ဆန်ရေတစ်ပေါက်
ဆန်ရေတစ်ပေါက်
အခန်း ()
မီးဖိုချောင်ထဲက မီးခိုးနံ့တွေနဲ့ ဟင်းအိုးဆူသံတွေကြားမှာ ကျုပ်ရဲ့ တစ်နေ့တာက အမြဲတမ်း စတင်လေ့ရှိတယ်။ အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော် ခုနှစ်ဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်တဲ့ ကျုပ်ရဲ့ ကျောကုန်းလေးက အရင်ကထက် ပိုပြီး ကိုင်းညွတ်လာသလိုပဲ။ ကျုပ်ဘဝမှာ အချစ်ရဆုံးသူကို ပြပါဆိုရင် ကျုပ်မြေးမလေး ‘စန္ဒာ’ ကိုပဲ ပြရမယ်။ ဒါဟာ လိမ်ညာနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်က သွားလေသူ ခင်ပွန်းသည်ကိုလည်း ဒီလောက်ထိ မချစ်ခဲ့ဘူး။ တစ်ဦးတည်းသောသား ထွန်းလူကိုတောင် ဒီလောက်ထိ အသည်းယားအောင် မချစ်ခဲ့မိတာ အမှန်ပဲ။ ကျုပ်ချစ်တာ ကျုပ်သား ထွန်းလူက မွေးတဲ့ မြေးမလေး စန္ဒာကိုပဲ။
ဒါပေမဲ့ အချစ်ကြီးရင် အမျက်ကြီးတတ်သလို၊ အချစ်ကပဲ ကိုယ့်ကို ပြန်ပြီး ချည်နှောင်တတ်တာကို ကျုပ် နောက်ကျမှ သိခဲ့ရတယ်။ ကျုပ်က မြေးမလေးကို ချစ်လေ၊ ချွေးမဖြစ်သူ နုရီက ကျုပ်ကို နိုင်ကွက်ရလေပါပဲ။ “အမေ... စန္ဒာလေး ဝတ်ဖို့ အင်္ကျီတွေ လျှော်ပြီးပြီလား”၊ “အမေ... စန္ဒာလေး ကျောင်းကပြန်လာရင် စားဖို့ မုန့်လုပ်ထားဦးနော်” ဆိုတဲ့ ခိုင်းစေသံတွေက ကျုပ်နားထဲမှာ ယဉ်ပါးနေပြီ။ ခြောက်ဆယ်ကျော် ခုနှစ်ဆယ်နီးပါး အရွယ်ကြီးနဲ့ မြေးဝေယျဝစ္စတွေကို မနေနိုင်မထိုင်နိုင် လိုက်လုပ်ပေးနေရတာက ကျုပ်အတွက်တော့ ပင်ပန်းတယ်လို့ မထင်မိခဲ့ဘူး။ မြေးလေးအတွက်ဆိုရင် ကျုပ် ခါးနာတာလည်း ပျောက်တယ်၊ ခြေထောက်ကိုက်တာလည်း မေ့သွားတတ်တာမျိုး။
စန္ဒာမလေးက အခုဆို အသက် တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ် ရှိပြီ။ ဒီနှစ်ထဲမှာ ထွားကြိုင်းလာလိုက်တာမှ ပြောမနေနဲ့တော့။ ကျုပ်အရပ်ကိုတောင် ကျော်သွားပြီလေ။ ကျုပ်ကလည်း ပုတာကိုး။ ကျုပ်ကသာ ပုတာ၊ ကျုပ်အဖိုးကြီးရော၊ ကျုပ်သား ထွန်းလူပါ အရပ်အမောင်း ကောင်းကြတယ်။ စန္ဒာမလေးက အဖိုးနဲ့ အဖေကို တူတာဖြစ်မှာပါ။ သူ ကျောင်းက ပြန်လာတဲ့အချိန်ဆိုရင် ကျုပ် မျှော်နေရတာ အမော။ ခြံဝင်းတံခါးပွင့်သံ ကြားတာနဲ့ ကျုပ် ချက်ပြုတ်နေတာတွေကို ပစ်ထားပြီး ထွက်ကြိုမိတယ်။
“အဖွား...” ဆိုပြီး ပြေးဖက်၊ ပြေးနမ်းတတ်တဲ့ မြေးမလေးရဲ့ အပြုအမူက ကျုပ်အတွက်တော့ နတ်ဆေးတစ်ခွက်ပါပဲ။ သူ့အမေ နုရီကိုတောင် သူက အဲ့ဒီလောက် မချစ်သလိုပဲ။ နုရီကတော့ အမြဲ မျက်နှာဆူပုပ်နေတတ်တာကိုး။ ကျုပ်လည်း ချွေးမအိမ်မှာ ပင်ပန်းပေမဲ့ ဒီမြေးလေးကို ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ပဲ သည်းခံပြီး နေခဲ့တာပါ။ တစ်ခါတလေ ကျုပ် စဉ်းစားမိတယ်။ ကျုပ်ရဲ့ အချစ်တွေက စန္ဒာလေးအတွက် နွေးထွေးမှု ဖြစ်စေရဲ့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျုပ်ကိုပဲ လောင်မြိုက်စေမယ့် မီးစာတွေလားဆိုတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းကတော့ မြေးလေးရဲ့ အပြုံးက ကျုပ်ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ‘ဆန်ရေတစ်ပေါက်’ လို့ပဲ ယုံကြည်ခဲ့တာ။
အခန်း ()
ကျုပ်ဘဝက အစကတည်းက အခုလို အိမ်မရှိ ယာမရှိ ဘဝမဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ကျုပ်အဖိုးကြီး မသေခင်က အိမ်နဲ့ ဝိုင်းနဲ့ သိက္ခာရှိရှိ နေခဲ့ရတာ။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာဆိုတာကလည်း ခန့်မှန်းရခက်သား။ ကျုပ်သား ထွန်းလူ တက္ကသိုလ်တက်တော့ ခင်ပွန်းသည်ကလည်း ဆုံးပါးသွားပြီ။ မိန်းမသားတစ်ယောက်တည်းမို့ မလုပ်တတ် မကိုင်တတ်နဲ့ ကျုပ် အတော်လေး ကသီခဲ့ရတယ်။ သားလေး ပညာတတ်ကြီးဖြစ်ဖို့၊ သူများတန်းတူ နေနိုင်ဖို့ ရှိတာလေးတွေ ထုခွဲရောင်းချပြီး အိမ်ဆိုင်လေး တည်ကြည့်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ လမ်းထဲမှာ အပြိုင်အဆိုင် ဆိုင်တွေ များလာတော့ အရင်းက ထပ်မထည့်နိုင်၊ အရောင်းအဝယ်ကလည်း မကောင်းတော့ နောက်ဆုံး ကျုပ်အိမ်လေးကို ပေါင်လိုက်ရတယ်။
အဲ့ဒီတုန်းကတော့ အရောင်းအဝယ်လေး ပြောင်းလုပ်ကြည့်ဖို့နဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားသားရဲ့ စရိတ်စကလေးအတွက်ပဲလို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ တစ်နှစ်လောက်ကြာတော့ အတိုးဆိုတာက အမြီးထွက်လာသလို တိုးလာလိုက်တာ။ သည်ကြားထဲ ထွန်းလူက ကျောင်းလည်းပြီးရော မိန်းမခိုးလာပါလေရော။ ကျုပ်ချွေးမ နုရီရဲ့ မိဘတွေက သမီးပြန်အပ်တဲ့နေ့မှာပဲ ဘယ်လောက် မင်္ဂလာစရိတ် ပေးပါဆိုပြီး တောင်းလိုက်ကြတာမှ ငွေပမာဏက ဘုရားတချင်စရာ။ ကျုပ်သား လုပ်စာ တစ်ပြားမှ မစားရသေးခင်မှာတင် မိဘဝတ်ဆိုတာကြီးက ကျုပ်ပုခုံးပေါ် ဖိစီးလာခဲ့တယ်။
“အမေ... ကျွန်တော့် ယောက္ခမတွေ ရှေ့မှာ မျက်နှာငယ်ရအောင် မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ” ဆိုတဲ့ သားရဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျုပ်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းသလိုပဲ။ သားကို ယောက္ခမတွေ မနှိမ်ရဲအောင်၊ မျက်နှာမငယ်ရအောင် ကျုပ် ရှိသမျှ အားထုတ်ရတော့တာပေါ့။ သူတို့တောင်းတဲ့ ငွေကို ဘယ်ကရမလဲ။ အိမ်ပေါင်ထားတဲ့အထဲကပဲ ထပ်ယူရတာပေါ့။ ကျုပ်သားရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကတော့ ခမ်းခမ်းနားနား ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ လူတွေကတော့ ဝိုင်းချီးကျူးကြပေမဲ့ ကျုပ်ကတော့ အတိုးမသတ်နိုင်၊ မရွေးနိုင်တော့တဲ့ အိမ်ကို ပြန်အမ်းငွေလေး ယူပြီး ထိုးအပ်လိုက်ရတယ်။
အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး ကျုပ်ဟာ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ်စွန့်ပြီး ယောက္ခမအိမ်ကို ပါသွားတဲ့ သားနောက်ကို လိုက်ခဲ့ရတယ်။ သားက ကျုပ်အတွက် မယ်မယ်ရရ ထောက်ပံ့တာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။ ကျုပ် ကြည်ရှုဆောင်မခဲ့တဲ့ တူတော်မောင်က တောင် တွံ့တေးကို လိုက်ခဲ့ဖို့၊ သေသည်အထိ ပြုစုပါ့မယ်လို့ လာခေါ်ရှာသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် မလိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒီအချိန်မှာ စန္ဒာလေးကို ကျုပ် ဝမ်းထဲမှာ လွယ်ထားရပြီလေ။ အို... မဟုတ်ပါဘူး။ စန္ဒာလေးကို ချွေးမက မွေးတော့မယ့်အချိန်မို့ မြေးလေးကို ခွဲပြီး ကျုပ် ဘယ်ကိုမှ မသွားနိုင်ခဲ့တာပါ။ ကျုပ်ရဲ့ မိုက်မဲတဲ့ အချစ်က အဲ့ဒီကတည်းက ကျုပ်ကို ကျေးကျွန်ဘဝဆီ တွန်းပို့ခဲ့တာ။
အခန်း ()
စန္ဒာလေး အသက် တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ် ပြည့်လာတဲ့အခါမှာတော့ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲလာတယ်။ မြေးမလေးက ကျောင်းမှာ သူငယ်ချင်းအသစ်တွေ ရလာတယ်၊ ဖုန်းလေးတစ်လုံးနဲ့ အချိန်ကုန်လာတယ်။ ကျုပ်ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း မီးဖိုချောင်ထဲမှာပဲ။ တစ်နေ့မှာ စန္ဒာလေး ကျောင်းကပြန်လာတော့ ကျုပ်က ထုံးစံအတိုင်း အပြေးအလွှား သွားဖက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ စန္ဒာလေးက ကျုပ်ကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။
“အဖွားကလည်း... လူမြင်မကောင်းဘူး။ အင်္ကျီမှာလည်း ဟင်းအိုးနံ့တွေ၊ ချွေးနံ့တွေနဲ့။ သမီး သူငယ်ချင်းတွေ မြင်သွားရင် ရှက်စရာကြီး”
အဲ့ဒီစကားက ကျုပ်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို တူနဲ့ ထုလိုက်သလိုပဲ။ ကျုပ် ငြိမ်ကျသွားတယ်။ ကျုပ် ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီအစုတ်လေးကို ငုံ့ကြည့်မိတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျုပ်က ချွေးမအိမ်မှာ အစေခံလို နေနေရတာဆိုတော့ ဘယ်မှာ သန့်ရှင်းနိုင်ပါ့မလဲ။ ဒါပေမဲ့ စန္ဒာလေးဆီက ဒီစကားမျိုး ကြားရလိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။ ကျုပ်က သူ့ကို သိပ်ချစ်တာလေ။ သူ မွေးစကတည်းက ကျုပ်ရင်ခွင်ထဲမှာ သိပ်ပြီး ချော့ခဲ့ရတာ။ သူ့အနှီးတွေကို ကျုပ်ပဲ လျှော်ခဲ့တာ။
နောက်ပိုင်းရက်တွေမှာ စန္ဒာလေးက ကျုပ်နဲ့ စကားသိပ်မပြောတော့ဘူး။ သူ့အမေ နုရီကလည်း ကျုပ်ကို ပိုပြီး ဖိနှိပ်လာတယ်။ “အမေ... အသက်ကြီးပြီပဲ၊ အိမ်မှာ ငြိမ်ငြိမ်နေပါလား။ ဟိုဟာလုပ် ဒီဟာလုပ်နဲ့ ရှုပ်နေတာပဲ” လို့ နုရီက ပြောတဲ့အခါ ထွန်းလူက ဘေးကနေ ဘာမှမပြောဘဲ ထမင်းငုံ့စားနေတတ်တယ်။ ကျုပ် သားလေးက ကျုပ်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ နေနေသာသာ၊ ကျုပ်ကို ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတောင် ငြိုငြင်မှုတွေ ပါလာသလိုပဲ။
ကျုပ် ညဘက်တွေမှာ တစ်ယောက်တည်း ငိုမိတယ်။ ကျုပ် ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ အိမ်၊ ကျုပ် စွန့်လွှတ်ခဲ့တဲ့ ဘဝ... ဒါတွေအားလုံးက ဒီလို အနှိမ်ခံရဖို့အတွက်လား။ ကျုပ်မှာ ဆွေမျိုးရှိပေမဲ့ မသွားချင်ဘူး။ ကျုပ်ရဲ့ မာနက မြေးလေးအပေါ်မှာပဲ ပုံထားတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမာနက အခုတော့ အက်ကြောင်းထလာပြီ။ စန္ဒာလေးက ကျုပ် ချက်ပေးတဲ့ ဟင်းကို “အဖွားချက်တာက ငန်လိုက်တာ၊ မစားချင်ဘူး” ဆိုပြီး လွှင့်ပစ်တဲ့နေ့က ကျုပ် နှလုံးသားဟာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားခဲ့ရတယ်။ ကျုပ်ရဲ့ အချစ်ဆုံးသူက ကျုပ်ကို အလိုအပ်ဆုံးသူအဖြစ်ကနေ အပိုလူအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်တဲ့ ခံစားချက်က ဘယ်လောက် နာကျင်ရသလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။
အခန်း ()
တစ်နေ့ ညနေခင်းမှာတော့ အဆိုးဆုံး အခြေအနေတစ်ခု ရောက်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့မှာ ကားတစ်စီး ဆိုက်လာတယ်။ နုရီနဲ့ ထွန်းလူက အထုတ်အပိုးတွေ ပြင်နေကြတာ ကျုပ် မြင်နေရတယ်။ ကျုပ်ကိုတော့ ဘာမှ မပြောကြဘူး။ ကျုပ်ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ပန်းကန်ဆေးနေတုန်းပေါ့။ စန္ဒာလေးက ကျုပ်ဆီ ရောက်လာတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ ကျုပ်ရဲ့ အဝတ်အစား အဟောင်းအနွမ်းတချို့ ထည့်ထားတဲ့ အိတ်အစုတ်လေး တစ်လုံး ပါလာတယ်။
“အဖွား... ဒါ အဖွားပစ္စည်းတွေ။ သမီးတို့ အိမ်အသစ် ပြောင်းတော့မယ်။ အဲ့ဒီအိမ်က တိုက်ခန်းဆိုတော့ အဖွားအတွက် နေစရာ နေရာမရှိဘူးတဲ့။ ဖေဖေတို့က အဖွားကို တွံ့တေးက ဦးလေးဆီ လိုက်ပို့ပေးမလို့တဲ့”
စန္ဒာလေးရဲ့ စကားက တည်ငြိမ်လွန်းနေတယ်။ ကျုပ်ကို ခွဲရတော့မယ်ဆိုတဲ့ ဝမ်းနည်းရိပ် တစ်စွန်းတစ်စတောင် သူ့မျက်နှာမှာ မရှိဘူး။ ကျုပ် မြင်လိုက်ရတာက အပိုပစ္စည်းတစ်ခုကို ဖယ်ရှားလိုက်ရလို့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတဲ့ မျက်နှာမျိုးပဲ။ ကျုပ် ခြေထောက်တွေ မခိုင်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ကျသွားတယ်။
“စန္ဒာလေး... ညည်း... ညည်းက အဖွားကို အဲ့လို ပြောနိုင်ရက်တယ်လား။ အဖွားက ညည်းကို ဘယ်လောက် ချစ်ခဲ့တာလဲ” ကျုပ် အသံတွေ တုန်ယင်နေတယ်။
“ချစ်တာကတော့ ချစ်တာပေါ့ အဖွားရယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖွားက အသက်ကြီးပြီလေ။ သမီးတို့ သူငယ်ချင်းတွေ လာရင်လည်း အဖွားက ကြည့်မကောင်းဘူး။ ပြီးတော့ မေမေကလည်း အဖွားနဲ့ အဆင်မပြေဘူးလေ။ ဦးလေးဆီမှာ နေတာက အဖွားအတွက် ပိုကောင်းမှာပါ”
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ထွန်းလူ မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်လာတယ်။ သူက ကျုပ်ကို မကြည့်ဘူး။ “အမေ... ကားစောင့်နေပြီ။ သွားကြရအောင်။ တွံ့တေးက သန်းဝင်းကို ကျွန်တော် ဖုန်းဆက်ပြီးပြီ။ သူ ကြိုနေလိမ့်မယ်” လို့ အေးစက်စက် ပြောတယ်။ ကျုပ် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျုပ်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသား၊ ကျုပ် အိမ်ပေါင်ပြီး ကျောင်းထားပေးခဲ့တဲ့သားက ကျုပ်ကို အမှိုက်တစ်ခုလို စွန့်ပစ်ဖို့ ပြင်နေပြီ။ ကျုပ်ကို နှုတ်ဆက်တဲ့ မြေးမလေးရဲ့ အနမ်းတွေက တစ်ခါတုန်းက နွေးထွေးခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ရေခဲတုံးလို အေးစက်နေတယ်။
ကျုပ် အိတ်လေးကို ဆွဲပြီး ကားပေါ် တက်ခဲ့ရတယ်။ ကားထွက်သွားတော့ မှန်ကနေ တစ်ဆင့် လှမ်းကြည့်မိတယ်။ စန္ဒာလေးက အိမ်အသစ်ကို သွားရတော့မှာမို့ ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ ခုန်ပေါက်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျုပ်ရဲ့ ‘ဆန်ရေတစ်ပေါက်’ ဟာ မြေကြီးပေါ်ကို ဖိတ်စင်သွားခဲ့ပြီ။ ပြန်ကောက်လို့ မရတော့ဘူး။ ကျုပ် ပေးဆပ်ခဲ့သမျှ၊ ချစ်ခဲ့သမျှဟာ တစ်ဖက်သတ် အိပ်မက်ဆိုးကြီး တစ်ခုလိုပဲ။
အခန်း ()
တွံ့တေးကို ရောက်တော့ တူဖြစ်သူ သန်းဝင်းက ကျုပ်ကို ဝမ်းသာအားရ ကြိုရှာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် နှလုံးသားကတော့ သေဆုံးနေပြီ။ သန်းဝင်းရဲ့ ဇနီးက ကျုပ်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကျွေးမွေးပြုစုပေမဲ့ ကျုပ် တစ်လုပ်မှ မြိန်အောင် မစားနိုင်ဘူး။ ညဘက်ဆိုရင် ကျုပ် အိမ်မက်တွေ ယောင်ယောင်ယမ်းယမ်း မြင်နေမိတယ်။ စန္ဒာလေး “အဖွား” ဆိုပြီး ပြေးလာတဲ့ ပုံရိပ်တွေပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နိုးလာတဲ့အခါမှာတော့ ကျုပ်ဘေးမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။
တစ်လလောက် ကြာတော့ ထွန်းလူဆီက ဖုန်းလာတယ်။ ကျုပ်ကတော့ ဝမ်းသာအားရ ကိုင်မိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူပြောတာက “အမေ... စန္ဒာလေးက အမေ့ကို သတိရတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ အိမ်အသစ်မှာ ဧည့်သည်တွေ လာနေလို့ အမေ့ကို လာမခေါ်နိုင်သေးဘူး။ အဲ့ဒီမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေပါ” တဲ့။ အဲ့ဒီစကားက နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်တာပဲ။ ကျုပ် သိလိုက်ပြီ။ သူတို့ ကျုပ်ကို လာမခေါ်တော့ဘူး။ ကျုပ်ဟာ သူတို့အတွက် ‘ဆန်ရေတစ်ပေါက်’ မဟုတ်ဘဲ ‘အညစ်အကြေး တစ်စက်’ လို ဖြစ်နေခဲ့တာ။
ကျုပ် အခု တွံ့တေးက ဘုရားစောင်းတန်းလေးမှာ ထိုင်ရင်း လူတွေကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ကျုပ်မှာ အိမ်မရှိတော့ဘူး၊ သားမရှိတော့ဘူး၊ အချစ်ဆုံး မြေးမလေးလည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျုပ် မှားခဲ့တာက အချစ်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တာပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မချစ်ဘဲ သူတစ်ပါးကိုပဲ ပုံအောချစ်ခဲ့တဲ့ အကျိုးဆက်က ဒီလို အထီးကျန်မှုပဲ။
“အဖွား... ရေသောက်ဦးမလား” လို့ သန်းဝင်းရဲ့ သမီးလေးက လာမေးတယ်။ ကျုပ် ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။ ကျုပ် ရင်ထဲမှာ ရေမငတ်တော့ဘူး။ အချစ်ငတ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအငတ်ဘေးက ကျုပ်ကို သတ်နေပြီ။ လူဆိုတာ ဆန်ရေတစ်ပေါက် ရှိသရွေ့တော့ ဆုံကြရစမြဲလို့ ဆိုကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်နဲ့ ကျုပ်ရဲ့ မြေးမလေးကြားက ဆန်ရေကတော့ ခမ်းခြောက်သွားခဲ့ပြီ။
နောင်တဆိုတာ နောင်မှ ရတာမို့ ‘နောင်တ’ လို့ ခေါ်တာတဲ့။ ကျုပ် အိမ်ကို ပေါင်ခဲ့တဲ့နေ့က၊ သားရဲ့ မင်္ဂလာပွဲအတွက် အကြွေးတွေ တင်ခဲ့တဲ့နေ့က၊ မြေးလေးရဲ့ အလိုကို အကုန်လိုက်ခဲ့တဲ့နေ့က... အဲ့ဒီနေ့တွေမှာ ကျုပ်ဟာ ကိုယ့်သင်္ချိုင်းကိုယ် တူးနေခဲ့တာပါလား။ အခုတော့ ကျုပ်ဟာ သေရက်ကို စောင့်နေတဲ့ အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ အမှိုက်တစ်စလိုပါပဲ။
သင်ခန်းစာ- တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်မတို့ အချစ်ဆုံးဆိုတဲ့ လူတွေကပဲ ကျွန်မတို့ကို အနက်ရှိုင်းဆုံး ဒဏ်ရာတွေ ပေးတတ်ကြပါတယ်။ မိမိကိုယ်ကို တန်ဖိုးမထားတတ်ဘဲ ပေးဆပ်လွန်းခြင်းဟာ တန်ဖိုးမဲ့ခြင်းရဲ့ အစပြုခြင်းပါပဲ။