ကျောင်းသူတွေအပေါ် ယုတ်မာတဲ့ဆရာ

 အမှောင်ရိပ်ကျနေသော စင်္ကြံလမ်း

ကျွန်မဘဝရဲ့ အလှပဆုံးဖြစ်သင့်တဲ့ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ဟာ အဲဒီကျူရှင်ကျောင်းလေးရဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာပဲ အရောင်မှိန်ခဲ့ရတာပါ။ ဆရာဦးသျှိုင်းဆိုတာ ကျွန်မတို့မြို့လေးမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ သင်္ချာဆရာတစ်ယောက်။ ရုပ်ရည်က သန့်ပြန့်သလို၊ စကားပြောတာကလည်း ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့လွန်းတော့ ကျောင်းသူတိုင်းရဲ့ လေးစားအားကျမှုကို ရရှိထားသူပေါ့။ ကျွန်မကတော့ သူ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို အခံရဆုံး ကျောင်းသူဖြစ်ခဲ့မိတာကိုပဲ အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်တစ်ခုလို့ အမှတ်မှားခဲ့မိတယ်။ 

"နွေး... ဒီပုစ္ဆာက ဒီလိုတွက်ရတာမဟုတ်ဘူးလေ" လို့ ပြောရင်း ကျွန်မရဲ့ ပခုံးပေါ်ကို ခပ်ဖွဖွတင်လာတဲ့ သူ့ရဲ့လက်ချောင်းတွေကို ကျွန်မ မရုန်းခဲ့မိဘူး။ အဲဒါဟာ လေးစားရတဲ့ ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ မေတ္တာလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။ သူက ကျွန်မကို တခြားကျောင်းသူတွေထက် ပိုဂရုစိုက်တယ်၊ သီးသန့်စာသင်ပေးတယ်၊ မုန့်ဝယ်ကျွေးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ငယ်ရွယ်နုနယ်တဲ့ စိတ်အစုံမှာ ဒါဟာ ထူးခြားတဲ့ ချစ်ခြင်းတစ်ခုလို့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ ရင်ခုန်ခဲ့မိတာ ဝန်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီရင်ခုန်သံတွေဟာ နောက်ပိုင်းမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သံတွေ ဖြစ်လာမယ်မှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။

ထိန်းချုပ်ခြင်းရဲ့ အစ

အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဆရာဦးသျှိုင်းရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေဟာ ချုပ်ချယ်မှုတွေ ဖြစ်လာတယ်။ "နွေး... ဟိုကောင်လေးနဲ့ စကားမပြောနဲ့၊ သူက အကျင့်မကောင်းဘူး"၊ "နွေး... အတန်းဆင်းရင် တန်းပြန်၊ ဘယ်မှမသွားနဲ့" ဆိုတဲ့ အမိန့်တွေက တဖြည်းဖြည်း များလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းကို စစ်ဆေးတယ်၊ ကျွန်မ ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောသလဲ၊ ဘာတွေလုပ်သလဲ အကုန်သိချင်လာတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ဒါဟာ ဂရုစိုက်မှုလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မ အသက်ရှူရ ကြပ်လာတယ်။ 

"မင်းအတွက် ငါကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ စေတနာမရှိဘူးဆိုတာ မှတ်ထား" လို့ သူက ခပ်အေးအေးပဲ ပြောတတ်တယ်။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဝေးကွာလာတယ်၊ မိဘတွေနဲ့ စိမ်းကားလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဟာ ဦးသျှိုင်းဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာပဲ လည်ပတ်နေရသလို ဖြစ်လာတယ်။ သူ စိတ်ဆိုးမှာကို ကြောက်လို့ သူခိုင်းတာမှန်သမျှ ငြင်းဆန်ဖို့ ခွန်အားမရှိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့ လက်ခုပ်ထဲက ရေလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

ပြိုလဲသွားသော ကမ္ဘာ

တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ မမြင်ချင်တဲ့ အမှန်တရားကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ဆရာ့ရဲ့ စားပွဲပေါ်က မှတ်တမ်းစာအုပ်ကြားထဲမှာ ကျွန်မလိုပဲ တခြားကျောင်းသူတစ်ယောက်ဆီက ရေးထားတဲ့ တောင်းပန်စာတစ်စောင်ကို တွေ့လိုက်ရတာပဲ။ အဲဒီစာထဲမှာ ပါတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မကို ပြောနေကျ စကားလုံးတွေနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း။ "မင်းက ငါ့အတွက် အထူးခြားဆုံးပဲ" ဆိုတဲ့ စကားဟာ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းအတွက် မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ 

ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ ကျွန်မ အသုံးချခံနေရတာလား၊ သူက ကျောင်းသူလေးတွေကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဒီလိုပဲ လှည့်စားနေတာလားဆိုတဲ့ သံသယတွေက ကျွန်မကို နှိပ်စက်တော့တယ်။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မ ငိုရင်းနဲ့ သူ့ကို မေးမိတယ်။ "ဆရာ... ကျွန်မကို တကယ်ချစ်တာလား" လို့။ သူက ကျွန်မကို အေးစက်စက် ကြည့်ပြီး "မင်းက သိပ်အတွေးများတာပဲ နွေး၊ ငါ့ကျေးဇူးကို မေ့ချင်နေပြီလား" လို့ ပြန်ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့မျက်လုံးထဲက အရိပ်အယောင်တွေဟာ ကျွန်မ သိခဲ့တဲ့ ကြင်နာတတ်တဲ့ ဆရာတစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ သားကောင်ကို ချောင်းနေတဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်လိုပါပဲ။

နောက်ဆုံးအကျပ်အတည်း

အခြေအနေတွေက ပိုဆိုးလာတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ရှောင်ဖယ်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း သူက ကျွန်မရဲ့ အမှတ်တွေကို လျှော့ပစ်မယ်၊ ကျောင်းက ထုတ်ပစ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်လာတယ်။ "မင်း အရှက်ကွဲချင်လို့လား၊ ငါ့စကားကို နားထောင်စမ်း" လို့ သူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို သူက ကောင်းကောင်းသိနေတယ်။ ကျွန်မဟာ ဂုဏ်သိက္ခာကို တန်ဖိုးထားတဲ့ မိသားစုက လာတာဖြစ်လို့ ဒီကိစ္စ ပေါက်ကြားသွားမှာကို သေမတတ် ကြောက်ခဲ့တယ်။ 

ဒါပေမဲ့ တစ်ညမှာတော့ အရာအားလုံး အဆုံးသတ်သွားခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ စာကြည့်ဖို့ဆိုပြီး ခေါ်ခဲ့ပြီး အတင်းအဓမ္မ ပြုမူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရုန်းကန်ခဲ့တယ်၊ အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မ ရင်ထဲက ကြောက်စိတ်တွေဟာ ဒေါသအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးနေတဲ့ ဒီလူ့ယုတ်မာကို ကျွန်မ ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲ။ ကျွန်မ သူ့လက်ကို ကိုက်ပြီး အခန်းထဲကနေ ထွက်ပြေးခဲ့တယ်။ အမှောင်ထဲမှာ ပြေးလွှားရင်း ကျွန်မ သိလိုက်တာက ဒီလူ့ဆီကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ဆိုရင် ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ ဖော်ထုတ်ရတော့မယ်ဆိုတာပဲ။

နောင်တနှင့် သင်ခန်းစာ

နောက်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ အရာအားလုံးကို ဖွင့်ပြောခဲ့တယ်။ မိဘတွေကိုရော၊ ကျောင်းအုပ်ကြီးကိုရောပေါ့။ ကျွန်မ ထင်ထားသလို လူတွေက ကျွန်မကို ကဲ့ရဲ့တာထက်၊ ကျွန်မလိုပဲ ခံစားခဲ့ရတဲ့ တခြားကျောင်းသူတွေပါ ရှေ့ထွက်လာကြတာကို တွေ့ရတယ်။ ဦးသျှိုင်းရဲ့ ဟန်ဆောင်မျက်နှာဖုံးဟာ လူအများရှေ့မှာ ကွာကျသွားခဲ့တယ်။ သူ ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲက ဒဏ်ရာတွေကတော့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ဘူး။ 

အခု ကျွန်မ နောက်ကြောင်းပြန်ကြည့်တဲ့အခါ နောင်တရမိတာက တစ်ခုပဲ။ အဲဒါကတော့ "ချစ်ခြင်း" နဲ့ "ထိန်းချုပ်ခြင်း" ကို မခွဲခြားနိုင်ခဲ့တာပါပဲ။ လေးစားရတဲ့သူတစ်ယောက်က ကိုယ့်အပေါ် အခွင့်အရေးယူနေတာကို မေတ္တာလို့ အထင်မှားခဲ့မိတာဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပေါ့။ 

သင်ခန်းစာ - အခွင့်အာဏာရှိသူတစ်ယောက်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုဟာ သင့်ကို ပိတ်လှောင်ဖို့ ကြိုးစားလာရင် အဲဒါ မေတ္တာမဟုတ်ဘဲ ကျော့ကွင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အမှန်တရားကို ဖွင့်ပြောဖို့ ဘယ်တော့မှ မကြောက်ပါနဲ့။ သင့်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုဟာ လူယုတ်မာတွေအတွက် အားဆေးဖြစ်စေပါတယ်။