သမီးမိုက်ရဲ့ ကိုယ်ဝန်
သမီးမိုက်ရဲ့ ကိုယ်ဝန်
မိုးအနည်းငယ်စွေနေသည့် ညနေခင်းတစ်ခု၏ မှိုင်းပြပြအလင်းရောင်အောက်တွင် ကျွန်မသည် အိမ်ရှေ့ဝရန်တာ၌ ထိုင်ရင်း ရင်ထဲမှ တလှပ်လှပ်တုန်ယင်မှုကို ထိန်းချုပ်နေရသည်။ လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော ဆီးစစ်တံလေးပေါ်မှ နီရဲရဲမျဉ်းနှစ်ကြောင်းသည် ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သလိုပင်။ ကျွန်မ၏ အသက်သည် ခုနစ်နှစ်ဆယ်ကျော်သာ ရှိသေးသည်။ တက္ကသိုလ်နောက်ဆုံးနှစ် ကျောင်းသူဘဝ၊ ရှေ့ဆက်ရမည့် အနာဂတ်တွေက ပန်းခင်းလမ်းဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ ဆူးခင်းလမ်းထက် ပို၍ နာကျင်ရမည့် လမ်းတစ်ခုပေါ် ရောက်နေခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ၏ အမေသည် မုဆိုးမတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ ဆုံးပါးသွားကတည်းက ကျွန်မကို ရုန်းကန်ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သူ။ အမေ့၏ မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းများ ထင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများကတော့ ကျွန်မအတွက် အမြဲတမ်း တင်းမာပြတ်သားခဲ့သည်။ "နှင်း... အမေတို့လို ဆင်းရဲတဲ့သူတွေအတွက် ပညာရေးကပဲ လွတ်မြောက်ရာလမ်းပဲ၊ အမှားမခံနဲ့နော် သမီး" ဟု အမေ ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိသည်။ ထိုစကားများကို နားထဲတွင် ကြားယောင်လာတိုင်း ကျွန်မ လက်ဖျားခြေဖျားတွေ အေးစက်လာရသည်။
ကျွန်မ ချစ်ခဲ့သော ဝေယံ။ သူသည် ကျွန်မ၏ ပထမဆုံးအချစ်၊ ပထမဆုံး ယုံကြည်ကိုးစားမှု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ချိုသာသော စကားလုံးများ၊ ဂရုစိုက်မှုများနောက်တွင် ကျွန်မ ဘာကိုမျှ မစဉ်းစားဘဲ ပေးဆပ်ခဲ့မိသည်။ ကျွန်မတို့ ချစ်သူသက်တမ်း တစ်နှစ်ကျော်အတွင်း သူသည် ကျွန်မ၏ လောကတစ်ခုလုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခု ကျွန်မ ဗိုက်ထဲတွင် သူ့သွေးသား ကိန်းအောင်းနေပြီဟု သိလိုက်ရချိန်တွင် ပထမဆုံး သတိရမိသည်မှာ သူ့မျက်နှာပင်။ ဖုန်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ကြည့်သော်လည်း "လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ..." ဆိုသည့် အေးစက်စက် အသံသာ ပြန်လာခဲ့သည်။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့ခဲ့သည်။ "ဝေယံ... ငါ့မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ၊ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ" ဟူသော စာတိုလေးကို သူ ဖတ်ပြီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း '' ပြနေသော်လည်း မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိခဲ့။ ထို '' ဆိုသော စာလုံးလေးသည် ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
အိမ်ထဲမှ အမေ့၏ ချောင်းဆိုးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ အမေသည် နေမကောင်းဖြစ်နေသည်မှာ ကြာပြီ။ သို့သော် ကျွန်မကို ကျောင်းထားနိုင်ရန်အတွက် ဈေးထဲတွင် မနက်မိုးမလင်းခင်ကတည်းက ကုန်စိမ်းရောင်းကာ ရုန်းကန်နေရဆဲ။ ကျွန်မ လက်ထဲမှ ဆီးစစ်တံလေးကို အင်္ကျီအိတ်ထဲသို့ အမြန်ထည့်လိုက်ပြီး မျက်ရည်ကို သုတ်လိုက်သည်။ ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို ကျွန်မ မည်မျှကြာအောင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မည်နည်း။ ကျွန်မ၏ ပေါ့ဆမှု၊ ကျွန်မ၏ အလိုရမ္မက်နောက် လိုက်မိမှုကြောင့် အမေ့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ခြေတော်တင်မိတော့မည်ကို တွေးမိတိုင်း ရင်ထဲတွင် မီးစနှင့် ထိုးသကဲ့သို့ ပူလောင်လှသည်။ ကျွန်မသည် အမှန်တကယ်ပင် သမီးမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
တစ်ပတ်ဆိုသော အချိန်သည် ကမ္ဘာပျက်သကဲ့သို့ ကြာရှည်လှသည်။ ဝေယံထံမှ မည်သည့်သတင်းမျှ မရရှိတော့။ သူ နေထိုင်ရာ အဆောင်သို့ သွားကြည့်သောအခါတွင်လည်း သူ ပြောင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးသည် ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ သူသည် ကျွန်မကို အမှန်တကယ် ချစ်ခဲ့ပါသလား၊ သို့မဟုတ် ကစားစရာတစ်ခုလိုပဲ သဘောထားခဲ့ပါသလား။ ထိုမေးခွန်းများ၏ အဖြေကို ကျွန်မ မသိရတော့။ ကျွန်မ ရင်ဆိုင်ရမည်မှာ ဗိုက်ထဲမှ သက်ရှိလေးနှင့် ဒေါသထွက်လွယ်သော အမေသာ ဖြစ်သည်။
တစ်နေ့ညတွင် ကျွန်မ ထမင်းစားပွဲ၌ ထိုင်နေရင်း ပျို့အန်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ထမင်းဝိုင်းမှ ထကာ အိမ်သာထဲသို့ ပြေးဝင်သွားမိသည်။ အမေသည် ကျွန်မ နောက်မှ လိုက်လာပြီး ကျောကို ပုတ်ပေးရင်း စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ "နှင်း... နင် နေမကောင်းတာ တစ်ပတ်ရှိပြီ၊ နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ ငါ့ကို အမှန်အတိုင်းပြော" ဟု အမေက အသံမာမာဖြင့် မေးသည်။ ကျွန်မ တုန်ရုံနေမိသည်။ မျက်ရည်များက အတားအဆီးမရှိ ကျဆင်းလာသည်။ "အမေ... သမီး... သမီး မှားသွားပြီ" ဟု ပြောရင်း အမေ့ခြေသလုံးကို ဖက်ကာ ငိုချလိုက်မိသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အိမ်ထဲ၌ ငြိမ်သက်ခြင်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ အမေ့၏ လက်များ တုန်ယင်နေသည်ကို ကျွန်မ ခံစားရသည်။ အမေသည် ကျွန်မကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး "နင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ၊ နင် ကျောင်းတက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ငါ့ကို နင် ဒီလိုပဲ ပြန်ပေးဆပ်တာလား" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အမေ့၏ အသံသည် နာကျင်မှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောပြွမ်းနေသည်။ အမေသည် ဘေးနားရှိ ရေခွက်ကို ယူကာ နံရံသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ဖန်ကွဲစများက ကျွန်မ၏ ခြေထောက်နားတွင် ပြန့်ကျဲသွားသည်။ "ဘယ်သူလဲ၊ အဲဒီယောကျ်ားက ဘယ်သူလဲ" ဟု အမေက မေးသော်လည်း ကျွန်မ ဘာမှ မဖြေနိုင်ခဲ့။ ဝေယံက ကျွန်မကို ထားသွားပြီဟု ပြောလိုက်လျှင် အမေ ပို၍ နာကျင်ရမည်ကို ကျွန်မ သိနေသည်။
အမေသည် ကျွန်မကို
ဗိုက်က တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာသည်။ ကျောင်းသွားရန် မဖြစ်နိုင်တော့သဖြင့် ကျွန်မ ကျောင်းနားလိုက်ရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အတင်းအဖျင်းသံများက အိမ်ထဲအထိ ပျံ့လွင့်လာသည်။ "ဒေါ်ခင်အေး သမီးကတော့ ဗိုက်ကြီးလို့တဲ့၊ ဖအေမရှိတဲ့ကလေး လွယ်ထားရတာတဲ့" ဟူသော စကားများက အမေ့၏ နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းနေမည်မှာ အသေအချာပင်။ အမေသည် ဈေးသွားလျှင်ပင် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ သွားရရှာသည်။ ကျွန်မကို မြင်တိုင်း အမေက မုန်းတီးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်တတ်သော်လည်း ကျွန်မအတွက် လိုအပ်သော အာဟာရများကိုတော့ မပြတ်အောင် ဝယ်ပေးရှာသည်။
ကျွန်မသည်
တစ်နေ့တွင် အမေသည် ဈေးမှ ပြန်လာရင်း အိမ်ရှေ့တွင်ပင် လဲကျသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ ကြောက်လန့်တကြား ပြေးထွက်သွားပြီး အမေ့ကို ထူသည်။ အမေ့မျက်နှာသည် ဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်နေပြီး အသက်ရှူသံများက ပြင်းထန်နေသည်။ "အမေ... အမေ ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု မေးသော်လည်း အမေက ကျွန်မလက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ "ငါ့ကို မကိုင်နဲ့၊ နင့်လက်တွေက ညစ်ပတ်တယ်" ဟု အားမရှိသော အသံဖြင့် ပြောသည်။ ကျွန်မ ရင်ထဲတွင် ဆစ်ခနဲ နာကျင်သွားရသည်။ အမေသည် ဆေးခန်းသွားရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ အိမ်တွင်သာ အနားယူရင်း ဆေးသောက်နေခဲ့သည်။
ကျွန်မ သတိထားမိသည်မှာ အမေသည် ညဘက်တွင် အိပ်မပျော်ဘဲ တစ်စုံတစ်ခုကို ရေးသားနေတတ်ခြင်းပင်။ အမေ့၏ ကျန်းမာရေးက တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ပိုမို ဆိုးရွားလာသည်။ သို့သော် အမေက ကျွန်မကို အနား အကပ်မခံခဲ့။ ကျွန်မသည် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်ရှိသူတစ်ဦးအဖြစ် ခံစားနေရကာ အမေ့ကို ပြုစုချင်သော်လည်း အမေ့၏ ငြင်းပယ်မှုများကြောင့် အဝေးမှသာ ကြည့်နေခဲ့ရသည်။ ကျွန်မ၏ ကိုယ်ဝန်က ရှစ်လထဲသို့ ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။ ဗိုက်ထဲမှ ကလေးလေး လှုပ်ရှားတိုင်း ကျွန်မ ပျော်ရွှင်ရမည့်အစား ငိုကြွေးမိသည်။ ဤကလေးလေးသည် ကမ္ဘာပေါ်သို့ ရောက်လာလျှင် "အဖေမရှိတဲ့ကလေး" ဟူသော တံဆိပ်ကပ်ခံရတော့မည် မဟုတ်ပါလား။
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ညတစ်ညတွင် အမေ့၏ အခြေအနေက အလွန်ဆိုးရွားသွားခဲ့သည်။ အမေသည် သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ပါးစပ်မှလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို တတွတ်တွတ် ရွတ်နေသည်။ ကျွန်မ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အိမ်နီးနားချင်းများကို အကူအညီတောင်းကာ အမေ့ကို ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ရသည်။ ဆေးရုံရောက်သောအခါ ဆရာဝန်များက အမေ့ကို အရေးပေါ်စစ်ဆေးကြသည်။ ကျွန်မမှာတော့ ဗိုက်ကြီးတကားကားဖြင့် ဆေးရုံစင်္ကြံတွင် ထိုင်ရင်း ဘုရားတနေမိသည်။
နာရီအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဆရာဝန်က ထွက်လာပြီး ကျွန်မကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချသည်။ "လူနာက ကင်ဆာနောက်ဆုံးအဆင့် ရောက်နေပြီဗျ၊ သူ ခံနိုင်ရည်ရှိတာကိုက အံ့သြစရာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သောအခါ ကျွန်မ၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလို ခံစားရသည်။ အမေ... အမေက ကင်ဆာဖြစ်နေတာလား။ ကျွန်မ ဘာကြောင့် မသိခဲ့ရတာလဲ။ အမေသည် သူမ၏ ရောဂါကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ကျွန်မကို ကျောင်းထားနိုင်ရန်၊ ကျွန်မ စားဝတ်နေရေးအတွက် ရုန်းကန်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်မ အမေ့ကုတင်နားသို့ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် တိုးသွားမိသည်။ အမေသည် မျက်လုံးကို အနိုင်နိုင်ဖွင့်ကာ ကျွန်မကို ကြည့်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ယခင်ကလို ဒေါသများ မရှိတော့ဘဲ သနားဂရုဏာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အမေက ကျွန်မလက်ကို အားယူကာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "နှင်း... အမေ ဗီရိုထဲမှာ စာအိတ်တစ်အိတ် ထားခဲ့တယ်၊ အဲဒါကို သွားယူလိုက်ပါ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ အမေ့၏ အသက်ရှူသံများက တိုတောင်းလာသည်။ "အမေ... သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ သမီး မှားခဲ့ပါတယ်" ဟု ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုယိုမိသည်။ သို့သော် အမေသည် ကျွန်မကို ပြုံးပြရင်း မျက်လုံးများကို ထာဝရ ပိတ်သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အမေပြောခဲ့သော စာအိတ်ကို ရှာဖွေမိသည်။ စာအိတ်ထဲတွင် ငွေအချို့နှင့် စာတစ်စောင် ရှိနေသည်။ ထိုစာကို ဖတ်လိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးသည် လုံးဝ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ "သမီးနှင်း... ဝေယံဆိုတဲ့ ကောင်လေးက မိန်းမရှိပြီးသား လူလိမ်တစ်ယောက်ဆိုတာ အမေ သိခဲ့တယ်။ အမေ သူ့ကို ပိုက်ဆံပေးပြီး နင့်အနားက ထွက်သွားဖို့ တောင်းပန်ခဲ့ရတယ်။ အမေ နင့်ကို အမှန်အတိုင်း ပြောရင် နင် ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်လို့ အမေ လူဆိုးလုပ်ခဲ့တာပါ။ အမေ့မှာ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူးဆိုတာ သိလို့ နင့်ကို စိတ်နာအောင် လုပ်ပြီး နင့်ဘာသာနင် ရပ်တည်နိုင်အောင် လေ့ကျင့်ပေးခဲ့တာပါ။ နင့်ဗိုက်ထဲက ကလေးက အမေ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ပဲ။ အမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ သမီးရယ်..." ဟူသော စာသားများက ကျွန်မကို လူသတ်သမားတစ်ယောက်လို ခံစားရစေသည်။
အမေသည် သူမ၏ နာကျင်မှုများကို ဖုံးကွယ်ကာ ကျွန်မကို ကာကွယ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မကတော့ အမေ့ကို လူဆိုးဟု ထင်မှတ်ကာ မုန်းတီးခဲ့မိသည်။ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရချိန်တွင် အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ အမေသည် ကျွန်မ၏ အမှားအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို တစ်ယောက်တည်း ထမ်းပိုးသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ဝေယံအပေါ် ထားခဲ့သော အချစ်များသည် ရွံရှာဖွယ်ရာ အမှိုက်သရိုက်များ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး အမေ့၏ အချစ်ကသာလျှင် စစ်မှန်သော အနန္တဂုဏ် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ခြောက်လခန့် ကြာပြီးနောက်...။
ကျွန်မ၏ လက်ထဲတွင် လသားအရွယ် သမီးလေးကို ပွေ့ချီထားရင်း အမေ့၏ အုတ်ဂူရှေ့တွင် ထိုင်နေမိသည်။ သမီးလေး၏ မျက်နှာသည် အမေ့နှင့် အလွန်တူလှသည်။ ကျွန်မသည် အခုတော့ မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ မိခင်တစ်ယောက်၏ မေတ္တာသည် မည်မျှ နက်ရှိုင်းကြောင်း၊ မည်မျှ ပေးဆပ်ရကြောင်းကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ခံစားသိရှိနေရပြီ။ ဝေယံဆိုသော အမျိုးသားကို ကျွန်မ လုံးဝ မေ့ပျောက်လိုက်ပြီ။ သူသည် ကျွန်မဘဝ၏ သင်ခန်းစာတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ကျွန်မသည် အမေ စုဆောင်းပေးခဲ့သော ငွေလေးဖြင့် အလုပ်ငယ်တစ်ခု စတင်လုပ်ကိုင်နေသည်။ အမေ့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည် ဆယ်ယူရန် ကျွန်မ ကြိုးစားနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်၏ ကဲ့ရဲ့သံများကို ကျွန်မ ဂရုမစိုက်တော့။ ကျွန်မအတွက် အရေးကြီးဆုံးမှာ သမီးလေးကို အမေ့လို မိခင်မျိုး ဖြစ်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ရန်ပင်။ ကျွန်မ၏ ဗိုက်ထဲတွင် ရှိစဉ်က 'သမီးမိုက်ရဲ့ ကိုယ်ဝန်' ဟု အမည်တပ်ခံခဲ့ရသော ဤကလေးလေးသည် ယခုတော့ ကျွန်မ၏ ဘဝအတွက် တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
အမေ့၏ အုတ်ဂူပေါ်တွင် တင်ထားသော နှင်းဆီပန်းလေးများသည် လေထဲတွင် လွင့်ပါးနေသည်။ "အမေ... သမီးကို ကြည့်နေမှာပါနော်၊ သမီး အမေ့လို လူမျိုးဖြစ်အောင် ကြိုးစားမှာပါ" ဟု ကျွန်မ စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ပြောမိသည်။ အမေ မရှိတော့သော်လည်း အမေ့၏ မေတ္တာတရားများသည် ကျွန်မ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထာဝရ ရှင်သန်နေမည်ဖြစ်သည်။
နောင်တဆိုသည်မှာ နောင်မှရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ထိုနောင်တကို အခြေခံကာ ဘဝသစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ခြင်းသည်သာလျှင် အမေ့ကို ကျွန်မ ပေးနိုင်သည့် အကောင်းဆုံး ကန်တော့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ကျွန်မ၏ ဘဝခရီးသည် ခက်ခဲဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်မ မကြောက်တော့ပါ။ အကြောင်းမှာ ကျွန်မ၏ နောက်ကွယ်တွင် အမေ့၏ ကောင်းကင်ဘုံမှ မေတ္တာရိပ်များ အမြဲ ရှိနေမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
သင်ခန်းစာ - စစ်မှန်သော မေတ္တာသည် နာကျင်မှုနှင့် စတေးမှုများကြားတွင် ပို၍ တောက်ပလေ့ရှိပြီး၊ နောင်တဟူသည် အမှားကို ပြင်ဆင်ရန် အခွင့်အရေးသစ် တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။