ကျုပ်မယားက သူများဇနီးဖြစ်နေတဲ့အခါ
ကျုပ်မယားက သူများဇနီးဖြစ်နေတဲ့အခါ
ကျုပ်မယားက သူများဇနီးဖြစ်နေတဲ့အခါ
လကွယ်ည သန်းကောင်ယံ။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်လုံးမှာ ပိန်းပိတ်အောင် မည်းမှောင်နေပြီး အမှောင်ထုဟာ ကျုပ်ရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်ကို အလေးအပင်ကြီးတစ်ခုလို ဖိချထားသလို ခံစားရတယ်။ ဆောင်းအကုန် နွေအကူးမို့ လေရူးတွေက တသုန်သုန် တိုက်ခတ်နေပေမဲ့ ကျုပ်ရဲ့ သွေးသားတွေကတော့ အေးစက်တောင့်တင်းနေခဲ့ပြီ။
“ဂီး...”
ငှက်ဆိုးတစ်ကောင်ရဲ့ ထိုးသံက အေးစက်နေတဲ့ ညဥ့်အလှကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလို ပေါ်ထွက်လာတယ်။ သစ်ပင်တွေပေါ်မှာ အိပ်တန်းတက်နေတဲ့ ငှက်တွေဟာ လန့်တကြား အော်မြည်ရင်း ပျံတက်သွားကြပြီး ခဏအကြာမှာတော့ အရာအားလုံးဟာ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုလို ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားပြန်တယ်။ ပုရစ်တွေ၊ ညပိုးကောင်လေးတွေရဲ့ တစီစီ အော်မြည်သံတွေဟာ ကျုပ်အတွက်တော့ ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ရာထက် ပိုပြီး နားမခံသာတဲ့ အသံတွေ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း... ကျုပ် စတင်လှုပ်ရှားဖို့ အချိန်တန်ပြီ။
အဝတ်ဗီရိုထဲက အသင့်ပြင်ထားတဲ့ တစ်စုံတစ်ရာကို ကျုပ် ယူလိုက်တယ်။ အေးစက်ပြီး လေးလံတဲ့ ထိုအရာကို ခါးကြားထဲကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ထိုးထည့်လိုက်ပြီး အပေါ်ကနေ ကုတ်အင်္ကျီအမည်းတစ်ထည်ကို ထပ်ဝတ်လိုက်တယ်။ ကျုပ်ရဲ့ ကိုယ်ဟန်ကို မှန်ထဲမှာ ကြည့်လိုက်တော့ ကျုပ်ကိုယ်ကျုပ်တောင် မမှတ်မိချင်တော့ဘူး။ မျက်လုံးတွေက နီမြန်းပြီး စိတ်ဓာတ်တွေကတော့ ပြာကျနေခဲ့ပြီ။
စာကြည့်စားပွဲပေါ်မှာ ဖန်တုံးလေးနဲ့ ဖိထားတဲ့ စာအိတ်ကို ကျုပ် တစ်ခေါက်ပြန်ဖတ်ကြည့်မိတယ်။ စာထဲမှာ ရေးထားတဲ့ စာလုံးတွေက ကျုပ်ရဲ့ သွေးနဲ့ ရေးထားတာ မဟုတ်ပေမဲ့ ကျုပ်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို နှုတ်ဆက်ထားတဲ့ စာတွေဖြစ်တယ်။ ကျေနပ်တဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးယူရင်း စာအိတ်ကို ဖန်တုံးလေးအောက်မှာ ပြန်ဖိထားလိုက်တယ်။
အရာအားလုံးကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဟာကွက်မရှိအောင် ကျုပ် စစ်ဆေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့... လှေကားကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းလာခဲ့တယ်။ တစ်ထစ်ချင်း... တစ်လှမ်းချင်း... ကျုပ်ရဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ နာကျင်မှုတွေ၊ သစ္စာဖောက်ခံရမှုတွေနဲ့ အမုန်းတရားတွေက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခုလို ပါလာခဲ့တယ်။ ကျုပ်ရဲ့ အိမ်၊ ကျုပ်ရဲ့ နာဒီနဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဒီအိမ်ဂေဟာဟာ အခုတော့ အငြိုးအတေးတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အကျဉ်းထောင်တစ်ခု ဖြစ်လို့နေပြီ။
ဘုန်းတော်ကြီး ဦးဝိမလရဲ့ တောရကျောင်းဟာ မြို့နဲ့လည်း မနီး၊ ရွာနဲ့လည်း မနီးတဲ့ တောစပ်မှာ တည်ရှိတယ်။ ကျုပ်အိမ်ကနေ သွားရင် သိပ်တော့ မဝေးလှပါဘူး။ မိဘတွေ လက်ထက်ကတည်းက ဆရာရင်း ဒကာရင်းတွေမို့ ဒီကျောင်းဟာ ကျုပ်အတွက်တော့ စိတ်အေးချမ်းရာ နေရာတစ်ခုပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီညမှာတော့ ကျုပ်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အေးချမ်းမှုဆိုတာ အစအနတောင် မရှိခဲ့ဘူး။
ကျောင်းပေါ်ကို ရောက်တဲ့အခါ ဆရာတော်ကို ဦးချကန်တော့လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အသင့်ယူလာတဲ့ စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ကျုပ် ဆက်ကပ်လိုက်တယ်။
“အရှင်ဘုရား... ဒီစာအိတ်ကို မနက်ဖြန်မှသာ ဖွင့်ကြည့်တော်မူပါဘုရား”
ကျုပ်ရဲ့ စကားကြောင့် ဆရာတော်ဟာ ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပုံရပေမဲ့ ဘာမှတော့ ပြန်မမိန့်ဘူး။ ဆရာတော်ရဲ့ ကြည်လင်တဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျုပ်ရဲ့ ဂဏှာမငြိမ်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို စူးစိုက်ကြည့်နေသလိုပဲ။
“ဒကာကြီး... ကျန်းမာရေးကော ကောင်းရဲ့လား”
“ဒီလိုပါပဲ ဘုရား... ခန္ဓာရှိရင် ဝေဒနာရှိစမြဲပါပဲ”
ကျုပ်ရဲ့ အဖြေက ခပ်အေးအေးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေတာ ဆရာတော် သိရှာမှာ မဟုတ်ဘူး။
“ခန္ဓာရှိရင် ဝေဒနာရှိစမြဲပေါ့ ဒကာရယ်။ ဒကာ့လို လူမှုရေး၊ ဘာသာရေး၊ လှူရေးတန်းရေး မပြတ်တန်း ဆောင်ရွက်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ အသက်ရှည်မှာပါ”
ဆရာတော်ရဲ့ ချီးကျူးစကားတွေက ကျုပ်ကို ပိုပြီး နာကျင်စေတယ်။ ကျုပ်ဟာ သူများမျက်စိထဲမှာတော့ လူတော်၊ လူကောင်း၊ ဇနီးအပေါ် သစ္စာရှိတဲ့ လင်ယောက်ျားတစ်ယောက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားကတော့ ကျုပ်ဟာ ကိုယ့်ဇနီးကိုယ်တောင် ပိုင်ဆိုင်ခွင့်မရှိတဲ့၊ သူများဇနီးကိုမှ ကိုယ့်ဇနီးအမှတ်နဲ့ ပိုက်ထွေးခဲ့မိတဲ့ ငတုံးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။
ကျုပ် နာဒီ့ကို ချစ်ခဲ့တာ အမှားလား။ ဒါမှမဟုတ် နာဒီက ကျုပ်အပေါ် မာယာတွေ သုံးခဲ့တာလား။ နာဒီဟာ ကျုပ်ရဲ့ အနားမှာ ရှိနေချိန်တိုင်း တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို စောင့်နေတတ်တာ၊ ညလယ်ခေါင်မှာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် စာပြန်နေတတ်တာတွေကို ကျုပ်က ယုံကြည်မှုဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ မျက်ကွယ်ပြုခဲ့မိတယ်။ “ကိုကိုကလည်း... နာဒီ့ကို မယုံဘူးလား” ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ကျုပ်ဟာ သူမရဲ့ ခြေဖဝါးအောက်မှာ ပြားပြားဝပ်ခဲ့ရသူပါ။
ကျောင်းကအပြန် လမ်းမှာ ကျုပ်ရဲ့ အတွေးတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလဆီကို ပြန်ရောက်သွားတယ်။
အဲဒီနေ့က နာဒီ ဖုန်းမေ့ကျန်ခဲ့တဲ့နေ့။ ကျုပ် မကြည့်သင့်တဲ့ အရာတစ်ခုကို ကြည့်မိခဲ့တယ်။ နာဒီ့ရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ “အိမ်ကလူကြီး အိပ်ပျော်ပြီလား မောင်” ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတစ်ကြောင်း။ အဲဒီ “မောင်” ဆိုသူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိဖို့ ကျုပ် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံး သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားက ကျုပ်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်။
နာဒီဟာ ကျုပ်နဲ့ မတွေ့ခင်ကတည်းက တခြားမြို့တစ်မြို့မှာ တရားဝင် လက်ထပ်ထားတဲ့ ဇနီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ကျုပ်ကတော့ သူမအတွက် ငွေထုတ်ပေးတဲ့ စက်တစ်ခု၊ မြို့ပေါ်မှာ နေစရာ ဖန်တီးပေးတဲ့ အကာအကွယ်တစ်ခုမျှသာ။ သူမရဲ့ တကယ့် လင်ယောက်ျားဆိုသူကတော့ နယ်မှာ အလုပ်လုပ်ရင်း သူမဆီက ပို့ပေးတဲ့ ငွေတွေနဲ့ ထိုင်စားနေတဲ့သူ။
“နင် ငါ့ကို ဘယ်လိုတောင် ရက်စက်ရတာလဲ နာဒီ...”
ကျုပ် အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ နာဒီက အိပ်ခန်းထဲမှာ ဖုန်းပြောနေတုန်း။ ကျုပ် ဝင်လာတာကို မြင်တော့ သူမ မျက်နှာ ပျက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခဏချင်းမှာပဲ သူမရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း မာယာအပြုံးကို ဆင်မြန်းလိုက်ပြန်တယ်။
“ကိုကို... ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ။ နာဒီ စိတ်ပူနေတာ”
သူမရဲ့ စကားတွေက ကျုပ်ကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ ကျုပ် သူမရဲ့ အနားကို တိုးသွားလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့လေးက အရင်လိုပဲ မွှေးပျံ့နေတုန်း။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အနံ့က အခုတော့ အဆိပ်နံ့လို ဖြစ်နေပြီ။
“နာဒီ... မင်း မောင်ဆီကို ဖုန်းဆက်နေတာလား”
ကျုပ်ရဲ့ စကားကြောင့် နာဒီ့ မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားတယ်။ သူမရဲ့ လက်ထဲက ဖုန်းလေးဟာ တုန်ယင်သွားတယ်။
“ကိုကို... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ နာဒီ့မှာ မောင်မှ မရှိတာ”
“တော်စမ်း နာဒီ! ငါ အားလုံး သိပြီးပြီ။ မင်းမှာ လင်ရှိတယ်ဆိုတာကော၊ မင်း ငါ့ကို ငတုံးတစ်ယောက်လို လှည့်စားနေတာကော အားလုံး သိပြီးပြီ!”
ကျုပ်ရဲ့ အော်ဟစ်သံက အိမ်အပြည့် ဟိန်းထွက်သွားတယ်။ နာဒီဟာ ခဏတော့ မှင်သက်သွားပြီးနောက် သူမရဲ့ မူလ ရုပ်သွင်ကို ထုတ်ပြတော့တယ်။ သူမဟာ ကျုပ် သိခဲ့တဲ့ နူးညံ့တဲ့ မိန်းကလေး မဟုတ်တော့ဘူး။
“အေး... သိသွားတော့လည်း ကောင်းတာပေါ့။ ဟုတ်တယ်... ငါ့မှာ လင်ရှိတယ်။ ငါ သူ့ကို ချစ်တယ်။ နင့်ကိုတော့ ငါ့ဘဝ တက်လမ်းအတွက်ပဲ သုံးတာ။ နင်က ငါ့အတွက်တော့ လှေကားထစ်တစ်ခုပဲ”
ထိုစကားတွေက ကျုပ်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို လွှစက်နဲ့ တိုက်လိုက်သလိုပဲ။ နာကျင်မှုထက် ပိုတဲ့ ခံစားချက်က ကျုပ်ကို ထိန်းချုပ်မရအောင် လုပ်ဆောင်နေပြီ။
ကျုပ် ခါးကြားက အေးစက်နေတဲ့ အရာကို ထုတ်လိုက်တယ်။ နာဒီ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ထိတ်လန့်မှုတွေ အရိပ်ထင်သွားတယ်။
“ကိုကို... မဟုတ်ဘူး... အဲဒါကြီးကို ချလိုက်ပါ။ နာဒီ တောင်းပန်ပါတယ်”
သူမဟာ ကုတင်ပေါ်မှာ ပုစွန်ထုပ်လို ကွေးသွားပြီး တောင်းပန်နေရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ရဲ့ နားထဲမှာတော့ “သူများဇနီး... သူများဇနီး...” ဆိုတဲ့ အသံတွေကပဲ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ ကျုပ် ပိုင်ဆိုင်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့ အရာအားလုံးဟာ အမှန်တော့ သူတပါးရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ဖြစ်နေခဲ့တာ။
“မင်းကို ငါက အသက်ထက် ချစ်ခဲ့တာ နာဒီ။ မင်း လိုချင်တာ အကုန် ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို လူရာမသွင်းခဲ့ဘူး”
ကျုပ် နာဒီ့ဆီကို တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်ရှေ့ကနေ ကားဟွန်းတီးသံ ပေါ်လာတယ်။ နာဒီ့ရဲ့ မျက်နှာမှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ ဝင်းလက်သွားတယ်။
“မောင်... မောင် လာပြီ! ကိုကို... ရှင် ဘာမှ လုပ်လို့ မရတော့ဘူး။ သူ လာကြိုတာ”
ကျုပ် မှင်သက်သွားတယ်။ ဒီလောက်ထိတောင် နာဒီက ရက်စက်ရသလား။ ကျုပ်ရှေ့မှာတင် သူမရဲ့ တကယ့် လင်ယောက်ျားကို ခေါ်ရဲတဲ့အထိ သူမမှာ အရှက်တရား မရှိတော့ဘူးလား။
ကျုပ် ပြတင်းပေါက်ကနေ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ကားပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီလူကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ခဏမှာ ကျုပ်ရဲ့ လက်တွေ တုန်ယင်သွားပြီး ကိုင်ထားတဲ့ အရာဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လွတ်ကျသွားခဲ့တယ်။
အဲဒီလူဟာ တခြားသူမဟုတ်ဘူး... ကျုပ်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ညီအရင်း ခိုင်မင်း ဖြစ်နေခဲ့တာ။
ဒါဟာ ကျုပ် မထင်မှတ်ထားတဲ့ အကြီးမားဆုံးသော လှည့်ကွက်ပဲ။ ကျုပ် မယားက သူများ ဇနီး ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာထက် ကျုပ် ညီရဲ့ ဇနီး ဖြစ်နေတယ်ဆိုတဲ့ အမှန်တရားက ကျုပ်ကို သေလူတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားစေတယ်။
“ခိုင်မင်း...”
ကျုပ် အသံက တိုးထွက်သွားတယ်။ နာဒီကတော့ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို ပြုံးရင်း
ကျုပ် ညီဟာ
“အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးက နာဒီ့ကို နှိပ်စက်နေတာလား။ နာဒီက ကျွန်တော့်ကို အကုန်ပြောပြပြီးပြီ။ အစ်ကိုကြီးက သူမကို အတင်းအဓမ္မ သိမ်းပိုက်ထားတာဆို”
ကျုပ် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ နာဒီ့ရဲ့ မာယာက ကျုပ်ညီကိုတောင် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီ။ သူမက ခိုင်မင်းကိုလည်း လှည့်စားထားတာပဲ။ သူမမှာ တကယ့် လင်ယောက်ျား ရှိသေးတယ်ဆိုတာကို ခိုင်မင်း မသိရှာဘူး။ သူမဟာ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ကြားမှာ ကစားပွဲတစ်ခုကို ခင်းကျင်းခဲ့တာ။
ကျုပ် ခါးကြားက ထုတ်ခဲ့တဲ့ အရာကို ပြန်ကောက်လိုက်တယ်။ အဲဒါက သေနတ် မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါက နာဒီ့ရဲ့ နယ်က လင်ယောက်ျားနဲ့ သူမတို့ရဲ့ တရားဝင် လက်ထပ်စာချုပ် မိတ္တူတွေ၊ ဓာတ်ပုံတွေ ထည့်ထားတဲ့ ဖိုင်တွဲလေးတစ်ခုပါ။ ကျုပ် အဲဒီ ဖိုင်တွဲကို ခိုင်မင်း ခြေရင်းကို ပစ်ချပေးလိုက်တယ်။
“မင်း ဖတ်ကြည့်လိုက်ပါ ခိုင်မင်း။ ပြီးရင် ငါ့ကို မယုံရင်တောင် ဒီစာရွက်တွေကိုတော့ ယုံလိုက်ပါ”
ကျုပ်
ကျုပ် ကျောင်းက ဆရာတော်ဆီကို ပြန်သွားမိတယ်။ မနက်လင်းတော့ ဆရာတော်က ကျုပ်ပေးခဲ့တဲ့ စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်ပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီစာထဲမှာ ကျုပ်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို သာသနာ့ဘောင်အတွက် လှူဒါန်းကြောင်းနဲ့ ကျုပ်ဟာ လူဝတ်ကြောင်ဘဝကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ရေးသားထားတာပါ။
သူများဇနီးကိုမှ ကိုယ့်ဇနီးအမှတ်နဲ့ ဖက်တွယ်ခဲ့မိတဲ့ ကျုပ်ရဲ့ မောဟတွေဟာ အခုတော့ အမှောင်ထုထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ကျုပ်အတွက်တော့ ဒီကမ္ဘာမှာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။
လူဆိုတာ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်တယ်လို့ ထင်နေတဲ့ အရာတွေဟာ တကယ်တော့ ခဏတာ ငှားရမ်းသုံးစွဲနေရတာပါပဲ။ အဲဒီ အပေါ်မှာ အစွဲအလမ်းကြီးလေလေ၊ နာကျင်မှုက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလေလေပါပဲ။
နိဂုံးချုပ် သင်ခန်းစာ -
"တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကျွန်တော်တို့ အချစ်ဆုံးဆိုတဲ့ လူသားတွေဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို အဆိပ်ခတ်မယ့်သူတွေ ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ထက် စွန့်လွှတ်ခြင်းကသာ စစ်မှန်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပေးနိုင်တာပါ။"