သံယောဇဉ်ကြောင့် မကျွတ်လွတ်နိုင်သော မိန်းမ
သံယောဇဉ်ကြောင့် မကျွတ်လွတ်နိုင်သော မိန်းမ
မိုးဦးလေဦး အငွေ့အသက်တွေက ရန်ပယ်ရွာလေးဆီကို အချိန်မှန်မှန် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်ပါပြီ။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး အုံ့မှိုင်းညိုမှောင်နေပြီး ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ ကြားနေရတဲ့ မိုးချိန်းသံတွေက ကျွန်မတို့ လယ်သမားတွေအတွက်တော့ အလုပ်စရန် အချက်ပေးသံတွေလိုပါပဲ။ လယ်ထဲဆင်းဖို့ ပြင်ဆင်ရတာက မောစရာကောင်းပေမဲ့ ကျွန်မတို့လို မြေကိုအမှီပြုနေရသူတွေအတွက် ဒါဟာ ဘဝရဲ့ ထွက်ပေါက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပါတယ်။
"မောင်မောင်ရေ... ကျောင်းဝတ်စုံလေးတွေ သေချာခေါက်ထည့်ဦးနော် သား၊ အမေတို့ လယ်တဲဆင်းရင် အဖွားနဲ့ပဲ ကျန်ခဲ့ရမှာ"
ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသားလေး မောင်မောင်ကတော့ သူ့အချစ်တော် ကြောင်နက်လေး 'မဲလုံး' ကို ပွေ့ချီရင်း ခေါင်းညိတ်ပြရှာတယ်။ ဒီကလေးဟာ ငယ်ငယ်ကတော့ ကျွန်မတို့ လယ်တဲဆင်းရင် ငိုယိုပြီး လိုက်ချင်ပေမဲ့ အခုတော့ ရှစ်တန်းကျောင်းသားကြီး ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ တည်ငြိမ်လာပါပြီ။ ကျွန်မ စိတ်ပူတာက အသက် ခုနှစ်ဆယ်ကျော်ပြီဖြစ်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ အမေကြီး ဒေါ်ပွင့်စိန်အတွက်ပါ။
"အမေ... အမေ နေကောင်းရဲ့လား၊ ကျွန်မတို့ လယ်တဲဆင်းသွားရင် အမေ့ကို မောင်မောင်နဲ့ပဲ ထားခဲ့ရမှာ စိတ်မချလိုက်တာ"
ကျွန်မ စကားကြောင့် အမေက ကွမ်းအစ်ထဲက ကွမ်းယာကို ပါးစောင်ထဲ ထိုးထည့်ရင်း ပြုံးပြပါတယ်။
"စိတ်မပူစမ်းပါနဲ့ အေးရာ၊ ငါလည်း အခုထိ ထမင်းချက်နိုင်၊ ဟင်းချက်နိုင်ပါသေးတယ်။ နင်တို့ လယ်ထဲကိုသာ အာရုံစိုက်လုပ်ကြပါ။ ငါ့မြေးအတွက် ငါသေချာ ချက်ကျွေးထားမှာပေါ့။ နင်တို့ ပြန်လာရင် ငါ့မြေးကြီး ဝဖြိုးနေတာ မြင်ရစေရမယ်"
အမေ့ရဲ့ အားပေးစကားတွေကြောင့် ကျွန်မ စိတ်သက်သာရာ ရခဲ့ရပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ တစ်မျိုးကြီး လေးလံနေပါတယ်။ ကျွန်မတို့ လင်မယား နှစ်ယောက်စလုံး လယ်တဲမှာ သွားနေရမှာဆိုတော့ အိမ်မှာက အမေနဲ့ မြေးဖြစ်သူပဲ ကျန်ခဲ့မှာပါ။ ကျွန်မရဲ့ ယောင်္ကျား ကိုထွန်းသိမ်းကတော့ လယ်ထဲသွားဖို့ ပစ္စည်းတွေ ပြင်ဆင်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေတယ်။ သူက ကျွန်မထက် အလုပ်ကို ပိုပြီး အာရုံစိုက်တတ်သူပါ။
ဒီအိမ်ကြီးဟာ အမေပိုင်တဲ့ အိမ်ကြီးပါ။ ကျွန်မတို့ မောင်နှမတွေထဲမှာ အမေ့ကို အနီးကပ် ပြုစုစောင့်ရှောက်တဲ့သူကပဲ ဒီအိမ်ကို အမွေရမယ်လို့ သဘောတူထားကြတာမို့ ကျွန်မတို့ လင်မယားက အမေ့နားမှာ ကပ်နေဖြစ်တာပါ။ သံယောဇဉ်ဆိုတာထက် တစ်ခါတလေ ဘဝရဲ့ ရုန်းကန်မှုတွေက ကျွန်မတို့ကို ဒီအိမ်နဲ့ ဒီမြေမှာ ချည်နှောင်ထားသလိုပါပဲ။
"ကဲ... ခင်ထားရေ၊ သွားကြစို့လေ။ မိုးက ပိုသည်းလာတော့မယ်"
ကိုထွန်းသိမ်းရဲ့ အသံက အိမ်ရှေ့ကနေ ထွက်လာတယ်။ ကျွန်မ အမေ့ကို တစ်ချက် ပြန်ကြည့်မိတယ်။ အမေကတော့ ကျွန်မတို့ကို လက်ယမ်းပြပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီမြင်ကွင်းက ကျွန်မရင်ထဲမှာ နောက်ဆုံး မြင်တွေ့ရမယ့် ပုံရိပ်တစ်ခုလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ နိမိတ်မကောင်းသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အသာခါချလိုက်ပြီး လယ်တဲဆင်းဖို့ ခရီးစတင်ခဲ့ပါတော့တယ်။
လယ်တဲကို ရောက်တာ တစ်ပတ်ကျော်သွားခဲ့ပါပြီ။ မိုးကလည်း အငြိုးတကြီးနဲ့ တစ်ရက်မှ မနားတမ်း ရွာနေတာ။ တဲခေါင်မိုးပေါ်ကို ရိုက်ခတ်နေတဲ့ မိုးစက်သံတွေက ညဘက်ဆိုရင် ကြောက်စရာတောင် ကောင်းလှပါတယ်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ အိမ်က အမေနဲ့ သားလေးကိုပဲ ပြေးပြေးမြင်နေမိတယ်။ ကိုထွန်းသိမ်းကတော့ လယ်ထဲမှာ ထွန်ယက်ရင်း အပင်ပန်းခံနေရှာတာမို့ ကျွန်မလည်း သူ့ကို ဟိုအကြောင်း ဒီအကြောင်း ပြောပြီး စိတ်မပူစေချင်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်း ကိုထွန်းသိမ်းရဲ့ အမူအရာတွေက တစ်မျိုး ထူးခြားနေပါတယ်။ ညဘက်ဆိုရင် ဖုန်းလေးကို ကိုင်ပြီး တဲအပြင်ထွက်ပြီး စကားပြောနေတတ်တယ်။ မိုးထဲလေထဲမှာ ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲလို့ မေးရင်လည်း "ရွာက သူငယ်ချင်းတွေပါ၊ မိုးလေဝသ အခြေအနေ မေးနေတာ" လို့ပဲ ခပ်တိုတို ဖြေတတ်တယ်။
"ကိုထွန်းသိမ်း... ရွာဘက် ခဏ ပြန်ကြည့်ရင် မကောင်းဘူးလားဟင်။ အမေလည်း အသက်ကြီးပြီ၊ မိုးကလည်း သည်းလှချည်လား"
ကျွန်မ စိုးရိမ်တကြီး မေးမိတော့ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်တယ်။
"မင်းကလည်းကွာ... အခုမှ လုပ်ငန်းစရုံ ရှိသေးတာ။ မြောင်းတွေလည်း ဖောက်ရဦးမယ်၊ ကန်သင်းတွေလည်း ပြင်ရဦးမယ်။ မင်း အမေက ကျန်းမာရေး ကောင်းသားပဲ။ သားလည်း ရှိတာပဲလေ။ မစိုးရိမ်စမ်းပါနဲ့"
သူ့ရဲ့ စကားတွေက ယုတ္တိရှိပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲက စိုးရိမ်စိတ်ကိုတော့ မဖျောက်ဖျက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ အိပ်ပျော်နေရာကနေ ရုတ်တရက် နိုးလာခဲ့တယ်။ အပြင်မှာ မိုးက သည်းနေတုန်းပဲ။ ဘေးနားကို စမ်းကြည့်တော့ ကိုထွန်းသိမ်း မရှိတော့ဘူး။ တဲအပြင်ဘက်ဆီက တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောသံတွေကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ အသာလေး ထပြီး ချောင်းကြည့်မိတော့ ကိုထွန်းသိမ်းက မိုးကာအင်္ကျီကို ခြုံပြီး ဖုန်းပြောနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
"အေး... သိပြီ၊ သူ မသိစေနဲ့ဦး။ အမွေကိစ္စက အရေးကြီးတယ်... မင်း ပြောသလိုပဲ လုပ်လိုက်။ သူ ပြန်လာချင်နေပေမဲ့ ငါ တားထားမယ်"
ကျွန်မ နားထဲမှာ အဲဒီစကားသံတွေက မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ ဟိန်းထွက်သွားခဲ့တယ်။ ဘယ်သူနဲ့ ပြောနေတာလဲ၊ ဘာအမွေအကြောင်းကို ပြောနေတာလဲ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ သံသယမီးတွေ တောက်လောင်လာတယ်။ ကိုထွန်းသိမ်းက ကျွန်မ မသိအောင် ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ။ အမေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးထက် အမွေကို ပိုစိတ်ဝင်စားနေတာလား။
ကျွန်မ တဲထဲကို အသာပြန်ဝင်ပြီး အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်တယ်။ ကိုထွန်းသိမ်း ပြန်ဝင်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူ့ဆီကနေ အေးစက်စက် အငွေ့အသက်တွေပဲ ရခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့၊ ယုံကြည်ရတဲ့ လင်ယောင်္ကျားဟာ ကျွန်မ နောက်ကွယ်မှာ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲဆိုတာ တွေးရင်းနဲ့ပဲ အဲဒီညက တစ်ညလုံး မအိပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ သံယောဇဉ်တွေက ကျွန်မကို မျက်စိကန်းစေခဲ့တာလားဆိုတဲ့ အတွေးက ရင်ထဲမှာ ခါးသီးလှပါတယ်။
နောက်ရက်တွေမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်က တကယ်ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ ရွာက လူငယ်တစ်ယောက် လယ်တဲကို အမောတကော ရောက်လာပြီး သတင်းပေးလာတယ်။
"အမကြီး... အမြန်ပြန်မှ ဖြစ်မယ်။ ဒေါ်ပွင့်စိန် ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းဘူး။ အခု အိပ်ရာထဲ လဲနေပြီ"
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ကိုထွန်းသိမ်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ။
"အေး... ငါတို့ သိပါတယ်။ ငါတို့ လုပ်စရာလေးတွေ ရှိသေးလို့၊ ညနေကျရင် ပြန်လာခဲ့မယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ" လို့ ကိုထွန်းသိမ်းက လူငယ်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်တယ်။
ကျွန်မ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ တုန်ရင်နေပြီ။
"ရှင်... ဘာပြောလိုက်တာလဲ ကိုထွန်းသိမ်း။ အမေ နေမကောင်းဘူးဆိုတာကို ညနေအထိ စောင့်ဦးမလို့လား။ အခုပဲ ပြန်မယ်"
ကိုထွန်းသိမ်းက ကျွန်မရဲ့ လက်မောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အေးစက်စက် အကြည့်တွေ ဖြစ်နေတယ်။
"ခင်ထား... မင်း ငါ့ကို ယုံစမ်းပါ။ မင်း အမေက သရုပ်ဆောင်နေတာ။ ငါတို့ အလုပ်တွေ မပြီးသေးလို့ သူက လှမ်းခေါ်တာ။ မင်း ပြန်သွားရင် ငါ တစ်ယောက်တည်း ဒီမှာ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ခဏလေးပဲ စောင့်စမ်းပါ"
ကျွန်မ သူ့ကို ယုံချင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ယောင်္ကျားက ကျွန်မကို လိမ်ညာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သံယောဇဉ်နဲ့ ဖုံးကွယ်ပြီး ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရင်ထဲက ပူလောင်မှုကတော့ မငြိမ်းသတ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီညနေမှာ မိုးက ပိုပြီး သည်းထန်လာခဲ့တယ်။ ချောင်းရေတွေ တက်လာတာကြောင့် ရွာကို ပြန်ဖို့ လမ်းတွေ အကုန် ပိတ်သွားခဲ့ပါပြီ။ ကိုထွန်းသိမ်းကတော့ "တွေ့လား... မိုးသည်းနေလို့ သွားလို့ မရတော့ဘူး။ မနက်မှ သွားကြတာပေါ့" လို့ အေးအေးဆေးဆေး ပြောနေခဲ့တယ်။
ကျွန်မ တဲထဲမှာ ထိုင်ရင်း ငိုနေမိတယ်။ အမေ့ရဲ့ မျက်နှာကိုပဲ မြင်ယောင်နေမိတယ်။ သားလေး မောင်မောင်ရော ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်နေရှာမလဲ။ ကျွန်မကို ဘယ်လောက် မျှော်နေမလဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကိုထွန်းသိမ်းက အိပ်ပျော်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဖုန်းက မက်ဆေ့ခ်ျဝင်သံ ကြောင့် လင်းလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အသာလေး ယူကြည့်လိုက်မိတယ်။
'ကိုထွန်းသိမ်း... ရှင် ခိုင်းတဲ့အတိုင်း ကျွန်မ အမေ့ဆီ ရောက်နေပြီ။ ဆေးလည်း မတိုက်ဘူး၊ ဘာမှ မလုပ်ဘူး။ အမေကတော့ တော်တော် အခြေအနေ ဆိုးနေပြီ။ ရှင့်မိန်းမကိုတော့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ အိမ်ပြန်မလွှတ်နဲ့ဦးနော်။ အိမ်ဂရန်ကိစ္စ ကျွန်မ ရှာတွေ့သွားပြီ' တဲ့။
မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့တဲ့သူက ကျွန်မတို့ အိမ်နီးချင်း မုဆိုးမ မနွယ်ပါ။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လင်ယောင်္ကျားဟာ ကျွန်မရဲ့ အမေ သေဆုံးမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေပြီး၊ အိမ်နီးချင်း မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ပေါင်းပြီး အမွေကို လုဖို့ ကြံစည်နေတာလား။ ကျွန်မရဲ့ သံယောဇဉ်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ အားလုံးက ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါပြီ။
မိုးသောက်ယံ မတိုင်ခင်မှာပဲ ကျွန်မ လယ်တဲကနေ ထွက်ပြေးခဲ့ပါတယ်။ ရေတက်နေတဲ့ လမ်းတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ ရွှံ့နွံတွေကြားမှာ လဲကျလိုက်၊ ပြန်ထလိုက်နဲ့ ရွာကို ရောက်အောင် သွားခဲ့တယ်။ ကိုထွန်းသိမ်းကိုလည်း ကျွန်မ ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။ သူ့မျက်နှာကို မြင်ရမှာတောင် ရွံရှာမိလွန်းလို့ပါ။
ရွာကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ မိုးက တဖွဲဖွဲ ရွာနေတုန်းပဲ။ အိမ်ရှေ့ကို ရောက်တော့ လူသူကင်းမဲ့နေတယ်။ အိမ်ထဲကနေ သားဖြစ်သူ မောင်မောင်ရဲ့ ငိုသံသဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ အိမ်ထဲကို ပြေးဝင်သွားမိတော့ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်သွားခဲ့ရတယ်။
အမေက အိပ်ရာပေါ်မှာ မျက်လုံးလေး အစုံမှိတ်ပြီး ငြိမ်သက်နေပြီ။ သူ့ရဲ့ ဘေးနားမှာတော့ မောင်မောင်က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတယ်။ အမေ့ရဲ့ လက်ဖျားလေးတွေက အေးစက်နေပါပြီ။ ကျွန်မ အမေ့ကို ပွေ့ဖက်ပြီး အော်ငိုမိတယ်။
"အမေ... အမေ... သမီး ပြန်လာပြီလေ။ သမီးကို စကားပြောပါဦး"
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အနောက်ဘက်ကနေ မနွယ် ထွက်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ ကြောက်လန့်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိပေမဲ့ ဟန်ကိုယ်ဖို့ လုပ်နေတယ်။
"ခင်ထား... နင် ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ။ အမေက... အမေက ခုတင်ပဲ ဆုံးသွားတာပါ"
ကျွန်မ မနွယ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒေါသတွေက ရင်ထဲမှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မလိုပဲ။
"နင် ထွက်သွားစမ်း။ ငါ့အမေကို နင်တို့ သတ်တာ။ ငါ့ယောင်္ကျားနဲ့ နင်နဲ့ ပေါင်းပြီး ငါ့အမေကို ပစ်ထားကြတာ"
ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ အိမ်ရှေ့ကို ကိုထွန်းသိမ်း ရောက်လာတယ်။ သူက ကျွန်မကို မြင်တော့ အံ့သြသွားပုံရပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ အမူအရာ ပြောင်းလိုက်တယ်။
"ခင်ထား... မင်းကလည်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ မနွယ်က ကူညီပေးနေတာပါ။ အမေက အသက်ကြီးလို့ ဆုံးတာပါ"
"တော်စမ်း... ကိုထွန်းသိမ်း။ ရှင့်ရဲ့ ဖုန်းထဲက မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ကျွန်မ ဖတ်ပြီးပြီ။ ရှင့်တို့ နှစ်ယောက် ဘာတွေ ကြံစည်နေလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ ရှင့်ကို ကျွန်မ ယုံခဲ့မိတာ ကျွန်မရဲ့ အမှားပဲ"
ကျွန်မရဲ့ စကားကြောင့် ကိုထွန်းသိမ်း မျက်နှာ ပျက်သွားတယ်။ မနွယ်ကတော့ အိမ်ပေါ်ကနေ အမြန်ဆင်းပြေးသွားခဲ့ပြီ။ ကိုထွန်းသိမ်းက ကျွန်မနားကို ကပ်လာပြီး ချော့ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကျွန်မ သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။
"ကျွန်မ အမေ့ကို သံယောဇဉ်ရှိလို့၊ ရှင့်ကို သံယောဇဉ်ရှိလို့ ဒီအိမ်မှာ နေခဲ့တာ။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ ဘာသံယောဇဉ်မှ မရှိတော့ဘူး။ ရှင့်ကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး"
ကျွန်မ အမေ့ရဲ့ အလောင်းဘေးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်ရင်း ရှိုက်ငိုနေမိတယ်။ အမေဟာ ကျွန်မကို မျှော်ရင်းနဲ့ပဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့တာလား။ ကျွန်မရဲ့ သံယောဇဉ်တွေက ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ကစားစရာ ဖြစ်ခဲ့ရတာကို တွေးပြီး ရင်နာလွန်းလို့ မဆုံးနိုင်ပါဘူး။
အမေ့ရဲ့ နာရေးကိစ္စတွေ ပြီးသွားတဲ့နောက်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ်။ ကိုထွန်းသိမ်းနဲ့ ကျွန်မ ကွာရှင်းခဲ့ကြတယ်။ သူက အမွေကို လိုချင်ခဲ့ပေမဲ့ အမေက မသေခင်မှာ အိမ်ကို ကျွန်မနဲ့ မောင်မောင်ရဲ့ နာမည်ပေါ်ကို ကြိုတင် လွှဲပြောင်းပေးခဲ့တာကို သူ မသိခဲ့ဘူး။ သူ ရခဲ့တာကတော့ ရွာသူရွာသားတွေရဲ့ ကဲ့ရဲ့သံနဲ့ အထီးကျန်မှုပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ ငြိမ်းချမ်းမှု မရှိခဲ့ပါဘူး။ ညတိုင်း အမေ့ကို လွမ်းတဲ့စိတ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်တဲ့စိတ်တွေနဲ့ အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အိမ်ကြီးထဲမှာ မောင်မောင်နဲ့ ကျွန်မ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပေမဲ့ အိမ်က ခြောက်ကပ်နေပါတယ်။
တစ်ညမှာတော့ မဲလုံး ဆိုတဲ့ ကြောင်နက်လေးက အမေ အိပ်ခဲ့တဲ့ အိပ်ရာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး တစ်ခုခုကို စိုက်ကြည့်နေတာကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကြောင်တွေက လူမမြင်ရတာကို မြင်ရတယ်လို့ ပြောကြတာပဲ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အေးခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။
"အမေ... အမေ ရှိနေတာလား" လို့ ကျွန်မ တိုးတိုးလေး မေးမိတယ်။
လေတိုးသံလိုလို၊ ရှိုက်သံလိုလို အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသလိုပဲ။ ကျွန်မ အမေ့ကို သံယောဇဉ် ရှိသလို၊ အမေကလည်း ကျွန်မကို စိတ်မချနိုင်လို့ မကျွတ်မလွတ်နိုင်ဘဲ ရှိနေတာလား။ သံယောဇဉ်ဆိုတာ ရှင်နေတဲ့သူအတွက်တင်မကဘဲ သေသွားတဲ့သူအတွက်ပါ နှောင်ကြိုးတစ်ခု ဖြစ်နေတာလား။
ကျွန်မ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတယ်။ မျက်နှာက အိုစာသွားပြီး မျက်လုံးတွေကလည်း အသက်မဲ့နေတယ်။ ကျွန်မဟာ အမေရှိစဉ်က မပြုစုနိုင်ခဲ့တဲ့ နောင်တတွေနဲ့ ဖွဲ့နှောင်ထားတဲ့ 'မကျွတ်လွတ်နိုင်သော မိန်းမ' တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။
"မေမေ... ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ"
မောင်မောင်က ကျွန်မရဲ့ လက်ကို လာကိုင်တယ်။ သားရဲ့ လက်ကလေးက နွေးနေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ဆောင်းတွင်းလို အေးစက်နေတုန်းပါပဲ။ ကျွန်မ သားကို ဖက်ထားမိတယ်။ ဒီကလေးအတွက် ကျွန်မ ဆက်ရှင်သန်ရဦးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကတော့ အမေဆုံးသွားတဲ့နေ့ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ထင်ပါတယ်။
သံယောဇဉ်ကြောင့် ကျွန်မဟာ ဒီအိမ်၊ ဒီဘဝ၊ ဒီနာကျင်မှုတွေထဲကနေ ဘယ်တော့မှ ရုန်းထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ အချစ်နဲ့ ယုံကြည်မှုကို အခြေခံတဲ့ သံယောဇဉ်က သစ္စာဖောက်မှုနဲ့ တွေ့တဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီသံယောဇဉ်ဟာ တစ်ဘဝလုံးကို လောင်မြိုက်စေတဲ့ ငရဲမီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ - သံယောဇဉ်သည် ချည်နှောင်မှုဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုချည်နှောင်မှုသည် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့သောအခါတွင် သင့်ဘဝကို အကျဉ်းထောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ကြောင်း သတိပြုပါ။ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်ခြင်းထက် ထိုလူ၏ စရိုက်ကို သိမြင်ခြင်းက ပို၍ အရေးကြီးလှပေသည်။