ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ ဖောက်ပြန်တဲ့ မိန်းမ
သွေးပျက်မတတ် ခြောက်ကပ်နေတဲ့ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံတွေမှာ နာကျင်မှုဆိုတာ အသံတိတ်အော်ဟစ်နေတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုလို ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲ တိုးဝင်လာလေ့ရှိတယ်။ အခန်းထောင့်က ကလေးပုခက်လေးကို ကြည့်တိုင်း နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို အပ်နဲ့အချက်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံရသလို ခံစားရတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လက ကျွန်တော့်ဘဝဟာ နတ်ပြည်တစ်ခုလို သာယာခဲ့ဖူးတာ ဘယ်သူယုံမလဲ။ ကျွန်တော့်နာမည် မင်းခန့်။ သီရိနဲ့ ကျွန်တော် လက်ထပ်ခဲ့တာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။ သီရိက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်၊ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ဇနီးတစ်ဦးပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးသက်တမ်း ငါးနှစ်အကြာမှာ သီရိရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပထမဆုံးသော ရင်သွေးလေး ခိုအောင်းလာခဲ့တယ်။ ရှစ်လသား ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ သီရိကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ပျော်လွန်းလို့ မျက်ရည်ကျခဲ့ဖူးတယ်။ အလုပ်ကအပြန် သီရိအတွက် အာဟာရဖြစ်မယ့် အစားအသောက်တွေ ဝယ်လာပေးတိုင်း သူမက ပြုံးပြုံးလေး ကြိုဆိုတတ်တယ်။ အဲ့ဒီအပြုံးတွေနောက်ကွယ်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေမယ်လို့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။ သူမရဲ့ ဗိုက်ကလေး ပိုပိုကြီးလာလေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်တွေက ပိုပိုနက်ရှိုင်းလာလေပါပဲ။ ညဘက်ဆိုရင် သူမရဲ့ ဝမ်းဗိုက်လေးကို နားကပ်ပြီး ကလေးလေး လှုပ်တာကို နားထောင်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံး တေးဂီတပဲ။ "ကိုကို... သားလေးက ကိုကို့လိုပဲ ထက်မြက်မှာ" လို့ သူမ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို အခုထိ နားထဲ ကြားယောင်နေတုန်း။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော်ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး အမျိုးသားတစ်ယောက်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်ခဲ့တာ။
သံသယဆိုတာ အိမ်တစ်အိမ်ရဲ့ အခြေအမြစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့ ခြပုဒ်နဲ့ တူတယ်။ အခန်း () ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ နတ်ပြည်လေးဟာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်မည်းလာခဲ့တယ်။ သီရိရဲ့ အပြုအမူတွေက ထူးဆန်းလာတယ်။ အရင်ကဆို ဖုန်းကို ဘယ်နေရာထားထား ဂရုမစိုက်တဲ့ သူမဟာ အခုဆိုရင် ဖုန်းကို ရင်ခွင်ထဲမှာ ပွေ့ထားတတ်လာတယ်။ ညဘက်တွေမှာ တစ်ယောက်တည်း ဖုန်းကြည့်ပြီး ပြုံးနေတာမျိုး၊ ကျွန်တော် အနားသွားရင် ဖုန်းကို ချက်ချင်း ပိတ်ပစ်တာမျိုးတွေ ခပ်စိပ်စိပ် တွေ့လာရတယ်။ "သီရိ... ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ" လို့ မေးရင် "သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ပါ ကိုကိုရယ်၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အချင်းချင်း အတွေ့အကြုံ နှီးနှောနေတာ" လို့ သူမက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ဖြေတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့်ကို တည့်တည့်မကြည့်ဘူး။ Facebook Messenger ကနေ Notification တက်လာတိုင်း သူမရဲ့ မျက်နှာက ပန်းရောင်သန်းသွားတတ်တာကို ကျွန်တော် သတိထားမိတယ်။ ကျွန်တော် ပို့တဲ့စာတွေကို "Seen" ဖြစ်နေပေမယ့် ပြန်စာ မလာတော့တဲ့ အခါတွေ များလာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ စကားပြောသံတွေထက် တိတ်ဆိတ်မှုတွေက ပိုပြီး နေရာယူလာခဲ့တယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော် အလုပ်က စောစောပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ထဲဝင်ဝင်ချင်း မြင်လိုက်ရတာက သီရိတစ်ယောက် ဖုန်းနဲ့ စကားပြောရင်း ခိုးခိုးခစ်ခစ် ရယ်နေတာပဲ။ ကျွန်တော့်ခြေသံ ကြားလိုက်တာနဲ့ သူမ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားတယ်။ "ကိုကို... စောလှချည်လား" လို့ မေးတဲ့ သူမရဲ့ အသံတွေက တုန်ရီနေတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲတော့မလို ခံစားလိုက်ရပေမယ့် သူမရဲ့ ရှစ်လသား ကိုယ်ဝန်ကြီးကို ငဲ့ညှာပြီး ဘာမှ မပြောဘဲ အခန်းထဲ ဝင်ခဲ့လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သံသယကတော့ ကျွန်တော့်ကို အစိမ်းလိုက် ဝါးမျိုနေပြီ။
အခန်း () မှာတော့ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ပြိုလဲမှုတွေ စတင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သီရိကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ တစ်နေ့မှာ သီရိက "သူငယ်ချင်းအိမ် ခဏသွားမယ်" ဆိုပြီး ထွက်သွားတယ်။ ရှစ်လသား ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ တစ်ယောက်တည်း မသွားဖို့ တားပေမယ့် သူမက နားမထောင်ဘူး။ ကျွန်တော် နောက်ကနေ တိတ်တိတ်လေး လိုက်ခဲ့မိတယ်။ သူမ ရောက်သွားတဲ့ နေရာက မြို့ပြင်က တိတ်ဆိတ်တဲ့ ကော်ဖီဆိုင်လေး တစ်ခု။ အဲ့ဒီမှာ အမျိုးသားတစ်ယောက်က သူမကို စောင့်နေတယ်။ အဲ့ဒီအမျိုးသားကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော့် နှလုံးသားဟာ ရေခဲရိုက်သလို အေးစက်သွားတယ်။ သူဟာ သီရိရဲ့ ရည်းစားဟောင်း "ကျော်စွာ" ဖြစ်နေတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် စကားပြောနေကြတာ ရင်းရင်းနှီးနှီးပဲ။ ကျော်စွာက သီရိရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သီရိကလည်း ရှက်ပြုံးလေးနဲ့ ခေါင်းငုံ့နေတယ်။ ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဓားနဲ့ အမွှန်းခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။ ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်က ကိုယ့်ယောက်ျား မဟုတ်တဲ့ တခြားယောက်ျား တစ်ယောက်နဲ့ ဒီလို တွေ့နေတာကို မြင်ရတဲ့ ခံစားချက်က ဘယ်လောက် နာကျင်ဖို့ ကောင်းသလဲ။ ကျွန်တော် အနားကို ပြေးသွားပြီး သီရိကို ပါးရိုက်လိုက်ချင်တဲ့ စိတ်ကို အတင်း ထိန်းထားရတယ်။ "ငါ့ကလေး... အဲ့ဒီကလေးကော ငါ့ကလေး ဟုတ်ရဲ့လား" ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ထဲကို အဆိပ်လို ပြန့်နှံ့သွားတယ်။ ကျွန်တော် အိမ်ကို အရင်ပြန်လာပြီး မှောင်မည်းနေတဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ သီရိကို စောင့်နေလိုက်တယ်။ သီရိ အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော့်မျက်နှာက သေလူတစ်ယောက်လို အေးစက်နေမှာ သေချာတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ လန့်သွားပေမယ့် ဘာမှ မဖြစ်သလိုမျိုး "ကိုကို... မီးမဖွင့်ဘဲ ဘာလုပ်နေတာလဲ" လို့ မေးတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောဘဲ သူမရဲ့ ဖုန်းကို အတင်းလုယူလိုက်တယ်။
ဒါဟာ အခန်း () ရဲ့ အရှိန်အမြင့်ဆုံး အလှည့်အပြောင်းပဲ။ သီရိက ဖုန်းကို ပြန်လုဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ကျွန်တော်က အားနဲ့ တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ "မင်း... မင်း ဖောက်ပြန်နေတာ မဟုတ်လား" လို့ ကျွန်တော် ဟိန်းဟောက်လိုက်မိတယ်။ သီရိက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပြီး "မဟုတ်ဘူး... ကိုကို ထင်သလို မဟုတ်ဘူး" လို့ ပြောနေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော် ဖုန်းထဲက Chat list တွေကို ကြည့်လိုက်တော့ ကျော်စွာနဲ့ ပြောထားတဲ့ စကားတွေက ဖတ်လို့တောင် မရအောင် နာကျင်ဖို့ ကောင်းတယ်။ "ကိုယ် လွမ်းနေပြီ" ၊ "ဒီကလေး မွေးပြီးရင် တို့နှစ်ယောက် ဝေးဝေးကို ထွက်သွားကြရအောင်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်ကို ရူးသွပ်သွားစေတယ်။ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီးနဲ့ သီရိကို ဆွဲခါလိုက်တယ်။ "ဒီကလေးက ငါ့ကလေး မဟုတ်ဘူးလား... ပြောစမ်း... ဘယ်သူ့ကလေးလဲ" လို့ အော်ဟစ်မေးမြန်းမိတယ်။ သီရိက ငိုယိုရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူမရဲ့ ဗိုက်ကို ဖိပြီး "အား... နာတယ်... ကိုကို... ကယ်ပါဦး" လို့ အော်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒေါသအမှောင်ဖုံးနေလို့ သူမရဲ့ နာကျင်မှုကို အဟန်ဆောင်လို့ပဲ ထင်နေခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ခြေထောက်တွေကြားကနေ သွေးတွေ စီးကျလာတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော် ထိတ်လန့်သွားတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ဆေးရုံ အမြန်တင်ခဲ့ရတယ်။ ခွဲစိတ်ခန်းရှေ့မှာ စောင့်နေရင်း ကျွန်တော့်လက်တွေက တုန်ရီနေတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျော်စွာ ဆေးရုံကို ရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို မြင်မြင်ချင်း ထိုးကြိတ်ဖို့ ပြင်လိုက်ပေမယ့် သူက ကျွန်တော့်ကို စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးတယ်။ "ဒါ သီရိ ခင်ဗျားကို မပေးခိုင်းတဲ့ စာတွေ... ခင်ဗျား သိသင့်တယ်" တဲ့။
စာအိတ်ထဲမှာ ရှိနေတာက သီရိရဲ့ ဆေးစစ်ချက်မှတ်တမ်းတွေ။ သီရိမှာ သားအိမ်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ရှိနေတာကို ကျွန်တော် အခုမှ သိလိုက်ရတယ်။ သူမဟာ ကလေးကို အသက်ရှင်စေချင်လွန်းလို့ သူမရဲ့ ရောဂါကို ကုသမှုမခံယူဘဲ အောင့်အီးသည်းခံခဲ့တာ။ ကျော်စွာက သီရိရဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်နှမ တော်စပ်သူ ဖြစ်နေပြီး ဆရာဝန်တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ သီရိက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ပူမှာစိုးလို့၊ ကျွန်တော့်ကို ပျော်ရွှင်စေချင်လွန်းလို့ ဒီရောဂါကို ဖုံးကွယ်ခဲ့တာ။ ကျော်စွာနဲ့ တွေ့တာဟာလည်း သူမ သေဆုံးသွားပြီးနောက် ကလေးကို ဘယ်လို စောင့်ရှောက်ရမလဲ ဆိုတာ တိုင်ပင်ဖို့နဲ့ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒတွေကို မှာကြားဖို့ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ Chat ထဲက "ဝေးဝေးကို ထွက်သွားကြရအောင်" ဆိုတာက သူမ ဒီလောကကြီးကနေ ထွက်သွားရတော့မယ့် အကြောင်းကို ရည်ညွှန်းခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်ဇနီးသည်ရဲ့ အနစ်နာခံမှုကို ဖောက်ပြန်မှုလို့ အထင်မှားပြီး သူမကို နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့မိပြီ။ အခန်း () ရဲ့ အဆုံးသတ်မှာတော့ ဆရာဝန် ထွက်လာပြီး "ကလေးကိုတော့ ကယ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ လူနာကတော့..." ဆိုတဲ့ စကားက ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီးကို အပိုင်းပိုင်း အစစ ဖြစ်သွားစေတယ်။ ကျွန်တော် သီရိရဲ့ အလောင်းနားကို ပြေးသွားပြီး သူမရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ လက်ကလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာလေးက အေးချမ်းနေပေမယ့် ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်စတွေ ကျန်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသယ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသက ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျွန်တော့်ကို အချစ်ဆုံး မိန်းမတစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ အခုတော့ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ မိခင်မရှိတော့တဲ့ ရင်သွေးလေးတစ်ယောက်နဲ့ သီရိရဲ့ နောင်တတရားတွေပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့တယ်။
သင်ခန်းစာ- ချစ်ခြင်းမေတ္တာမှာ ယုံကြည်မှုက အဓိကဖြစ်သလို၊ တစ်ခါတစ်ရံ တိတ်ဆိတ်မှုဟာ ဖောက်ပြန်မှုမဟုတ်ဘဲ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော အနစ်နာခံမှုလည်း ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ သံသယကို ရှေ့တန်းမတင်ခင် အမှန်တရားကို အချိန်ပေးပြီး ရှာဖွေဖို့ မမေ့ပါနဲ့။ လူတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီးမှ ရတဲ့ နောင်တဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အခါးဆုံး အဆိပ်တစ်ခုပါပဲ။