အကုသိုလ်လည်မဲ့ မယားငယ်
အကုသိုလ်လည်မဲ့ မယားငယ်
အခန်း (ပထမ)
ညဦးပိုင်း၏ လေအေးက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကျွန်မ၏ အသားအရေကို လာရောက်ထိတွေ့နေသည်။ မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်ရင်း နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲကို ဆိုးနေမိသော်လည်း မှန်ထဲက ကျွန်မ၏ မျက်ဝန်းများကတော့ အရောင်မရှိ။ ကျွန်မ နာမည်က နွေ။ နွေဆိုသော်လည်း ကျွန်မ၏ ဘဝကတော့ အမြဲတမ်း မိုးသည်းနေတတ်သည့် လမ်းကြားလေးတစ်ခုလို အေးစက်မှောင်မှိုင်းနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ။ ကျွန်မ ချစ်ရသူက ကိုရဲ။ သူက ကျွန်မအတွက်တော့ အရာအားလုံးဖြစ်သလို၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးက ရွံရှာကြသည့် "မယားငယ်" ဆိုသည့် ဘွဲ့ထူးကို ဆင်မြန်းပေးခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်မတို့ စတင်ဆုံတွေ့ခဲ့ပုံက ရိုးရှင်းပါသည်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့် ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ထီးတစ်လက်အောက်၌ ခိုလှုံရင်းက စခဲ့သည့် သံယောဇဉ်။ ထိုစဉ်က ကိုရဲ၏ လက်သူကြွယ်တွင် လက်ထပ်လက်စွပ် မရှိခဲ့သလို၊ သူ၏ စကားလုံးများတွင်လည်း အိမ်ထောင်ရှိသည်ဟူသော အရိပ်အယောင်မျှ မပါခဲ့။ ကျွန်မ သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူ၏ ရင်ခွင်က နွေးထွေးလွန်းသဖြင့် လောကကြီးတွင် အလုံခြုံဆုံးနေရာဟု ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် ထိုနွေးထွေးမှုနောက်ကွယ်တွင် မီးတောက်များ ရှိနေမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့။
"နွေ... ကိုယ် ဒီည အကြာကြီး မနေနိုင်ဘူးနော်။ အိမ်မှာက ကိစ္စလေး ရှိလို့"
ကိုရဲ၏ ထိုစကားက ကျွန်မ၏ ရင်ဘတ်ကို အပ်နှင့် ထိုးလိုက်သလို ခံစားရစေသည်။ သူ ကျွန်မဆီ ရောက်လာတိုင်း ဒီစကားကို အမြဲကြားရတတ်သည်။ "အိမ်မှာ" ဆိုသည့် စကားလုံးက ကျွန်မ မပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့်၊ ကျွန်မ သွားခွင့်မရှိသည့် နယ်မြေတစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။ ကျွန်မကတော့ သူလာမည့် အချိန်ကို တစ်နေကုန် စောင့်မျှော်နေရသူ။ ဖုန်းကို ခဏခဏ ကြည့်ရင်း၊ ပို့လိုက်သည့် မက်ဆေ့ချ်ကို Seen ဖြစ်ပြီး ပြန်စာမလာသည့် မိနစ်တိုင်းမှာ ရင်ထဲက တဆစ်ဆစ် နာကျင်မှုကို အဖော်ပြုနေရသူ။
ကျွန်မတို့ကြားက ပတ်သက်မှုက ခိုးစားရသည့် ပျားရည်လိုပင်။ ချိုတော့ ချိုသော်လည်း လျှာကို လောင်စေသည်။ သူက ကျွန်မ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း "ကိုယ် နွေကို အရမ်းချစ်တာပဲ၊ နွေသာ ကိုယ့်ဘေးမှာ အမြဲရှိနေရင် သိပ်ကောင်းမှာ" ဟု ပြောတတ်သည်။ ထိုအခါမျိုးတွင် ကျွန်မက သူ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားမိသည်။ "ဒါဆိုလည်း သူနဲ့ လမ်းခွဲလိုက်ပါလား" ဟု မေးချင်သော်လည်း၊ သူ ထွက်သွားမှာကို ကြောက်သည့် စိတ်က ကျွန်မ၏ လျှာကို အမြဲ ချည်နှောင်ထားခဲ့သည်။ ကျွန်မမှာ အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိသည်။ အဲဒါကတော့ ကိုရဲကို ဆုံးရှုံးရမှာထက်စာရင် လူတကာ ကဲ့ရဲ့သည့် ဘဝကိုပဲ မြတ်မြတ်နိုးနိုး ပွေ့ပိုက်ထားချင်သည့် အချစ်ရူးရူးခဲ့ခြင်းပင်။
အခန်း (ဒုတိယ)
အချိန်တွေ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကျွန်မတို့၏ လျှို့ဝှက်ချက်က ဖုံးမရ ဖိမရ ဖြစ်လာသည်။ တစ်နေ့တွင် ကိုရဲ၏ ဇနီးဆိုသူ မနှင်း ဆီက ဖုန်းဝင်လာသည်။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည့်အချိန်တွင် တဖက်က ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံက တည်ငြိမ်လွန်းသဖြင့် ကျွန်မ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူမက ကျွန်မကို ဆဲဆိုခြင်း မပြု။ ရန်တွေ့ခြင်း မရှိ။
"ညီမလေး... ကိုရဲကို အရမ်းချစ်သလား" ဟုသာ မေးခဲ့သည်။
ကျွန်မ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဘဲ ငြိမ်နေမိသည်။ ကျွန်မ၏ အသံများက လည်ချောင်းထဲမှာတင် တစ်ဆို့နေခဲ့သည်။ မနှင်းက ဆက်ပြောသည်။ "မမကတော့ သူ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ညီမလေး သိထားဖို့က အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ရုံနဲ့ မပြီးဘူး။ နောက်ဆက်တွဲ လာမယ့် ဒဏ်ချက်တွေကို ညီမလေး ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ လိုမယ်" တဲ့။
ထိုဖုန်းချသွားပြီးနောက် ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မအေးချမ်းနိုင်တော့။ ကိုရဲ ရောက်လာသည့်အခါ ကျွန်မ ပြဿနာရှာမိသည်။ "ကိုရဲ... ကျွန်မကို ဘယ်တော့အထိ ဒီလို ထားဦးမှာလဲ။ မနှင်းက အားလုံး သိနေပြီ။ ရှင် သူ့ကို လမ်းခွဲပေးပါတော့" ဟု ငိုယိုကာ တောင်းဆိုမိသည်။ ထိုအခါ ကိုရဲ၏ မျက်နှာက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တင်းမာသွားသည်။ ကျွန်မ မမြင်ဖူးသည့် ခက်ထန်သော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း—
"နွေ... နင်က ငါ့ကို အကျပ်ကိုင်တာလား။ ငါ့မိသားစုကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ငါ နင့်ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ နင် စိတ်ချမ်းသာအောင် ထားဖို့ပဲ။ အပိုတွေ လာမလုပ်နဲ့"
ထိုစကားက ကျွန်မ၏ ပါးကို ရိုက်လိုက်သလိုပင်။ ကျွန်မကို "နွေ" ဟု ခေါ်ရာမှ "နင်" ဟု ပြောင်းလဲသွားသည့် အခေါ်အဝေါ်တွင် ကျွန်မ၏ တန်ဖိုးက ဘယ်လောက်ရှိသလဲဆိုသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ ကျွန်မက သူ့အတွက် အပန်းဖြေစရာ သက်သက်သာ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းလား။ သူ ထွက်သွားသည့်အခါ ကားစက်နှိုးသံက ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို ကြိတ်ခြေသွားသလို ခံစားရသည်။ ထိုညက ကျွန်မ သူ့ဆီ ဖုန်းအကြိမ်ပေါင်းများစွာ ခေါ်ခဲ့သော်လည်း သူ မကိုင်ခဲ့။ မက်ဆေ့ချ်တွေ ပို့သော်လည်း Seen ဖြစ်ရုံမျှသာ။ အပယ်ခံရခြင်း၏ နာကျင်မှုက မီးစနှင့် ထိုးသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်မ ဘာကြောင့် ဒီအကုသိုလ် နွံထဲကို ဆင်းခဲ့မိပါလိမ့်။
အခန်း (တတိယ)
နောက်ပိုင်းရက်များတွင် ကိုရဲက ကျွန်မဆီကို လုံးဝ ရောက်မလာတော့ဘဲ ပျောက်ချက်သား ကောင်းနေခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးက ပြိုကျပျက်စီးနေပြီ။ ကျွန်မ နေထိုင်သည့် တိုက်ခန်းလေးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ယောင်ချာချာ ဖြစ်နေမိသည်။ အစာမစားနိုင်၊ အိပ်မပျော်။ မှန်ထဲက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်သည့်အခါ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည့် မိန်းမပျက်တစ်ယောက်ကိုသာ မြင်ရသည်။
"ရှင် ကျွန်မကို ဒီလို ပစ်ထားလို့ မရဘူး ကိုရဲ" ဟု ကျွန်မ စိတ်ထဲကနေ အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟစ်နေမိသည်။
တစ်ပတ်ခန့်အကြာတွင် ကျွန်မ၏ တိုက်ခန်းရှေ့သို့ ကားတစ်စီး ဆိုက်လာသည်။ ကိုရဲ မဟုတ်ဘဲ မနှင်း ဖြစ်နေသည်။ သူမက ကျွန်မကို အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်တောင်းသည်။ ကျွန်မ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်မိသည်။ မနှင်း၏ လက်ထဲတွင် စာအိတ်တစ်အိတ် ပါလာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေသော်လည်း မျက်လုံးများကတော့ ခိုင်မာနေဆဲ။
"ညီမလေး... ကိုရဲက ညီမလေးဆီကို ပြန်မလာတော့ဘူး။ သူ အခု နောက်မိန်းမ တစ်ယောက်နဲ့ ထပ်ပြီး ပတ်သက်နေပြန်ပြီ။ အဲဒီမိန်းမက ညီမလေးထက် ငယ်သလို၊ ညီမလေးထက်လည်း ပိုပြီး ချမ်းသာတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းကပဲ"
ကျွန်မ နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ "ဘာ... ဘာပြောတယ်"
"အံ့သြမနေပါနဲ့။ ဒါ ကိုရဲရဲ့ သဘာဝပဲ။ သူက ပန်းတစ်ပွင့်ကို ရအောင် ခူးမယ်၊ ညှိုးသွားရင် ပစ်ခဲ့မယ်၊ နောက်ထပ် လှတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်ကို ထပ်ရှာမယ်။ မမက ဒါကို သိလို့ ညီမလေးကို သတိပေးခဲ့တာ။ အခု ဒီစာအိတ်ထဲမှာ ညီမလေးအတွက် သူပေးလိုက်တဲ့ ပိုက်ဆံတွေရှိတယ်။ ဒါက လမ်းခွဲခတဲ့"
ကျွန်မ စာအိတ်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားရသည်။ ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့သည့် အချစ်၊ ကျွန်မ စတေးခဲ့သည့် ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကျွန်မ ရင်းခဲ့သည့် ဘဝ... ဒါတွေအားလုံးက ပိုက်ဆံအနည်းငယ်နှင့် ထိုက်တန်သည်တဲ့လား။ မနှင်းက ကျွန်မကို သနားစရာသတ္တဝါလေးတစ်ခုလို ကြည့်ပြီး ပြန်လှည့်ထွက်သွားသည်။ ကျွန်မ ထိုနေရာမှာတင် ဒူးထောက်ကျပြီး အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိသည်။ ဒါဟာ ကျွန်မ သူတစ်ပါး အိမ်ထောင်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့မိသည့် အကုသိုလ်ရဲ့ အစပြုခြင်းလား။
အခန်း (စတုတ္ထ)
လအနည်းငယ် ကြာသွားသော်လည်း ကျွန်မ၏ နာကျင်မှုက လျော့မသွားခဲ့။ ထိုစဉ်အတွင်းမှာပဲ ကျွန်မ ထူးဆန်းသည့် သတင်းတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကိုရဲ တစ်ယောက် ကားအက်စီးဒင့် ဖြစ်ပြီး ဆေးရုံတင်ထားရသည်ဟူသော သတင်း။ ထိုသတင်းကို ကြားရသည့်အခါ ကျွန်မ၏ ခြေထောက်များက အလိုလို ဆေးရုံဆီသို့ ဦးတည်မိသွားသည်။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ရက်စက်ပါစေ၊ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ချစ်နေမိဆဲပင်။
ဆေးရုံခန်းရှေ့ ရောက်သည့်အခါ ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရသည်က အံ့သြစရာ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု။ ကိုရဲ၏ ကုတင်ဘေးမှာ မနှင်း ရှိမနေ။ ထို "နောက်မိန်းမ" ဆိုသူလည်း ရှိမနေ။ ကိုရဲကတော့ ကိုယ်တစ်ပိုင်း သေနေသလိုမျိုး ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။ ကျွန်မ အခန်းထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်သွားသည့်အခါ ကိုရဲက မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှာ နောင်တတွေ၊ အားကိုးရာမဲ့မှုတွေ အထင်သား မြင်နေရသည်။
"နွေ... မင်း... မင်း လာတာလား" သူ၏ အသံက တုန်ရီနေသည်။
ကျွန်မ ဘာမှမပြောဘဲ သူ့ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် မနှင်း ဆေးရုံခန်းထဲကို ဝင်လာသည်။ သူမက ကျွန်မကို မြင်သော်လည်း အံ့သြပုံမရ။ သူမက ကျွန်မကို အပြင်ကို ခေါ်ထုတ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"ညီမလေးကို မမ အမှန်အတိုင်း ပြောပြစရာ တစ်ခုရှိတယ်။ တကယ်တော့ ကိုရဲက ညီမလေးကို ပစ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းတော့ဘူးဆိုတာ သိလို့၊ ညီမလေး သူ့ကြောင့် ဒုက္ခမရောက်အောင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ ရက်စက်ပြပြီး မောင်းထုတ်ခဲ့တာ။ အဲဒီ နောက်မိန်းမ ဆိုတာလည်း မမနဲ့ သူနဲ့ပေါင်းပြီး ညီမလေးကို သရုပ်ပြခဲ့တာပဲ"
ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဟာခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဒါဆို... သူ ကျွန်မကို ကာကွယ်ခဲ့တာလား။ ဒါပေမဲ့ တွေးကြည့်သည့်အခါ ဒါကလည်း ရက်စက်လွန်းသည့် မေတ္တာမျိုးပင်။ မနှင်းက ဆက်ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ တကယ်ပဲ ဘဝပျက်ပြီ။ ဆရာဝန်တွေက သူ ပြန်လမ်းလျှောက်နိုင်ဖို့ မသေချာဘူးလို့ ပြောတယ်။ မမကတော့ သူ့ကို ကြည့်ရှုဖို့ အင်အားမရှိတော့ဘူး။ မမမှာလည်း ကိုယ်ပိုင်ဘဝနဲ့ ကလေးတွေ ရှိသေးတယ်။ ညီမလေး... ညီမလေးသာ သူ့ကို တကယ်ချစ်ရင် အခုအချိန်က ညီမလေး လက်ထပ်ရမယ့် အချိန်ပဲ"
ဤနေရာတွင် ကြီးမားသည့် အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ မနှင်းက သူမ၏ လင်သားကို ကျွန်မလက်ထဲ ထိုးထည့်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမက အနစ်နာခံသူ မဟုတ်ဘဲ၊ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကို ကျွန်မလို အချစ်ရူးမလေးဆီ လွှဲပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မကို "အကုသိုလ်လည်မည့် မယားငယ်" ဟု လူတွေက သမုတ်ကြသော်လည်း၊ တကယ်တမ်းတွင် ကျွန်မက နောင်တတွေနှင့် ပြည့်နှက်နေသည့် လူတစ်ယောက်၏ နောက်ဆုံးလက်ကျန် ဘဝကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမည့် "ထောင်သား" တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။
အခန်း (ပဉ္စမ)
ယခုဆိုလျှင် ကျွန်မနှင့် ကိုရဲ အတူနေလာခဲ့သည်မှာ နှစ်အတော်ကြာပြီ။ သူကတော့ ကုတင်ပေါ်မှာပဲ လဲလျောင်းနေရသည့် လူမမာတစ်ယောက်။ သူ၏ ဇနီးဟောင်း မနှင်းကတော့ နောက်အိမ်ထောင်နှင့် ပျော်ရွှင်နေသည်ဟု ကြားရသည်။ ကျွန်မကတော့ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သူ၏ ဝေယျာဝစ္စများကို လုပ်ပေးရင်း၊ သူ၏ စိတ်တို ဒေါသထွက်မှုများကို ခံရင်း အချိန်ကုန်လွန်နေရသည်။
တစ်ခါတစ်ရံ ညဖက်များတွင် ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်မိသည်။ လူတွေက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး "ကြည့်စမ်း... မယားငယ် လုပ်ခဲ့လို့ အခုတော့ သူများ လင်ကို ပြုစုပြီး ဝဋ်လည်နေတာ" ဟု ကွယ်ရာမှာ ပြောကြသည်။ သူတို့ ပြောတာ မှန်ကောင်းမှန်ပါလိမ့်မည်။ ကျွန်မ ပိုင်ဆိုင်ချင်ခဲ့သည့် အချစ်ကို ရခဲ့ပြီ။ သို့သော် ထိုအချစ်က ကျွန်မ မှန်းလင့်ထားသလို လှပမနေဘဲ၊ နာကျင်မှုတွေ၊ ပင်ပန်းမှုတွေနှင့်သာ ပြည့်နှက်နေသည်။
ကိုရဲက ကျွန်မ၏ လက်ကို အားမရှိသော်လည်း တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်ရင်း "နွေ... ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" ဟု ပြောတတ်သည်။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြမိသော်လည်း ထိုအပြုံးက ခြောက်သွေ့လွန်းလှသည်။ ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်သလား။ ချစ်ပါသည်။ သို့သော် ထိုအချစ်က အရင်လို ရင်ခုန်စရာ မကောင်းတော့ဘဲ တာဝန်တစ်ခုလို၊ ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုလို လေးလံနေခဲ့ပြီ။
ကျွန်မတို့၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းက တဖြည်းဖြည်းနှင့် မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။ ကျွန်မသည်လည်း ဤအခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာပင် လူမမာတစ်ယောက်ကို ပြုစုရင်း အိုမင်းသွားလိမ့်မည်။ ဒါဟာ ကျွန်မ ရွေးချယ်ခဲ့သည့် လမ်း၊ ကျွန်မ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည့် အကုသိုလ် လမ်းမ၏ အဆုံးသတ်ပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ပါးသူ၏ ရင်ခွင်ကို ခိုးယူမိခဲ့သည့်အတွက် ပေးဆပ်ရသည့် တန်ဖိုးက ကြီးမားလွန်းလှပါသည်။
လောကကြီးမှာ အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ရုံနဲ့ မလုံလောက်ပါဘူး။ ဘယ်သူ့ရဲ့ မျက်ရည်ပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုမျိုးမဆို တစ်နေ့မှာ ကိုယ့်ဆီကို ပိုပြီး ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုတွေအဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတတ်တာဟာ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ နိယာမတစ်ခုပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - သူတစ်ပါး ပိုင်ဆိုင်မှုကို မတရား လိုချင်တပ်မက်ခြင်းသည် မိမိဘဝကို နောင်တနှင့် ထောင်ချခြင်းသာ ဖြစ်သည်။