လှည့်ကျိုးထမ်းမဲ့သူ
လှည့်ကျိုးထမ်းမဲ့သူ
ရွာလယ်က ညောင်ပင်ကြီးအောက်မှာ လူစုစု မြင်ရတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်ရသည်။ ကျွန်တော့်အမည်က ငဦး။ ဒန်းလှရွာမှာတော့ "လှည်းကျိုးထမ်းတဲ့ ငဦး" ဆိုပြီး နာမည်ကျော်နေတာ ကြာပြီ။ တော်ဝင်ပန်းလေးလို ဝင့်ကြွားခဲ့တဲ့ မြတ်လှတစ်ယောက် ခြေချော်လက်ချော်ဖြစ်ပြီး ဗိုက်ကလေးတကားကားနဲ့ ရွာကို ပြန်ရောက်လာချိန်မှာ ဘယ်သူမှ လက်မခံရဲကြပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ရှေ့က မားမားမတ်မတ် ရပ်ခဲ့မိတယ်။
“ငဦးတစ်ယောက် လှည်းကျိုးထမ်းနေရသတဲ့ တော်ရေ”
ဒီစကားသံတွေက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ပုရွက်ဆိတ်အုံ ထိုးဆွခံရသလို ယားကျိကျိနဲ့ နာကျင်ရတယ်။ မြတ်လှကို ကျွန်တော် ငယ်ငယ်ကတည်းက စွဲစွဲလန်းလန်း ချစ်ခဲ့တာပါ။ သူက ရွာရဲ့ ကွမ်းတောင်ကိုင်၊ ကျွန်တော်ကတော့ မိဘမဲ့ တစ်ကောင်ကြွက်။ သူ မြို့ကို ကျောင်းသွားတက်ချိန်မှာ ကျွန်တော့်မှာ ရင်ကျိုးမတတ် ကျန်ရစ်ခဲ့ပေမဲ့ သူပြန်လာတော့ ဘေးအိမ်က ဆန်စက်သူဌေးသားနဲ့ ရခဲ့တဲ့ အမာရွတ်ကို ပိုက်ပြီး ပြန်လာခဲ့တယ်။ ရွာက လူတွေက ကဲ့ရဲ့ကြတယ်၊ သရော်ကြတယ်။ မြတ်လှရဲ့ မိဘတွေဆိုတာလည်း လူရိုးတွေဆိုတော့ ခေါင်းမဖော်ရဲရှာဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်က "ကျွန်တော့်ကိုယ်ဝန်ပါ" လို့ တစ်ရွာလုံးကို ကြေညာပြီး မြတ်လှကို တရားဝင် လက်ထပ်ယူခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် သိတာပေါ့။ မြတ်လှရဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးက ကျွန်တော့်သွေး မဟုတ်ဘူးဆိုတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မြတ်လှကို အရမ်းချစ်တာပဲ။ သူ့ကို တစ်ရွာလုံးက ဝိုင်းပယ်ထားတာကို မကြည့်ရက်ဘူး။ လှည်းကျိုးနေရင် ကိုယ်ထမ်းပေးမယ်ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ပဲ မြတ်လှကို အိမ်ခေါ်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စေတနာက မြတ်လှအတွက်တော့ အကျဉ်းထောင်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့မှန်း အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် မရိပ်မိခဲ့ဘူး။
ညနေခင်း မိုးသားတွေ မှောင်ကျလာတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ လေးလံလှတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခုကို ထမ်းထားရသလိုပဲ။ မြတ်လှက အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်မှာ ထိုင်ပြီး ဗိုက်ကလေးကို ပွတ်နေတတ်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ရွာအပြင်ဘက်က လမ်းမကြီးဆီမှာပဲ အမြဲတမ်း။ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့အခါ သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာ ချစ်ခြင်းထက် "ကျေးဇူးတင်ခြင်း" နဲ့ "အားနာခြင်း" တွေက ပိုများနေတာ ကျွန်တော် မြင်နေရတယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း အဲဒီကျေးဇူးတင်မှုကိုပဲ အချစ်အမှတ်နဲ့ လွဲမှားပြီး ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့မိတာပါ။
လက်ထပ်ပြီး သုံးလလောက် ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ "မဟာကရုဏာတော်" တွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အမုန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ အစပျိုးလာခဲ့တယ်။ ရွာထဲသွားတိုင်း "ဟိုက ခြေတော်တင်ရုံ သာယာသွားတာ၊ ငဦးကတော့ အပိုစွန့်စားပြနေတယ်" ဆိုတဲ့ သရော်သံတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တကို သွားသွားပွတ်တိုက်နေတယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်လို့ မြတ်လှရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်ရင် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ "ငါက မင်းကို ကယ်ထားတာ" ဆိုတဲ့ မာန်မာနက အလိုလို တက်လာတတ်တယ်။ တစ်ညမှာတော့ မြတ်လှက ကျွန်တော့်အတွက် ထမင်းဝိုင်း ပြင်ပေးရင်း ငြိမ်သက်နေတယ်။
“မြတ်လှ… နေမကောင်းဘူးလား”
ကျွန်တော် မေးလိုက်ပေမဲ့ အသံက ခါတိုင်းလို မနွေးထွေးတော့ဘူး။ မြတ်လှက ခေါင်းယမ်းပြတယ်။
“မဟုတ်ပါဘူး ကိုငဦးရယ်။ မြတ်လှ စဉ်းစားနေတာ… ကိုငဦးမှာ မြတ်လှကြောင့် သိက္ခာတွေ ကျရတယ်၊ လူတွေ ကဲ့ရဲ့တာ ခံနေရတယ်… မြတ်လှ ရင်ထဲ မကောင်းဘူး”
သူ့စကားက ကျွန်တော့်ကို အသိအမှတ်ပြုတာ မှန်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသကို ဆွပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတယ်။
“သိရင်လည်း ပြီးတာပဲလေ။ မင်းကို ဘယ်သူမှ လက်မခံတဲ့အချိန်မှာ ငါက လှည်းကျိုးထမ်းပေးခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မြတ်လှ… မင်းစိတ်ထဲမှာရော ငါ့ကို တကယ်ရှိရဲ့လား။ ဒါမှမဟုတ် ဟိုမြို့က သူဌေးသားကိုပဲ မျှော်နေတာလား”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် မြတ်လှ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းလာတယ်။ သူ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့သွားတယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ "တိတ်ဆိတ်ခြင်း" ဆိုတဲ့ တံတိုင်းကြီးက ပိုပြီး မြင့်မားလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် မြတ်လှကို ဂရုစိုက်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဂရုစိုက်မှုတွေထဲမှာ "အပြစ်သားတစ်ယောက်ကို သနားပြနေတဲ့" အငွေ့အသက်တွေ ပါနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် မသိခဲ့တာက ချစ်သူတစ်ယောက်အတွက် "သနားခြင်း" ဆိုတာ "ဓား" ထက်တောင် ပိုပြီး နာကျင်စေတယ်ဆိုတာပါပဲ။
မြတ်လှရဲ့ ကိုယ်ဝန်က ခုနစ်လထဲ ရောက်လာပြီ။ ရွာထဲမှာလည်း ကောလာဟလတွေက မငြိမ်ဘူး။ ဆန်စက်သူဌေးသားက မြို့မှာ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ သတင်းက ဒန်းလှရွာအထိ ပျံ့နှံ့လာတယ်။ အဲဒီသတင်းကို ကြားတဲ့နေ့က ကျွန်တော် အိမ်ကို မူးပြီး ပြန်လာခဲ့တယ်။
အိမ်ထဲရောက်တော့ မြတ်လှက အဝတ်အစားတွေ ခေါက်နေတယ်။ သူ့မျက်နှာက ငိုထားတဲ့ပုံစံမျိုး။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မနာလိုစိတ်နဲ့ ဒေါသက ရောထွေးပြီး ပေါက်ကွဲထွက်သွားတယ်။
“သူ လက်ထပ်တော့မယ်ဆိုတာ ကြားလို့ ငိုနေတာလား မြတ်လှ! မင်းက ငါ့ကို အသုံးချပြီး သူပြန်လာမယ့်ရက်ကို စောင့်နေတာမလား”
ကျွန်တော် မြတ်လှရဲ့ ပုခုံးကို ဆွဲခါပြီး အော်ဟစ်မိတယ်။ မြတ်လှက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေတယ်။
“ကိုငဦး… အဲလိုမဟုတ်ပါဘူး။ မြတ်လှ တကယ်ပဲ…”
“ဘာမဟုတ်တာလဲ! တစ်ရွာလုံးက ငါ့ကို ငတုံးလို့ ပြောနေကြတာ။ ငါက မင်းရဲ့ အပြစ်တွေကို ဖုံးပေးထားတဲ့ 'လှည်းကျိုးထမ်းမဲ့သူ' လေ။ မင်း ငါ့ကို တစ်ခါလောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် တကယ်ချစ်ဖူးရဲ့လား”
ကျွန်တော် သူ့ကို နံရံမှာ ကပ်ထားပြီး မေးခွန်းတွေ တရစပ် မေးမိတယ်။ မြတ်လှက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတော့တယ်။ သူ့ရဲ့ ငိုသံက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ရူးသွပ်စေတယ်။ အဲဒီညက ကျွန်တော် သူ့ကို အိမ်ပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပြီး မိုးထဲရေထဲ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာက မြတ်လှက ကျွန်တော့်ကို တောင်းပန်လိမ့်မယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျေးဇူးတွေကို အောက်မေ့ပြီး ခြေတော်တင်ပါလိမ့်မယ်လို့ပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မှားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ထမ်းထားတဲ့ "လှည်းကျိုး" ဆိုတာ မြတ်လှရဲ့ အမှားမဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ "အတ္တ" ကြီးပဲ ဖြစ်နေခဲ့တာကို ကျွန်တော် မမြင်ခဲ့ဘူး။ မြတ်လှဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကယ်တင်မှုကို လိုချင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ လိုချင်ခဲ့တာက သူ့ကို အမှားတွေနဲ့အတူ လက်ခံပေးနိုင်မယ့် "နားလည်မှု" သက်သက်ပဲ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။
ရက်အနည်းငယ် ကြာတဲ့အခါ မြတ်လှရဲ့ ကျန်းမာရေးက သိသိသာသာ ဆိုးရွားလာတယ်။ အစားလည်း မစားတော့ဘူး၊ စကားလည်း မပြောတော့ဘူး။ သူက ကျွန်တော့်ကို မြင်ရင် ကြောက်လန့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ပဲ ကြည့်တော့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒါကို စိတ်ကောက်နေတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့မိတယ်။
တစ်ညမှာတော့ ရွာထဲက ကပ္ပိယ ကိုအုံးက ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတယ်။
“ငဦး… မင်း မြတ်လှကို တကယ်ချစ်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ သူရဲကောင်း စိတ်ဓာတ်ကိုပဲ မင်းချစ်နေတာလား။ ငါ မြင်တာတော့ မြတ်လှလေးက မင်းရဲ့ အပြုအမူတွေအောက်မှာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သေဆုံးနေပြီဗျ”
ကိုအုံးရဲ့ စကားကို ကျွန်တော် ဒေါသတကြီး ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်။ "ကျွန်တော်ကပဲ သူ့ကို ကယ်ခဲ့တာ၊ ကျွန်တော်ကပဲ သူ့ကို ကျွေးထားတာ" လို့ ပြန်ပြောခဲ့မိတယ်။ အဲဒီညက မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတယ်။ မြတ်လှက
မနက်လင်းလို့ ကျွန်တော် အိပ်ရာက နိုးလာတဲ့အခါမှာတော့
မိုးရွာထားလို့ ဗွက်ထနေတဲ့ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ မြတ်လှကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက ရွာပြင်က ဇရပ်ပျက်လေးထဲမှာ လဲကျနေတာ။ သူ့ရဲ့ အင်္ကျီတွေက သွေးတွေနဲ့ ရဲရဲနီနေပြီ။ ကျွန်တော် ပြေးသွားပြီး သူ့ကို ပွေ့ချီလိုက်တယ်။
“မြတ်လှ! မြတ်လှ… ဘာဖြစ်တာလဲ”
မြတ်လှက မျက်လုံးကို အားယူပြီး ဖွင့်ကြည့်တယ်။ သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက အရမ်းကို အေးစက်နေတယ်။
“ကိုငဦး… မြတ်လှ… လှည်းကျိုးကို ဆက်မထမ်းခိုင်းတော့ပါဘူး… တောင်းပန်ပါတယ်… ကိုငဦးကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးခဲ့ပါတယ်…”
သူ့စကားက ကျွန်တော့်ရင်ဝကို လှံနဲ့ အထိုးခံလိုက်ရသလိုပဲ။ မြတ်လှက သူ့ကို ကယ်တင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ "စေတနာ" တွေကို သူ့အတွက် ကြီးမားတဲ့ အကြွေးကြီးတစ်ခုလို ခံစားနေခဲ့ရတာ။ ကျွန်တော် သူ့ကို "ချစ်တယ်" လို့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဘဲ "မင်းကို ငါ ကယ်ထားတာ" ဆိုတဲ့ စကားကိုပဲ တဖွဖွ ပြောခဲ့မိတာကို အခုမှ သတိရတော့တယ်။
မြတ်လှကို ဆေးရုံပို့ခဲ့ပေမဲ့ မမီတော့ဘူး။ ကလေးရော မိခင်ပါ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရတယ်။ မြတ်လှရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ တမ်းတခဲ့တာက ဟိုသူဌေးသား မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ကို ရိုးရိုးသားသား ချစ်ပေးမယ့်၊ သူ့အမှားတွေကို "ကျေးဇူးတရား" အဖြစ် အသုံးမချမယ့် လူတစ်ယောက်ကိုပဲ ဖြစ်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် အခုမှ နားလည်လာခဲ့တယ်။
အခုဆိုရင် ဒန်းလှရွာမှာ ကျွန်တော့်အကြောင်းက အသစ်တစ်မျိုး ထပ်ပြီး ရေပန်းစားနေပြန်ပြီ။
“ငဦးတစ်ယောက် လှည်းကျိုးထမ်းရင်းနဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတ်လိုက်တာပါပဲဗျာ”
ကျွန်တော် အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း မြတ်လှ ခေါက်ထားခဲ့တဲ့ အဝတ်အစားလေးတွေကို ကိုင်ပြီး ငိုနေမိတယ်။ ကျွန်တော် ထမ်းခဲ့တဲ့ "လှည်းကျိုး" ဆိုတာ မြတ်လှရဲ့ ဘဝမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာန်မာနနဲ့ အတ္တတွေပဲ ဖြစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်က သူ့ကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ပဲ သူ့ကို သတ်ခဲ့မိတာပါ။
ဘဝမှာ "နောက်ကျမှ နားလည်ခြင်း" ဆိုတာ အဆိုးဆုံး ပြစ်ဒဏ်ပဲ။ မြတ်လှရဲ့ အသုဘမှာ ကျွန်တော် တစ်စက်မှ မငိုခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နေ့ရက်တိုင်းက မျက်ရည်တွေနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးနေရတယ်။
ရွာက လူငယ်တွေကတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး သရော်နေကြတုန်း။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်တော့ပါဘူး။ ကျွန်တော် ထမ်းခဲ့တဲ့ လှည်းက ကျိုးသွားခဲ့ပြီ။ အဲဒီလှည်းပေါ်မှာ ပါသွားတာကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ချစ်ခြင်းတရားနဲ့ မြတ်လှရဲ့ အနာဂတ်တွေပါပဲ။
အပြင်မှာ မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတယ်။ ကောင်းကင်က မည်းမှောင်နေသလို ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားကလည်း လမ်းပျောက်နေတဲ့ ခရီးသည်တစ်ယောက်လို အမှောင်ထဲမှာ တိုးဝှေ့နေရတယ်။ "လှည်းကျိုးထမ်းမဲ့သူ" ဆိုတဲ့ နာမည်က ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဂုဏ်ပုဒ်မဟုတ်ဘူး၊ ထာဝရ မေ့ပျောက်လို့ မရမယ့် အမာရွတ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့ပါတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ - ချစ်ခြင်းမပါသော ကယ်တင်ခြင်းသည် တစ်ဖက်လူအတွက် အနှောင်အဖွဲ့သာ ဖြစ်တတ်ပြီး၊ အတ္တဖြင့် ထမ်းပိုးထားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသည် တစ်နေ့တွင် မိမိကိုယ်တိုင်ကိုသာ ပြန်လည် နာကျင်စေလိမ့်မည်။