မုန်တိုင်းကြားက စွန့်ပစ်ခံကလေးများ

 မုန်တိုင်းကြားက စွန့်ပစ်ခံကလေးများ

ရန်ကုန်မြို့၏ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်တစ်ခုရှိ လမ်းမကြီးဘေးတွင် ‘ဦးမြတ်၏ ရိုးရာမုန့်တိုက်’ ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ဟောင်းလေးတစ်ခုရှိသည်။ ဆိုင်းဘုတ်က ဆေးရောင်တွေလွင့်ပြယ်နေသလို၊ ဆိုင်အတွင်းပိုင်းကလည်း လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်နှစ်ခုကျော်က အငွေ့အသက်များကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်သည်။ ဦးမြတ်သည် သူ၏ရိုးရာမုန့်လုပ်ငန်းကို အသက်တမျှချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်သည်။ နံနက် နာရီဆိုလျှင် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဂျုံနယ်သံ၊ ထောပတ်နံ့များနှင့်အတူ သူ၏တစ်နေ့တာ စတင်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် သူ၏တစ်ဦးတည်းသောသမီး နန္ဒာကတော့ ဖခင်၏ ရှေးရိုးစွဲလုပ်ဟန်များကို အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေတတ်သည်။

“အဖေ... ဆိုင်ကို နည်းနည်းလေးဖြစ်ဖြစ် ပြင်ဆင်လိုက်ရအောင်ပါ။ အခုခေတ်က အပြင်အဆင်လေးလှမှ လူဝင်တာ။ ကျွန်မတို့မုန့်တွေက အရသာကောင်းပေမယ့် ဆိုင်ကအရမ်းဟောင်းနေတော့ လူငယ်တွေက မလာချင်ကြဘူးဖြစ်နေတယ်”

နန္ဒာ၏စကားကို ဦးမြတ်က မုန့်နယ်နေသည့် လက်များကို ခေတ္တရပ်ကာ သက်ပြင်းချရင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “သမီး... မုန့်ဆိုတာ အရသာက အဓိကပဲ။ အပြင်အဆင်တွေ ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း စေတနာမပါရင် ဘယ်သူမှ ရေရှည်မစားဘူး။ အဖေ ဒီနည်း၊ ဒီပုံစံနဲ့ပဲ မင်းကို ကျောင်းထား၊ ဘွဲ့ရအောင် လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့တာပဲလေ”

ဖခင်၏ ခိုင်မာသောယုံကြည်ချက်ကို နန္ဒာ ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်ရသည်။ သူမသည် ဖခင်ကိုချစ်သလို၊ ဖခင်၏မုန့်များကိုလည်း တန်ဖိုးထားပါသည်။ သို့သော် ခေတ်ရေစီးကြောင်းအရ ပြောင်းလဲသင့်သည်များကို မပြောင်းလဲလျှင် သူတို့ဆိုင်လေး မကြာမီ ရပ်တည်ရန်ခက်ခဲသွားမည်ကို သူမ ကြိုတင်မြင်ယောင်နေမိသည်။ ဖခင်နှင့်သမီးကြားရှိ အမြင်မတူညီမှုများသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကြီးမားလာခဲ့သော်လည်း၊ မေတ္တာတရားကို အခြေခံထားသောကြောင့် ပေါက်ကွဲထွက်ခြင်းတော့ မရှိခဲ့ပေ။

လအနည်းငယ်အကြာတွင် နန္ဒာစိုးရိမ်နေသည့် အရာက လက်တွေ့ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူတို့ဆိုင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် နိုင်ငံခြားအမည်နှင့် ခေတ်မီကော်ဖီဆိုင်ကြီးတစ်ခု ဖွင့်လှစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ မှန်ချပ်ကြီးများ၊ အေးစက်နေသော အဲယားကွန်းလေ၊ လှပသောမီးရောင်များနှင့်အတူ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိတ်မုန့်မျိုးစုံက ရပ်ကွက်ထဲရှိ လူငယ်များကိုသာမက လူကြီးများကိုပါ ဆွဲဆောင်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

ဦးမြတ်၏ မုန့်တိုက်လေးမှာတော့ ယခင်ကလို စည်ကားခြင်းမရှိတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်လာသည်။ နံနက်ခင်းတိုင်း ရောင်းမကုန်ဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သော မုန့်များကိုကြည့်ရင်း ဦးမြတ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်သောကများ အရိပ်ထင်လာသည်။ နန္ဒာသည် ဖခင်၏ ညှိုးငယ်နေသော မျက်နှာကိုကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် မချိအောင် နာကျင်ရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဦးမြတ်သည် ဆိုင်ရှေ့ရှိ ခုံတန်းလေးတွင်ထိုင်ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ စည်ကားနေသော ကော်ဖီဆိုင်ကို ငေးကြည့်နေတတ်သည်။ သူ၏ လက်ရာများက ခေတ်နောက်ကျသွားပြီလား ဆိုသည့် သံသယက ဦးမြတ်၏ နှလုံးသားကို တဖြည်းဖြည်း ကိုက်ခဲလာခဲ့သည်။

“အဖေ... ကျွန်မတို့ ဆိုင်လေးကို ခဏလောက် ပိတ်ထားလိုက်ရအောင်လား” ဟု နန္ဒာက သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် အကြံပေးကြည့်သည်။ သို့သော် ဦးမြတ်က ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ “မပိတ်နိုင်ဘူး သမီး။ ဒါ အဖေ့ရဲ့ ဘဝပဲ။ တစ်ယောက်မှ မဝယ်ရင်တောင် အဖေကတော့ နေ့တိုင်း မုန့်ဖုတ်နေဦးမှာပဲ” ဟု ဆိုကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

နန္ဒာသည် ဖခင်၏ စိတ်ဓာတ်ကို လေးစားသော်လည်း၊ လက်ပိုက်ကြည့်နေ၍ မရတော့မှန်း သိလိုက်သည်။ သူမသည် အွန်လိုင်းမှတစ်ဆင့် ခေတ်မီမုန့်ဖုတ်နည်းများ၊ အနောက်တိုင်း အချိုပွဲပြုလုပ်နည်းများကို လေ့လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ညဘက် ဖခင်အိပ်ရာဝင်ချိန်တွင် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ်ဝင်ကာ စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်တော့သည်။

သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဖခင်၏ ရိုးရာမုန့်များကို အနောက်တိုင်းဟန်ဖြင့် ပေါင်းစပ်ဖန်တီးရန်ဖြစ်သည်။ ဥပမာ - ဖခင်၏ နာမည်ကြီး ‘ရွှေကြည်မုန့်’ ကို ဥရောပစတိုင် ကိတ်သားလေးများနှင့် ပေါင်းစပ်ခြင်း၊ ရိုးရာအုန်းနို့အရသာကို ခေတ်မီ ပူတင်းပုံစံ ဖန်တီးခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။ ပထမရက်များတွင် လုံးဝအဆင်မပြေခဲ့ပေ။ အရသာက ဖခင်၏ လက်ရာကို မမီသလို၊ ပုံစံကလည်း ဆွဲဆောင်မှုမရှိခဲ့ပါ။ သို့သော် နန္ဒာ မလျှော့ပါဘူး။ ဖခင်၏ စေတနာနှင့် သူမ၏ တီထွင်ဖန်တီးမှုကို ပေါင်းစပ်ရန် ညစဉ်ညတိုင်း အိပ်ရေးပျက်ခံကာ ကြိုးစားခဲ့သည်။ အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် တစ်ညတွင်တော့ သူမလိုချင်သော အရသာနှင့် ပုံစံကို ရရှိသွားခဲ့သည်။ ဖခင်၏ ရိုးရာအရသာ မပျောက်ဘဲ၊ လူငယ်များအကြိုက် ခေတ်မီလှပသော မုန့်အသစ်တစ်မျိုးကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် နန္ဒာသည် သူမဖန်တီးထားသော မုန့်များကို သပ်ရပ်လှပသော စက္ကူဘူးလေးများဖြင့် ထုပ်ပိုးကာ ရပ်ကွက်ထဲရှိ ရုံးဝန်ထမ်းများနှင့် လူငယ်များကို အခမဲ့ လိုက်လံဝေငှခဲ့သည်။ “ကျွန်မတို့ ဦးမြတ်မုန့်တိုက်က မုန့်အသစ်လေး စမ်းကြည့်ပေးပါဦးရှင်” ဟု အပြုံးဖြင့် ကမ်းပေးခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် လူများက သာမန်ရိုးရာမုန့်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ချိန်တွင်တော့ ထူးခြားဆန်းသစ်သော အရသာကြောင့် အံ့ဩသွားကြသည်။

ထိုအထဲတွင် အစားအသောက်များကို အွန်လိုင်းတွင် ရေးသားဖော်ပြလေ့ရှိသော ဘလော့ဂါ လူငယ်တစ်ဦးလည်း ပါဝင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် နန္ဒာ၏ မုန့်ကို စားကြည့်ပြီးနောက် အလွန်သဘောကျသွားကာ ဆိုင်ရှေ့သို့ လာရောက်၍ ဓာတ်ပုံများရိုက်ယူခဲ့သည်။ ထိုညမှာပင် “ရိုးရာနှင့် ခေတ်သစ် အကောင်းဆုံး ပေါင်းစပ်မှု” ဆိုသည့် ခေါင်းစဉ်ဖြင့် ဖေ့စ်ဘုတ်ပေါ်တွင် ရေးတင်လိုက်ရာ နာရီပိုင်းအတွင်းမှာပင် လုပ်သူ ထောင်ချီသွားခဲ့သည်။ လူအများစုမှာ ငယ်ဘဝက စားခဲ့ရသော ရိုးရာအရသာကို လွမ်းဆွတ်ကြသော်လည်း ခေတ်မီလှပမှုကိုပါ တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အထူးစိတ်ဝင်စားသွားကြခြင်းဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်လင်းသည်နှင့် ဦးမြတ်၏ မုန့်တိုက်ရှေ့တွင် လူအများအပြား တန်းစီနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဦးမြတ်တစ်ယောက် အံ့ဩမှင်တက်သွားခဲ့သည်။ နန္ဒာသည် ဖခင်ကို ပြုံးပြကာ ညက သူမဖန်တီးထားသော မုန့်များကို ပြသလိုက်သည်။ “အဖေ့ရဲ့ ရိုးရာနည်းပညာနဲ့ သမီးရဲ့ အိုင်ဒီယာကို ပေါင်းစပ်လိုက်တာပါ အဖေ”

ဦးမြတ်သည် မုန့်လေးကို ယူ၍ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ တစ်သက်လုံး အားထားခဲ့ရသော ရိုးရာအရသာလေးက လျှာပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့သွားသလို၊ ခေတ်မီသော အထိအတွေ့ကလည်း ဆန်းသစ်နေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ သူ၏ လက်ရာများ သေဆုံးမသွားဘဲ၊ သမီးဖြစ်သူ၏ လက်ထက်တွင် ပုံစံသစ်ဖြင့် ရှင်သန်နေပြီဆိုသည်ကို နားလည်လိုက်သည်။

“သမီးလေး... အဖေ မှားပါတယ်။ အပြောင်းအလဲဆိုတာ ကြောက်စရာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သမီး သက်သေပြလိုက်ပြီပဲ” ဟု ပြောရင်း သမီးဖြစ်သူကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ ‘ဦးမြတ်၏ ရိုးရာမုန့်တိုက်’ သည် ‘ဦးမြတ်နှင့် သမီး မုန့်တိုက်’ အဖြစ် အမည်ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး ခေတ်ဟောင်းနှင့် ခေတ်သစ်၏ အလှပဆုံး ပေါင်းစပ်မှုအဖြစ် ရပ်ကွက်ထဲတွင်သာမက မြို့တစ်မြို့လုံးပါ ကျော်ကြားသော ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်အဖြစ် အောင်မြင်စွာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ပါတော့သည်။ ဖခင်၏ စေတနာနှင့် သမီး၏ တီထွင်မှုတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ မည်သည့်အရာကမှ လိုက်မမီနိုင်သော အကောင်းဆုံးအရသာကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။