သနားစရာ မိန်းမသားဘဝ
သနားစရာ မိန်းမသားဘဝ
အိမ်ရှေ့ခန်းက ပန်ကာအိုကြီး တကျိကျိလှည့်နေတဲ့ အသံက ကျွန်မရဲ့ နားစည်တွေကို လာပြီး စူးရှနေသလိုပါပဲ။
“မင်း မကျေနပ်ဘူးလား မင်းမကျေနပ်ရင် မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ မင်းကို ကွာရှင်းပေးမယ် မင်းကြိုက်တဲ့အချိန်ကွာရှင်းလို့ရတယ် သိလား”
ဒီစကားကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ပဲ ပြောထွက်လိုက်တဲ့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေက ပွက်ပွက်ဆူလာတယ်။ ဒေါသတွေက ပြင်းထန်လွန်းလို့ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်တောင် အငွေ့ပျံသွားမလားလို့ ထင်မှတ်ရတယ်။ “တောက်... ဒီလူ လူပါးဝလိုက်တာ” လို့ စိတ်ထဲက ကြုံးဝါးနေမိပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ နှုတ်ခမ်းတွေက တုန်ရီနေရုံကလွဲလို့ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။
ကျွန်မ ဘေးနားမှာ အိပ်မောကျနေတဲ့ ထိုင်တတ်စအရွယ် သားကလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဖူးဖူးယောင်ယောင် ပါးပြင်လေးတွေနဲ့ ဘာမှမသိရှာတဲ့ သားကလေး။ ဒီကလေးသာ ကျွန်မဘဝထဲ ရောက်မလာခဲ့သေးရင်၊ ဒီကလေးကိုသာ ကျွန်မ မမွေးခဲ့သေးရင် ဒီလူ့မျက်နှာကို ကွာရှင်းစာချုပ်နဲ့ အားရပါးရ ပစ်ပေါက်လိုက်မိမှာ အသေအချာပါပဲ။ အခုတော့ သားကလေးရဲ့ အနာဂတ်၊ သားကလေးရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ယောင်ရင်း ကျွန်မရဲ့ မာနတွေ၊ ဒေါသတွေကို နှလုံးသားရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှာပဲ အရှင်လတ်လတ် မြှပ်နှံလိုက်ရတယ်။
ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်ရေးက ပျော်စရာဆိုတာ တစ်စက်မှ မရှိတော့တဲ့၊ မွန်းကြပ်မှုတွေနဲ့ အပြည့်ဖြစ်နေတဲ့ လှောင်အိမ်တစ်ခုလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ လူတွေရှေ့မှာတော့ ကျွန်မဟာ အိမ်ထောင်ရေး ကံကောင်းတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ပြုံးရတယ်။ “ဆရာမလေးက ကံကောင်းလိုက်တာ၊ ယောက်ျားကလည်း ရှာနိုင်ဖွေနိုင်၊ ကိုယ်လုပ်ချင်တာမှန်သမျှလည်း ခွင့်ပြုပေးထားတာ” ဆိုတဲ့ စကားသံတွေကြားမှာ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေတာ ဘယ်သူမှ မမြင်ကြဘူး။ ကျွန်မ သိပ်မောပန်းနေပြီဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။
ညက တစ်ညလုံး ရန်ဖြစ်ထားပေမဲ့ မနက်လင်းတော့ သူက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုးပဲ။ ကျွန်မဘဝရဲ့ သိက္ခာနဲ့ တန်ဖိုးတွေ ပျောက်ဆုံးခဲ့တာ သားကလေး မွေးကတည်းကပါပဲ။ သားကလေးအတွက် ကျွန်မ ခေါင်းငုံ့ခံခဲ့တယ်။ အနင်းချေခံခဲ့တယ်။ ရှိစေတော့... ကျွန်မက အမေတစ်ယောက်ပဲလေ။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းရဲ့ အစွမ်းအစနဲ့ သားကလေးကို တင့်တင့်တယ်တယ် မထားနိုင်သေးသရွေ့၊ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်ကရတဲ့ လစာလေးနဲ့တင် သားအတွက် လုံလောက်တဲ့ အနာဂတ်တစ်ခု မတည်ဆောက်နိုင်သေးသရွေ့ ကျွန်မ ခေါင်းငုံ့နေရဦးမှာပဲ။ ဒါဟာ သူ့ကို ချစ်လို့ ဖက်တွယ်ချင်လို့ မဟုတ်သလို၊ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာက အပေါစားဆန်လို့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အညံ့ခံမှုတွေ အားလုံးဟာ သားရဲ့ ဘဝအတွက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
မနက်စာ စားနေတဲ့အချိန်မှာ သူက ပေါင်မုန့်တစ်ချပ်ကို မြုံ့ရင်း ကျွန်မကို လှမ်းကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ နောင်တဆိုတဲ့ အရိပ်အယောင် တစ်စက်မှ မရှိဘူး။
“မင်း ကိုနဲ့ အပြင်ကို အတူမသွားတာ နှစ်နဲ့ချီနေပြီ၊ ညနေ မင်း ကျောင်းပြန်လာရင် အပြင်သွားကြရအောင်”
သူ့စကားကြောင့် ကျွန်မ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မက အစိုးရမူလတန်းကျောင်းက ဆရာမတစ်ယောက်။ တစ်နေ့ကုန် ကလေးတွေနဲ့ လုံးပန်းနေရတာ အားအင်ဆိုတာ ကုန်သလောက် ရှိနေပြီ။
“ကျမ ပင်ပန်းလို့ပါ... ကျောင်းမှာ စာသင်ရတာ နားရတဲ့အချိန် မရှိဘူးလေ။ နေ့လည် ကျောင်းဆင်းချိန်မှာတောင် ကျမမှာ အမှတ်ခြစ်နေရတာ၊ ထမင်းတောင် ရေနဲ့မျှောချသလို စားနေရတာ။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ကျမ နားချင်ပြီ”
ကျွန်မရဲ့ ငြင်းဆန်မှုကို သူက ချက်ချင်းပဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး တုံ့ပြန်တယ်။
“မင်းတစ်ယောက်တည်း အလုပ်လုပ်ရတာ မဟုတ်ပါဘူးကွာ၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးက မိန်းမတွေ အလုပ်လုပ်ကြတာပဲ။ မင်းက သူများထက်ကို ထူးတဲ့မိန်းမ”
သူ့ရဲ့ လှောင်ပြောင်သလို စကားသံတွေက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ အဆိပ်တွေ လောင်းထည့်နေသလိုပဲ။ ဆက်ပြောရင် ရန်ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာ သိလို့ ကျွန်မ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်တယ်။ သားကလေးက အသံကျယ်ကျယ်တွေကြားရင် သိပ်ကြောက်တတ်တာ။ သူ့ရှေ့မှာ မိဘတွေ ရန်ဖြစ်တာကို မမြင်စေချင်ဘူး။
“အင်း... ကျမက တခြားမိန်းမတွေလောက် မတော်ဘူးလေ”
“အဟုတ်ပဲလေ မင်းက အသုံးမှမကျတာ”
သူ့စကားကြောင့် ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ခါးသီးစွာ ရယ်ချင်စိတ် ဖြစ်လာမိတယ်။ ကျွန်မ သူနဲ့ လမ်းတွဲမလျှောက်ချင်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် အော်ပြောပြချင်လိုက်တာ။ ကျွန်မနဲ့ သားကလေးကို ဘေးမှာထားပြီး တခြားသော မိန်းမတွေကို မျက်လုံးကျွတ်မတတ် လိုက်ကြည့်တတ်တဲ့၊ တွေ့သမျှ မိန်းကလေးတိုင်းကို စကားနာထိုး ပိုးပန်းချင်နေတဲ့ သူ့လို ဇ ပိုင်ရှင်မျိုးနဲ့ လမ်းတွဲလျှောက်ရလောက်အောင် ကျွန်မ အသိမမဲ့သေးဘူး။ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ သိက္ခာကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးနေတဲ့ ခင်ပွန်းအမည်ခံ လူတစ်ယောက်နဲ့ ညနေခင်း အပျော်လမ်းလျှောက်ဖို့ ကျွန်မမှာ အရှက်မကင်းသေးဘူးဆိုတာကို သူ သိစေချင်လိုက်တာ။
ကျောင်းမှာ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေရင်းနဲ့ ကျွန်မတို့ အမည်ခံ အိမ်ထောင်ရေးကို ပြန်စဉ်းစားမိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆရာမကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ စကားကို သတိရလာတယ်။ အဲ့ဒီအမက တကယ် ငွေရှာကောင်းတယ်။ သူ့မိသားစုကိုလည်း တင့်တင့်တယ်တယ် ထားနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ခင်ပွန်းက အမကို အတော်လေး အနိုင်ကျင့်သလို စာနာမှု လုံးဝမရှိတာ ကျွန်မ မြင်နေရတယ်။ တစ်ရက်မှာ ကျွန်မ မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးမိခဲ့ဖူးတယ်။
“အမရယ်... အမလည်း ပိုက်ဆံ ရှာတတ်နေတာပဲလေ။ အဲ့ဒီယောက်ျားကို ကွာလိုက်ပါလား။ အမမှာ သူ မရှိလည်း ဘာမှ မနစ်နာဘူးလေ။ အမပဲ ရှာကျွေးနေရတာကို”
အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက အမက ကျွန်မကို သနားသလို ကြည့်ပြီး ပြန်ပြောခဲ့တာ။
“ညီမလေးက အိမ်ထောင်မကျသေးတော့ မသိသေးတာပါ။ အမ သူ့ကို အရမ်း မေတ္တာရှိခဲ့ပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့ အမ သူ့ကို မလိုအပ်တော့ဘူး။ အမအတွက် သူ့ကို မလိုအပ်ပေမဲ့ အမ သမီးတွေအတွက် သူတို့အဖေကို လိုအပ်တယ်လေ။ ငါ့သမီးတွေက အပျိုလေးတွေ ဖြစ်နေပြီ။ လူတွေကြားမှာ မျက်နှာငယ်မယ့်အလုပ် ငါမလုပ်ဘူး။ ငါ ပိုက်ဆံရှာရလို့ သေရင် သေသွားပစေ”
အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မ နားမလည်ခဲ့ဘူး။ အခုတော့ အဲ့ဒီစကားတွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် အရိုးထဲအထိ သိလာရပြီ။ မိန်းမသားတွေရဲ့ ဘဝဟာ ကိုယ့်အတွက်ထက် သူတစ်ပါးအတွက်၊ အထူးသဖြင့် သားသမီးတွေအတွက် ရှင်သန်နေရတာပါလား။ ကျွန်မလည်း အဲ့ဒီအမလိုပဲ ဖြစ်နေပြီ။ သားကလေး မျက်နှာငယ်မှာ စိုးလို့၊ သားကလေးမှာ အဖေမရှိဘူးဆိုတဲ့ အသံကို မကြားစေချင်လို့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဒီအတိုင်းပဲ စတေးနေမိတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ တစ်ခုခု ထူးခြားနေသလိုပဲ။ သူက ကျွန်မကို အတင်းအကျပ် အပြင်ခေါ်နေတာဟာ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလို ခံစားနေရတယ်။ သူ့ရဲ့ ဖုန်းကလည်း ခဏခဏ လာနေပေမဲ့ ကျွန်မ ရှေ့မှာ မကိုင်ဘူး။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဂနာမငြိမ်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ မြင်နေရတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခုက တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာတယ်။
ညနေ ကျောင်းဆင်းတော့ သူက ကျောင်းရှေ့အထိ ကားနဲ့ လာကြိုတယ်။ ပုံမှန်ဆို သူ ဒီလို မလုပ်တတ်ဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေက ပိုပြီး ကြီးထွားလာတယ်။ ကားပေါ် ရောက်တော့ သူက ခပ်တည်တည်ပဲ။
“ငါတို့ ရွှေတိဂုံဘုရားဘက် သွားရအောင်၊ ပြီးရင် ညစာ အပြင်မှာ စားမယ်”
သားကလေးကို အိမ်မှာ အမေနဲ့ ထားခဲ့တာမို့ ကျွန်မ စိတ်မအေးပေမဲ့ သူခေါ်ရာကိုပဲ လိုက်ခဲ့မိတယ်။ ဘုရားပေါ် ရောက်တော့လည်း သူက ဘုရားဖူးတာထက် ဖုန်းကိုပဲ တောက်လျှောက် ကြည့်နေတယ်။ ကျွန်မတို့ ဘုရားရင်ပြင်ပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေရင်း သူ ခဏ ခဏ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာနေသလိုမျိုး လှည့်ပတ်ကြည့်နေတာ သတိထားမိတယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ကျွန်မတို့ ရှေ့ကို ရောက်လာတယ်။ လှလှပပ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက သူ့ကို မြင်တာနဲ့ ပြုံးပြလိုက်တယ်။ သူကတော့ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး ကျွန်မကို လက်ဆွဲပြီး တခြားဘက်ကို အတင်းခေါ်သွားဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက ရှေ့က ပိတ်ရပ်လိုက်တယ်။
“ကိုကို... ဒါလား ကိုကိုပြောတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ မိန်းမဆိုတာ”
ကျွန်မ နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ကိုကို တဲ့လား။ ကျွန်မရဲ့ ယောက်ျားကို သူက ကိုကိုလို့ ခေါ်နေတာလား။ ကျွန်မ သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူက မျက်နှာကြီး နီမြန်းပြီး အဲ့ဒီမိန်းကလေးကို အော်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။
“မင်း... မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ၊ သွားစမ်း”
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက မသွားဘူး။ ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ပြီး ခါးသီးတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်တယ်။
“မသိသေးဘူးထင်တယ် ဆရာမလေး။ ရှင့်ယောက်ျားက ရှင့်ဆီက ကွာရှင်းစာချုပ် ရဖို့အတွက် ကျွန်မကို အသုံးချနေတာ။ ဒါပေမဲ့ သူ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အမှန်တရား တစ်ခုရှိတယ်။ အဲ့ဒါက သူ ရှင့်ဆီက ကွာချင်နေတာက ကျွန်မကို ချစ်လို့ မဟုတ်ဘူး။ သူ အလုပ်မှာ ငွေတွေ အလွဲသုံးစားလုပ်ထားတာ မိတော့မယ်။ အဲ့ဒီ အရှုပ်အထွေးတွေက ရှင့်ဆီ မရောက်အောင်၊ ရှင့်ရဲ့ ဝန်ထမ်းသိက္ခာကို မထိခိုက်အောင်ဆိုပြီး ကျွန်မကို ဟန်ဆောင် ခိုင်းထားတာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက ကျွန်မကိုပါ ပစ်ထားပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ပြင်နေပြီ”
ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားတွေကြောင့် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလို ခံစားရတယ်။ သူက ကျွန်မကို ကွာရှင်းဖို့ ပြောနေတာဟာ ကျွန်မကို မချစ်လို့တင် မကဘူး၊ သူ့ရဲ့ အမှုတွဲတွေထဲမှာ ကျွန်မ ပါမသွားအောင် ကာကွယ်ပေးနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မကို အသုံးချပြီး သူတစ်ယောက်တည်း လွတ်အောင် ပြေးဖို့ ကြံနေတာလား။
“မင်း... မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ” သူက အဲ့ဒီမိန်းကလေးကို တွန်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။
ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားက ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ။ သူဟာ အလုပ်မှာ သိန်းပေါင်းများစွာ အလွဲသုံးစား လုပ်ထားခဲ့တာ။ အဲ့ဒီငွေတွေကို သူက တခြားမိန်းမတွေနဲ့ ပျော်ပါးဖို့ သုံးခဲ့တာ။ အခု အမှုဖြစ်တော့မယ့် အချိန်မှာ ကျွန်မကို ကွာရှင်းပြီး သူတစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးဖို့ ကြံနေတာ။ သူ ကျွန်မကို ကွာရှင်းပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာဟာ ကျွန်မအပေါ် စာနာလို့ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့အပြစ်တွေမှာ ကျွန်မရဲ့ အမည် မပါအောင် လုပ်ခြင်းအားဖြင့် သူ့ရဲ့ တရားမဝင် ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သိမ်းဆည်းထားနိုင်ဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို သူက ကာကွယ်ပေးချင်ဟန် ဆောင်နေပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူက ကျွန်မကို အကြီးအကျယ် သစ္စာဖောက်ခဲ့တာပါ။
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့လမ်းမှာ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်လုံး စကားတစ်လုံးမှ မပြောဖြစ်ခဲ့ကြဘူး။ အိမ်ထဲ ရောက်တာနဲ့ ကျွန်မ သားကလေးကို ပွေ့ချီလိုက်မိတယ်။ သားကလေးရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့လေးက ကျွန်မရဲ့ နာကျင်နေတဲ့ နှလုံးသားကို ကုသပေးနိုင်မလားလို့ မျှော်လင့်မိပေမဲ့ ပိုပြီးတော့တောင် ရင်နင့်လာရတယ်။
“မင်း အားလုံး သိသွားပြီပဲ... ငါ ပြောစရာ မလိုတော့ဘူး။ ငါ ဒီညပဲ အိမ်က ဆင်းသွားမယ်။ ကွာရှင်းစာချုပ်ကိုတော့ မနက်ဖြန် ရှေ့နေကတစ်ဆင့် ပို့ပေးလိုက်မယ်။ မင်းနဲ့ သားကို ဘာမှ ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အားလုံးကို ငါ့နာမည်နဲ့ပဲ လုပ်ခဲ့တာ”
သူက အဝတ်အစားတွေ ထုပ်ပိုးရင်း အေးစက်စက် ပြောနေတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ့ကို ချစ်ခဲ့တဲ့ စိတ်တွေ၊ မုန်းခဲ့တဲ့ စိတ်တွေ အားလုံးက ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်သွားပြီ။ ကျွန်မ မြင်နေရတာက ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ သိပ်ကို သနားစရာ ကောင်းနေတာပဲ။ ကျွန်မဟာ သူ့ကို အနစ်နာခံပြီး ပေါင်းသင်းခဲ့တာ၊ သားအတွက်ဆိုပြီး ခေါင်းငုံ့ခံခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့ ကစားကွက်တစ်ခုထဲက နယ်ရုပ်ကလေး တစ်ရုပ် ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ။
သူ အိမ်က ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ အိမ်ရှေ့က တံခါးပိတ်သံက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကိုပါ ပိတ်ချလိုက်သလိုပါပဲ။ အမှောင်ထဲမှာ သားကလေးကို ပွေ့ချီရင်း ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ငိုကြွေးနေမိတယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ သိက္ခာလည်း မရှိတော့ဘူး၊ ဂုဏ်ဒြပ်လည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျန်နေတာကတော့ ဖခင်မဲ့သွားတဲ့ သားကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လောကဒဏ်ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရမယ့် မိန်းမသားဘဝ တစ်ခုပါပဲ။
ကျွန်မတို့ မိန်းမသားတွေဟာ အချစ်အတွက်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သားသမီးအတွက်ပဲဖြစ်ဖြစ် အနစ်နာခံတတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအနစ်နာခံမှုတွေဟာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်နေတဲ့ ဓားသွားတွေ ဖြစ်လာတတ်မှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ကျွန်မဟာ နာကျင်မှုတွေနဲ့ အနာဂတ်ကို လှမ်းကြည့်နေရပြီ။ သားကလေးအတွက် ကျွန်မ အားတင်းရဦးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကတော့ ပြန်မဆက်နိုင်တော့တဲ့ ဖန်ကွဲစလေးတွေလို မြေပေါ်မှာ ပြန့်ကြဲလို့ နေပါပြီ။
မိန်းမသားတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာ အကြီးမားဆုံး အမှားကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးမထားဘဲ သူတစ်ပါးရဲ့ ဂရုဏာအောက်မှာ ဘဝကို ပုံအပ်လိုက်တာပါပဲ။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ နောင်တတွေနဲ့အတူ သနားစရာကောင်းတဲ့ ဘဝတစ်ခုပဲ ကျန်ရစ်ပါတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ - မိမိကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားခြင်း မရှိသော အနစ်နာခံမှုသည် အဆုံးသတ်တွင် နာကျင်မှုနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့ခြင်းကိုသာ လက်ဆောင်ပေးတတ်သည်။