အဒေါ်အပျိုကြီးရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ ဆန္ဒ
အဒေါ်အပျိုကြီးရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ ဆန္ဒ
အခန်း
ကျွန်မတို့ အိမ်ကြီးဟာ မြို့ဟောင်းရဲ့ လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲမှာ သစ်ပင်ကြီးတွေ အုပ်မိုးမှုအောက်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေပါတယ်။ အိမ်ရဲ့ နံရံတွေပေါ်မှာ နွယ်ပင်တွေ ရစ်ပတ်နေသလိုပဲ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာလည်း ဒေါ်ဒေါ်လို့ ခေါ်တဲ့ ဒေါ်မြသက်ရဲ့ လက်ခုပ်ထဲမှာပဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့ရတာ ကြာပါပြီ။ မိဘနှစ်ပါးစလုံး ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မအတွက် လောကမှာ အားကိုးရာဆိုလို့ အပျိုကြီးဖြစ်တဲ့ ဒေါ်ဒေါ်တစ်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့တာပါ။ ဒေါ်ဒေါ်ဟာ စည်းကမ်းကြီးတယ်၊ မျက်နှာထား တည်ကြည်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မအပေါ် အရမ်းကို အစွဲအလမ်းကြီးခဲ့ပါတယ်။
"ပွင့်... အပြင်ထွက်ရင် ထီးယူသွားဦး၊ နေပူထဲ အကြာကြီး မနေနဲ့၊ အသားတွေ ပျက်ကုန်မယ်"
ဒေါ်ဒေါ်ရဲ့ အသံဟာ ကျွန်မရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အမိန့်တော်ပြန်တမ်းတစ်ခုလိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကအစ၊ သူငယ်ချင်း ပေါင်းသင်းမှုအထိ ဒေါ်ဒေါ်က အသေးစိတ် စီမံခန့်ခွဲခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အသက် နှစ် ပြည့်တဲ့အထိ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်ဆိုတာ နံရံလေးဘက်ကြားက လေထုထက်တောင် ကျဉ်းမြောင်းခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ကမ္ဘာလေးထဲကို လူတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူကတော့ ကျွန်မတို့ အိမ်ဘေးက တိုက်ခန်းမှာ လာနေတဲ့ ကိုမင်းခန့်ပါ။
ကိုမင်းခန့်ဟာ အေးဆေးတည်ငြိမ်တဲ့ ဗိသုကာပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ နူးညံ့တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ အမြဲရှိနေတတ်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ စတင်သိကျွမ်းခဲ့တာကတော့ အိမ်ရှေ့က စံပယ်ရုံလေးနားမှာပါ။ ကျွန်မ စံပယ်ပန်းခူးနေတုန်း သူက ခြံစည်းရိုးကနေ ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်ခဲ့တာ။ အဲဒီ အပြုံးက ကျွန်မရဲ့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ နှလုံးသားထဲကို မိုးရေစက်တွေလို ပက်ဖျန်းပေးခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးလာကြတယ်။ ဒေါ်ဒေါ် အိပ်ပျော်နေတဲ့ အချိန်တွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ဒေါ်ဒေါ် ဈေးသွားတဲ့ အချိန်တွေမှာ ကျွန်မတို့ ခြံစည်းရိုးလေးကို ခြားပြီး စကားတွေ အကြာကြီး ပြောဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။
"ပွင့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တစ်ခုခုကို တမ်းတနေသလိုပဲ" လို့ သူ တစ်ခါက ပြောခဲ့ဖူးတယ်။
အခန်း
ဒေါ်ဒေါ်ရဲ့ အပြုအမူတွေဟာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာပါတယ်။ သူဟာ ကျွန်မကို အရင်ကထက် ပိုပြီး စောင့်ကြည့်လာသလို၊ ကိုမင်းခန့်အကြောင်း ပြောရင်လည်း မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်သွားတတ်ပါတယ်။
"ပွင့်... ဟိုဘက်အိမ်က လူငယ်နဲ့ သိပ်မပတ်သက်နဲ့။ ယောင်္ကျားဆိုတာ ယုံရတာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ကိုယ့်အကျိုးရှိမှ အနားကပ်ကြတာ။ ညည်းကို ငါကလွဲရင် ဘယ်သူမှ တကယ်မချစ်ဘူးဆိုတာ မှတ်ထား"
ဒေါ်ဒေါ်ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ ဆူးတွေလို စူးဝင်နေခဲ့တယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ကိုမင်းခန့်ဆီက ဖုန်းဝင်လာပါတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ကိုင်ဖို့ ကြိုးစားတုန်းမှာပဲ ဒေါ်ဒေါ်က ဖုန်းကို လုယူသွားပြီး နံရံနဲ့ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပါတယ်။
"ဒေါ်ဒေါ်... ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်တာလဲ" ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ မေးမိတော့ ဒေါ်ဒေါ်က ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရယ်ပါတယ်။ အဲဒီအပြုံးက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှပါတယ်။
"ငါ ညည်းကို ကာကွယ်နေတာ ပွင့်။ ညည်းက ငတုံးမလေးပဲ။ ဟိုကောင်က ညည်းကို ကစားနေတာ။ သူက တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်တော့မှာ သိလား"
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုန်းခနဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ငြင်းချင်ပေမဲ့ ဒေါ်ဒေါ်က သတင်းစာဖြတ်ပိုင်းတစ်ခုကို ထုတ်ပြပါတယ်။ ကိုမင်းခန့်နဲ့ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းခြင်း သတင်းတဲ့။ ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသတင်းစာက ဒေါ်ဒေါ် ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတဲ့ အတုအယောင်မှန်း အဲဒီအချိန်က ကျွန်မ မသိခဲ့ပါဘူး။ ဒေါ်ဒေါ်ဟာ ကျွန်မကို
ကိုမင်းခန့်ဆီက လာသမျှ စာတွေ၊ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကို ဒေါ်ဒေါ်က အကုန် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့
အခန်း
လအနည်းငယ် ကြာသွားတဲ့အခါမှာ ကျွန်မဟာ လူသေတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပါပြီ။ စားလည်း မဝင်၊ အိပ်လည်းမပျော်။ ကိုမင်းခန့်ဟာ အိမ်ကနေ ပြောင်းသွားပြီလို့ ဒေါ်ဒေါ်က ပြောပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားဟာလည်း အဲဒီနေ့ကတည်းက တံခါးပိတ်သွားခဲ့တာပါ။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းကို ဒေါ်ဒေါ်က ပြန်ပေးပေမဲ့ အဲဒီထဲမှာ ဘာအဆက်အသွယ်မှ မရှိတော့ဘူး။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ အိမ်အောက်ထပ်ကို ရေဆင်းသောက်ရင်း ဒေါ်ဒေါ်ရဲ့
"ဟုတ်တယ်... အဲဒီကောင် လာသေးလား။ မလာတော့ဘူးမလား။ အေး... ငါ့တူမကို သူနဲ့ ဘယ်တော့မှ မပေးစားနိုင်ဘူး။ ပွင့်က ငါ့အတွက်ပဲ။ သူ မရှိရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲဒီကောင် ပေးတဲ့စာတွေ အကုန် ငါ မီးရှို့ပစ်လိုက်ပြီ။ ပွင့်ကိုတော့ သူ လက်ထပ်တော့မယ်လို့ လိမ်ထားလိုက်တယ်"
ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားပါတယ်။ လက်ထဲက ရေခွက်ဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျကွဲသွားပြီး အသံက အိမ်ကြီးထဲမှာ ဟိန်းထွက်သွားတယ်။ ဒေါ်ဒေါ်
"ညည်း... ညည်း ဘာတွေ ကြားသွားတာလဲ"
"ဒေါ်ဒေါ်... ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ယုတ်မာရတာလဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဘာလို့ ဖျက်ဆီးတာလဲ" ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုယိုမိပါတယ်။
"ငါ ညည်းကို ချစ်လို့လေ ပွင့်။ ငါ့မှာ ညည်းပဲ ရှိတာ။ ညည်းသာ ထွက်သွားရင် ငါ ဘယ်သူနဲ့ နေရမလဲ။ ယောင်္ကျားဆိုတာ ယုံရတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါလည်း ငယ်ငယ်က အဲဒီလို ခံခဲ့ရလို့ ညည်းကို ကာကွယ်တာ"
ဒေါ်ဒေါ်က ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးကို လာကိုင်ပေမဲ့ ကျွန်မ ခါထုတ်လိုက်ပါတယ်။ ဒါဟာ အချစ်မဟုတ်ဘူး၊ ဒါဟာ အတ္တသက်သက်ပဲ။ ဒေါ်ဒေါ်ဟာ သူ့ရဲ့ အထီးကျန်မှုကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် ကျွန်မရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ယဇ်ပူဇော်ခဲ့တာ။ ကျွန်မ ချက်ချင်းပဲ အိမ်ပြင်ကို ပြေးထွက်ခဲ့ပါတယ်။ ကိုမင်းခန့်ဆီကို သွားဖို့၊ အမှန်တရားကို ပြောဖို့ ကျွန်မ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်မဘက်မှာ မရှိခဲ့ပါဘူး။
အခန်း
ကျွန်မ ကိုမင်းခန့်ရဲ့ အိမ်ဟောင်းကို သွားခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီမှာ လူသစ်တွေ ရောက်နေပါပြီ။ သူတို့ ပြောပြချက်အရ ကိုမင်းခန့်ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်ကတင် နိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားခဲ့ပြီတဲ့။ သူ ထွက်မသွားခင်အထိ အိမ်ရှေ့မှာ နေ့တိုင်း လာစောင့်နေခဲ့တယ်လို့ သိရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ ကျွန်မ ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိနဲ့ လမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်နေတုန်း ကျွန်မရဲ့ အီးမေးလ်ထဲကို တစ်စုံတစ်ခု ဝင်လာပါတယ်။
အဲဒါကတော့ ကိုမင်းခန့်ဆီက နောက်ဆုံးစာပါ။
"ပွင့်... ဒါ ပွင့်ဆီကို ကိုယ်ပို့တဲ့ နောက်ဆုံးစာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ပွင့် ဘာလို့ ကိုယ့်ကို အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်တာလဲ ကိုယ်မသိဘူး။ ဒေါ်ဒေါ် ပြောသလိုပဲ ပွင့် ကိုယ့်ကို တကယ် မုန်းသွားတာလား။ ကိုယ် ပွင့်ကို ဖွင့်ပြောဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ပွင့်ဘက်က အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ဘူး။ အခု ကိုယ် သွားတော့မယ်။ ပွင့်ကို ကိုယ် တိတ်တခိုး ချစ်ခဲ့ရတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အချိန်တွေ လွန်သွားခဲ့ပြီ ထင်ပါတယ်။ ပွင့် ပျော်ရွှင်ပါစေ"
ကျွန်မ အိမ်ကို ပြန်ရောက်တော့ ဒေါ်ဒေါ်က ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေတုန်းပါ။ ကျွန်မကို မြင်တော့ သူက ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ "လာ... ထမင်းစားရအောင် ပွင့်။ ဟင်းတွေ အေးကုန်ဦးမယ်" လို့ ပြောပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အေးစက်စက် အသံဟာ ကျွန်မကို ထိတ်လန့်စေပါတယ်။ ဒီလူဟာ ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့ ဒေါ်ဒေါ် မဟုတ်တော့ဘဲ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဝါးမြိုနေတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ယောက်လိုပါပဲ။
အခန်း
သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ဒေါ်ဒေါ်က ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး တောင်းပန်ပါတယ်။ "ပွင့်... ဒေါ်ဒေါ်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ဒေါ်ဒေါ် မှားခဲ့ပါတယ်။ ဒေါ်ဒေါ်က ညည်းကို လက်လွှတ်လိုက်ရမှာ ကြောက်လို့ပါ" တဲ့။
ဒေါ်ဒေါ် ဆုံးသွားတဲ့နေ့က အိမ်ကြီးဟာ ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ အိမ်ရှေ့က စံပယ်ရုံလေးကို ကြည့်မိတယ်။ အရင်လိုပဲ ပွင့်နေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပန်းတွေကို ခူးပြီး ပေးရမယ့်သူ၊ အနံ့ခံမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်သလို၊ ချုပ်နှောင်ခြင်းလည်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာပါပဲ။ အတ္တနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အချစ်ဟာ ချစ်ရသူကိုရော၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပါ သတ်ပစ်တတ်တဲ့ အဆိပ်တစ်ခုပါပဲ။
ကျွန်မ အိမ်တံခါးတွေကို ပိတ်၊ သော့ခတ်ပြီး အိမ်ကြီးထဲက ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒီအိမ်ကြီးဟာ ကျွန်မရဲ့ ငယ်ဘဝနဲ့ နာကျင်မှုတွေကို သိမ်းဆည်းထားတဲ့ သင်္ချိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ။ ကျွန်မ ဘယ်ကို သွားမလဲ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာပါတယ်။ ကျွန်မ နောက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဘဝမှာ တချို့အရာတွေက အချိန်မီ မပြောဖြစ်ခဲ့ရင်၊ အချိန်မီ မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ရင် ထာဝရအတွက် ဆုံးရှုံးသွားတတ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ရင်နာနာနဲ့ သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပါပြီ။
အချစ်ဆိုတာ လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းခွင့်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ အတ္တနဲ့ ချုပ်ကိုင်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီအချစ်ဟာ အမုန်းထက် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတတ်ပါတယ်။
သင်ခန်းစာ - စစ်မှန်သော မေတ္တာသည် လွတ်လပ်ခွင့်ကို အခြေခံပြီး၊ အတ္တဖြင့် ချုပ်ကိုင်ထားသော အချစ်သည် ချစ်ရသူ၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးတတ်သည့် အဆိပ်ပင်သာ ဖြစ်သည်။