာ ခဏရပ်နေမိတယ်။ ကြာဖြူဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ရုန်းထွက်ရခက်တဲ့ ရွှံ့ညွန်တစ်ခုလိုပဲ။ သူမက ကျွန်တော့်ကို သိပ်ချစ်တယ်၊ အစွန်းရောက်အောင်ကို ချစ်တာ။ အဲဒီအချစ်တွေကပဲ ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှူကျပ်စေခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် သူမကို ထိန်းချုပ်ချင်တယ်၊ သူမရဲ့ ကမ္ဘာဟာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပဲ ဖြစ်နေစေချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း သူမရဲ့ မျှော်လင့်တကြီး စောင့်စားနေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို မြင်ရတိုင်း ကျွန်တော် ထွက်ပြေးချင်စိတ်တွေ ပေါက်ပေါက်လာတတ်တယ်။
အခု ကျွန်တော် ငှားထားတဲ့
“အဆင်ပြေမလား ငါ့ကောင်”
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ကျော်စွာရဲ့ အမေးကို ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။ ကျော်စွာက ဒီ
“ပြေတာမှ ဟိုဘက်ကမ်းတောင်လွန်ပေါ့…ခုလို ငါ့ကို
ကျွန်တော်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ပေမဲ့ ကျော်စွာရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဂဏှာမငြိမ်ဘူး။ သူက
“အင်း…မင်းအဆင်ပြေတယ်ဆိုရင်လည်း ပြီးရောကွာ…ငါ
သူက အမြန်နှုတ်ဆက်ပြီး လှေကားကနေ ဝုန်းဒိုင်းကြဲ ဆင်းသွားတော့တယ်။ ကျော်စွာ ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပ်စိတ်မဝင်စားအားဘူး။
ဒီ
ကျွန်တော် ထမင်းအိုးကို တည်လိုက်ပြီး ခလုတ်နှိပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အောက်ထပ်ကို ဆင်းပြီး ဈေးဝယ်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ ဒီည ကြာဖြူလာရင် ကျွေးဖို့ ဟင်းတစ်ခွက်တော့ လိုတယ်လေ။ သူမကို ကျွန်တော်က ဘယ်လောက်တောင် ဂရုစိုက်ကြောင်း ပြရမယ်။ ဒါမှလည်း သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ "ကိုက ငါ့ကို တကယ်ချစ်တာပဲ" ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုး ဝင်လာမှာ။ အမှန်တော့ အဲဒါဟာ သူမကို ကျွန်တော့်အနားက ထွက်မသွားနိုင်အောင် ခတ်ထားတဲ့ သံခြေကျင်း တစ်ခုပါပဲ။
ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်နေရင်း စိတ်ကူးတွေ ယဉ်နေမိတယ်။ ကြာဖြူဟာ ဒီညမှာ အဖြူရောင် ဂါဝန်လေး ဝတ်လာလိမ့်မယ်။ သူမရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အသားအရေနဲ့ အဖြူရောင်က သိပ်လိုက်ဖက်တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအဖြူရောင်ဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ခုပ်ထဲက ရေပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ၊ မိဘတွေနဲ့ ပတ်သက်မှုတွေကို ကျွန်တော် တစ်ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြတ်တောက်ပြီးပြီ။ အခု ဒီ
ဈေးထဲမှာ လူတွေက ရှုပ်ယှက်ခတ်နေပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ ကြာဖြူရဲ့ မျက်နှာလေးပဲ ရှိနေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲက ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ချစ်ခြင်း ရောပြွမ်းနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို မြင်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ အကောင်းဆုံး ဖျော်ဖြေပွဲတစ်ခုလိုပါပဲ။
နှစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ကြာဖြူ ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူမ လက်ထဲမှာ အိတ်ကလေး တစ်လုံးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး
“ကို… ဒီနေရာက နည်းနည်း မှောင်တယ်နော်” သူမက တိုးတိုးလေး ပြောရှာတယ်။
ကျွန်တော် သူမကို ဆွဲခေါ်ပြီး
ကျွန်တော်တို့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ထမင်းဝိုင်းလေးမှာ ထိုင်လိုက်ကြတယ်။ ကြာဖြူက စကားသိပ်မပြောဘူး။ သူမက
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်ပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးက နှုတ်ခမ်းဖျားတင်ပဲ။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ ချစ်ရဲ့၊ ကိုယ်တို့ အတူနေဖို့ ရှာထားတာပဲဟာ… မင်းက ကိုယ့်ကို မယုံဘူးလား”
ကျွန်တော့်ရဲ့ မေးခွန်းက သူမကို အကျပ်ရိုက်စေတယ်။ သူမက ခေါင်းကို အမြန်ခါယမ်းပြီး “မဟုတ်ပါဘူး ကိုရယ်… ယုံပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်း ကိုယ့်ကို ဆက်ဆံတာတွေက တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသလိုပဲ… တစ်ခါတစ်လေ ကိုယ့်ကို ချစ်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ကို အကျဉ်းချထားတာလားတောင် မသိတော့ဘူး”
သူမရဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်တော့်လက်ထဲက ဇွန်းဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ဒုန်းခနဲ ကျသွားတယ်။
“သိပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ဖုန်းကို ကိုယ် စစ်တယ်၊ ကိုယ် ဘယ်သွားသွား လိုက်စောင့်ကြည့်တယ်၊ အခုလည်း ဘယ်သူမှ မရှိတဲ့ ဒီနေရာကို ခေါ်လာတယ်… ကို… ဒါတွေက တကယ်ပဲ ချစ်လို့လား” သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းလာတယ်။
ဒါဟာ ကျွန်တော် အမုန်းဆုံး အချိန်ပဲ။ သူမက ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားလာတဲ့ အချိန်ပေါ့။ ကျွန်တော် ထိုင်နေရာက ထလိုက်ပြီး သူမ အနားကို တိုးသွားတယ်။ သူမရဲ့ မေးစေ့ကို လက်နဲ့ အသာအယာ ကိုင်ပြီး မော့ကြည့်စေလိုက်တယ်။ “ချစ်… ကိုယ် မင်းကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်လို့ပါ၊ မင်းက သိပ်လှတယ်၊ သိပ်နူးညံ့တယ်… အပြင်လောကက လူတွေက မင်းကို ဖျက်ဆီးလိမ့်မယ်… ကိုယ်ကပဲ မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ”
ကျွန်တော့်ရဲ့ အသံက တိုးညှင်းပေမဲ့ အမိန့်ဆန်နေတယ်။ ကြာဖြူဟာ မျက်တောင်လေးတွေ တုန်ယင်နေရင်း ငြိမ်သက်သွားတယ်။ သူမရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြိုလဲသွားပြီဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီ။ ဒါဟာ အချစ်မဟုတ်ဘူး၊ ဒါဟာ အဆိပ်သင့်နေတဲ့ ပတ်သက်မှုတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ အဲဒီအဆိပ်ကိုပဲ သောက်သုံးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံရတယ်။
ညဉ့်နက်လာတာနဲ့အမျှ
ကျွန်တော် ကျော်စွာ ထားခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းအချို့ကို သိမ်းဆည်းဖို့
ဓာတ်ပုံကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့် သွေးတွေ အေးစက်သွားရတယ်။ အဲဒီပုံထဲမှာ ကျော်စွာနဲ့အတူ မိန်းကလေး တစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးက အခု ကျွန်တော့် ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်နေတဲ့ ကြာဖြူနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ။ မဟုတ်ဘူး… ကြာဖြူ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမနဲ့ သိပ်တူလွန်းတယ်။ ဓာတ်ပုံနောက်ကျောမှာ ရေးထားတဲ့ စာသားက “ကြာဖြူ ... မင်းကို ငါ ဒီ
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ ကျော်စွာ… ငါ့သူငယ်ချင်း ကျော်စွာက လူသတ်သမားလား။ ပြီးတော့ သူသတ်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေး နာမည်ကလည်း ကြာဖြူတဲ့လား။ ကျွန်တော် အသက်ရှူတွေ ပြင်းထန်လာတယ်။ ကျွန်တော် ငှားခဲ့တဲ့ ဒီ
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ကြာဖြူက လန့်နိုးလာတယ်။ “ကို… ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဓာတ်ပုံထဲက မိန်းကလေးနဲ့ ထပ်တူကျနေတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ထိန်းချုပ်လိုစိတ်တွေ၊ အနိုင်ယူလိုစိတ်တွေဟာ အခုတော့ ကြောက်ရွံ့မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ကျော်စွာ ဘာကြောင့် ဒီ
“ကို… ဘာကြည့်နေတာလဲ” ကြာဖြူက ကုတင်ပေါ်က ဆင်းလာပြီး ကျွန်တော့်လက်ထဲက ဓာတ်ပုံကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
သူမ ဓာတ်ပုံကို မြင်လိုက်တဲ့ ခဏမှာ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အသံက ကျွန်တော့်ကို တုန်လှုပ်စေတယ်။ သူမ မအံ့ဩဘူး။ သူမက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်တယ်။
“ဒါ… ဒါက ကိုယ့်အစ်မပုံပဲ… ကိုကျော်စွာ သတ်လိုက်တဲ့ ကိုယ့်အစ်မ… ကြာဖြူ”
ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားတယ်။ “ဘာ… ဘာပြောလိုက်တယ်”
“ရှင်က ကျွန်မကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေချိန်မှာ ကျွန်မက ရှင့်ဆီကနေ ကလဲ့စားချေဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာ ကို… ရှင့်သူငယ်ချင်း ကျော်စွာက ကျွန်မအစ်မကို ဒီ
ကြာဖြူရဲ့ အသံက အရင်ကလို နူးညံ့မနေတော့ဘူး။ အေးစက်ပြီး ရက်စက်တဲ့ အရသာ နှောနေတယ်။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ တွေအောက်မှာ ပြိုလဲနေတဲ့ မိန်းကလေး မဟုတ်တော့ဘူး။ သူမဟာ သားကောင် ဖမ်းဖို့ စောင့်နေတဲ့ မုဆိုးမ တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။
“ကို… ရှင်က ကျွန်မကို ပိုင်စိုးချင်ခဲ့တာမလား… အခုတော့ ရှင် ပိုင်ဆိုင်ရမှာက သံတိုင်တွေပဲ ဖြစ်တော့မယ်” သူမက လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောတယ်။ “ရှင့်သူငယ်ချင်းက ဝင်ခံလိုက်ပြီ… ရှင့်ကိုလည်း သူပဲ အားလုံး ခိုင်းခဲ့တာလို့ ထွက်ဆိုထားတယ်… ရှင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးဟာ ကျွန်မအစ်မ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ လူယုတ်မာတွေပဲ”
ကျွန်တော် ငြင်းချင်ပေမဲ့ စကားလုံးတွေက ထွက်မလာဘူး။ ကျွန်တော် ကျော်စွာနဲ့ ပတ်သက်ခဲ့တာတွေ၊ ကျော်စွာရဲ့ အမှောင်အလုပ်တွေကို သိလျက်နဲ့ ဖုံးကွယ်ပေးခဲ့တာတွေက အခုတော့ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြီး ဝါးမြိုတော့မယ်။ ကျွန်တော် ကြာဖြူကို ချစ်ခဲ့တာထက် သူမကို အပိုင်စီးချင်ခဲ့တဲ့ စိတ်ကပဲ ကျွန်တော့်ကို ဒီတွင်းထဲ တွန်းပို့ခဲ့တာပါ။
ရဲတွေ
“ကြာဖြူ… ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်” လို့ ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပေမဲ့ သူမက ကြားပုံမရဘူး။
ကျွန်တော့်ကို
ကျွန်တော် လှေကားကနေ ဆင်းလာရင်း ကျော်စွာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူဟာ ရဲကားပေါ်မှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးဟာ ကိုယ့်အတ္တတွေ၊ ကိုယ့်အမှောင်ထုတွေကြားမှာ ကိုယ်တိုင် ပြန်ပြီး ပိတ်မိခဲ့ကြတာပါ။
ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ ဘယ်သူမှ မပျော်ရွှင်ခဲ့ကြဘူး။ အချစ်ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချုပ်ကိုင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတဲ့ ရလဒ်ဟာ ပျက်စီးခြင်းသက်သက်ပါပဲ။
---
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုသည်မှာ အခြားသူတစ်ယောက်ကို ပိုင်စိုးချုပ်ကိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းခွင့်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အတ္တဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ပတ်သက်မှုတိုင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်တိုင်ကိုသာ ပြန်လည် ဝါးမြိုသွားလိမ့်မည်။