လောင်းကစားသမားရဲ့ အဖြစ်ဆိုး
လောင်းကစားသမားရဲ့ အဖြစ်ဆိုး
အပြင်ဘက်မှာ မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ ပြတင်းပေါက်မှန်ပေါ်မှာ တွယ်ကပ်နေတဲ့ မိုးရေစက်ကလေးတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ခံစားနေရတယ်။
ကျွန်တော်နဲ့ သီရိ လက်ထပ်ခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစက သိပ်ကို ရိုးရှင်းပြီး လှပခဲ့တာပါ။ သီရိက အစိုးရမူလတန်းပြဆရာမလေး၊ ကျွန်တော်ကတော့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ စာရင်းကိုင်။ ကျွန်တော်တို့မှာ ကြီးကျယ်တဲ့ ချမ်းသာမှုတွေမရှိပေမဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နားလည်မှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်ကလေးတစ်လုံး ရှိခဲ့တယ်။ သီရိက ကျွန်တော့်ကို သိပ်ယုံကြည်တာ။ "ကိုကိုက သီရိအတွက်တော့ အားကိုးအထိုက်ဆုံး လူသားပဲ" လို့ သူမ ပြောတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဂုဏ်ယူစိတ်တွေ ပြည့်လျှံခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဂုဏ်ယူစိတ်တွေဟာ လောင်းကစားဆိုတဲ့ ငရဲတွင်းထဲကို ကျွန်တော် ခြေတစ်လှမ်း ကျွံဝင်သွားတဲ့နေ့ကစပြီး တဖြည်းဖြည်း အရောင်မှိန်လာခဲ့တယ်။
ပထမတော့ အပျော်သဘောပါပဲ။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ ဘောလုံးပွဲလေး ကြည့်ရင်း နည်းနည်းပါးပါး လောင်းရင်းကနေ နိုင်တဲ့အခါ ရတဲ့ ငွေပမာဏက ကျွန်တော့်ကို မူးယစ်စေခဲ့တယ်။ ချွေးနည်းစာနဲ့ ရှာရတဲ့ လစာထက် တစ်ညတည်းနဲ့ ရတဲ့ အဲဒီငွေတွေက ပိုလွယ်ကူသလို ထင်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ ဖုန်းထဲက အွန်လိုင်းလောင်းကစားဂိမ်းတွေ၊ နှစ်လုံး၊ သုံးလုံး ဂဏန်းတွေကြားမှာ ကျွန်တော် နစ်မွန်းသွားတော့တာပဲ။ ဒီညလည်း ကျွန်တော် ထပ်ရှုံးပြန်ပြီ။ ကျွန်တော်တို့ လကုန်ရင် ပေးရမယ့် အိမ်လခနဲ့ သီရိ စုထားတဲ့ ရွှေဆွဲကြိုးလေးကို ပေါင်ထားတဲ့ ငွေတွေ အားလုံး ဖုန်းမျက်နှာပြင်ထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်ယင်နေတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲမှာလည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်သီးနဲ့ ထိုးကြိတ်ထားသလို အောင့်တက်နေတယ်။ သီရိသာ သိသွားရင် ဘယ်လောက်တောင် ရင်ကျိုးသွားမလဲဆိုတာ တွေးမိတိုင်း ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်စိတ်တောင် ပေါက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ လောင်းကစားသမားရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း "နောက်တစ်ကြိမ်တော့ ပြန်ရမှာပါ" ဆိုတဲ့ အလိမ်အညာ အိမ်မက်နောက်ကိုပဲ ကျွန်တော် ထပ်လိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေမိပြန်တယ်။
ရက်သတ္တပတ်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော့်ရဲ့ လိမ်ညာမှုတွေကလည်း ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာခဲ့တယ်။ သီရိကတော့ ကျွန်တော့်ကို အရင်လိုပဲ ပြုစုယုယတုန်း။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ သံသယအရိပ်အယောင်တချို့ကို ကျွန်တော် မြင်နေရပြီ။ အိမ်ကို အကြွေးရှင်တွေ ဖုန်းဆက်လာတာ၊ လူစိမ်းတွေ လာမေးတာတွေကို ကျွန်တော်က "အလုပ်ကိစ္စပါ" ဆိုပြီး ဇွတ်မှိတ်ငြင်းခဲ့တယ်။ တစ်ခါတစ်လေ သီရိက ကျွန်တော့်ဖုန်းကို ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ဟစ်မိခဲ့တယ်။ အဲဒီအခါမျိုးမှာ သူမ မျက်ဝန်းထဲက မျက်ရည်တွေကို မြင်ရတာ ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။
"ကိုကို... သီရိတို့မှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဟင်။ ကိုကို့ကိုကြည့်ရတာ အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ အိမ်မှာလည်း ပိုက်ဆံတွေက ဘယ်ရောက်ကုန်မှန်း မသိဘူး။ သီရိ စုထားတဲ့ ငွေလေးတွေလည်း မရှိတော့ဘူး" လို့ သူမက တစ်နေ့မှာ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ မေးလာတယ်။
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ငြိမ်သက်ခြင်းကပဲ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ကြီးစိုးနေခဲ့တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်တော် အိမ်ပြန်မလာဘဲ လမ်းဘေးက ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ အရက်ထိုင်သောက်နေမိတယ်။ ဖုန်းထဲကို သီရိဆီက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပေါင်း များစွာ ဝင်လာပေမဲ့ ကျွန်တော် မကိုင်ရဲခဲ့ဘူး။ "" ဖြစ်နေပေမဲ့ ပြန်စာမပို့နိုင်တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားငယ်မှုတွေကို သူမ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြွေးတွေက သိန်းရာနဲ့ချီနေပြီ။ အလုပ်က ငွေတွေကိုလည်း ကျွန်တော် ခိုးသုံးထားမိပြီ။ အားလုံးက လမ်းဆုံးနေပြီဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေတယ်။
ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ "တစ်ပွဲပဲ... တစ်ပွဲပဲ နိုင်ရင် အားလုံးကို အရင်းအတိုင်း ပြန်ထားပေးပြီး လောင်းကစားကို အပြီးတိုင် စွန့်လွှတ်မယ်" လို့ ကြုံးဝါးနေမိတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံတရားက ကျွန်တော့်ဘက်မှာ မရှိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ခဲ့တဲ့ ဂဏန်းတွေက တစ်ကွက်မှ ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား ကျွန်တော့်ဆီကို ရောက်လာတာကတော့ အကြွေးရှင်တွေရဲ့ ခြိမ်းခြောက်စာတွေပဲ။ သူတို့က ကျွန်တော့်အိမ်အထိ လာမယ်၊ သီရိကို ဒုက္ခပေးမယ်လို့ ပြောလာကြတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိုက်မဲမှုကြောင့် သီရိရဲ့ ဘဝလေးပါ မီးဟုန်းဟုန်းတောက်နေတဲ့ ငရဲထဲကို ပါသွားတော့မယ့်အရေးကို တွေးပြီး ကျွန်တော် အရူးတစ်ယောက်လို လမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်သွားနေမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲကို ဆိုးဝါးတဲ့ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့တယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အိမ်ရှေ့မှာ သီရိက စောင့်နေရှာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ငိုထားလို့ ဖောင်းအစ်နေပြီ။ ကျွန်တော့်ကို မြင်မြင်ချင်းပဲ သူမက ပြေးဖက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတော့တာပဲ။ "ကိုကို... ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ။ သီရိ ကြောက်လိုက်ရတာ။ လူတွေ လာရှာနေကြတယ်။ ကိုကို့မှာ အကြွေးတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်ဆိုတာ တကယ်လားဟင်" လို့ သူမက မေးလာတယ်။
ကျွန်တော် သူမကို တွန်းဖယ်လိုက်မိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်နှလုံးသားက ကွဲအက်သွားသလို ခံစားရပေမဲ့ ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုတော့ ခက်ထန်အောင် ထားခဲ့တယ်။ "အေး... ဟုတ်တယ် သီရိ။ ငါ လောင်းကစားလုပ်တယ်၊ ရှုံးတယ်။ အားလုံး ကုန်ပြီ။ နင့်ကိုလည်း ငါ မကျွေးနိုင်တော့ဘူး။ နင့်ဆီက ရွှေတွေ၊ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးလည်း ငါ ဖြုန်းလိုက်ပြီ" လို့ ကျွန်တော် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း အော်ပြောလိုက်တယ်။
သီရိက ကြောင်ကြည့်နေတယ်။ သူမ မယုံနိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ "ကိုကို... နောက်နေတာမလား။ သီရိတို့ အတူတူ ဖြေရှင်းကြမယ်လေ။ ရသလောက်လေးနဲ့ စုပြီး ပြန်ဆပ်ကြမယ်လေ" လို့ သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲပြီး တောင်းပန်ရှာတယ်။
ဒါပေမဲ့ အကြွေးရှင်တွေက သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ သူတို့က လူသတ်ဖို့တောင် ဝန်မလေးတဲ့ လူမိုက်တွေ။ ကျွန်တော် သီရိကို ဒီဘဝထဲမှာ ဆွဲမထားနိုင်တော့ဘူး။ သူမက ဖြူစင်လွန်းတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ပုပ်ပွနေတဲ့ အကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီ။ အဲဒီညက ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ အငြင်းပွားမှုတွေ၊ မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။ သီရိက ကျွန်တော့်ကို မထားခဲ့ဘူးလို့ ဇွတ်ငြင်းနေပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို မုန်းသွားအောင် နည်းမျိုးစုံနဲ့ လုပ်ခဲ့တယ်။ သူမ အမြတ်နိုးဆုံး စာအုပ်တွေကို ဆုတ်ဖြဲပစ်တယ်၊ သူမကို ရိုက်နှက်ဖို့အထိ ဟန်ပြင်ခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ကြည့်ပြီး "ကိုကို... ကိုကို မဟုတ်တော့ဘူးပဲ" လို့ ပြောပြီး
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ကျွန်တော် အစီအစဉ်တစ်ခု ဆွဲခဲ့တယ်။ ဒါက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံး ကစားပွဲပဲ။ ကျွန်တော် အကြွေးယူထားတဲ့ လူမိုက်ဂိုဏ်းက ခေါင်းဆောင်ဆီကို သွားခဲ့တယ်။ "ကျွန်တော့်မှာ ဆပ်စရာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ လုပ်ချင်နေတဲ့ ဟိုဘက်အဖွဲ့က ကိစ္စအတွက် ကျွန်တော် အဖမ်းခံပေးမယ်။ ကျွန်တော့်ကို ရဲလက်အပ်လိုက်။ ခင်ဗျားတို့ လူတွေ လွတ်အောင် ကျွန်တော် အပြစ်အားလုံးကို ယူမယ်။ အဲဒီအတွက် အလဲအလှယ်အနေနဲ့ ကျွန်တော့်မိန်းမကို ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမပေးပါနဲ့လို့ ကတိပေးပါ" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
သူတို့က သဘောကျသွားပုံရတယ်။ "မင်းက တော်တော် သစ္စာရှိတဲ့ လောင်းကစားသမားပဲ" လို့ သူတို့က လှောင်ရယ်ရင်း ပြောကြတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒီလူသတ်မှု၊ လုယက်မှုတွေမှာ ပါဝင်ပတ်သက်သူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး အစီအစဉ်တွေ ဆွဲခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သီရိ သိသွားလို့ မဖြစ်ဘူး။ သူမ သိရင် ကျွန်တော့်ကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားဦးမှာပဲ။ အဲဒီတော့ ကျွန်တော် သူမကို အဆိုးဆုံး နာကျင်မှုတစ်ခု ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် သီရိကို ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။ "သီရိ... ငါ နင့်ကို တကယ်မချစ်ခဲ့ဘူး။ နင့်ဆီက ပိုက်ဆံရဖို့ပဲ ငါ ပေါင်းခဲ့တာ။ အခု ငါ့မှာ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိနေပြီ။ သူမဆီမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ငါ သူမနဲ့ အဝေးကို ပြေးတော့မယ်။ နင့်ကို ငါ စိတ်ကုန်လှပြီ။ အကြွေးရှင်တွေ လာရင်လည်း နင်နဲ့ပဲ ဆိုင်တယ်၊ ငါနဲ့ မဆိုင်တော့ဘူး" လို့ ဖုန်းထဲကနေ ရက်ရက်စက်စက် ပြောလိုက်တယ်။
သီရိရဲ့ ရှိုက်သံကို ဖုန်းထဲကနေ ကြားနေရတယ်။ "ကိုကို... တကယ်ပဲလား။ ကိုကို သီရိကို ဒီလိုပဲ ထားခဲ့တော့မှာလား" လို့ သူမက မေးရှာတယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းကို ချပစ်လိုက်တယ်။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားသလို ခံစားရတယ်။ အဲဒီနောက် ကျွန်တော် ရဲစခန်းကို သွားပြီး ကျွန်တော် မလုပ်ခဲ့တဲ့ အမှုတွေအတွက် ဝန်ခံလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် ထောင်ထဲရောက်သွားရင် အကြွေးရှင်တွေက သီရိကို လိုက်ရှာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြွေးတွေကိုလည်း ထိုဂိုဏ်းက ပယ်ဖျက်ပေးဖို့ သဘောတူထားခဲ့ပြီ။
ရဲကားပေါ်ကို တက်ခါနီးမှာ ကျွန်တော် သီရိကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် မြင်လိုက်ရတယ်။ သူမက ဝေးဝေးကနေ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေတာ။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ နာကျင်မှု၊ မုန်းတီးမှုနဲ့ စက်ဆုပ်မှုတွေ ပြည့်နေတာကို ကျွန်တော် မြင်ရတယ်။ ဒါ ကျွန်တော် လိုချင်တဲ့ အရာပဲ။ သူမ ကျွန်တော့်ကို မုန်းမှ သူမရဲ့ ဘဝသစ်ကို စိတ်အေးလက်အေး စတင်နိုင်မှာ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်ပြီး ခပ်ယောင်ယောင် ပြုံးပြလိုက်တယ်။ အဲဒီအပြုံးက သူမအတွက်တော့ "အောင်နိုင်သူရဲ့ လှောင်ပြုံး" ဖြစ်နေပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ "နှုတ်ဆက်ခြင်းရဲ့ ငိုသံ" သာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။
ထောင်ထဲမှာ ငါးနှစ်ကြာခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နေ့ရက်တွေက အမှောင်ထုထဲမှာပဲ ကုန်ဆုံးခဲ့ရတယ်။ တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော့်ဆီကို သတင်းတစ်ခု ရောက်လာတယ်။ သီရိ နောက်အိမ်ထောင်ပြုသွားပြီတဲ့။ သူမရဲ့ အမျိုးသားက လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူမကို သိပ်ချစ်တာတဲ့။ အခုဆိုရင် သူမမှာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက်တောင် ရနေပြီလို့ ကြားရတယ်။ အဲဒီသတင်းကို ကြားတဲ့နေ့က ကျွန်တော် ထောင်ခန်းရဲ့ ထောင့်လေးမှာ ထိုင်ပြီး တစ်ညလုံး ငိုခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော် ရှုံးနိမ့်ခဲ့တဲ့ လောင်းကစားပွဲတွေကြားမှာ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အောင်နိုင်မှုပဲ။ သူမကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာ။
ကျွန်တော့်မှာတော့ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ မိဘတွေကလည်း ကျွန်တော့်ကို စွန့်ပစ်သွားကြပြီ။ သူငယ်ချင်းတွေလည်း မရှိတော့ဘူး။ လောင်းကစားဆိုတဲ့ အရာက ကျွန်တော့်ဆီကနေ အားလုံးကို လုယူသွားခဲ့တာ။ ငွေကြေးတင်မကဘူး၊ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ချစ်သူ၊ မိသားစုနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်ပါ အကုန်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် ထောင်က လွတ်လာတဲ့နေ့မှာ သီရိတို့ အိမ်နားကို တစ်ခေါက် သွားကြည့်မိတယ်။
ဝေးဝေးကနေပဲ ကြည့်နေခဲ့တာပါ။ သီရိက ခြံထဲမှာ သမီးလေးကို ချော့နေတာ။ သူမရဲ့ မျက်နှာက အရင်ကထက် ပိုပြီး လှပနေတယ်၊ ပိုပြီး ရင့်ကျက်နေတယ်။ သူမရဲ့ ဘေးနားမှာ ရှိနေတဲ့ အမျိုးသားက သူမရဲ့ ပခုံးလေးကို ဖက်ထားတာကို မြင်တော့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းစိတ်နဲ့ ဝမ်းသာစိတ်တို့ ရောပြွမ်းနေခဲ့တယ်။ သူတို့ သုံးယောက်သား ရယ်မောနေကြတာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခြေလှမ်းတွေကို လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူတို့ရဲ့ ကမ္ဘာထဲမှာ မရှိသင့်တော့တဲ့ လူစိမ်းတစ်ယောက်သာ ဖြစ်တယ်။
ကျွန်တော် လမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်ရင်း ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ မိုးတိမ်တွေက အုံ့မှိုင်းနေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော့်ဘဝကတော့ လောင်းကစားသမားတစ်ယောက်ရဲ့ နိဂုံးအတိုင်း အထီးကျန်ခြင်းနဲ့ နောင်တတွေကြားမှာပဲ လမ်းဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ အရာတွေက သီရိအတွက် အလင်းရောင် ဖြစ်ခဲ့ရင်ပဲ ကျွန်တော် ကျေနပ်ရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတစ်လေတော့လည်း တွေးမိသား။ အစကတည်းကသာ ကျွန်တော် လောင်းကစားဆိုတဲ့ အဆိပ်ပင်ကို မစိုက်ပျိုးခဲ့ရင်... အခုချိန်မှာ အဲဒီခြံထဲမှာ သီရိရဲ့ ဘေးနားမှာ ရှိနေမယ့်သူက ကျွန်တော် ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်လားလို့။ ဒါပေမဲ့ "ဖြစ်ခဲ့ရင်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက လောင်းကစားသမားတွေအတွက် အနက်ရှိုင်းဆုံး ငရဲခန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ - လောင်းကစားသည် ငွေကြေးကိုသာမက လူတစ်ယောက်၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အဖိုးတန်ဆုံးသော လူသားချင်းဆက်နွယ်မှုများကိုပါ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်တတ်သည်။ မိမိကိုယ်တိုင် ပျက်စီးခြင်းထက် မိမိချစ်ရသူများကို နာကျင်စေရခြင်းကသာလျှင် အဆိုးဝါးဆုံးသော အပြစ်ဒဏ်ဖြစ်သည်။