မပြည့်တဲ့အိုးများ
မပြည့်တဲ့အိုးများ
အခန်း (တစ်)
ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ပြက္ခဒိန်စာမျက်နှာတွေကို ပြန်လှန်ကြည့်တိုင်း သီရိဆိုတဲ့ နာမည်လေးဟာ မှင်ရည်မခြောက်သေးတဲ့ မှတ်တမ်းတစ်ခုလို စိုစွတ်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ငယ်စဉ်က နေထိုင်ခဲ့တဲ့ ရပ်ကွက်ဟောင်းလေးထဲမှာ သီရိနဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ခွဲမရတဲ့ အရိပ်နှစ်ခုလိုပါပဲ။ ညနေစောင်းရင် ဘုရားဝင်းထဲက ရေအိုးစင်မှာ ရေသွားဖြည့်ရတဲ့ အလုပ်က ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ နေ့စဉ်အလုပ်တစ်ခုပေါ့။ သီရိက ရေခွက်လေးနဲ့ ခပ်ပေးတယ်၊ ကျွန်တော်က အိုးထဲကို လောင်းထည့်တယ်။ ရေအိုးလေးတွေ ပြည့်သွားတဲ့အခါ သီရိရဲ့ မျက်နှာမှာ ပေါ်လာတတ်တဲ့ အပြုံးလေးကို ကျွန်တော် ခိုးခိုးကြည့်ခဲ့ရတာ ဘယ်နှစ်ကြိမ်၊ ဘယ်နှစ်ခါမှန်း မသိတော့ပါဘူး။
ကျွန်တော်ဟာ စကားနည်းသူတစ်ယောက်ပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုထက် ကြောက်ရွံ့မှုက ပိုကြီးစိုးနေတဲ့ လူစားမျိုး။ သီရိကို ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားကို နှုတ်ဖျားအထိ ရောက်လာတိုင်း "သူက ငါ့ကို သူငယ်ချင်းထက် ပိုမချစ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း တွန့်ဆုတ်စေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်ကို ရောက်လာတဲ့အထိ ဒီဆက်ဆံရေးဟာ မြူနှင်းတွေကြားက လမ်းကလေးတစ်ခုလိုပဲ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သီရိကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်မှုကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်စားပေးခဲ့ပုံရပါတယ်။ သူက ကျွန်တော့်အနားမှာ အမြဲရှိနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် နေမကောင်းရင် ဆန်ပြုတ်လာတိုက်တယ်၊ ကျွန်တော် စာမေးပွဲကျရင် အတူတူ ငိုပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ထုံထိုင်းလွန်းတဲ့ လူတစ်ယောက်လိုပဲ သီရိရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက မျှော်လင့်ချက်တွေကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့မိတယ်။
တစ်ခါတလေ ညနေခင်းတွေမှာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ခုံတန်းလေးတစ်ခုပေါ်မှာ ယှဉ်ထိုင်မိကြတယ်။ သီရိက ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း "ကိုကို... လူတွေရဲ့ ဘဝက ပြည့်နိုင်ပါ့မလားဟင်" လို့ မေးဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိခဲ့ဘူး။ အခုပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့မှ သီရိ ဖြည့်ပေးချင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်နှလုံးသားအိုးလေးဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ မပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေကြောင့်ပဲ အမြဲတမ်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေခဲ့တာကို နားလည်လာမိတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သီရိကို အရမ်းတန်ဖိုးထားလွန်းလို့ ဆုံးရှုံးရမှာကို ကြောက်နေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကြောက်ရွံ့မှုကပဲ ကျွန်တော့်ကို အကြီးမားဆုံး ဆုံးရှုံးမှုဆီကို တွန်းပို့နေမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (နှစ်)
အချိန်တွေက တစ်ရွေ့ရွေ့နဲ့ ကုန်ဆုံးလာခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး အလုပ်ခွင်ထဲ အသီးသီး ရောက်ခဲ့ကြတယ်။ သီရိက ပိုပြီး လှပရင့်ကျက်လာသလို သူ့အနားကို ချဉ်းကပ်လာတဲ့ အမျိုးသားတွေလည်း များလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုမတတ် ပူလောင်နေပေမဲ့ မျက်နှာပြင်ကတော့ အေးစက်နေဆဲပါပဲ။ တစ်ရက်မှာတော့ သီရိက ကျွန်တော့်ဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး ညစာ အတူတူစားဖို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒီညက သီရိရဲ့ ပုံစံက တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားတဲ့ ပုံစံမျိုး။
"ကိုကို... သီရိကို တစ်ခုခု ပြောစရာ မရှိဘူးလား" လို့ သူက မေးတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ကျွန်တော့်ဆီက စကားတစ်ခွန်းကို တောင့်တနေတာ သိသာလွန်းပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်ကသာ "မင်းကို ငါချစ်တယ်၊ ငါ့အနားက ထွက်မသွားပါနဲ့" လို့ ပြောလိုက်ရင် အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကျင့်ဆိုးက ပြန်ပေါ်လာပြန်တယ်။ ကျွန်တော်က ခေါင်းငုံ့ပြီး "ဘာပြောရမှာလဲ သီရိရဲ့၊ အလုပ်တွေ အဆင်ပြေရဲ့လားလို့ပဲ မေးစရာရှိတာပါ" လို့ ပြန်ဖြေခဲ့မိတယ်။ အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သီရိရဲ့ မျက်နှာပေါ်က မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်လေးတွေဟာ ဖယောင်းတိုင်မီး ငြိမ်းသွားသလို ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒီနောက်ပိုင်း သီရိဟာ ကျွန်တော့်ကို အရင်လို မဆက်သွယ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်က ဖုန်းဆက်ရင်လည်း "အလုပ်ရှုပ်နေလို့" ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ပဲ ဖုန်းကို မြန်မြန်ချပစ်တတ်လာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ အရင်က မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ခြားသွားသလို ခံစားရတယ်။ ဖုန်းထဲက မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို သူ ဖတ်ပေမဲ့ ပြန်စာမလာတော့ဘူး။ Seen ဆိုတဲ့ စာသားလေးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်တဲ့ ညတွေ များလာတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အိုးထဲကို ရေဖြည့်ဖို့ အခွင့်အရေး ရခဲ့ပါလျက်နဲ့ ကိုယ့်လက်ထဲက ရေခွက်ကို ကိုယ်တိုင် ရိုက်ခွဲပစ်ခဲ့တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်လိုပါပဲ။ သီရိရဲ့ အဝေးကို ရောက်သွားမှ သီရိရဲ့ တန်ဖိုးကို ကျွန်တော် ပိုသိလာရတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောင်တဆိုတာ အမြဲတမ်း နောက်ကျမှ ရောက်လာတတ်တဲ့ အရာမဟုတ်လား။
အခန်း (သုံး)
လအနည်းငယ် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သတင်းဆိုးတစ်ခုက ကျွန်တော့်ဆီ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ သီရိ မင်္ဂလာဆောင်တော့မယ်တဲ့။ သတင်းကို ကြားကြားချင်းမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားရတယ်။ သီရိ လက်ထပ်မယ့်သူက သီရိရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ စိုးလင်းတဲ့။ သူက သီရိကို အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်တယ်၊ သီရိ လိုအပ်တာမှန်သမျှ ဖြည့်ဆည်းပေးတယ်လို့ ကြားရတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သီရိရဲ့ ဘေးနားမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့ပေမဲ့ သီရိ လိုချင်တဲ့ "သေချာမှု" တစ်ခုကို မပေးနိုင်ခဲ့သူပါ။
ကျွန်တော် သီရိဆီကို ဖုန်းဆက်ကြည့်မိတယ်။ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ပေမဲ့ မကိုင်ဘူး။ နောက်ဆုံး တစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ ကိုင်ခဲ့ပါတယ်။ "ကိုကို... ဘာပြောမလို့လဲ" တဲ့။ သူ့ရဲ့ အသံက အေးစက်လွန်းလို့ ကျွန်တော့်နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ရေခဲရိုက်သွားသလိုပဲ။ "သီရိ... မင်း... တကယ်ပဲ လက်ထပ်တော့မှာလား" လို့ တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ မေးမိတယ်။ သီရိက ခဏလောက် ငြိမ်သက်သွားပြီးမှ "သီရိမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး ကိုကို။ သီရိ စောင့်ခဲ့ရတာ အရမ်းကြာပြီ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းက အကန့်အသတ် ရှိတယ်လေ။ သီရိကို တကယ်ချစ်တဲ့သူ၊ သီရိကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူ နောက်ကိုပဲ သီရိ လိုက်သွားတော့မယ်" လို့ ပြောပြီး ဖုန်းချသွားခဲ့တယ်။
အဲဒီညက ကျွန်တော် ရူးမတတ် ခံစားခဲ့ရတယ်။ အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ယောင်လည်လည်နဲ့ သီရိရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို ကြည့်ရင်း ငိုခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနတွေ၊ ကြောက်ရွံ့မှုတွေက ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက်အထိ ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ သီရိက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မပြည့်နိုင်တဲ့ အိုးတစ်လုံးကို ဖြည့်ပေးမယ့် ရေကြည်တစ်ပေါက် ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီရေကြည်ကို လက်လွတ်စပယ် ပစ်ပယ်ခဲ့မိတာပါ။ အခုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝဟာ ခြောက်သွေ့အက်ကွဲနေတဲ့ မြေအိုးတစ်လုံးလိုပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါပြီ။
အခန်း (လေး)
သီရိရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်နေ့ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် မသွားချင်ပေမဲ့ သီရိရဲ့ မိဘတွေက ခေါ်လို့ မဖြစ်မနေ သွားခဲ့ရတယ်။ သီရိကို သတို့သမီး ဝတ်စုံနဲ့ မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ သူဟာ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးလို လှပလွန်းနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အပြုံးတွေက စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို တောင့်တင်းနေတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံမိတဲ့ ခဏမှာ သီရိရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ၊ အပြစ်တင်မှုတွေနဲ့ လွမ်းဆွတ်မှုတွေ ရောပြွမ်းနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
မင်္ဂလာပွဲ ပြီးခါနီးမှာ သီရိက ကျွန်တော့်နားကို တိုးတိုးလေး လာပြီး စာအိတ်လေး တစ်အိတ် လာပေးတယ်။ "ဒါကို အိမ်ရောက်မှ ဖတ်ပါ ကိုကို" တဲ့။ အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နောက်ဆုံး တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ခဲ့မိဘူး။ နောက်တစ်နေ့မှာပဲ သီရိနဲ့ သူ့ခင်ပွန်းဟာ နိုင်ငံခြားကို ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ ဟန်းနီးမွန်း သွားတာရော၊ အဲဒီမှာပဲ အခြေချမှာရော ကြားရတော့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု ဆုံးရှုံးသွားသလို ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်ကျန်ခဲ့တယ်။
အိမ်ရောက်တော့ သီရိပေးခဲ့တဲ့ စာအိတ်ကို ဖွင့်ဖတ်ကြည့်မိတယ်။ စာထဲမှာ ရေးထားတာက "ကိုကို့ကို သီရိ ငယ်ငယ်ကတည်းက ချစ်ခဲ့တာပါ။ ကိုကို့နှုတ်ဖျားက 'ချစ်တယ်' ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ကြားရဖို့ သီရိ ဘဝကို လောင်းကြေးထပ်ပြီး စောင့်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုကိုက သီရိကို အရုပ်တစ်ရုပ်လိုပဲ သဘောထားခဲ့ပုံရတယ်။ အခုတော့ သီရိ မောလှပြီ ကိုကို။ ကိုကို မပေးနိုင်တဲ့ နွေးထွေးမှုကို တခြားတစ်ယောက်ဆီမှာ ရှာဖွေဖို့ သီရိ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ကိုကို့ကို အမြဲတမ်း ချစ်နေမှာပေမဲ့ ဒီဘဝမှာတော့ ကျွန်မတို့ဟာ ဆုံမှတ်မရှိတဲ့ မျဉ်းပြိုင်နှစ်ခုပါပဲ" တဲ့။ စာကို ဖတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော် အသံကုန် အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိတယ်။ ကျွန်တော် ဖွင့်မပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့ အချစ်တွေဟာ အခုတော့ သုသာန်မှာ မြှုပ်နှံလိုက်ရတဲ့ အလောင်းတစ်ခုလို အနံ့အသက်တွေ ဆိုးလာခဲ့ပြီ။
အခန်း (ငါး)
သီရိ ထွက်သွားပြီး သုံးနှစ်အကြာမှာတော့ ကျွန်တော့်ဆီကို မထင်မှတ်ထားတဲ့ သတင်းစကားတစ်ခု ရောက်လာခဲ့ပြန်တယ်။ သီရိ ဆုံးပြီတဲ့။ နိုင်ငံခြားမှာ ကားအက်စီးဒင့် ဖြစ်ပြီး ဆုံးသွားတာလို့ သိရတယ်။ သတင်းကို ကြားရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်မှာ ငိုဖို့ မျက်ရည်တောင် မကျန်တော့ဘူး။ တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားပြီး ဘာကိုမှ မခံစားနိုင်တော့ဘူး။ သီရိ ဆုံးရှုံးသွားတာထက် ကျွန်တော် ပိုခံစားရတာက သီရိကို ကျွန်တော် ချစ်ခဲ့တဲ့အကြောင်း တစ်ခါမှ ဖွင့်မပြောလိုက်ရတာပါပဲ။
ကျွန်တော် သီရိရဲ့ အုတ်ဂူရှိရာကို သွားခဲ့တယ်။ အုတ်ဂူလေးရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်တော် တစ်ကိုယ်တည်း စကားတွေ ပြောနေမိတယ်။ "သီရိ... ကိုကို မင်းကို အရမ်းချစ်တာပါ။ အဲဒီတုန်းက ကိုကို သတ္တိမရှိခဲ့လို့ပါ။ ကိုကို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ ပြောနေပေမဲ့ ပြန်ထူးမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။ လေပြေအေးလေး တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းသွားတာကလွဲလို့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်က ရေဖြည့်ခဲ့တဲ့ အိုးလေးတွေ အခုတော့ ဘယ်မှာရှိနေမလဲ။ အဲဒီအိုးလေးတွေကရော ပြည့်သွားခဲ့ရဲ့လား။
အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ အထီးကျန်ခြင်းတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်အိုကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်နေရတယ်။ ညဘက်ဆိုရင် သီရိရဲ့ အသံလေးတွေကို ကြားယောင်နေမိတုန်းပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝဟာ ဘယ်တော့မှ ပြည့်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်တဲ့ အက်ကွဲနေတဲ့ မြေအိုးတစ်လုံးလိုပါပဲ။ ချစ်လျက်နဲ့ လွဲခဲ့ရတာ၊ သိလျက်နဲ့ ဝေးခဲ့ရတာဟာ ကံကြမ္မာထက် ကိုယ့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် အမှားတွေကြောင့်ဆိုတာ ကျွန်တော် အခုမှ နားလည်ခဲ့ရတယ်။ ဖွင့်မပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့ ချစ်ခြင်းတွေဟာ ကမ္ဘာပျက်တဲ့အထိ နာကျင်စရာ ကောင်းနေဦးမှာပါ။
သင်ခန်းစာ - အချိန်ဆိုတာ လူကို စောင့်လေ့မရှိသလို၊ အခွင့်အရေးဆိုတာလည်း နှစ်ကြိမ်ပြန်လာလေ့မရှိပါဘူး။ ကိုယ်မြတ်နိုးရသူကို "ချစ်တယ်" လို့ ပြောဖို့ ဝန်လေးနေမယ်ဆိုရင် သင်ဟာ နောင်တဆိုတဲ့ အိုးမည်းတွေကိုပဲ တစ်သက်လုံး သုတ်လိမ်းသွားရပါလိမ့်မယ်။