လင်ပါးသားရဲ့ အကြံအစည်
လင်ပါးသားရဲ့ အကြံအစည်
“မိချစ်တဲ့ တစ်ချစ်ပဲရှိတယ်၊ ဘယ်လိုမိချစ်လဲဆိုရင် လင်ကအရမ်းချစ်တဲ့မိချစ်ပေါ့ရှင် အဟင်းဟင်း”
ဒီစကားကို ပြောလိုက်တိုင်း ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုတွေက လှိုင်းလုံးတွေလို တရိပ်ရိပ်တက်လာတတ်မြဲပါ။ ချင်းတွင်းမြစ်ကမ်းဘေးက လေပွေလေးတွေက ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်ဖွာဖွာတွေကို လာတိုးဝှေ့သွားချိန်မှာ လက်ထဲက အဝတ်တွေကို ခါထုတ်ရင်း ဘေးက အဝတ်လျှော်ဖော် လျှော်ဖက်တွေကို ဝင့်ဝင့်ကြွားကြွား ပြောဖြစ်အောင် ပြောလိုက်သေးတာ။ ကျွန်မရဲ့ ယောက်ျား ကိုထွန်းခင်က ကျွန်မကို တကယ်လည်း ချစ်ရှာတာပါ။ ကမ်းနားဆိပ်မှာ ကုန်ထမ်းလိုက်၊ စက်လှေမောင်းလိုက်နဲ့ ရသမျှ ငွေပြားလေးတွေကို သူ့အတွက် တစ်ကျပ်ဖိုး ကွမ်းတစ်ယာဖိုးတောင် မချန်ဘဲ ကျွန်မလက်ထဲကိုပဲ အကုန်ပုံအပ်တတ်တာ။
“သိလား မမမြရဲ့ ကိုထွန်းခင်ကလေ မိချစ်ကို အခုလို အဝတ်လည်လျှော်တာ ကြိုက်တာမဟုတ်ဘူး၊ အဲ့လိုမပင်ပန်းစေချင်လို့ ရသမျှအကုန်အပ်တာ၊ အိမ်မှာပဲ နေပါလို့ ပြောတယ်၊ မိချစ်က ကိုယ်ဝါသနာပါတာလေး လုပ်ဖို့ အခုလို လိုက်လုပ်နေရတာ”
အမှန်တော့ ကျွန်မမှာ ဝါသနာတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒါက ‘ချဲ’ လောင်းတာပါ။ တစ်ခါတစ်လေ ကိုထွန်းခင်ပေးတဲ့ ငွေလေးတွေထဲက ချန်ပြီး ထိုးမိရာကနေ အခုဆိုရင် အကြွေးတွေက မသိမသာ ဝိုင်းနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အပြင်မှာ ဟန်မပျက်ပါဘူး။ ဗိုက်ထဲက ငါးယောက်မြောက် ကိုယ်ဝန်လေးကို ပွတ်သပ်ရင်း “ကိုထွန်းခင်ကလေ လူပျိုတုန်းကများဆို ထန်းရည်တောက ပြန်တာမဟုတ်ဘူး၊ မိချစ်နဲ့ ရပြီးမှ မိချစ်ကိုချစ်ရင် ပြောင်းလဲပါလို့ တစ်ခွန်းတည်း ပြောလိုက်တယ်၊ သူချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတာဘဲ” လို့ ဖောက်သည်ချနေမိတုန်း။
ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မတို့အိမ်ကို လူတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ အဲ့ဒါက ကိုထွန်းခင်ရဲ့ အရင်အိမ်ထောင်နဲ့ ရခဲ့တဲ့ သားကြီး ‘အောင်သူ’ ပါ။ အသက် ကျော် အရွယ် လူပျိုပေါက် အောင်သူက ရုတ်တရက်ကြီး မြို့ကနေ ပြန်ရောက်လာပြီး ကျွန်မတို့နဲ့အတူ လာနေတာ တစ်လလောက် ရှိပြီ။ အောင်သူ့ကို မြင်ရင် ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီးပဲ။ သူက စကားနည်းတယ်၊ သူ့အဖေကိုတော့ အရမ်းချစ်ပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တစ်ခုခုကို စူးစမ်းနေသလို၊ ကျွန်မရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖောက်ထွင်းမြင်နေသလိုမျိုး ခံစားရတယ်။
ကိုထွန်းခင်ကတော့ သားကြီး ပြန်ရောက်လာလို့ ဝမ်းသာနေရှာတာ။ “မိချစ်ရာ... ငါ့သားက အလုပ်ကြမ်းလည်း လုပ်နိုင်တယ်၊ သူပါကူတော့ ငါတို့ အဆင်ပြေမှာပေါ့” လို့ ပြောတတ်ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အောင်သူ့ကို မယုံဘူး။ သူက ကျွန်မရဲ့ ဒီအဝတ်လျှော်တဲ့ အလုပ်တွေကိုလည်း သဘောမကျသလို၊ ကျွန်မ ရပ်ကွက်ထဲမှာ လင်အကြောင်း ကြွားနေတာတွေကိုလည်း ခနဲ့တဲ့တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်တတ်သေးတယ်။
“အမေ... အမေ့မှာ အကြွေးတွေ အများကြီး ရှိနေတာ အဖေ သိလား”
တစ်နေ့မှာ အောင်သူက ကျွန်မ အဝတ်လှန်းနေတုန်း ဘေးနားကို ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလာတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတာပဲ။ ကွမ်းယာကို ဗျစ်ကနဲ ထွေးလိုက်ပြီး “နင်... နင် ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ အောင်သူ၊ ငါ့မှာ ဘာအကြွေးရှိလို့လဲ၊ နင့်အဖေ ပေးတာတွေနဲ့ ငါတို့ အေးဆေးပါ” လို့ ပြန်အော်လိုက်ပေမဲ့ ကျွန်မ လက်တွေ တုန်နေတာကိုတော့ သူ မြင်သွားမှာ စိုးမိတယ်။
အောင်သူက ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ စူးစူးရဲရဲ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ထွက်သွားတယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး အောင်သူ့ကို ကျွန်မ ရန်သူလို သဘောထားမိတော့တာပဲ။ ဒီကောင် ငါ့ကို အိမ်ကနေ နှင်ထုတ်ဖို့ ကြံနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို သူ့အဖေနဲ့ စိတ်ဝမ်းကွဲအောင် လုပ်မလို့လား။ ကျွန်မ စိုးရိမ်စိတ်တွေနဲ့ ညည အိပ်မပျော်နိုင်တော့ဘူး။ ကိုထွန်းခင်ကတော့ ဘာမှမသိဘဲ ဟောက်သံပေးလို့ အိပ်ပျော်နေဆဲ။ ကျွန်မကတော့ လင်ကိုလည်း ချစ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ လောင်းကစား အမှားတွေကလည်း လည်ပင်းကို ရောက်နေပြီ။ အောင်သူ့ရဲ့ အကြံအစည်က ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာကိုပဲ ကျွန်မ တစ်ညလုံး တွေးနေမိတော့တယ်။
မိုးတွင်းကာလမို့ ချင်းတွင်းမြစ်ရေက တက်လာပြီး စီးဆင်းမှုက အရမ်းကြမ်းနေတယ်။ ကိုထွန်းခင်က အသက်အရွယ်လည်း ရလာပြီဆိုတော့ အလုပ်မှာ အရင်လို မသွက်လက်တော့ဘူး။ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ ကြောက်နေတဲ့ အရာက တကယ် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကိုထွန်းခင် ကမ်းနားမှာ ကုန်ထမ်းရင်း ချော်လဲပြီး ခြေထောက် ကျိုးသွားခဲ့တယ်။
အိမ်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဝင်ငွေရှင်ကြီး လဲသွားတော့ ကျွန်မတို့ မိသားစု လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားတာပေါ့။ ဗိုက်ထဲက ကလေးကလည်း ဖွားခါနီး၊ အိမ်မှာက ကလေး ယောက်နဲ့ ကိုထွန်းခင်ပါ လူမမာ ဖြစ်သွားတော့ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။ ဒီကြားထဲ ကျွန်မရဲ့ ချဲအကြွေးရှင်တွေကလည်း အိမ်ရှေ့အထိ လာပြီး ဆူပူကြတော့တာပဲ။
“မိချစ်... နင့်လင် ရှိတုန်းကတော့ ဟုတ်လှပြီမှတ်တာ၊ အခုတော့ အကြွေးမပေးနိုင်ဘူးလား၊ ငါတို့လည်း အရင်းအတိုင်း ပြန်လိုချင်တာ”
အကြွေးရှင်တွေရဲ့ အော်သံတွေကြောင့် အိမ်ထဲမှာ လဲနေတဲ့ ကိုထွန်းခင်က နားမလည်နိုင်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်တယ်။ ကျွန်မ ရှက်လွန်းလို့ မြေကြီးထဲပဲ ဝင်သွားချင်တော့တာပဲ။ အမြဲတမ်း လင်က ချစ်တာကို ကြွားခဲ့တဲ့ ကျွန်မ၊ အခုတော့ လင်က လူမမာ ဖြစ်နေချိန်မှာ အရှက်ကွဲနေရပြီ။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အောင်သူက အိမ်ရှေ့ကို ထွက်လာတယ်။ သူက အကြွေးရှင်တွေကို အေးအေးဆေးဆေးပဲ စကားပြောပြီး အိမ်ပြင်ကို ခေါ်သွားတယ်။ ဘာတွေ ပြောလိုက်လဲ မသိပေမဲ့ အကြွေးရှင်တွေ ငြိမ်ပြီး ပြန်သွားကြတယ်။ အောင်သူ အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်လာတော့ ကျွန်မ သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်မိတယ်။
“နင်... နင် သူတို့ကို ဘာပြောလိုက်တာလဲ အောင်သူ”
အောင်သူက ကျွန်မကို မကြည့်ဘဲ သူ့အဖေရဲ့ ခြေထောက်ကို ဆေးလူးပေးနေရင်းနဲ့ “ကျွန်တော် ဖြေရှင်းလိုက်မယ် အမေ၊ အမေ ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆို ဒါမျိုးတွေ မလုပ်ပါနဲ့တော့” လို့ ပြောတယ်။ သူ့အသံက အေးစက်နေပေမဲ့ တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့ အမူအရာမျိုး တွေ့ရတယ်။
နောက်ရက်တွေမှာ အောင်သူ တစ်နေကုန် ပျောက်နေတတ်တယ်။ ညဉ့်နက်မှ ပြန်လာတတ်ပြီး ပြန်လာရင်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး နုန်းချိနေတာပဲ။ သူ ဘာတွေ လုပ်နေလဲ ကျွန်မ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဆီကို အကြွေးရှင်တွေ ထပ်မလာတော့ဘူး။ တစ်ခါတစ်လေ အောင်သူက ကျွန်မလက်ထဲကို ငွေစလေးတွေ လာထည့်ပေးတတ်တယ်။
“ဒါ အိမ်စရိတ်အတွက် သုံးပါ အမေ၊ အဖေ ဆေးဖိုးကိုလည်း ကျွန်တော် ရှာထားပြီးပြီ”
ကျွန်မ အံ့ဩသွားတယ်။ အောင်သူက မြို့မှာ ဘာအလုပ်တွေ သွားလုပ်နေတာလဲ။ သူ့ရဲ့ အကြံအစည်က ကျွန်မကို ကူညီနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတာလား။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ စိုးရိမ်စိတ်က မကုန်ဘူး။ ကိုထွန်းခင်ကတော့ သားဖြစ်သူကို ဂုဏ်ယူနေရှာတာ။ “ငါ့သားက တော်တယ်၊ ငါ့မိန်းမကိုလည်း သူ ကူညီပေးနိုင်ပြီ” လို့ ပြောတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ စူးခနဲ ခံစားရတယ်။ ကိုထွန်းခင် သိထားတဲ့ ကျွန်မဆိုတာက လိမ်ညာမှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။
ကျွန်မ အောင်သူ့နောက်ကို တိတ်တဆိတ် လိုက်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ တစ်နေ့ အောင်သူ အိမ်က ထွက်သွားတော့ ကျွန်မ ဗိုက်တကားကားနဲ့ အနောက်ကနေ လိုက်သွားခဲ့တယ်။ သူ မြို့ထဲက ဂိုဒေါင်ပျက်တစ်ခုထဲကို ဝင်သွားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီထဲမှာ လူတွေ အများကြီးပဲ။ ဖဲဝိုင်းတွေ၊ ကြက်တိုက်ဝိုင်းတွေ...။ ကျွန်မ ထိတ်လန့်သွားတယ်။ အောင်သူက လောင်းကစားတွေ လုပ်နေတာလား။ သူ့အဖေ မုန်းတဲ့ လောင်းကစားကို သူ လုပ်နေတာလား။
ကျွန်မ ချောင်းကြည့်နေတုန်းမှာပဲ အောင်သူက လူတစ်စုနဲ့ စကားပြောနေတာ ကြားလိုက်ရတယ်။
“ငါ့အမေရဲ့ အကြွေးတွေကို ငါ ဆပ်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ပြောတဲ့ အလုပ်ကို ငါ လုပ်ပေးရမယ် မဟုတ်လား”
“အေးလေ... အောင်သူ၊ မင်းက သတ္တိရှိသားပဲ၊ ဒီပစ္စည်းတွေကို နယ်စပ်အထိ ပို့ပေးနိုင်ရင် မင်းအကြွေးတွေ အကုန်ကျေရုံတင်မကဘူး၊ မင်းအဖေအတွက် ဆေးဖိုးတွေပါ အပိုရမယ်”
ကျွန်မ ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားတယ်။ သူတို့ ပြောနေတဲ့ ပစ္စည်းဆိုတာက တရားမဝင်တာတွေ ဖြစ်ရမယ်။ အောင်သူက ကျွန်မကြောင့်၊ ကျွန်မရဲ့ အမှားတွေကြောင့် အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်ဖို့ အကြံစည်နေတာပဲ။ ကျွန်မ ခြေထောက်တွေ ခွေယိုင်သွားပြီး နံရံကို မှီထားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ကြွားလုံးတွေက အခုတော့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးနေပြီလား။
အိမ်ပြန်ရောက်ကတည်းက ကျွန်မ စိတ်တွေ မကြည်လင်တော့ဘူး။ အောင်သူ့ကို ကြည့်ရတာ ကျွန်မကို ကယ်တင်နေတဲ့ ကယ်တင်ရှင်လို မြင်လာရပေမဲ့ အဲ့ဒီကယ်တင်ခြင်းက သွေးတွေ၊ မျက်ရည်တွေနဲ့ ရင်းရမှာကို ကျွန်မ သိနေတယ်။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရမ်းမုန်းမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အဝတ်လျှော်တဲ့ အလုပ်က ရတဲ့ ငွေလေးတွေကို စုပြီး ချဲထိုးခဲ့တာက အခုတော့ မိသားစုကို ငရဲတွင်းထဲ တွန်းပို့နေသလို ဖြစ်နေပြီ။
ညဘက်မှာ ကိုထွန်းခင်က ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဆွဲပြီး ပြောရှာတယ်။
“မိချစ်... မင်း ပင်ပန်းနေပြီလား၊ ငါ အမြန်သက်သာအောင် လုပ်ပါ့မယ်၊ ငါ့မိန်းမကို ငါက ထိုင်စားစေချင်တာ၊ အခုတော့ မင်းမှာ ဒီဗိုက်ကြီးနဲ့ အဝတ်တွေ လျှော်နေရတာ ငါ့ရင်ထဲ မကောင်းဘူး”
ကိုထွန်းခင်ရဲ့ စကားတွေက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။ “ကိုထွန်းခင်ရယ်... ရှင် ထင်သလို မိချစ်က မကောင်းပါဘူး၊ မိချစ်က ရှင့်ကို လိမ်နေတာ” လို့ အော်ပြောလိုက်ချင်ပေမဲ့ လည်ချောင်းထဲမှာ စကားလုံးတွေက တစ်ဆို့နေတယ်။ ကျွန်မ ရဲ့ လက်သုံးစကားဖြစ်တဲ့ “လင်က အရမ်းချစ်တဲ့ မိချစ်” ဆိုတာက အခုတော့ ကျွန်မအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ဖြစ်နေပြီ။
အောင်သူ ပြန်လာတော့ ကျွန်မ သူ့ကို တားဖို့ ကြိုးစားတယ်။
“အောင်သူ... နင်... နင် အဲ့ဒီအလုပ်တွေ မလုပ်ပါနဲ့တော့၊ အမေ့အကြွေးတွေအတွက် အမေ ဘာသာ ဖြေရှင်းပါ့မယ်”
အောင်သူက ကျွန်မကို အထင်သေးတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်တယ်။
“အမေ ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ၊ ထပ်ပြီး လောင်းကစားဦးမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဖေ့ကို ထပ်လိမ်ဦးမှာလား၊ အဖေက အမေ့ကို နတ်သမီးတစ်ပါးလို ကိုးကွယ်နေတာ အမေ သိလား၊ အဖေ စိတ်ချမ်းသာဖို့အတွက် အမေ့ရဲ့ ဒီအပုပ်နံ့တွေကို ကျွန်တော် ဖုံးပေးနေတာ၊ ကျွန်တော့်အဖေ သိသွားလို့ ခံစားရမှာထက်စာရင် ကျွန်တော်ပဲ အဖမ်းခံရတာက ပိုကောင်းတယ်”
သူ့စကားတွေက ကျွန်မကို ရိုက်နှက်လိုက်သလိုပဲ။ အောင်သူက သူ့အဖေကို ချစ်လွန်းလို့၊ သူ့အဖေရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ ပျက်စီးမသွားစေချင်လို့ ကျွန်မရဲ့ အပြစ်တွေကို သူ့ပုခုံးပေါ် တင်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာပဲ။ ဒါဟာ သူ့ရဲ့ ‘အကြံအစည်’ ပေါ့။ ကျွန်မကို မုန်းလို့ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့အဖေကို ချစ်လို့ ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးနေတာ။
အဲ့ဒီညက ကျွန်မ တစ်ညလုံး ငိုခဲ့တယ်။ ဗိုက်ထဲက ကလေးကလည်း လှုပ်နေတယ်။ ဒီကလေးလေး လူ့လောကထဲ ရောက်လာရင် ဘယ်လို ဘဝမျိုးနဲ့ ကြုံရမလဲ။ ကျွန်မကတော့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ လင်ချစ်ကြောင်း ကြွားရင်း၊ ကွယ်ရာမှာတော့ မိသားစုကို ဒုက္ခပေးနေတဲ့ မိန်းမယုတ်တစ်ယောက်ပဲ။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ အောင်သူ အထုပ်တစ်ထုပ်နဲ့ အိမ်က ထွက်ဖို့ ပြင်တယ်။ သူ နယ်စပ်ကို သွားတော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ပြီ။ ဒါဟာ သူ ပြန်မလာနိုင်တော့တဲ့ ခရီးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကိုထွန်းခင်ကတော့ “သားကြီး... သတိထားသွားဦး၊ အလုပ်ပြီးရင် အမြန်ပြန်လာခဲ့” လို့ မှာနေရှာတယ်။
အောင်သူ အိမ်ပြင်ထွက်သွားတော့ ကျွန်မ အနောက်ကနေ ပြေးလိုက်သွားတယ်။
“အောင်သူ... မသွားပါနဲ့၊ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ အမေ တောင်းပန်ပါတယ်”
အောင်သူက လှည့်မကြည့်ဘူး။
“ကျွန်တော် ပြန်မလာရင် အဖေ့ကို ကောင်းကောင်း ပြုစုပါ အမေ၊ နောက်ပြီး... အဖေ့ကို ဘယ်တော့မှ အမှန်တရား မပြောပါနဲ့၊ အဖေ့ရဲ့ ကမ္ဘာလေးကို မဖျက်ဆီးပါနဲ့တော့”
သူ ထွက်သွားပြီ။ ကျွန်မ ခြေဦးတည်းရာ လျှောက်လာရင်း ချင်းတွင်းမြစ်ကမ်းဘေးကို ရောက်လာတယ်။ မြစ်ရေတွေက တဝေါဝေါ စီးနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာလည်း ဒီမြစ်ရေတွေလိုပဲ နောက်ကျိပြီး လမ်းပျောက်နေပြီ။ ကျွန်မမှာ ရွေးချယ်စရာ လမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။ အောင်သူ့ကို အနစ်နာမခံစေချင်ဘူး။ ကိုထွန်းခင်ကိုလည်း မလိမ်ချင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရှိနေသရွေ့ ဒီမိသားစုဟာ နာမည်ပျက်နဲ့ အကြွေးတွေကြားမှာ နစ်မွန်းနေဦးမှာပဲ။
ကျွန်မ အိမ်ကို ပြန်မသွားတော့ဘူး။ ကိုထွန်းခင်ရဲ့ အချစ်တွေကို ကျွန်မ မထိုက်တန်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အဝတ်လျှော်တဲ့ နေရာလေးကို သွားပြီး ကျွန်မ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်လေးကို ယူလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ အမှားတွေအတွက် နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ငွေအနည်းငယ် ရှိတယ်။
ကျွန်မ ရဲစခန်းကို သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အောင်သူ လုပ်မယ့် အလုပ်ကို တားဆီးဖို့နဲ့ ကျွန်မရဲ့ လောင်းကစား အကြွေးတွေ၊ တရားမဝင် ချဲဒိုင်တွေရဲ့ အကြောင်းကို အကုန်ဖွင့်ပြောဖို့ပေါ့။ ဒါဟာ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အောင်သူ့ကိုတော့ ကျွန်မ ကယ်ရမယ်။ သူက လူငယ်လေးပဲ ရှိသေးတာ၊ သူ့မှာ အနာဂတ် ရှိသေးတယ်။
ရဲစခန်းရှေ့ ရောက်တော့ ကျွန်မ ရင်တွေ တုန်နေတယ်။ ကျွန်မသာ အဖမ်းခံရရင် ကိုထွန်းခင် ဘယ်လောက် ခံစားရမလဲ။ သူ့ရဲ့ "မိချစ်" က ရာဇဝတ်ကောင် ဖြစ်သွားပြီဆိုတာ သူ သိရင် သူ သေသွားနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဆက်ပြီး လိမ်နေရင် အောင်သူ သေသွားလိမ့်မယ်။
“ကျွန်မ... ကျွန်မ အမှုဖွင့်ချင်လို့ပါ”
ကျွန်မ အကုန်ပြောပြလိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အကြွေးတွေ၊ ချဲဒိုင်တွေရဲ့ နေရာတွေ၊ နောက်ပြီး အောင်သူ့ကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းနေတဲ့ ဂိုဏ်းအကြောင်းတွေ အကုန်လုံးပေါ့။ ရဲတွေက ချက်ချင်းပဲ လှုပ်ရှားကြတယ်။ ကျွန်မကိုတော့ ခဏ ထိန်းသိမ်းထားတယ်။
နာရီအနည်းငယ် ကြာတော့ အောင်သူ့ကို ရဲတွေ ခေါ်လာတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ အဖမ်းခံရတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ သက်သေအဖြစ်နဲ့ ပါလာတာ။ သူ ကျွန်မကို မြင်တော့ မျက်လုံးတွေ ဝိုင်းသွားတယ်။
“အမေ... အမေ ဘာလို့ ဒါတွေ လုပ်လိုက်တာလဲ”
ကျွန်မ ပြုံးလိုက်တယ်။ မျက်ရည်တွေ ကြားကနေ ပြုံးလိုက်တာပါ။
“ငါ့သားကို အမေ ကာကွယ်ပေးတာပါ၊ အမေ့ရဲ့ အပြစ်တွေကို ငါ့သားဆီ မပုံချချင်တော့ဘူး၊ အမေက မကောင်းတဲ့ မိန်းမပါ အောင်သူရယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင့်အဖေကိုတော့ ငါ တကယ်ချစ်ခဲ့တာပါ”
အောင်သူ ငိုချလိုက်တယ်။ သူ ကျွန်မကို ပထမဆုံးအကြိမ် ‘အမေ’ လို့ ခေါ်ပြီး ဖက်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီပေါ့ပါးမှုက ခဏတာပါ။ ကိုထွန်းခင်ဆီကို သတင်းရောက်သွားပြီဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။
ညနေစောင်းမှာ ကိုထွန်းခင် ရဲစခန်းကို ရောက်လာတယ်။ ခြေထောက်ကို တုတ်တစ်ချောင်းနဲ့ အားပြုပြီး တုန်တုန်ရင်ရင် လမ်းလျှောက်လာတာ။ သူ့မျက်နှာမှာ ဒေါသတွေ မရှိဘူး။ ဝမ်းနည်းရိပ်တွေပဲ ပြည့်နေတယ်။ သူ ကျွန်မကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေတယ်။
“မိချစ်ရယ်... မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့တာလဲ၊ ငါတို့ အတူတူ ရင်ဆိုင်လို့ ရသားနဲ့”
“ကိုထွန်းခင်... မိချစ် တောင်းပန်ပါတယ်၊ မိချစ်က ရှင့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ၊ ရှင့်ရဲ့ အချစ်နဲ့ မိချစ် မထိုက်တန်ပါဘူး”
“မဟုတ်ဘူး မိချစ်... မင်းက ငါ့မိန်းမပဲ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ငါ့သားသမီးတွေရဲ့ အမေပဲ”
ကိုထွန်းခင်က ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်တယ်လို့ ပြောနေပေမဲ့ ကျွန်မ သိပါတယ်။ သူ့ရင်ထဲမှာ ဘယ်လောက် အက်ကွဲသွားမလဲဆိုတာ။ သူ့ရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုကင်းတဲ့ အချစ်တွေကို ကျွန်မက အတ္တတွေနဲ့ တုံ့ပြန်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ကျွန်မ ထောင်နန်းစံရတော့မယ်။ ဗိုက်ထဲက ကလေးလေးကိုလည်း ထောင်ထဲမှာပဲ မွေးရတော့မယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ အနစ်နာခံမှုလား၊ ဒါမှမဟုတ် အပြစ်ပေးခံရမှုလား။
ထောင်တံခါးကြီး ပွင့်သွားချိန်မှာ နေရောင်ခြည်က ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကို စူးခနဲ ဖြစ်သွားစေတယ်။ သုံးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်က နည်းတာမှ မဟုတ်တာ။ ထောင်ထဲမှာ မွေးခဲ့တဲ့ သမီးလေးက အခုဆို လမ်းလျှောက်တတ်နေပြီ။ ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဆွဲထားတဲ့ သမီးလေးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်မိတယ်။
ထောင်ဝမှာ ကိုထွန်းခင်နဲ့ အောင်သူ ရပ်စောင့်နေကြတယ်။ ကိုထွန်းခင်က အရင်ကထက် အများကြီး အိုစာသွားပြီ။ အောင်သူကတော့ လူလားမြောက်တဲ့ လူရည်ချွန်လေး ဖြစ်နေပြီ။ သူတို့ ကျွန်မကို မြင်တော့ ပြေးလာကြတယ်။
“မိချစ်... ပြန်လာပြီပေါ့၊ အိမ်မှာ အကုန်လုံး စောင့်နေကြတယ်”
ကိုထွန်းခင်က ကျွန်မရဲ့ အထုပ်တွေကို ကူသယ်ပေးရင်း ပြောတယ်။ အောင်သူကတော့ သမီးလေးကို ကောက်ချီလိုက်တယ်။
“အမေ... အိမ်ပြန်ကြရအောင်”
ကျွန်မတို့ ချင်းတွင်းမြစ်ကမ်းဘေးက အိမ်လေးကို ပြန်ရောက်လာတယ်။ အိမ်က အရင်လိုပဲ နွေးထွေးနေဆဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အရင်လို မကြွားတော့ဘူး။ လမ်းထဲမှာ တွေ့တဲ့လူတွေကိုလည်း “ကိုထွန်းခင်ကလေ” ဆိုပြီး စကားမစတော့ဘူး။ ကျွန်မ ခေါင်းငုံ့ပြီးပဲ နေတော့တယ်။
တစ်ရက်မှာ ကျွန်မ အရင်က အဝတ်လျှော်ဖော် လျှော်ဖက် မမမြနဲ့ တွေ့တယ်။
“ဟယ်... မိချစ်၊ ပြန်ရောက်လာပြီလား၊ ညည်းယောက်ျား ကိုထွန်းခင်ကတော့ တကယ်တော်တာအေ၊ ညည်း မရှိတဲ့ အချိန်မှာ ကလေးတွေကိုရော၊ အောင်သူ့ကိုရော အကုန်တာဝန်ယူခဲ့တာ၊ ညည်းကိုလည်း တစ်ရက်မှ မမေ့ဘူး၊ အမြဲတမ်း လာလာကြည့်တာ ငါတို့အသိပဲ”
ကျွန်မ ပြုံးလိုက်ရုံပဲ ပြုံးနိုင်ခဲ့တယ်။ ကိုထွန်းခင်ရဲ့ အချစ်က အရင်ကထက် ပိုလေးနက်လာတာကို ကျွန်မ ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ အမာရွတ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေဆဲပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အတ္တကြောင့် အောင်သူ့ဘဝ ပျက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာ၊ ကိုထွန်းခင်ကို သိက္ခာကျစေခဲ့တာတွေကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။
ညဘက်မှာ ချင်းတွင်းမြစ်ဆိပ်ကို သွားပြီး ရေပြင်ကြီးကို ကြည့်နေမိတယ်။ အောင်သူ ကျွန်မ ဘေးနားကို ရောက်လာတယ်။
“အမေ... အတိတ်တွေကို မေ့လိုက်ပါတော့၊ ကျွန်တော်တို့ အခု အဆင်ပြေနေပြီပဲ”
“အောင်သူ... နင် ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်လား”
“ကျွန်တော် ခွင့်လွှတ်တာ ကြာပါပြီ အမေ၊ အမေသာ အဲ့ဒီတုန်းက အဖမ်းမခံခဲ့ရင် ကျွန်တော် အခု ထောင်ထဲမှာ ဖြစ်နေမှာ၊ အမေက ကျွန်တော့်ကို ကယ်ခဲ့တာပဲလေ”
အောင်သူ့ရဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်မ မျက်ရည်ကျမိတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် နာကျင်ခံစားပြီး သူတစ်ပါး ကောင်းစားဖို့ လုပ်ခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီဆုံးဖြတ်ချက်က ကျွန်မဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မှန်ကန်တဲ့ လုပ်ရပ် ဖြစ်မှာပါ။
“လင်က အရမ်းချစ်တဲ့ မိချစ်” ဆိုတဲ့ စကားကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ ထပ်မပြောတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အဲ့ဒီအချစ်ကို တန်ဖိုးထားပြီး ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝကို မိသားစုအတွက်ပဲ ပေးဆပ်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
ဘဝဆိုတာ ကြွားလုံးတွေနဲ့ တည်ဆောက်လို့ ရတာ မဟုတ်ဘူး။ အမှားတွေကို ဝန်ခံရဲတဲ့ သတ္တိနဲ့ နောင်တကို ခွန်အားပြောင်းပြီး ပေးဆပ်ခြင်းတွေနဲ့သာ တည်ဆောက်ရတာပါ။ ချင်းတွင်းမြစ်ရေကတော့ အေးအေးလူလူ စီးဆင်းနေဆဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝသစ်ကလည်း အဲ့ဒီမြစ်ရေလိုပဲ အေးချမ်းစွာနဲ့ အစပြုနေပြီ။
သင်ခန်းစာ - “အချစ်ဆိုတာ ကြွားဝါဖို့အတွက် မဟုတ်ဘဲ၊ အမှားတွေကို ပြုပြင်ဖို့နဲ့ အနစ်နာခံဖို့အတွက်သာ ဖြစ်သည်။”