ဖောက်ပြန်သူပြန်ခံရမဲ့ သံသရာ
ဖောက်ပြန်သူပြန်ခံရမဲ့ သံသရာ
အခန်း (တစ်) — အိမ်ကလေးရဲ့ နွေးထွေးမှုနှင့် ပျော်ရွှင်ခြင်းပုံရိပ်များ
ကျွန်မနာမည်က မြတ်ဖူးစုံ။ ရုံးစာရေးမလေးတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မရဲ့ကမ္ဘာငယ်လေးကတော့ ကျွန်မရဲ့ခင်ပွန်း ကိုဘုန်းသော်ရယ်၊ သားလေးနဲ့ သမီးလေးရယ်ပါပဲ။ ကိုဘုန်းသော်က မူလတန်းပြကျောင်းအုပ်ဆရာတစ်ယောက်ဆိုတော့ အနေအေးတယ်၊ စည်းကမ်းကြီးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့သားအမိတွေအပေါ်မှာတော့ နွေးထွေးတဲ့ အရိပ်တစ်ခုလို အမြဲရှိနေခဲ့တာ။ ရုံးပိတ်ရက်တွေဆိုရင် ကျွန်မတို့အိမ်လေးက ရယ်သံတွေနဲ့ ပြည့်နေတတ်ပါတယ်။ ဒီနေ့လည်း အိမ်ရှေ့က သစ်ပင်ရိပ်အောက်မှာ အကင်လေးတွေကင်ရင်း မိသားစုစုံစုံလင်လင် ရှိနေကြတဲ့နေ့ပေါ့။
"မောင်… သင်္ကြန်ရုံးပိတ်ရက်ကျရင် ကလေးတွေကို ပုဂံဘုရားဖူးလိုက်ပို့ရအောင်နော်"
ကျွန်မက အသားကင်လေးတွေကို ပန်းကန်ထဲထည့်ရင်း လှမ်းပြောလိုက်တော့ ကိုဘုန်းသော်က ကျွန်မကို ပြုံးကြည့်တယ်။ သူ့ရဲ့အပြုံးတွေက အရင်အတိုင်း ကြည်လင်နေဆဲ။
"ကလေးတွေကို လိုက်ပို့မယ်ဆိုပြီး သူက သွားချင်နေတာမလား မောင့်စကားတတ်မလေးရဲ့"
"ဟိဟိ… မောင်ကလည်း ဖူးက ခုထိ ပုဂံမရောက်ဖူးသေးတာကိုလို့"
ကျွန်မ ခပ်နွဲ့နွဲ့လေး ပြန်ပြောပြီး အိမ်ထဲကို အချဉ်ရည်သွားယူဖို့ ဝင်လာခဲ့တယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ အရမ်းကို ကြည်နူးနေမိတာ။ ကျွန်မတို့ ဘဝလေးက ရိုးရှင်းပေမဲ့ ပြည့်စုံလွန်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ခြံထဲကနေ ကလေးတွေရဲ့ "ဖေကြီး… သားကို ကြက်ပေါင်အရင်ကင်ပေး" ဆိုတဲ့ အသံလေးတွေ၊ ကိုဘုန်းသော်ရဲ့ "အေးပါကွယ်… ဖေကြီးက သားနဲ့သမီးအတွက် သီးသန့်ဝယ်လာတာ" ဆိုတဲ့ ချော့မြူသံလေးတွေကို နားထောင်ရင်း ကျွန်မ ပြုံးနေမိတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မမြင်နိုင်တဲ့ အမှောင်ထုတစ်ခုက တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနေတာကို ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို မနာလိုတဲ့ မျက်လုံးတစ်စုံ၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ မိသားစုကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြံစည်နေတဲ့ စိတ်ရိုင်းတစ်ခုက အဝေးမှာ ရှိနေခဲ့တယ်။ အဲဒါကတော့ ကျွန်မရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းလို့ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ နွယ်ရုံပေါ့။ သူက ကျွန်မတို့အိမ်ကို ခဏခဏ လာတတ်တယ်၊ ကျွန်မနဲ့ ညီအစ်မလို ပေါင်းခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ လူ့စိတ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းရ ခက်လွန်းလှပါတယ်။ ကျွန်မကို ပြုံးပြနေတဲ့ မျက်နှာနောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လို အဆိပ်အတောက်တွေ ရှိနေမလဲဆိုတာ ကျွန်မ လုံးဝ မတွေးမိခဲ့တာကပဲ ကျွန်မရဲ့ အမှားဖြစ်ခဲ့လေသလား။
အခန်း (နှစ်) — တိတ်ဆိတ်လာသော နှလုံးသားတံခါးနှင့် ပြောင်းလဲခြင်းအစ
ရက်အနည်းငယ် ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ အိမ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ထူးခြားလာသလို ကျွန်မ ခံစားရတယ်။ ကိုဘုန်းသော်က အရင်လို ကျွန်မကို စနောက်တာမျိုး မရှိတော့ဘူး။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသလို၊ ငေးငိုင်နေသလိုမျိုး တွေ့လာရတယ်။ ကျောင်းကပြန်လာရင်လည်း စကားသိပ်မပြောတော့ဘဲ ဖုန်းကိုပဲ အမြဲကြည့်နေတတ်တယ်။ ကျွန်မက ဘာဖြစ်လို့လဲလို့ မေးရင်လည်း "ပင်ပန်းလို့ပါ ဖူးရယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ပြီးသွားတတ်တာ။
ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်တယ်။ အိမ်ထောင်ရှင်မ တစ်ယောက်ရဲ့ အာရုံက ဘယ်တော့မှ မမှားဘူးလေ။ တစ်ညမှာတော့ ကိုဘုန်းသော် အိပ်ပျော်နေတုန်း သူ့ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ ကျွန်မ မကြည့်ချင်ပေမဲ့ ရင်ထဲက တုန်လှုပ်မှုကြောင့် ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်မိလိုက်တယ်။
"မောင်… မနက်ဖြန် အရင်နေရာမှာပဲ တွေ့မယ်နော်။ နွယ် အရမ်းလွမ်းနေပြီ"
နွယ်… ဆိုတဲ့ နာမည်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး ရေခဲရိုက်သွားသလို အေးစက်သွားခဲ့တယ်။ "နွယ်ရုံ" လား… ငါ့ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း နွယ်ရုံလား။ ကျွန်မ နှလုံးသားက တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေပြီး လက်ဖျားတွေ တုန်လာတယ်။ မဟုတ်လောက်ပါဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ဖြေသိမ့်ပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ သံသယမီးက တောက်လောင်နေပြီ။
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မ ပိုပြီး သတိထားကြည့်မိတယ်။ ကိုဘုန်းသော်က ရေမွှေးတွေ ပိုဆွတ်လာတယ်၊ အဝတ်အစားတွေကို သေသပ်အောင် ဝတ်လာတယ်။ ရုံးပိတ်ရက်တွေမှာတောင် "ကျောင်းကိစ္စ ရှိလို့" ဆိုပြီး အပြင်ထွက်သွားတတ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ အိမ်ကလေးက အေးစက်စက် အဆောက်အဦတစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကလေးတွေကတောင် "ဖေကြီးက သားတို့ကို အရင်လို မကစားပေးတော့ဘူး" လို့ ပြောလာကြတဲ့အထိပဲ။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်မ ဘာအမှားလုပ်ခဲ့လို့လဲ။ ကျွန်မက အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်အောင် ကြိုးစားခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဖြေကတော့ ရှင်းနေပါတယ်။ ကျွန်မ အယုံကြည်ဆုံး သူငယ်ချင်းနဲ့ ကျွန်မ အချစ်ဆုံး ခင်ပွန်းတို့က ကျွန်မရဲ့ ကျောပြင်ကို ဓားနဲ့ အတူတူ ထိုးလိုက်ကြတာပါပဲ။ ဖောက်ပြန်ခြင်းဆိုတဲ့ အဆိပ်က ကျွန်မတို့ရဲ့ သံယောဇဉ်တွေကို တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားပစ်နေပြီ။
အခန်း (သုံး) — မျက်ရည်များဖြင့် ရေးထိုးသော နာကျင်မှုမှတ်တမ်း
အခြေအနေတွေက ပိုဆိုးလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကျန်းမာရေးကလည်း အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ချို့ယွင်းလာခဲ့တယ်။ ညဘက်ဆိုရင် အိပ်မက်ဆိုးတွေ မကြာခဏ မက်တယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိန်ချုံးလာတယ်။ ကျွန်မ တစ်ခုခုကို သတိထားမိတာက ကိုဘုန်းသော်က ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အရင်လို အကြင်နာတွေ မရှိတော့ဘဲ စက်ဆုပ်ရွံရှာတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ တွေ့လာရတာပဲ။
"မောင်… ဖူး ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိဘူး။ နေလို့မကောင်းဘူး။ ဆေးခန်းလေး လိုက်ပို့ပေးပါလား"
ကျွန်မ အိပ်ရာထဲကနေ အားယူပြီး ပြောလိုက်ပေမဲ့ ကိုဘုန်းသော်က လှည့်တောင်မကြည့်ဘူး။
"နေမကောင်းရင်လည်း ဆေးသောက်ပြီး အိပ်နေလိုက်လေ။ ငါလည်း အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတာ မမြင်ဘူးလား။ နင်ကလည်း အမြဲတမ်း တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခု ဖြစ်နေတာပဲ"
"ငါ" ဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ စူးခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ အရင်က "မောင်" နဲ့ "ဖူး" ဆိုပြီး တယုတယ ခေါ်ခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေက အခုတော့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ အသံတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျလာတယ်။
အဲဒီနေ့က ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားကတော့ နွယ်ရုံက ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်ရေး ကွဲပြားအောင် ဂမ္ဘီရနည်းလမ်းတွေနဲ့ လုပ်ဆောင်နေတယ်ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီက ကြားလိုက်ရတာက နွယ်ရုံဟာ လူအိုကြီးတစ်ယောက်ဆီကို ခဏခဏ သွားနေတတ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်မ ပုံရယ်၊ နာမည်ရယ်ကို ပေးပြီး အစီအရင်တွေ လုပ်ခိုင်းနေတယ်တဲ့။ ကျွန်မ မယုံချင်ပေမဲ့ အခုဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေတွေက အဲဒါကို သက်သေပြနေသလိုပဲ။
ကျွန်မ စိတ်ဓာတ်တွေ အောက်ဆုံးထိ ပြုတ်ကျသွားတယ်။ ကျွန်မ ချစ်တဲ့သူကလည်း ဖောက်ပြန်တယ်၊ ကျွန်မ ယုံကြည်တဲ့သူကလည်း သစ္စာဖောက်ရုံတင်မကဘဲ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကိုပါ ဖျက်ဆီးဖို့ ကြံစည်နေတယ်။ အိမ်ရှေ့မှာ စိုက်ထားတဲ့ သစ်ပင်ကြီးက အရွက်တွေ ကြွေနေသလိုပဲ ကျွန်မရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကြွေလွင့်ကုန်ပြီ။ ညဘက်တွေမှာ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဖက်ပြီး ကျွန်မ တိတ်တိတ်လေး ငိုရတယ်။ "မေမေ… ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ" လို့ သမီးလေးက မေးတဲ့အခါ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဖောက်ပြန်ခြင်းရဲ့ နောက်ဆက်တွဲက ကလေးတွေရဲ့ နှလုံးသားကိုပါ ဒဏ်ရာရစေတာ ကျွန်မ မြင်နေရပေမဲ့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။
အခန်း (လေး) — လျှို့ဝှက်ချက်များ ပွင့်ထွက်လာခြင်းနှင့် အလှည့်အပြောင်း
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ မခံစားနိုင်တော့တဲ့အဆုံး ကိုဘုန်းသော် နောက်ကို ခိုးလိုက်မိတယ်။ သူ ဘယ်သွားလဲဆိုတာ သိချင်လို့ပါ။ သူ ရောက်သွားတာက မြို့ပြင်က တိုက်ခန်းလေးတစ်ခုဆီကို။ အဲဒီမှာ နွယ်ရုံက စောင့်နေတာ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် ပြုံးရယ်ပြီး ဖက်လှဲတကင်း ရှိနေကြတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
ကျွန်မ သူတို့ရှေ့ကို ထွက်သွားလိုက်တယ်။
"ဘာလို့လဲ… ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလို လုပ်ကြတာလဲ"
ကျွန်မရဲ့ အသံက တုန်ယင်နေပြီး အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းနေပြီ။ ကိုဘုန်းသော်က ကျွန်မကို မြင်တော့ ခဏတော့ ထိတ်လန့်သွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ မျက်နှာက တင်းမာသွားတယ်။
"မင်း သိသွားပြီဆိုတော့လည်း ကောင်းတာပေါ့။ ငါ မင်းကို မချစ်တော့ဘူး။ မင်းကို မြင်ရင် ငါ စိတ်ကုန်လာပြီ။ နွယ်က ငါ့ကို ပိုပြီး နားလည်တယ်၊ ပိုပြီးလည်း ဂရုစိုက်တယ်"
နွယ်ရုံကတော့ ဘေးကနေ မဲ့ပြုံး ပြုံးနေတယ်။ "ဖူးရယ်… နင်က သနားဖို့ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချစ်ဆိုတာ အတင်းအဓမ္မ ယူလို့မှ မရတာ။ သူက ငါ့ဆီကို အလိုလို ရောက်လာတာလေ"
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မ ရင်ထဲက နာကျင်မှုတွေက ဒေါသအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မအော်ဟစ်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို စိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်တယ်။
"နွယ်ရုံ… နင် ငါ့ဆီကနေ လုယူသွားတာက ယောက်ျားတစ်ယောက်တင် မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုနဲ့ ငါ့ကလေးတွေရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကိုပါ နင် ဖျက်ဆီးလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ နင် တစ်ခုတော့ မှတ်ထားပါ။ သံသရာဆိုတာ လည်တတ်တယ်။ ဖောက်ပြန်ပြီး ရလာတဲ့ အချစ်က ဘယ်တော့မှ မမြဲဘူး။ နင်လည်း တစ်နေ့ကျရင် ငါ့လိုပဲ ခံစားရလိမ့်မယ်"
ကျွန်မ လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကိုဘုန်းသော်က ကျွန်မကို ပြန်ခေါ်ဖို့ မကြိုးစားသလို၊ နွယ်ရုံကလည်း လှောင်ရယ်သံတွေနဲ့ ကျန်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ နေမကောင်းဖြစ်တာတွေ၊ အိပ်မက်ဆိုးမက်တာတွေ လျော့ပါးသွားတာပဲ။ ကံတရားက ကျွန်မကို တစ်ခုခု သတိပေးနေသလိုမျိုး။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ နွယ်ရုံနဲ့ ဟိုလူအိုကြီးကြားက အပေးအယူ ပျက်သွားတဲ့ သတင်းကို ကျွန်မ မမျှော်လင့်ဘဲ ကြားလိုက်ရတယ်။ နွယ်ရုံက သူ့ရဲ့ အလိုရမ္မက်တွေအတွက် ပေးဆပ်ရမယ့် အရာကို မပေးနိုင်တဲ့အခါ အဲဒီ အစီအရင်တွေက သူ့ဆီကို ပြန်ပတ်သွားခဲ့တာပါ။
အခန်း (ငါး) — သံသရာဝဋ်ကြွေးနှင့် နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ
ခြောက်လခန့် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ အရာအားလုံးက ပြောင်းပြန် ဖြစ်ကုန်ပြီ။ ကိုဘုန်းသော်က နွယ်ရုံနဲ့ ပေါင်းပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ နွယ်ရုံရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုကို သူကိုယ်တိုင် ပြန်တွေ့ခဲ့ရတယ်။ နွယ်ရုံက ကိုဘုန်းသော်ဆီက ပိုက်ဆံတွေကို ယူပြီး တခြားလူငယ်တစ်ယောက်နဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ။ အဲဒီတင်မကသေးဘူး၊ နွယ်ရုံ လုပ်ခဲ့တဲ့ အစီအရင်တွေရဲ့ အကျိုးဆက်ကြောင့်လားမသိ၊ သူက စိတ္တဇရောဂါလိုမျိုး ဖြစ်ပြီး လမ်းဘေးမှာ ယောင်ချာချာ ဖြစ်နေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတယ်။
ကိုဘုန်းသော်ကတော့ အလုပ်ကနေလည်း အနားယူလိုက်ရပြီး အခုတော့ အထီးကျန်စွာနဲ့ နောင်တတွေ ရနေခဲ့ပြီ။ တစ်ညမှာ ကျွန်မဆီကို သူ ဖုန်းဆက်လာတယ်။
"ဖူး… မောင် မှားသွားပါတယ်။ မောင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်။ မောင် အခု ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ ကလေးတွေကိုလည်း မောင် သတိရတယ်"
သူ့ရဲ့ အသံက အားနည်းပြီး တုန်ရီနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အရင်လို နာကျင်မှုမျိုး မရှိတော့ဘူး။ အေးစက်နေတဲ့ ပြာပုံတစ်ခုလို ဖြစ်သွားပြီ။
"ရှင် မှားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင်က ရွေးချယ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မနဲ့ ကလေးတွေကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ရှင် ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ။ အခု ရနေတဲ့ နောင်တဆိုတာ ရှင့်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုအတွက် ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးပဲ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ဆီကိုတော့ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး"
ကျွန်မ ဖုန်းကို ချလိုက်တယ်။ အိမ်ရှေ့က သစ်ပင်ရိပ်မှာ သားလေးနဲ့ သမီးလေးက ကစားနေကြတယ်။ သူတို့ မျက်နှာလေးတွေမှာ အရင်လို ပြုံးရယ်သံတွေ ပြန်ရှိလာပြီ။ ကျွန်မလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချစ်တတ်လာပြီ။
ဖောက်ပြန်ခြင်းဆိုတာ ခဏတာ သာယာမှု ပေးနိုင်ပေမဲ့ အဆုံးသတ်မှာတော့ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်တဲ့ မီးတောက်တစ်ခုပါပဲ။ နွယ်ရုံက ကျွန်မကို ဒုက္ခပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သူကိုယ်တိုင်ပဲ အဲဒီဒုက္ခထဲမှာ နစ်မွန်းသွားခဲ့ရတယ်။ ကိုဘုန်းသော်လည်း သူ စိုက်ခဲ့တဲ့ အပင်ရဲ့ အသီးကို သူ ပြန်စားနေရပြီ။
ကျွန်မ ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ နေရောင်ခြည်က နွေးထွေးစွာ ကျရောက်နေတယ်။ သံသရာဆိုတာ လည်နေတာပဲ။ ကိုယ်ပြုတဲ့ ကံက ကိုယ့်ဆီကို အနှေးနဲ့အမြန် ပြန်လာတတ်တာပဲ မဟုတ်လား။ နာကျင်မှုတွေကနေ သင်ခန်းစာယူရင်း ကျွန်မရဲ့ ဘဝသစ်ကို ရှေ့ဆက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ သစ္စာဖောက်ခြင်းတွေ၊ ဖောက်ပြန်ခြင်းတွေ မရှိစေရဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးမိပါတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ - သစ္စာဖောက်ခြင်းဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ပျော်ရွှင်မှုသည် ခဏတာသာ ဖြစ်ပြီး၊ ကံတရား၏ လက်စားချေမှုသည် ထင်မှတ်မထားသော ပုံစံဖြင့် ကိုယ့်ထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတတ်သည်။