အမေစိမ်း
အမေစိမ်း
ကျွန်တော်တို့မြို့ကလေးရဲ့ နံနက်ခင်းတွေဟာ ဒေါ်စိမ်းရဲ့ မုန့်ဟင်းခါးအိုးက ထွက်လာတဲ့ အနံ့အသက်တွေနဲ့ နိုးထလေ့ရှိပါတယ်။ လမ်းထိပ်က သစ်သားတဲအိုလေးထဲမှာ စခဲ့တဲ့ အမေစိမ်းရဲ့ မုန့်ဟင်းခါးဟာ အခုဆိုရင် မြို့မှာ နာမည်အကြီးဆုံး အိမ်ဆိုင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ။ "အမေစိမ်း" လို့ လူတိုင်းက ချစ်ခင်လေးစားစွာ ခေါ်ကြတဲ့ ထိုအမျိုးသမီးကြီးဟာ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း ဇော်ဇော့်ရဲ့ အမေရင်းပါ။ ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဇော်ဇော့်အိမ်ကို သွားရင် အမေစိမ်းက မုန့်ဟင်းခါး အမြဲတိုက်တတ်တယ်။ သူ့ရဲ့ မုန့်ဟင်းခါးက တခြားဆိုင်တွေနဲ့ မတူဘူး။ ငပိအနံ့ထက် ငါးရွှေ၊ ငါးခူတို့ရဲ့ ချိုမြိန်တဲ့အရသာက လျှာပေါ်မှာ စွဲကျန်နေတတ်ပြီး အပေါ်ကဖြူးတဲ့ အကြော်လေးတွေကလည်း နောက်တစ်ပွဲ ထပ်တောင်းချင်စရာကောင်းအောင် ကြွပ်ရွနေတာမျိုး။
ဇော်ဇော်က ကျွန်တော့်ထက် စာတော်တယ်။ သူက ဆရာဝန်ဖြစ်ဖို့ ရည်မှန်းချက်ကြီးခဲ့သူပါ။ အမေစိမ်းကလည်း သူ့သားကို ဆရာဝန်ဖြစ်စေချင်လွန်းလို့ မိုးမလင်းခင်ကတည်းက မုန့်ဟင်းခါးအိုးကြီးကို မီးမွှေးပြီး တစ်နေကုန် ညောင်းညာခံကာ ရောင်းချခဲ့တာ။ "ငါ့သား ဆရာဝန်ကြီးဖြစ်ရင် အမေ အေးအေးဆေးဆေး နားတော့မယ်" လို့ အမေစိမ်း ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိတာကို ကျွန်တော် မှတ်မိနေတယ်။ ဇော်ဇော့်ကို ကျောင်းသွားဖို့ ဝင်ခေါ်တိုင်း အမေစိမ်းက ချွေးသံတရွှဲရွှဲနဲ့ မုန့်ဟင်းခါးပွဲတွေ ပြင်နေတတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို မြင်ရင် "ဟေ့... မောင်တင့်၊ ဇော်ဇော့်ကို စောင့်ရင်း တစ်ပွဲစားသွားဦး" လို့ အပြုံးမပျက် ပြောတတ်ပါတယ်။
ဇော်ဇော်ကတော့ အမေ့အလုပ်ကို သိပ်ပြီး တန်ဖိုးထားပုံမရဘူး။ "ငါကတော့ မုန့်ဟင်းခါး ဘယ်တော့မှ မရောင်းစားဘူး၊ ဒီအနံ့တွေကို မုန်းတယ်" လို့ သူက ကျွန်တော့်ကို ခိုးပြောလေ့ရှိတယ်။ အမေစိမ်းကတော့ သူ့သားကို ပညာတတ်ကြီးဖြစ်အောင် တွန်းပို့ပေးနိုင်ခဲ့လို့ ဂုဏ်ယူနေရှာတာ။ အမေစိမ်းရဲ့ မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်ကရတဲ့ ဝင်ငွေတွေနဲ့ပဲ ဇော်ဇော် ဆရာဝန်ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ တိုက်အိမ်ကြီး ဆောက်နိုင်ခဲ့တယ်၊ ဇော်ဇော့်အတွက် ဆေးခန်းလေး တစ်ခုတောင် အိမ်ဘေးမှာ တွဲလျက် ဆောက်ပေးနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကျောင်းဆရာလေး တစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ပဲ အမေစိမ်းရဲ့ ဆိုင်မှာ မုန့်ဟင်းခါး ပုံမှန်ဝင်စားဖြစ်ရင်း သူတို့သားအမိရဲ့ တိုးတက်မှုကို ဝမ်းသာအားရ ကြည့်နေခဲ့သူပါ။
"ကိုတင့်ရေ... ငါ မိန်းမယူတော့မယ်"
ဇော်ဇော်က ကျွန်တော့်ကို သတင်းကောင်းလာပေးတဲ့နေ့က သူ့မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ဝေစည်နေပါတယ်။ သူလက်ထပ်မယ့်သူက တစ်ရပ်ကွက်တည်းသား ခင်ဆွေတင့်တဲ့။ ခင်ဆွေတင့်ဆိုတာက ကျွန်တော်တို့ မြို့ကလေးမှာ အလှအပနဲ့ နာမည်ကြီးသလို၊ ခပ်လည်လည် ခပ်သွက်သွက် ရှိလှသူပါ။ သူ့မှာ ရည်းစားဟောင်းတွေ များတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းက တစ်မြို့လုံး ပျံ့နေတာကြောင့် ကျွန်တော် နည်းနည်းတော့ စိုးရိမ်မိတယ်။ အထူးသဖြင့် အလုပ်ကိုပဲ ဖိလုပ်ပြီး ရိုးရိုးသားသား နေတတ်တဲ့ အမေစိမ်းနဲ့ ဒီလို သွက်လက်လွန်းတဲ့ ချွေးမမျိုး တည့်ပါ့မလားဆိုတာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မေးခွန်းထုတ်မိခဲ့တယ်။
"အမေက သဘောတူရဲ့လား ဇော်ဇော်" လို့ ကျွန်တော် မေးမိတော့ သူက "အမေကတော့ ငါချစ်ရင် ပြီးတာပါပဲတဲ့။ ခင်ဆွေတင့်ကလည်း အမေ့ကို ပြုစုပါ့မယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်" လို့ ဖြေပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ပြဿနာတွေက စလာပါတော့တယ်။ ခင်ဆွေတင့်က အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်တာမဟုတ်ဘဲ ဆိုင်ကို ဦးစီးချင်လာတယ်။ အမေစိမ်းကတော့ အသက်ကြီးပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လက်ရာမပျက်အောင် မုန့်ဟင်းခါးအိုးကို ဘယ်သူ့မှ မအပ်ရဲဘူး။ အမေစိမ်းမှာ မုန့်ဟင်းခါးချက်တဲ့အခါ ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်ချက်လေးတွေ ရှိတယ်လေ။ ဒါကို ခင်ဆွေတင့်က "အမေက အာဏာပြနေတယ်၊ ကျွန်မကို ဘာမှ လုပ်ပိုင်ခွင့် မပေးဘူး" ဆိုပြီး ဇော်ဇော့်ကို ကုန်းချောစကားတွေ ပြောလာပါတယ်။
ဇော်ဇော်ကလည်း မိန်းမအသစ်စက်စက်ကလေးအပေါ် အချစ်ကြီးနေသူဆိုတော့ အမေ့ကို ပြန်ပြီး စကားနာထိုးလာတယ်။ "အမေ... အမေလည်း အသက်ကြီးပါပြီ၊ နားပါတော့။ ခင်ဆွေတင့်ကိုပဲ ဆိုင်လွှဲပေးလိုက်ပါ" လို့ သူက ပြောလာတဲ့အခါ အမေစိမ်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားတာကို ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရတယ်။ အမေစိမ်းက "အမေ နားလိုက်ရင် အမေ့ဖောက်သည်တွေ ဘယ်မှာ သွားစားမလဲကွယ်။ မုန့်ဟင်းခါးက ချက်တတ်ရုံနဲ့ မရဘူး၊ စေတနာပါမှ စားလို့ကောင်းတာ" လို့ ပြန်ပြောရှာပေမဲ့ ဇော်ဇော်ကတော့ အမေ့ရဲ့ စေတနာကို နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။
အခြေအနေတွေက တဖြည်းဖြည်း ပိုဆိုးလာပါတယ်။ ခင်ဆွေတင့်က အိမ်မှာ အလုပ်မလုပ်ဘဲ အပြင်သွားဖို့၊ အလှပြင်ဖို့နဲ့ ပိုက်ဆံသုံးဖို့ပဲ စိတ်ဝင်စားတယ်။ အမေစိမ်းကတော့ မိုးလင်းကတည်းက ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ရရှာတယ်။ အမေစိမ်းရဲ့ ပင်ပန်းမှုကို ချွေးမဖြစ်သူက အသိအမှတ်မပြုတဲ့အပြင် "အမေက ညစ်ပတ်တယ်၊ မုန့်ဟင်းခါးနံ့တွေ နံတယ်" လို့တောင် ဇော်ဇော့်ရှေ့မှာ ပြောလာတယ်။ ဇော်ဇော်ကလည်း သူ့မိန်းမရှေ့မှာ အမေ့ကို ကာကွယ်ပေးမယ့်အစား "အမေရာ... အမေ့အဝတ်အစားတွေက တကယ်ပဲ မုန့်ဟင်းခါးနံ့တွေ စွဲနေတာပဲ၊ ကျွန်တော့်ဆေးခန်းကို လာရင် လူနာတွေက အထင်သေးဦးမယ်" လို့ ပြောထွက်ခဲ့တယ်။
အဲဒီစကားက အမေစိမ်းရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ဒီမုန့်ဟင်းခါးနံ့တွေကြားမှာပဲ သူ ဇော်ဇော့်ကို လူဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော် ဆိုင်ကိုသွားတဲ့ တစ်ရက်မှာ အမေစိမ်းကို မီးဖိုခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ငိုနေတာ တွေ့ခဲ့ရတယ်။ "မောင်တင့်ရယ်... အဒေါ်က သားအတွက် အားလုံး ပေးဆပ်ခဲ့တာပါ။ အခုတော့ အဒေါ်ဟာ သူတို့အတွက် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပြီထင်တယ်" လို့ ရှိုက်ကြီးတငင် ပြောရှာတယ်။
ခင်ဆွေတင့်က ဇော်ဇော့်ကို ရာဇသံပေးလာတယ်။ "ရှင် အမေ့ကို ဆိုင်ထဲက ဖယ်မပေးရင် ကျွန်မ ဒီအိမ်က ဆင်းသွားမယ်" တဲ့။ ဇော်ဇော်ဟာ သူ့အမေနဲ့ သူ့မိန်းမကြားမှာ ဗျာများနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူရွေးချယ်လိုက်တာက သူ့မိန်းမကိုပါ။ တစ်ညမှာ သူတို့ သားအမိ အကြီးအကျယ် စကားများကြတယ်။ ဇော်ဇော်က အမေ့ကို "အမေ ဒီလောက် အနားမယူချင်ရင်လည်း အမေ့ဆိုင်ကို အမေယူပြီး တခြားမှာ သွားဖွင့်တော့။ ကျွန်တော့်အိမ်မှာတော့ ဒီလို မုန့်ဟင်းခါးနံ့တွေ မနံချင်တော့ဘူး" လို့ အော်ဟစ်လိုက်တာကို ကျွန်တော် လမ်းပေါ်ကတောင် ကြားနေရတယ်။
အမေစိမ်း တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ အဲဒီညက အမေစိမ်း တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ သူ့ရဲ့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ အထုပ်လေးကို ပြင်နေခဲ့တာကို ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြဘူး။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ အမေစိမ်း အိမ်မှာ မရှိတော့ဘူး။ သူ ဘယ်ကို ထွက်သွားမှန်း ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ သူထားခဲ့တာကတော့ အိမ်ရှေ့က ဆိုင်ကြီးရဲ့ သော့နဲ့ မုန့်ဟင်းခါးချက်နည်း အသေးစိတ် ရေးထားတဲ့ စာအုပ်လေးတစ်အုပ်ပါပဲ။ ဇော်ဇော်ကတော့ အစပိုင်းမှာ အမေ စိတ်ဆိုးပြီး ခဏသွားနေတာပဲလို့ ထင်နေခဲ့တယ်။ ခင်ဆွေတင့်ကတော့ ပျော်နေတာပေါ့။ သူက ဆိုင်ကို စိတ်ကြိုက် ပြင်ဆင်ပြီး "ခင်ဆွေတင့် မုန့်ဟင်းခါး" ဆိုပြီး နာမည်ပြောင်းလိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက အဲဒီမှာတင် စတာပဲ။ ခင်ဆွေတင့်က အမေစိမ်းရဲ့ ချက်နည်းအတိုင်း ချက်ပေမဲ့ အရသာက အမေစိမ်း လက်ရာကို မမီဘူး။ အမေစိမ်းက ငါးကို အချိန်ပေးပြီး ဆီသတ်တာ၊ ဟင်းရည်ကို အချိုးကျကျ ကျိုတာတွေကို ခင်ဆွေတင့်က အလွယ်နည်းနဲ့ပဲ လုပ်တယ်။ ကြာလာတော့ ဖောက်သည်တွေက "အမေစိမ်း လက်ရာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ စားလို့ မကောင်းတော့ဘူး" ဆိုပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆိုင်ကို မလာတော့ဘူး။ ဆိုင်က ဝင်ငွေတွေ လျော့လာသလို၊ ဇော်ဇော့်ရဲ့ ဆေးခန်းကလည်း အမေစိမ်းရဲ့ နာမည်ကြောင့် လူစည်ခဲ့တာဆိုတော့ အခုတော့ လူနာတွေပါ ကျဲသွားတယ်။
ဇော်ဇော်နဲ့ ခင်ဆွေတင့်တို့ကြားမှာလည်း ငွေကြေးပြဿနာကြောင့် ခဏခဏ ရန်ဖြစ်လာကြတယ်။ ခင်ဆွေတင့်က အမေစိမ်း မရှိတော့တဲ့နောက်မှာ သူ့ရဲ့ ဗီဇအမှန်တွေ ထွက်လာပြီး တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်နေတာကို ဇော်ဇော် သိလိုက်ရတယ်။ ဇော်ဇော့်ဘဝဟာ တဖြည်းဖြည်း ပြိုလဲလာတယ်။ မိန်းမက ဖောက်ပြန်၊ စီးပွားရေးက ပျက်၊ အိမ်မှာလည်း အမေစိမ်း မရှိတော့တဲ့အတွက် အထီးကျန်မှုတွေက ကြီးစိုးလာတယ်။
ကျွန်တော် ဇော်ဇော့်ကို သွားကြည့်တဲ့အခါ သူဟာ အရက်ပုလင်းနဲ့ လူပုံတောင် မပေါက်တော့ဘူး။ "ကိုတင့်ရယ်... ငါ မှားသွားပြီ။ အမေဟာ ငါ့ဘဝရဲ့ အားလုံးပဲဆိုတာ ငါ အခုမှ သိတော့တယ်။ အမေ့ကို ငါ ပြန်ရှာချင်တယ်" လို့ သူက ငိုယိုပြီး ပြောရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေစိမ်းက ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ မြို့အနှံ့ ရှာခဲ့ပေမဲ့ အမေစိမ်းရဲ့ သတင်းအစအနတောင် မရခဲ့ဘူး။ အမေစိမ်းဟာ သူ့သားရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး သာယာဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ တစ်ဘဝလုံး တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဆိုင်ကြီးကိုရော၊ သားကိုရော စွန့်လွှတ်ပြီး ကိုယ်တိုင် နာကျင်ခံစားကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့တာပါ။
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က ကျွန်တော် ခရီးတစ်ခုသွားရင်း မြို့နဲ့ အလှမ်းဝေးတဲ့ ရွာငယ်လေးတစ်ရွာက ဘုရားပွဲတစ်ခုကို ရောက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ လူတွေ တိုးဝှေ့နေတဲ့ မုန့်ဟင်းခါး ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဆိုင်လေးက သေးသေးလေးပါ၊ လမ်းဘေးမှာ တဲလေးထိုးပြီး ရောင်းနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ထွက်လာတဲ့ အနံ့က ကျွန်တော့်ကို ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားစေတယ်။ ရင်းနှီးလွန်းတဲ့ အနံ့...။
ကျွန်တော် ဆိုင်ထဲကို ဝင်သွားတဲ့အခါ မီးဖိုဘေးမှာ ကုန်းကုန်းကုန်းကုန်းနဲ့ မုန့်ဟင်းခါး ခတ်ပေးနေတဲ့ အမျိုးသမီးကြီးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အမေစိမ်းပါ...။ ဒါပေမဲ့ အမေစိမ်းက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြီး အိုမင်းသွားပြီ။ ဆံပင်တွေက ဖြူဖွေးနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း အရေးအကြောင်းတွေနဲ့။ ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ အမေစိမ်းက အံ့သြသွားပြီး မျက်ရည်တွေ ဝေ့လာရှာတယ်။
"အဒေါ်... ဘာလို့ ဒီမှာ လာနေနေတာလဲ" လို့ ကျွန်တော် မေးတော့ သူက ပြုံးပြီး "ငါ့သားလေး စိတ်ချမ်းသာဖို့ပါ မောင်တင့်ရယ်။ ငါ အဲဒီမှာ ဆက်နေရင် ငါ့ချွေးမနဲ့ ငါ့သား ရန်ဖြစ်နေကြဦးမယ်။ အခုဆို သူတို့ သာယာနေလောက်ပါပြီ" တဲ့။ အမေစိမ်းက ဇော်ဇော်တို့ အခြေအနေကို ဘာမှ မသိရှာဘူး။ သူ့သားလေး သာယာမယ်အထင်နဲ့ သူကတော့ ဒီရွာလေးမှာ တစ်ယောက်တည်း ပင်ပင်ပန်းပန်း မုန့်ဟင်းခါး ပြန်ရောင်းနေတာ။
ကျွန်တော် ဇော်ဇော့်အကြောင်းကို မှန်ရာအတိုင်း ပြောပြလိုက်တဲ့အခါ အမေစိမ်းရဲ့ လက်ထဲက ယောက်မလေး လွတ်ကျသွားတယ်။ သူ ချက်ချင်းပဲ မြို့ကို ပြန်လိုက်လာခဲ့တယ်။ ဇော်ဇော် သူ့အမေကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ အမေ့ခြေသလုံးကို ဖက်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်လို ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပါတော့တယ်။ "အမေ... သား မှားခဲ့ပါတယ်။ သားကို ခွင့်လွှတ်ပါ" တဲ့။
ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးက အရင်လို ပြန်မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ခင်ဆွေတင့်ကတော့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ယူပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီ။ အိမ်ကြီးကလည်း အကြွေးတွေကြောင့် သိမ်းခံရတော့မယ်။ အမေစိမ်းကတော့ သူ့သားကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားပြီး "မငိုပါနဲ့ သားရယ်... အမေ ရှိပါသေးတယ်။ ငါ့သား ဆရာဝန်ကြီး မဖြစ်လည်း နေပါစေ၊ အမေနဲ့အတူ မုန့်ဟင်းခါး ပြန်ရောင်းကြတာပေါ့" လို့ နှစ်သိမ့်ရှာတယ်။
အခုဆိုရင် အမေစိမ်းနဲ့ ဇော်ဇော်တို့ဟာ လမ်းထိပ်က တဲလေးမှာပဲ မုန့်ဟင်းခါး ပြန်ရောင်းနေကြပါတယ်။ ဇော်ဇော်ကတော့ အရင်က သူ မုန်းခဲ့တဲ့ မုန့်ဟင်းခါးအိုးကြီးကို ကိုယ်တိုင် မွှေနေရပြီ။ အမေစိမ်းကတော့ ပြုံးပြုံးလေးပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာနဲ့ ကြေကွဲစရာ အမှတ်တရတွေကတော့ အရိပ်လို ကပ်ပါနေဆဲပါ။ အမေစိမ်းရဲ့ လက်ရာက အရင်လို ပြန်ကောင်းလာပေမဲ့ ဇော်ဇော့်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာတော့ နောင်တတွေက ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။
သင်ခန်းစာ - အောင်မြင်မှုရဲ့ လှေကားထစ်တွေဟာ မိဘတွေရဲ့ ချွေးနဲ့ သွေးတွေဖြစ်ကြောင်း မေ့လျော့နေသရွေ့၊ ထိုအောင်မြင်မှုဟာ သဲထဲမှာ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်လိုပဲ မခိုင်မြဲနိုင်ပါဘူး။