မယားငယ်ကြောင့်စုံလုံးကန်းတဲ့ အဖေ
မယားငယ်ကြောင့် စုံလုံးကန်းတဲ့ အဖေ
ကျွန်တော့်အသက် ခုနှစ်ဆယ်ပြည့်ဖို့ သုံးလအလိုမှာ ခန္ဓာကိုယ်က အတော်လေး ယိုင်နဲ့နေပါပြီ။ ဘေးနားမှာ အမြဲတမ်း တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ ပြုစုပေးနေတဲ့ ဇနီးသည် မသူဇာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မဖော်ပြနိုင်တဲ့ နာကျင်မှုတွေ အပြည့်။ မသူဇာကတော့ သူ့နာမည်နဲ့လိုက်အောင် အသက်ကြီးလာတာတောင် ကျော့ကျော့မော့မော့နဲ့ အေးချမ်းဆဲပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အေးချမ်းမှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ကျွန်တော်ပေးခဲ့တဲ့ အဆိပ်အတောက်တွေ၊ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲ အသိဆုံး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ကြီးပေါ်မှာ အခုတော့ လင်မယားနှစ်ယောက်ထဲ ကျန်ခဲ့ကြပြီ။ သားနှစ်ယောက်၊ သမီးနှစ်ယောက်စလုံးကို သူတို့ဘဝ သူတို့ထူထောင်နိုင်အောင် အရင်းအနှီးတွေပေး၊ အိုးအိမ်တွေခွဲပေးခဲ့ပြီးကတည်းက ဒီအိမ်ကြီးက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။
“မသူဇာ... မင်းကို ငါ တကယ်စိတ်မချဘူးကွာ၊ ငါသေရင် မင်း ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ... မင်းက ခက်သေးတယ်”
ကျွန်တော် ဒီစကားကို မကြာခဏ ပြောဖြစ်တယ်။ မသူဇာက အနေအေးလွန်းတယ်၊ လူကို ယုံလွန်းတယ်။ ကျွန်တော် ရှာသမျှကို သူကပဲ စနစ်တကျ ထိန်းသိမ်းခဲ့တာမှန်ပေမဲ့ လောကကြီးရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကိုတော့ သူ ဘာမှမသိရှာဘူး။ အထူးသဖြင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရင်သွေးတွေကို သူက အသက်ထက်မက ယုံကြည်တာ။
“ဘာဖြစ်လို့ စိတ်မချတာလဲ ကိုနိုင်အောင်ရယ်... ကျုပ်က လူမမယ်ကလေးမှ မဟုတ်တာ”
သူက အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ဖြေတတ်ပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ရင်တုန်နေမိတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ သူ မသိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတာကိုး။ အဲဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကပဲ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ အုတ်မြစ်ကို ဖြိုဖျက်တော့မယ်ဆိုတာ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် မရိပ်မိခဲ့ဘူး။
“မင်း အဲဒီလို အေးစက်စက် ပြုမူပုံတွေကြောင့် ငါ စိတ်မချတာပေါ့ကွ၊ မင်းက နဂိုကမှ ရိုးအအေးပေါ်မှာ အခု အသက်ကြီးလာတော့ ထုံထိုင်းတာပါ ပိုလာပြီ”
ကျွန်တော်က ခပ်ဆတ်ဆတ်ပဲ ပြောလိုက်မိတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်အပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့ တခြားသူကို အပြစ်တင်နေတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။
“ကျုပ်က ဘယ်လိုများ ထုံထိုင်းနေလို့လဲ... ပြောစမ်းပါဦး ကိုနိုင်အောင်ရဲ့”
“တော်တော်လည်း နားဝေးတဲ့ မိန်းမပါလား၊ မင်း သားသမီးတွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင် မင်း တုံလွန်းထိုင်းလွန်းတယ်၊ အကင်းမပါးဘူး၊ ယုံလွန်းအားကြီးတာကို ပြောနေတာ မသူဇာရဲ့”
“ဟော... ဖြစ်ရလေ ကိုနိုင်အောင်ရယ်၊ ကျုပ်တို့ ရင်သွေးတွေပဲ၊ သူတို့ကိုမှ မယုံရင် ဘယ်သူ့ကို ယုံရမှာလဲ”
အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ စကားပုံတစ်ခုပဲ လည်ပတ်နေတယ်။ ‘ကျွန်ကိုယုံရင် တစ်ဖက်ကန်း၊ သားသမီးကိုယုံရင် စုံလုံးကန်း’ တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ တကယ် စုံလုံးကန်းစေခဲ့တာက သားသမီးတွေတင် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိုက်မဲမှုနဲ့ ‘သူ’ ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကြောင့်လည်း ပါဝင်နေခဲ့ပါတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်က ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို နုနုငယ်ငယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ့နာမည်က နွယ်နွယ် တဲ့။ ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်သင်အဖြစ် ဝင်လာရင်းကနေ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကို ရယူသွားနိုင်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်က အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော် အဘိုးကြီး ဖြစ်နေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေ၊ ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ မျက်ရည်တွေရှေ့မှာ ကျွန်တော် ဒူးထောက်ခဲ့ရတယ်။ မသူဇာကို သစ္စာဖောက်ဖို့ ကျွန်တော် လုံးဝ မရည်ရွယ်ခဲ့ပေမဲ့ နွယ်နွယ်ရဲ့ နူးညံ့မှုတွေအောက်မှာ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မတွေ့နိုင်တော့တဲ့အထိ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် နွယ်နွယ်အတွက် တိုက်ခန်းတစ်ခန်း ဝယ်ပေးခဲ့တယ်၊ ကားတစ်စီး ဝယ်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါတွေအားလုံးဟာ မသူဇာနဲ့ ကျွန်တော် ပင်ပင်ပန်းပန်း စုဆောင်းခဲ့တဲ့ ငွေကြေးတွေပါ။ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လုံခြုံတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အမှန်တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရိပ်ကို ကျွန်တော့် သားသမီးတွေက စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြတာပါ။
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သားကြီး အောင်ကိုနဲ့ သမီးကြီး မေသူတို့ ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာကြတယ်။ သူတို့ မျက်နှာတွေက တည်တင်းနေပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။
“အဖေ... အဖေ လုပ်နေတာတွေ ကျွန်တော်တို့ သိကုန်ပြီ”
အောင်ကိုရဲ့ စကားက ကျွန်တော့်ကို မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော် ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်သွားခဲ့တယ်။
“ဘာ... ဘာကို ပြောတာလဲ သား”
“ဟို မိန်းကလေးကိစ္စလေ အဖေ၊ အဖေ အမေ့ကို သစ္စာဖောက်နေတာ... အမေ သိသွားရင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာ အဖေ စဉ်းစားဖူးလား”
မေသူက ငိုသံပါကြီးနဲ့ ပြောလာတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ရှက်စိတ်နဲ့ ကြောက်စိတ်က ကျွန်တော့်ကို လွှမ်းမိုးသွားတယ်။ မသူဇာသာ သိသွားရင် သူ ဘယ်လောက်တောင် ရင်ကျိုးရမလဲ။ သူက ကျွန်တော့်ကို အနှိုင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့သူ မဟုတ်လား။
“အဖေ... ကျွန်တော်တို့ အမေ့ကို ဖုံးကွယ်ထားပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဖေ့မှာ ရှိတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ကျွန်တော်တို့ဆီ လွှဲပေးရမယ်၊ ဒါမှ ဟိုမိန်းကလေးက အဖေ့ဆီက ဘာမှ ထပ်ယူလို့ မရမှာ၊ အဖေလည်း ဒီအမှားကနေ ရုန်းထွက်လို့ ရမှာ”
သားကြီးရဲ့ စကားက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သလိုလို ရှိနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်အပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ချင်ဇောနဲ့ သားသမီးတွေကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်လိုက်မိတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ သိက္ခာကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူတွေလို့ ထင်ခဲ့တာ။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်သားသမီးတွေရဲ့ လက်ခုပ်ထဲက ရေ ဖြစ်ခဲ့ရပါတော့တယ်။
ကျွန်တော် ပိုင်ဆိုင်သမျှ အိမ်ခြံမြေတွေ၊ ဘဏ်ထဲက ငွေတွေကို သားသမီး လေးယောက်စလုံးရဲ့ အမည်ပေါက်တွေအဖြစ် တစ်ခုပြီးတစ်ခု လွှဲပြောင်းပေးခဲ့တယ်။ သူတို့ကတော့ ကတိပေးကြတာပေါ့။
“အဖေ စိတ်ချ၊ အမေ့ကို ဘာမှ မသိစေရဘူး၊ ဒီပစ္စည်းတွေကလည်း အဖေနဲ့အမေ အိုစာမင်းစာအတွက် ကျွန်တော်တို့ အကောင်းဆုံး စီမံပေးမှာပါ” တဲ့။
ဒါပေမဲ့ ပစ္စည်းတွေ အကုန်လွှဲပေးပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အခြေအနေတွေက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ သားသမီးတွေက အိမ်ကို လာတာ ကျဲလာတယ်။ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း မကိုင်တော့ဘူး။ အိမ်စရိတ်အတွက် သူတို့ဆီက ငွေတောင်းရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ကို စိတ်ပျက်တဲ့လေသံနဲ့ ဆက်ဆံလာကြတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်အိမ်ကြီးပေါ်မှာပဲ သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ဖြစ်လာခဲ့ရတယ်။
အဆိုးဆုံးကတော့ နွယ်နွယ်ပါ။ ကျွန်တော် သူ့ဆီ သွားတဲ့အခါမှာ တံခါးကို ပိတ်ထားပြီး ကျွန်တော့်ကို အဝင်မခံတော့ဘူး။
“ရှင် ဘာမှ မရှိတော့တာ ကျွန်မ သိတယ်၊ ရှင့်သားသမီးတွေက ကျွန်မကို ပိုက်ဆံပေးပြီး ရှင့်နားက ထွက်သွားဖို့ ပြောပြီးသား၊ ရှင့်လို အဘိုးကြီးကို ကျွန်မက တကယ်ချစ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား”
နွယ်နွယ်ရဲ့ ရက်စက်တဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးနှက်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ လူဖျင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရပြီ။ သားသမီးတွေက ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ နွယ်နွယ်ကို သုံးပြီး ကျွန်တော့်ဆီက ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို လှည့်စားယူခဲ့တာပါလား။ ကျွန်တော်ဟာ မယားငယ်ကို ယုံလို့ တစ်ဖက်ကန်းခဲ့ရသလို၊ သားသမီးကို ယုံမိလို့လည်း အခုတော့ စုံလုံးကန်းခဲ့ရပြီ။
မသူဇာကတော့ ဘာမှမသိရှာဘဲ ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်နေတုန်း။ ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်ရဲတဲ့ သတ္တိ မရှိတော့ဘူး။ ညတိုင်း ကျွန်တော် တိတ်တိတ်လေး ငိုမိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ သားသမီးတွေကို ဆုံးမခဲ့တာတွေ ဘယ်မှာ မှားသွားခဲ့သလဲ။ သူတို့ကို ပေးခဲ့တဲ့ အချစ်တွေက ဘယ်အချိန်မှာ လောဘအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာလဲ။
“ကိုနိုင်အောင်... ရှင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ၊ စားစရာရှိတာ စားဦးလေ”
မသူဇာက ကျွန်တော့်ကို ထမင်းခွံ့ပေးဖို့ ပြင်နေတယ်။ ကျွန်တော့် မျက်ရည်တွေက ထမင်းပန်းကန်ထဲကို စီးကျသွားခဲ့တယ်။
ကျွန်တော့်ကျန်းမာရေးက အခြေအနေ တော်တော်ဆိုးလာတယ်။ အိပ်ရာပေါ်က မထနိုင်တော့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာမှ သားသမီးတွေ အိမ်ကို တစ်ခေါက် ရောက်လာကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ရောက်လာတာက ကျွန်တော့်ကို ပြုစုဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ အိမ်ကြီးကို ရောင်းဖို့အတွက် လာကြတာပါ။
“အဖေ... ဒီအိမ်ကြီးက အိုလှပြီ၊ ပြုပြင်ရတာလည်း မလွယ်ဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ ရောင်းလိုက်ပြီ၊ အဖေတို့အတွက် တိုက်ခန်းလေးတစ်ခု ငှားထားပေးတယ်၊ အဲဒီမှာ သွားနေကြတော့”
အောင်ကိုရဲ့ စကားက ကျွန်တော့်ကို အရှင်လတ်လတ် သတ်လိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်တော် စကားမပြောနိုင်တော့ဘူး၊ လေဖြတ်ချင်သလို ဖြစ်နေတဲ့ ကျွန်တော့် လျှာက အသံမထွက်တော့ဘူး။ မသူဇာကတော့ မျက်လုံးလေး အဝိုင်းသားနဲ့ ကြည့်နေရှာတယ်။
“သားတို့... ဒါ အဖေနဲ့အမေ လက်ထပ်ကတည်းက နေလာတဲ့ အိမ်ကြီးလေ၊ နင်တို့လည်း ဒီမှာပဲ ကြီးပြင်းခဲ့တာ မဟုတ်လား”
မသူဇာက တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ မေးရှာတယ်။ သမီးကြီး မေသူက မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြန်ပြောတယ်။
“အမေရာ... လက်တွေ့ကျစမ်းပါ၊ အခု အဖေကလည်း ဒီလိုဖြစ်နေပြီ၊ ဒီအိမ်ကြီးမှာ နေရင် ဘယ်သူက ကြည့်ပေးမှာလဲ၊ တိုက်ခန်းမှာဆိုရင် ပိုပြီး ကျဉ်းကျဉ်းကျပ်ကျပ်နဲ့ အဆင်ပြေတယ်၊ ငွေလည်း ပိုထွက်လာတာပေါ့”
ကျွန်တော် ရင်ထဲကနေ အော်ဟစ်နေမိတယ်။ “မင်းတို့ကို ငါ အကုန်ပေးခဲ့ပြီးပြီလေ၊ မင်းတို့မှာ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တွေ၊ စီးပွားရေးတွေ ရှိနေပြီပဲ၊ ဘာလို့ ဒီအိမ်အိုကြီးကိုမှ ထပ်လိုချင်နေရတာလဲ” လို့ မေးချင်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ အင်အားမရှိတော့ဘူး။
အဲဒီနေ့မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ ဇနီးမောင်နှံကို သူတို့ ငှားထားတဲ့ တိုက်ခန်းကျဉ်းလေးဆီကို ပို့လိုက်ကြတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပစ္စည်းအိုလေးအချို့နဲ့ မသူဇာရဲ့ အဝတ်သေတ္တာလေးပဲ ပါလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ မယားငယ်ကြောင့် သိက္ခာကျခဲ့ရသလို၊ သားသမီးတွေကြောင့်လည်း လမ်းဘေးရောက်ခဲ့ရပြီ။
တိုက်ခန်းလေးထဲမှာ မသူဇာက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ခြေထောက်လေးတွေကို နှိပ်ပေးနေတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ အပြစ်တင်တဲ့ အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိဘူး။ သူ ဘာတွေ သိနေသလဲ၊ ဘာတွေ ခံစားနေရသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိနိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ငြိမ်သက်မှုက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး နာကျင်စေပါတယ်။
အခုတော့ ကျွန်တော် သေလုမြောပါး ဖြစ်နေပါပြီ။ သုံးလဆိုတဲ့ အချိန်က ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ မသူဇာတစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တယ်။ သားသမီးတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးလူကောင်းတွေအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေကြတုန်းပဲ။ သူတို့ ကျွန်တော့်ဆီကို လာမကြည့်ကြတော့ဘူး။ ကျွန်တော် သေမယ့်ရက်ကိုပဲ စောင့်နေကြပုံရတယ်။
“မသူဇာ... မင်းကို ငါ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ”
ကျွန်တော် အားယူပြီး စကားပြောလိုက်တယ်။ မသူဇာက ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။
“ကိုနိုင်အောင်... ဘာမှ မပြောပါနဲ့တော့၊ ကျုပ် အကုန်သိပါတယ်၊ ရှင် ဟိုမိန်းကလေးနဲ့ ပတ်သက်ခဲ့တာရော၊ ကလေးတွေ ရှင့်ကို ခြိမ်းခြောက်ပြီး ပစ္စည်းတွေ ယူသွားတာရော ကျုပ် သိနေတာ ကြာပါပြီ”
ကျွန်တော် မှင်သက်သွားခဲ့တယ်။ မသူဇာက အကုန်သိနေခဲ့တာလား။
“ဒါဆို... ဒါဆို ဘာလို့ ဘာမှ မပြောခဲ့တာလဲ မသူဇာရယ်”
“ရှင်က ရှင့်အမှားကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလေ၊ ကျုပ်က အဲဒီအမှားကို ထောက်ပြလိုက်ရင် ရှင့်သိက္ခာတွေ ဘယ်မှာ သွားထားမလဲ၊ ပြီးတော့ ကလေးတွေ... သူတို့က ကျုပ်ရဲ့ ရင်သွေးတွေပဲလေ၊ သူတို့ လိုချင်တာ ပေးလိုက်ရလို့ ရှင်တို့ ကျွန်မတို့ ဒီလို ဆင်းရဲသွားပေမဲ့ သူတို့ စိတ်ချမ်းသာရင် ပြီးတာပါပဲ”
မသူဇာရဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ သူ့ကို အမြဲတမ်း ‘တုံလွန်းထိုင်းလွန်းတယ်’ ‘အကင်းမပါးဘူး’ လို့ အပြစ်တင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ သူကသာ အားလုံးကို မေတ္တာနဲ့ မြင်နိုင်ခဲ့တဲ့သူပါ။ ကျွန်တော်ကသာ လောဘနဲ့ ကာမဂုဏ်ကြောင့် မျက်စိကန်းခဲ့တာ။ သားသမီးတွေကို ချစ်တဲ့အချစ်မှာ အစွန်းရောက်ပြီး သူတို့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့မိတာက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပါပဲ။
“မသူဇာ... ငါ သိပ်မှားခဲ့တယ်၊ မင်းပြောတာ မှန်တယ်၊ သားသမီးကို ယုံရင် စုံလုံးကန်းတယ်ဆိုတာ ငါ့ကိုယ်တွေ့ပဲ၊ ငါ အခု စုံလုံးကန်းရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ ဘဝပါ ပျက်ခဲ့ရပြီ”
ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အားယူပြီး ချလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့် မျက်လုံးတွေက မှေးမှိန်လာပြီ။ အဝေးကနေ သားသမီးတွေရဲ့ ရယ်သံတွေကို ကြားနေရသလိုပဲ။ သူတို့တွေ အောင်ပွဲခံနေကြမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မသိတာက သူတို့ ရလိုက်တဲ့ စည်းစိမ်တွေဟာ အဖေတစ်ယောက်ရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုနဲ့ အမေတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်ရည်တွေပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတယ်ဆိုတာပါပဲ။
ကျွန်တော် မျက်စိမှိတ်ခါနီးမှာ မသူဇာရဲ့ အေးမြတဲ့ လက်ဖဝါးလေးကို ခံစားနေရဆဲပါ။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာကတော့— လူတစ်ယောက်ဟာ အချစ်ကြောင့် မျက်စိကန်းနိုင်သလို၊ အယုံလွယ်မှုကြောင့်လည်း ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဆုံးရှုံးနိုင်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ အထူးသဖြင့် ကိုယ့်ရဲ့ အမှားကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း အနီးဆုံးလူတွေကို ယုံကြည်လိုက်မိတဲ့အခါ အဲဒီအမှားက ကိုယ့်ကို ပြန်ပြီး ဝါးမျိုသွားတတ်တာပါလား။
သင်ခန်းစာ - “အတ္တနှင့် လောဘဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ယုံကြည်မှုသည် အနီးဆုံးလူကိုပင် ရန်သူဖြစ်စေတတ်ပြီး၊ အမှားကို ဖုံးကွယ်လိုသော စိတ်သည် လူကို စုံလုံးကန်းစေကာ ဘဝကို ပျက်စီးခြင်းသို့ ပို့ဆောင်တတ်သည်။”