ပြိုင်ဘက်ရဲ့ ရက်စက်မှု
ပြိုင်ဘက်ရဲ့ ရက်စက်မှု
အခန်း (တစ်)
ဒီနေ့ ကျွန်မ ယဥ်မေ တစ်ယောက် ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး မိန်းကလေးလို့ ပြောရင်လည်း မမှားနိုင်ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ နွေဦးလေပြည်လေးတွေ တိုက်ခတ်နေသလို ခံစားနေရတယ်။ ဘာလို့လည်းဆိုတော့ ကျွန်မ တစ်ဖက်သတ် စွဲစွဲလန်းလန်း ချစ်ခဲ့ရတဲ့ ကိုမြင့်မိုးဆွေက ကျွန်မကို ဒီနေ့ပဲ ချစ်ရေးဆိုလိုက်လို့ပါ။ ကိုမြင့်မိုးဆွေဆိုတာက မြို့နယ်မှူးရဲ့ သား၊ ရုပ်ရည်ကလည်း မင်းသားရှုံးရလောက်အောင် ချောမောသလို၊ ပညာအရည်အချင်းကလည်း ထိပ်တန်း။ သူက ကျွန်မကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်မရဲ့ မာန်မာနတွေကို ပိုပြီး အရောင်တောက်စေပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုနောက်ကွယ်မှာ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးထက် ပိုတဲ့ တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေတယ်။ အဲဒါကတော့ "ဟိုမိန်းမ" ကို အနိုင်ရလိုက်တာပါပဲ။ ဟိုမိန်းမဆိုတာ အောင်ဆန်းဝါကို ပြောတာပါ။ ကျွန်မတို့ကြားက ပတ်သက်မှုက ငါးတန်းနှစ်ကတည်းက စခဲ့တာ။ ကျွန်မက ဒီကျောင်းမှာ ငယ်စဥ်ကတည်းက ပထမဆုကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ခဲ့တဲ့သူ။ ဦးစီးအရာရှိသမီး၊ ရုပ်ရည်ကလည်း ဖြူဥပြီး အင်္ဂလိပ်ကပြားမလေးလို လှပလွန်းလို့ တစ်ကျောင်းလုံးက ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေရတဲ့ ကြယ်တစ်ပွင့်ပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ငါးတန်းနှစ်မှာ အောင်ဆန်းဝါဆိုတဲ့ မိန်းကလေး ကျောင်းပြောင်းလာတဲ့နေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ လောကကြီးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မလောက်လည်း မလှဘူး။ အသားက မဲတူးတူး၊ ခြေသလုံးက တုတ်တုတ်၊ မျက်လုံးကလည်း ပြူးပြီး နှုတ်ခမ်းက ထူထူ။ ဆံပင်ကလည်း ကတုံးဝတ်နဲ့ တောသူမရုပ်။ ဝတ်လိုက်ရင်လည်း အင်္ကျီက နွမ်းဖတ်နေတာပဲ။ သူ့အမေက ဈေးထိပ်မှာ အကြော်ရောင်းတဲ့ အကြော်သည်၊ အဖေက အိမ်သာကျင်းတူးတဲ့ ပျံကျအလုပ်သမား။ ဘယ်လိုမှ ကျွန်မနဲ့ ယှဥ်လို့မရတဲ့ အနိမ့်တန်းစား မိန်းကလေးပါ။
ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ရက်စက်လွန်းပါတယ်။ အဲဒီလို အောက်ခြေလူတန်းစား မိန်းကလေးက ကျွန်မရဲ့ ပထမနေရာကို လုယူသွားခဲ့တယ်။ သူပြောင်းလာတဲ့ ပထမဆုံးနှစ်ကစပြီး ဆယ်တန်းအထိ ကျွန်မက သူ့ရဲ့ နောက်မှာပဲ ဒုတိယနဲ့ လိပ်ခဲတည်းလည်း နေခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမုန်းမီးတောက်တွေက အဲဒီအချိန်ကတည်းက စတင်လောင်မြိုက်ခဲ့တာ။ သူက ဆရာမတွေဆီမှာ ကပ်ဖားတယ်။ ဆရာမ လာရင် ပြေးပြီး ဆွဲခြင်းလှမ်းယူပေးတယ်၊ ဘောဖျက်ပေးတယ်။ နေ့တိုင်း ခရေပန်းတွေ၊ စပယ်ပန်းတွေ ကုံးပြီး ဆရာမတွေကို ပေးတတ်သေးတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ သူ ပထမရတာလို့ ကျွန်မ အမြဲ ယုံကြည်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ အရာရှိသမီးမို့ သူ့လို အောက်ကျို့ပြီး မဖားနိုင်ဘူးလေ။
ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း တမြည့်မြည့်လောင်နေတဲ့ အမုန်းတွေကို ဒီနေ့တော့ ကိုမြင့်မိုးဆွေက အနိုင်ပေးလိုက်ပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကိုမြင့်မိုးဆွေက ကျွန်မကို ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် အောင်ဆန်းဝါကို ကျွန်မ အပြတ်အသတ် အနိုင်ရလိုက်ပြီ။
အခန်း (နှစ်)
ရှစ်တန်း၊ ကိုးတန်းနှစ်တွေမှာ အောင်ဆန်းဝါက ကျွန်မအပေါ်မှာ အရမ်းကို ဖော်ရွေပြခဲ့ဖူးပါတယ်။ သူက ကျွန်မကို မြင်တိုင်း ပြုံးပြတတ်ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ မျက်နှာလွှဲခဲ့တာချည်းပါပဲ။ ကျွန်မတို့ အခန်းထဲက မိန်းကလေးတွေက အပြင်ထွက်ရမှာ ပျင်းရင် အောင်ဆန်းဝါကိုပဲ ခိုင်းကြတယ်။ သူကလည်း စေတနာအပြည့်နဲ့ ဝယ်ပေးတတ်တယ်။ ကျွန်မလည်း သူ့ကို နှိမ်ချင်တာနဲ့ ပိုက်ဆံပိုပေးပြီး ဝယ်ခိုင်းဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက "ငါ သူငယ်ချင်းကို ခင်လို့ ဝယ်ပေးတာပါ၊ ပိုက်ဆံပို မလိုပါဘူး" လို့ ပြောပြီး ငြင်းခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကတည်းက သူ့ရဲ့ ဟန်ဆောင်ကောင်းမှုတွေကို ကျွန်မ ရွံရှာခဲ့တာ။ "နင့်လို အဆင့်အတန်းနဲ့ ငါက ဘာလို့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်ရမှာလဲ" လို့ စိတ်ထဲက ကျိန်ဆဲခဲ့မိတယ်။
ဆယ်တန်းရောက်တော့ ကိုမြင့်မိုးဆွေ ကျောင်းပြောင်းလာတယ်။ တစ်ကျောင်းလုံးက မိန်းကလေးတွေကြားမှာ သူက ရေပန်းအစားဆုံး။ ကျွန်မလည်း သူ့ကို မြင်မြင်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့တယ်။ ကိုမြင့်မိုးဆွေက စာတော်တဲ့ အောင်ဆန်းဝါနဲ့ ခင်ခင်မင်မင် ရှိနေတာကို မြင်ရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောက်တွေ ထတောက်တယ်။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်မှုတွေ ပိုလုပ်လာတယ်၊ ပိုလှအောင် ပြင်တယ်။ ကိုမြင့်မိုးဆွေရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားဖို့ နည်းမျိုးစုံ သုံးခဲ့တယ်။
တကယ်တော့ အောင်ဆန်းဝါက ကိုမြင့်မိုးဆွေကို စာပြပေးနေတာလို့ ကျွန်မ သိနေပေမဲ့၊ အဲဒါကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ကောလာဟလတွေ လွှင့်ခဲ့တယ်။ အောင်ဆန်းဝါက ကိုမြင့်မိုးဆွေကို ပိုက်ဆံရှိလို့ မြူစွယ်နေတာမျိုး၊ သူ့ရဲ့ မိသားစု အခြေအနေကို ပုံကြီးချဲ့ပြီး သိက္ခာချတာမျိုးတွေကို ကျွန်မ တိတ်တဆိတ် လုပ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အကြံအစည်တွေ အောင်မြင်ခဲ့တယ်။ ကိုမြင့်မိုးဆွေက အောင်ဆန်းဝါကို တဖြည်းဖြည်း ခပ်ခွာခွာ လုပ်လာပြီး ကျွန်မဆီကို တိုးကပ်လာခဲ့တယ်။
အောင်ဆန်းဝါရဲ့ မျက်နှာလေး ညှိုးငယ်သွားတာကို မြင်ရတာ ကျွန်မအတွက်တော့ အကောင်းဆုံးသော ဆုလဒ်တစ်ခုပါပဲ။ သူ စာမေးပွဲမှာ ပထမ ရချင်ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ကိုတော့ သူ ဘယ်တော့မှ မရစေရဘူးလို့ ကျွန်မ သန္နိဋ္ဌာန် ချထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရက်စက်မှုတွေက အဲဒီအချိန်မှာတော့ အောင်မြင်မှုရဲ့ အရသာကို ခံစားနေရတာပေါ့။
အခန်း (သုံး)
ဆယ်တန်း စာမေးပွဲနီးလာလေလေ၊ ကျွန်မရဲ့ အောင်ဆန်းဝါအပေါ် အနိုင်လိုချင်စိတ်က ပိုပြင်းထန်လာလေလေပဲ။ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ အရမ်းကို ယုတ်မာတဲ့ အကြံတစ်ခု ထွက်လာခဲ့တယ်။ အောင်ဆန်းဝါရဲ့ စာမေးပွဲခုံနံပါတ်ကို သုံးပြီး မသမာမှုတစ်ခု လုပ်ဖို့ ကျွန်မ ကြံစည်ခဲ့တယ်။ အောင်ဆန်းဝါရဲ့ လွယ်အိတ်ထဲကို စာခိုးချတဲ့ စာရွက်တွေ တိတ်တဆိတ် ထည့်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျောင်းတွင်း စစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်တဲ့နေ့ပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ထူးဆန်းပါတယ်။ ဆရာမက စစ်ဆေးတဲ့အချိန်မှာ အောင်ဆန်းဝါရဲ့ အိတ်ထဲကနေ ဘာစာရွက်မှ ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ အရမ်း အံ့ဩသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ထည့်ထားတာ သေချာပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ မတွေ့တာလဲ။ အဲဒီအစား ကျွန်မရဲ့ အိတ်ထဲမှာပဲ အဲဒီစာရွက်တွေ ပြန်ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ထိတ်လန့်သွားပေမဲ့ ဆရာမ မမြင်ခင် ဖျောက်လိုက်နိုင်လို့ တော်သေးတာပေါ့။ အောင်ဆန်းဝါက ကျွန်မကို လှမ်းကြည့်တဲ့ အကြည့်က "နင် ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ငါသိတယ်" ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။ အဲဒီ အေးစက်စက် အကြည့်က ကျွန်မကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေတယ်။
စာမေးပွဲပြီးသွားတော့ ကိုမြင့်မိုးဆွေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပတ်သက်မှုက ပိုပြီး ခိုင်မြဲလာတယ်။ အောင်ဆန်းဝါကတော့ တိတ်တဆိတ်ပဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ သူ ဆယ်တန်း အောင်စာရင်း ထွက်တဲ့နေ့မှာ အောင်တော့ အောင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဂုဏ်ထူး တစ်ဘာသာမှ မပါဘူး။ ကျွန်မကတော့ ဂုဏ်ထူး လေးဘာသာနဲ့ အောင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက အထွတ်အထိပ်ပဲ။ အောင်ဆန်းဝါရဲ့ မိဘတွေကလည်း ကျန်းမာရေး မကောင်းလို့ သူ ကျောင်းဆက်မတက်နိုင်တော့ဘူးလို့ ကြားရတယ်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ "ဒါပဲပေါ့ အောင်ဆန်းဝါရဲ့၊ နင်က ငါ့ခြေဖျားတောင် မမှီပါဘူး" လို့ ထပ်ခါထပ်ခါ ရေရွတ်နေမိတယ်။
ကိုမြင့်မိုးဆွေနဲ့ ကျွန်မ လက်ထပ်ဖို့အထိ ရည်ရွယ်ထားခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မ ဘဝက ပြည့်စုံလွန်းနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ပြည့်စုံမှုတွေက သဲပေါ်မှာ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်တစ်လုံးလို ပြိုကျတော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (လေး)
နှစ်အနည်းငယ် ကြာသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မနဲ့ ကိုမြင့်မိုးဆွေတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲက နီးကပ်လာခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကိုမြင့်မိုးဆွေက အရင်လို ကျွန်မအပေါ် မနွေးထွေးတော့ဘူး။ သူ့ဆီမှာ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားသလို ခံစားနေရတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ သူ့ရဲ့ အခန်းထဲက စာအုပ်စင်ကို ရှင်းရင်းနဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်အဟောင်းလေး တစ်အုပ်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီစာအုပ်က ကိုမြင့်မိုးဆွေရဲ့ စာအုပ်မဟုတ်ဘူး။ အောင်ဆန်းဝါရဲ့ စာအုပ် ဖြစ်နေတယ်။
ကျွန်မ ရင်တုန်တုန်နဲ့ အဲဒီစာအုပ်ကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်မိတယ်။ စာမျက်နှာတိုင်းမှာ ကျွန်မ မသိခဲ့တဲ့ အမှန်တရားတွေ ရှိနေတယ်။ အောင်ဆန်းဝါက ကျွန်မကို မုန်းနေတာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ကျွန်မရဲ့ ဖခင် တခြားမိန်းမနဲ့ ရခဲ့တဲ့ သမီးဖြစ်နေတာ။ ကျွန်မရဲ့ အဖေက အောင်ဆန်းဝါရဲ့ အမေကို ငယ်ငယ်က ပစ်ထားခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး၊ အောင်ဆန်းဝါက အဲဒါကို သိပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ပြီး ဘယ်တော့မှ ဖွင့်မပြောခဲ့ဘူး။ သူ စာမေးပွဲမှာ ပထမ ရတာကလည်း အဖေ့ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို လိုချင်ရုံသက်သက်ပဲ။
ပိုပြီး တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းတာက ကိုမြင့်မိုးဆွေရဲ့ အကြောင်းပါပဲ။ ကိုမြင့်မိုးဆွေက အောင်ဆန်းဝါကို ချစ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အောင်ဆန်းဝါက ကိုမြင့်မိုးဆွေကို တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ "ယဥ်မေ့ကိုပဲ ချစ်ပေးပါ၊ သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက လိုချင်တာ မရရင် မနေနိုင်တဲ့သူမို့ သူ့ကို စိတ်ဒဏ်ရာ မပေးပါနဲ့၊ ငါကတော့ အသားကျနေပါပြီ" တဲ့။ အောင်ဆန်းဝါက သူ့ရဲ့ အချစ်ကိုတင် မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ အနာဂတ်တွေကိုပါ ကျွန်မအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့တာ။ ဆယ်တန်းမှာ သူ ဂုဏ်ထူးမပါတာကလည်း ကျွန်မကို အနိုင်ပေးချင်လို့ တမင် စာမေးပွဲကို လွှတ်ပေးခဲ့တာတဲ့။
အဆိုးဆုံး အမှန်တရားကတော့ ကိုမြင့်မိုးဆွေဟာ အခုချိန်မှာ ကျွန်မကို ချစ်လို့ လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘဲ၊ အောင်ဆန်းဝါကို ပေးခဲ့တဲ့ ကတိကြောင့်သာ ကျွန်မအနားမှာ နေနေတာ ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ရန်သူလို့ သတ်မှတ်ခဲ့တဲ့သူက ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူပေါက်တွေကို ဖန်တီးပေးခဲ့တာလား။ ကျွန်မ သူ့ကို ရက်ရက်စက်စက် နှိမ်ချခဲ့သမျှ၊ သိက္ခာချခဲ့သမျှတွေက အခုတော့ ကျွန်မဆီကို ပြန်လာပြီး လည်ပင်းညှစ်နေသလိုပဲ။
အခန်း (ငါး)
ကျွန်မ အောင်ဆန်းဝါကို ရှာဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမှားတွေကို တောင်းပန်ချင်တယ်၊ သူ့ကို ပြန်ပေးဆပ်ချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်မကို ခွင့်မလွှတ်ခဲ့ပါဘူး။ အောင်ဆန်းဝါက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လကပဲ ကင်ဆာရောဂါနဲ့ ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီတဲ့။ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ သူက ကျွန်မရဲ့ သတင်းကိုပဲ မေးသွားခဲ့တယ်လို့ သူ့အမေက မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြောပြတယ်။
"သမီးဝါက ပြောရှာပါတယ်၊ ယဥ်မေက သူ့ကို မုန်းနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ယဥ်မေက အရမ်းလှပြီး ထက်မြက်တဲ့ ကောင်မလေးမို့ သူ့ကိုယ်သူ အရမ်း ယုံကြည်မှု ရှိနေတာပါတဲ့။ ယဥ်မေ ပျော်နေရင် သူ ကျေနပ်ပါတယ်တဲ့"
အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ဒူးတွေ အားလျော့ပြီး မြေပြင်ပေါ်ကို ပြိုလဲကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့မိတာလဲ။ ကျွန်မရဲ့ မာန်မာနတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ အနိုင်လိုချင်စိတ်တွေက ကျွန်မကို တကယ် ချစ်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ညီမအရင်းကို သတ်လိုက်သလို ဖြစ်ခဲ့ပြီ။ ကိုမြင့်မိုးဆွေကို ကြည့်လိုက်တော့လည်း သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အသက်မပါတဲ့ အရိပ်တွေကိုပဲ တွေ့ရတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက အပြင်ပန်းမှာ လှပနေပေမဲ့ အတွင်းထဲမှာတော့ ပြာကျနေတဲ့ အသိုက်အမြုံတစ်ခု ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။
ကျွန်မ အခုတော့ နားလည်သွားပါပြီ။ "ပြိုင်ဘက်ရဲ့ ရက်စက်မှု" ဆိုတာ အောင်ဆန်းဝါက ကျွန်မအပေါ် ရက်စက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်က ကျွန်မရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အတ္တတွေ၊ မနာလိုမှုတွေက ကျွန်မကို ပြန်ပြီး ရက်ရက်စက်စက် အပြစ်ပေးလိုက်တာပါပဲ။ အခု ကျွန်မမှာ အရာအားလုံး ရှိနေပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ဘာမှ မရှိတော့တဲ့ လူတစ်ယောက်လို အထီးကျန်နေခဲ့ပြီ။
နောက်ကျမှ နားလည်ခဲ့တဲ့ အမှန်တရားတွေက လူကို သေအောင် သတ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ သိလိုက်ရတော့တယ်။ အောင်ဆန်းဝါ... နင် ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါလို့ ပြောဖို့တောင် ငါ့မှာ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး။
သင်ခန်းစာ- ကျွန်ုပ်တို့ မုန်းတီးနေသော ပြိုင်ဘက်သည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ အကောင်းဆုံးသော ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်နေတတ်သည်။ အမုန်းတရားဖြင့် ဆုံးဖြတ်ခြင်းသည် နောင်တကိုသာ သယ်ဆောင်လာတတ်သဖြင့်၊ လူတစ်ဦးကို မစစ်ကြောမီ သူ၏ နှလုံးသားကို အရင် မြင်အောင် ကြည့်တတ်ဖို့ လိုအပ်ပါသည်။