အချစ်ကို ငွေကြေးနဲ့ လဲသွားသော မိန်းမ
အချစ်ကို ငွေကြေးနဲ့ လဲသွားသော မိန်းမ
ကျွန်တော်နှင့် မေ... တို့၏ ကမ္ဘာငယ်လေးသည် ရန်ကုန်မြို့၏ ဆူညံလှသော လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲတွင် အမြစ်တွယ်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ကျွန်တော်သည် ကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် လစာအနည်းငယ်မျှဖြင့် ရုန်းကန်နေရသော ရုံးအကူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ မေကတော့ အထည်ဆိုင်လေးတစ်ခုတွင် အရောင်းစာရေးမလေးအဖြစ် လုပ်ကိုင်နေသူဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးစလုံးတွင် ကြီးကျယ်သော ပိုင်ဆိုင်မှုများ မရှိခဲ့ကြသော်လည်း၊ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပေးဆပ်ခဲ့သော အချစ်များကတော့ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အချမ်းသာဆုံးသူများအလား ခံစားခဲ့ရစေသည်။
ညနေဘက် အလုပ်ဆင်းချိန်တိုင်း ကျွန်တော် မေတို့ဆိုင်ရှေ့တွင် စောင့်နေလေ့ရှိသည်။ မေသည် ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာလျှင် နေရောင်ခြည်နုနုအောက်၌ သူမ၏ အပြုံးက ကျွန်တော့်တစ်နေ့တာ ပင်ပန်းမှုအားလုံးကို ဆေးကြောပေးနိုင်စွမ်းရှိခဲ့သည်။ ကျွန်တော်တို့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတစ်ခုတွင် ထိုင်ကာ တစ်ခွက်တည်းသော လက်ဖက်ရည်ကို နှစ်ယောက်အတူ မျှသောက်ခဲ့ကြဖူးသည်။ "ကျော်စွာ... တို့ တစ်နေ့ကျရင် ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေးတစ်လုံးနဲ့၊ ခြံလေးထဲမှာ ပန်းလေးတွေ စိုက်ပြီး နေကြမယ်နော်" ဟု မေက ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် ခေါင်းမှီရင်း အမြဲပြောလေ့ရှိသည်။ ထိုစကားသံလေးများသည် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဘဝကို ရှေ့ဆက်ဖို့ အင်အားအရှိဆုံး ဆေးတစ်ခွက်ပင်။
ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အမြတ်နိုးဆုံးက မေဖြစ်သလို၊ အကြောက်ဆုံးကလည်း မေ ကျွန်တော့်အနားက ထွက်သွားမှာကိုပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်တွင် အားနည်းချက်တစ်ခုရှိသည်။ ထိုအရာမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုနည်းပါးခြင်းပင်။ "မေ... ငါက မင်းကို ဘာမှ မပေးနိုင်တဲ့သူပါလား" ဟု ကျွန်တော် ညည်းတွားမိတိုင်း မေက ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ "အချစ်ထက် အဖိုးတန်တာ ဘာရှိလို့လဲ ကျော်စွာရယ်၊ ပိုက်ဆံဆိုတာ ရှာရင် ရနိုင်ပေမဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မေတ္တာဆိုတာ ရှာရခက်တယ်" ဟု ပြန်လည်နှစ်သိမ့်တတ်သည်။ ထိုစဉ်က ကျွန်တော်သည် ထိုစကားကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့မိသည်။
သို့သော် လောကကြီးက ကျွန်တော်တို့အပေါ် ရက်စက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေမှန်း ကျွန်တော်တို့ မသိခဲ့ကြပါ။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသော ညတစ်ညတွင် ကျွန်တော့်ဖခင် လေဖြတ်ကာ ဆေးရုံတင်လိုက်ရသည်။ ဆေးရုံစရိတ်၊ ဆေးဖိုးဝါးခများက ကျွန်တော့်တစ်လစာထက် အဆပေါင်းများစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။ ကျွန်တော် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ဆေးရုံစင်္ကြံတွင် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေစဉ် မေ ရောက်လာသည်။ သူမသည် ကျွန်တော့်ကို ဖက်ကာ အားပေးသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော စိုးရိမ်ရိပ်များကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ပါ။
ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ကျန်းမာရေးက တဖြည်းဖြည်း ဆိုးရွားလာသည်။ နှလုံးခွဲစိတ်မှု အရေးပေါ်လုပ်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ဆရာဝန်က ပြောလာသောအခါ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခွဲစိတ်စရိတ် သိန်းပေါင်းရာချီကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ မရှာနိုင်ပါ။ ကျွန်တော် တတ်နိုင်သမျှ လူတိုင်းထံတွင် အကူအညီတောင်းသော်လည်း ဘယ်သူမှ လက်မကမ်းခဲ့ကြပါ။ ထိုရက်ပိုင်းအတွင်း မေ၏ အပြုအမူများကလည်း စတင်ပြောင်းလဲလာသည်။
မေသည် အရင်ကလို ကျွန်တော့်ဆီသို့ ဖုန်းမကြာခဏ မဆက်တော့ပါ။ ကျွန်တော် ဖုန်းဆက်လျှင်လည်း "အလုပ်ရှုပ်နေလို့" ဟုဆိုကာ ချက်ချင်းပြန်ချပစ်လေ့ရှိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကျွန်တော် သူမဆီ ပို့ထားသော များကို မြင်သော်လည်း ပြန်မထူးသည့် အကြိမ်ပေါင်း များစွာရှိလာသည်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် သံသယများ စတင်ဝင်ရောက်လာသော်လည်း မေ့ကို ယုံကြည်ချင်စိတ်ဖြင့်သာ ဖိနှိပ်ထားခဲ့သည်။
တစ်ညတွင် ကျွန်တော် ဆေးရုံမှအပြန် မေတို့ အဆောင်နားသို့ သွားခဲ့သည်။ ထိုစဉ် ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဇိမ်ခံကားအမည်းကြီးတစ်စီးပေါ်မှ မေ ဆင်းလာသည်ကိုပင်။ ကားမောင်းသူမှာ အသက် (ငါးဆယ်) ဝန်းကျင်ခန့်ရှိသော လူကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထိုလူက မေ၏ ပါးကို ခပ်ဖွဖွနမ်းလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် မီးစဖြင့် ထိုးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် ခြေလှမ်းများ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ မေသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး အဆောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
ကျွန်တော် ချက်ချင်း မေ့ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ သူမ ဖုန်းကိုင်လိုက်သော်လည်း အသံက အေးစက်နေသည်။ "မေ... မင်း အခု ဘယ်မှာလဲ" ဟု ကျွန်တော် တုန်ရီသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ မေက ခဏတိတ်သွားပြီးမှ "အဆောင်မှာပေါ့ ကျော်စွာ... အိပ်တော့မလို့" ဟု လိမ်ညာပြောဆိုလိုက်သည်။ ကျွန်တော့် မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ "မင်း ခုနက ကားတစ်စီးပေါ်က ဆင်းလာတာ ငါတွေ့တယ် မေ... အဲဒါ ဘယ်သူလဲ" ဟု ကျွန်တော် အော်ဟစ်မေးမိသည်။ မေသည် တစ်ဖက်မှ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ဖုန်းကို ပိတ်ချသွားခဲ့သည်။ ထိုညက ကျွန်တော် မိုးရေထဲတွင် ရူးသွပ်မတတ် ငိုကြွေးရင်း လမ်းလျှောက်နေခဲ့မိသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် မေသည် ကျွန်တော့်ကို ပန်းခြံတစ်ခုတွင် တွေ့ရန် ချိန်းဆိုခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ရောက်သွားသောအခါ မေသည် အရင်က မေမဟုတ်တော့ပါ။ သူမ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုများက အဆင့်မြင့်လာပြီး၊ လက်ထဲတွင်လည်း တန်ဖိုးကြီး လက်ကိုင်အိတ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အရင်ကလို နွေးထွေးမှုများ မရှိတော့ဘဲ ကျောက်ရုပ်တစ်ခုလို အေးစက်နေသည်။
"ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲရအောင် ကျော်စွာ" ဟု မေက ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။ ကျွန်တော် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဘဲ သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ မေ... ငါ ဘာမှားခဲ့လို့လဲ" ဟု မေးမိသောအခါ သူမက လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်း ဘာမှ မမှားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ဘာမှမရှိတာက အမှားပဲ။ ငါ ပင်ပန်းပြီ ကျော်စွာ... တစ်သက်လုံး ဒီလို ဆင်းရဲတဲ့ ဘဝမှာ မနေနိုင်တော့ဘူး။ အခု ငါ့ကို အရာရာ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေပြီ။ မင်းလို လစာလေး နည်းနည်းနဲ့ လူကို ငါ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သောအခါ ကျွန်တော့်နှလုံးသား တစ်စစီ ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။
"မင်း အချစ်ကို ငွေကြေးနဲ့ လဲလိုက်တာပေါ့လေ" ဟု ကျွန်တော် နာကျင်စွာ မေးလိုက်သည်။ မေက မတုန်မလှုပ်ဘဲ "ဟုတ်တယ်... ငွေမရှိရင် ဘာမှလုပ်လို့မရဘူးဆိုတာ မင်းလည်း သိတာပဲ။ မင်း အဖေအတွက် ခွဲစိတ်ဖို့ ပိုက်ဆံတောင် မင်းမှာ မရှိဘူး မဟုတ်လား။ ငါ့ဘဝကိုတော့ မင်းနဲ့အတူ အမှောင်ထဲမှာ အပုပ်မခံနိုင်ဘူး" ဟု ဆိုကာ ကျွန်တော့်ကို ကျောခိုင်းပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော် နောက်မှ ပြေးလိုက်ပြီး သူမကို တားချင်သော်လည်း ခြေထောက်များက မြေကြီးတွင် ကပ်နေသလို ရွေ့မရခဲ့ပါ။
ထိုနေ့မှစ၍ မေသည် ကျွန်တော့်ဘဝထဲမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ဖခင်၏ ခွဲစိတ်မှုအတွက် လိုအပ်သော ငွေကြေးများကို ထူးဆန်းစွာပင် အမည်မဖော်လိုသော အလှူရှင်တစ်ဦးက ဆေးရုံသို့ လာရောက်ပေးချေသွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ထိုစဉ်ကတော့ ကံတရားက ကျွန်တော့်အဖေကို မသေစေချင်သေး၍ဟုသာ မှတ်ယူခဲ့မိသည်။ ကျွန်တော် မေ့ကို မုန်းတီးစိတ်ဖြင့်သာ ဘဝကို ရုန်းကန်ခဲ့သည်။ "ငါ တစ်နေ့ ချမ်းသာအောင် လုပ်ပြမယ်... မင်း နောင်တရစေရမယ်" ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးခဲ့မိသည်။
(ငါး) နှစ်ခန့် ကြာသွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် မနားမနေ ကြိုးစားမှုကြောင့် ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းတစ်ခုဖြင့် အောင်မြင်ကျော်ကြားသော လုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်တွင် ငွေကြေး၊ ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် အရာရာ ပြည့်စုံလာခဲ့သော်လည်း ရင်ထဲတွင်တော့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေဆဲပင်။ မေ့ကို မုန်းတီးသော စိတ်က ကျွန်တော့်ကို ရှေ့ဆက်စေခဲ့သော အင်အားဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ သူမကို သတိရသည့်စိတ်ကတော့ တခါတရံ ရင်ကို နာကျင်စေသည်။
တစ်ရက်တွင် ကျွန်တော် ဖခင်ဖြစ်သူကို ဆေးစစ်ရန် ဆေးရုံသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ထိုစဉ် ဆေးရုံ၏ အလှူရှင်စာရင်းနှင့် မှတ်တမ်းများကို ကြည့်ရှုခွင့်ရခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ဖခင်ဖြစ်သူအတွက် အသက်ကယ်တင်ခဲ့သော ထိုအမည်မဖော်လိုသူ အလှူရှင်က မည်သူနည်းဟု စူးစမ်းမိသည်။ ဆေးရုံမှတ်တမ်းဌာနမှ သူနာပြုဆရာမကြီးက ဖိုင်တစ်ခုကို ထုတ်ပြလာသောအခါ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ပတ်လည်သွားခဲ့သည်။
ထိုအလှူရှင်၏ အမည်နေရာတွင် "မေသက်ချို" ဟု ရေးထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် မျက်လုံးကို မယုံနိုင်ဘဲ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ကြည့်မိသည်။ "ဆရာမ... ဒါက သေချာလို့လား" ဟု တုန်ရီစွာ မေးမိသောအခါ ဆရာမကြီးက "သေချာတာပေါ့ မောင်ရင်ရယ်။ အဲဒီကလေးမလေးက သူ့ရဲ့ ကျောက်ကပ်တစ်ခုကို ထုတ်ရောင်းပြီး အလှူငွေ လာထည့်သွားတာလေ။ သူ့အမျိုးသားရဲ့ အဖေကို ကယ်ပေးပါဆိုပြီး တောင်းပန်သွားတာ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ကူညီပေးတဲ့သူက ဒီအကြောင်းကို မောင်ရင့်ကို လုံးဝ မပြောဖို့ တားထားလို့ ဆရာမတို့လည်း မပြောဖြစ်ခဲ့တာ" ဟု ပြောလိုက်သောအခါ ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ထဲသို့ လှံတစ်ရာဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော် ချက်ချင်းပင် မေ့ကို လိုက်ရှာခဲ့သည်။ သူမ ပြောခဲ့သော ထိုလူကြီးဆိုသူမှာ သူမအား ကျောက်ကပ်ရောင်းရန် ကူညီပေးခဲ့သော ပွဲစား သို့မဟုတ် ထိုလူကြီးကလည်း သူမကို သနား၍ ကူညီခဲ့သူသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မေသည် ကျွန်တော့်ကို မချစ်တော့၍ ထွက်သွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်တော့်အဖေ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို အရင်းအနှီးပြုခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျွန်တော့်ကို မုန်းသွားစေရန် တမင်တကာ သရုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ သိက္ခာကျဆင်းရခြင်းကို ကျွန်တော် မမြင်စေချင်၍ သူမကိုယ်သူမ လူယုတ်မာအဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ ထွက်သွားခဲ့ခြင်းပင်။
ကျွန်တော် မေ့ကို လိုက်ရှာရင်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ နေထိုင်ရာ မြို့စွန်က ရပ်ကွက်လေးတစ်ခုသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ မေသည် အရင်ကလို လှပနေသူ မဟုတ်တော့ပါ။ သူမ၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့ကာ ပိန်လှီနေပြီး၊ လမ်းလျှောက်လျှင်ပင် အားယူနေရရှာသည်။ ကျွန်တော် သူမရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကျကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိသည်။
"မေ... ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့ရတာလဲ" ဟု ကျွန်တော် မေးမိသောအခါ မေက ကျွန်တော့်ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နာကျင်မှုများထက် ကြင်နာမှုများက ပို၍ ပြည့်နှက်နေသည်။ "မင်းကို ငါ့လို မိန်းမတစ်ယောက်ကြောင့် ဘဝပျက်မှာ မလိုလားလို့ပါ ကျော်စွာရယ်။ မင်းအဖေ အသက်ရှင်နေတာ တွေ့ရတာနဲ့တင် ငါ့အတွက် လုံလောက်ပါပြီ။ အခု မင်း ချမ်းသာနေပြီပဲ... ငါ့ကို မေ့လိုက်ပါတော့" ဟု မေက တိုးညှင်းစွာ ပြောရှာသည်။
ကျွန်တော့်တွင် ငွေတွေ ကုဋေကုဋာ ရှိနေသော်လည်း၊ မေ့ရဲ့ ကျောက်ကပ်တစ်ခုကိုတော့ ပြန်ဝယ်ပေးလို့ မရနိုင်တော့ပါ။ သူမ၏ ပျောက်ဆုံးသွားသော လူငယ်ဘဝနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း ကျွန်တော် ပြန်မပေးနိုင်တော့ပါ။ ကျွန်တော်သည် မေ့ကို မုန်းတီးခဲ့သော ထိုငါးနှစ်တာအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်လောက်အောင် နောင်တရမိသည်။ မေသည် အချစ်ကို ငွေကြေးနဲ့ လဲသွားသော မိန်းမ မဟုတ်ခဲ့ပါ။ သူမသည် ကျွန်တော့်ဘဝကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သူမ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ငွေကြေးနှင့် လဲလှယ်ပြီး စတေးခဲ့သူသာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် မေ့ကို အကောင်းဆုံး ဆေးရုံများတွင် ကုသပေးခဲ့သော်လည်း၊ ကျန်းမာရေး အခြေအနေက အလွန်အမင်း ဆိုးရွားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မေသည် ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို အေးချမ်းစွာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် အောင်မြင်သော လူတစ်ယောက်အဖြစ် လူအများက သတ်မှတ်ကြသော်လည်း၊ တကယ်တမ်းတွင်တော့ ကျွန်တော့်နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပြာကျသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ ငွေကြေးဆိုသည်မှာ လူတစ်ယောက်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်သော်လည်း၊ ဆုံးရှုံးသွားသော အချိန်နှင့် စစ်မှန်သော ပေးဆပ်မှုများကိုတော့ မည်သည့်အခါမျှ ပြန်မဝယ်ပေးနိုင်ကြောင်း ကျွန်တော် ခါးသီးစွာ သိလိုက်ရပါတော့သည်။
သင်ခန်းစာ — အချို့သော ပေးဆပ်မှုများသည် အမုန်းတရား၏ အသွင်သဏ္ဌာန်ဖြင့် လာတတ်သော်လည်း၊ ထိုအမုန်းတရားများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော စစ်မှန်သည့် မေတ္တာတရားများ ကိန်းအောင်းနေတတ်သည်။ အမှန်တရားကို အပေါ်ယံကြည့်ရုံဖြင့် မဆုံးဖြတ်ပါနှင့်။