ဘဝမလှတဲ့ မယားပါသမီး
ဘဝမလှတဲ့ မယားပါသမီး
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်မဟာ အိမ်ရှေ့ဝရန်တာမှာ ထိုင်ရင်း ဟိုးအဝေးက မှိန်ပျပျ လမ်းမီးတိုင်တွေကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်က ဒီလိုအချိန်မျိုးဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ပူပူနွေးနွေး တိုးဝှေ့နေမယ့် သမီးလေး ရာမင်း ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မဟာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မုဆိုးမဖြစ်ခဲ့ရသူပါ။ ယောင်္ကျားဆုံးသွားတော့ သမီးလေးက သုံးနှစ်သမီးလေးပဲ ရှိသေးတယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ လောကကြီးတစ်ခုလုံးဟာ သမီးလေးပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သမီးအတွက်ဆိုရင် ကျွန်မ မလုပ်ရဲတာ ဘာမှမရှိဘူး။ မနက်လင်းရင် ဈေးရောင်း၊ ညမိုးချုပ်ရင် အဝတ်လျှော်နဲ့ သမီးကို သူများတန်းတူ ထားနိုင်ဖို့ ကျွန်မ ကြိုးစားခဲ့တယ်။
သမီးကလည်း အရမ်းလိမ္မာပါတယ်။ ကျွန်မ ပင်ပန်းလာရင် သေးသေးလေးနဲ့ ရေခွက်လေး လာကမ်းတတ်တဲ့ သမီးရဲ့ အပြုအမူလေးတွေက ကျွန်မရဲ့ အမောကို ပြေစေခဲ့တယ်။ “မေမေ ပင်ပန်းနေပြီလားဟင်၊ သမီးကြီးလာရင် မေမေ့ကို လုပ်ကျွေးမှာနော်” လို့ ပြောတတ်တဲ့ သမီးလေးရဲ့ အသံဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ နတ်သုဒ္ဓါလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဟာ တစ်ကိုယ်တည်းရုန်းကန်ရတာကို ကြာလာတော့ မောဟိုက်လာမိတယ်။ အားကိုးရာတစ်ခုကို ရှာချင်မိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ ဘဝထဲကို ဦးသန့် ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။
သူက သဘောကောင်းတယ်၊ အေးဆေးတယ်၊ ကျွန်မနဲ့ သမီးကို စောင့်ရှောက်မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မလည်း သမီးအတွက်ရော၊ ကျွန်မအတွက်ရော အားကိုးရမယ့် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရပြီဆိုပြီး ဝမ်းသာအားရ လက်ခံခဲ့မိတယ်။ အဲဒီတုန်းက သမီးလေးရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက စိုးရိမ်ရိပ်တွေကို ကျွန်မ မမြင်ခဲ့ဘူး။ သမီးက သူ့ကို “ဖေဖေ” လို့ ခေါ်ဖို့ ဝန်လေးနေတာကို ကျွန်မကပဲ “သမီးလေး... သမီးအတွက် ဖေဖေတစ်ယောက် ရတာပေါ့၊ ဦးသန့်က သမီးကို ချစ်မှာပါ” လို့ အတင်းအကျပ် နားချခဲ့တယ်။ အဲဒါဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှားဆုံးသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုရဲ့ အစဆိုတာ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ လုံးဝ မသိခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ သားအမိနှစ်ယောက်ရဲ့ သွေးစည်းမှုတွေဟာ အဲဒီနေ့ကစပြီး တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အက်ကြောင်းထလာခဲ့တယ်။
ဦးသန့်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျပြီး တစ်နှစ်လောက်မှာ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲလာတယ်။ ဦးသန့်က အစပိုင်းမှာ သဘောကောင်းချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူ့ရဲ့ ဗီဇအမှန်တွေ ပေါ်လာတယ်။ သူက အလုပ်လည်း မလုပ်တော့ဘူး၊ ကျွန်မ ရှာသမျှကို လောင်းကစားထဲမှာပဲ အကုန်သုံးပစ်တယ်။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ကျွန်မ မရှိတဲ့အချိန်တွေမှာ သမီးကို နှိပ်စက်ညှင်းပန်းတာမျိုးတွေ ရှိလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးက ကျွန်မကို ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။
သမီးဟာ အရင်လို ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း မရှိတော့ဘဲ ငြိမ်သက်သွားတယ်။ ကျောင်းစာတွေလည်း ညံ့ဖျင်းလာတယ်၊ အပြင်က ပြန်လာရင်လည်း မျက်နှာက ညှိုးငယ်နေတတ်တယ်။ ကျွန်မကတော့ ဦးသန့်ရဲ့ ချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေကြားမှာ ယစ်မူးနေခဲ့မိတယ်။ ဦးသန့်က ကျွန်မကို အမြဲတမ်း သမီးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အဆိုးတွေပဲ ပြောပြတယ်။ “ညို... ရာမင်းက အခုတလော လူပျိုတွေနဲ့ ပတ်နေတယ် ထင်တယ်၊ ငါ ပြောတာဆိုတာလည်း နားမထောင်ဘူး” လို့ သူက သွေးထိုးပေးရင် ကျွန်မက သမီးကို စိတ်တိုမိတယ်။
“သမီး... နင် ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ၊ မေမေ့ကို အရှက်ခွဲဖို့ ကြိုးစားနေတာလား” လို့ ကျွန်မ သမီးကို အော်ဟစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ သမီးက ကျွန်မကို ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ကြည့်ပြီး “မေမေ... သမီးကို မယုံဘူးလားဟင်” လို့ ပြန်မေးတဲ့အခါ ကျွန်မက “နင့်အဖေ ပြောတာတွေက အလကားမှ မဟုတ်တာ၊ သူက နင့်ကို ကောင်းစေချင်လို့ ပြောတာ” လို့ ခါးခါးသီးသီး တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သမီးရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်နေမလဲဆိုတာ ကျွန်မ မတွေးမိခဲ့ဘူး။ သမီးဟာ သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန် အားကိုးရာဖြစ်တဲ့ မိခင်ဆီကနေ ကျောခိုင်းခံလိုက်ရသလို ခံစားခဲ့ရမှာပါ။ ဦးသန့်ရဲ့ လှည့်ကွက်တွေထဲမှာ ကျွန်မဟာ သမီးကို ရန်သူလို မြင်လာမိတဲ့အထိ စိတ်တွေ ကန်းခဲ့ရတယ်။ အိမ်ထဲမှာ စကားပြောသံတွေ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မကျေနပ်မှုတွေ၊ သံသယတွေကသာ ကြီးစိုးလာခဲ့တယ်။
တစ်ညမှာတော့ အခြေအနေတွေက အဆိုးဆုံးကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဈေးကနေ အပြန်မှာ အိမ်ထဲကနေ သမီးရဲ့ ငိုသံနဲ့ ဦးသန့်ရဲ့ ဆဲဆိုသံတွေကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အိမ်ထဲကို ပြေးဝင်သွားတဲ့အခါ သမီးက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေပြီး ပါးစပ်ကလည်း သွေးတွေ ထွက်နေတယ်။ ဦးသန့်ကတော့ ဒေါသတကြီးနဲ့ “ဒီကောင်မလေး... ငါ့အိတ်ထဲက ပိုက်ဆံတွေကို ခိုးတယ်” လို့ အော်နေတယ်။ သမီးက ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း “မေမေ... သမီး မခိုးဘူး၊ သူ လိမ်နေတာ၊ သူက သမီးကို...” လို့ ပြောဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကျွန်မက သမီးရဲ့ စကားကို ဆုံးအောင် နားမထောင်ခဲ့ဘူး။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ရှက်စိတ်နဲ့ ဒေါသတွေက တဟုန်ထိုး တက်လာတယ်။ “နင်... ခိုးရုံတင်မကဘူး၊ လူကြီးကိုပါ ပြန်လိမ်တာလား” လို့ အော်ပြီး သမီးကို ပါးရိုက်လိုက်မိတယ်။ သမီးက ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်က အရမ်းကို အေးစက်သွားတယ်။ အဲဒီအကြည့်ကို ကျွန်မ အခုထိ မေ့လို့ မရသေးဘူး။ အဲဒီနေ့ကစပြီး သမီးက ကျွန်မကို မေမေလို့ မခေါ်တော့ဘူး။ အိမ်မှာလည်း အိပ်ရုံပဲ ပြန်လာတော့တယ်။
ကျွန်မဟာ ဦးသန့်ကိုပဲ ယုံကြည်ပြီး သမီးကိုတော့ “မယားပါသမီးမို့လို့ ငါ့ကို ဒုက္ခပေးနေတာ” လို့တောင် စိတ်ထဲက ကျိန်ဆဲမိခဲ့တယ်။ သမီးရဲ့ ဖုန်းထဲကို ဝင်လာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ကျွန်မ ခိုးကြည့်တယ်၊ သမီး ဘယ်သွားလဲဆိုတာကို လိုက်စုံစမ်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးကတော့ ဘာမှ မတုံ့ပြန်ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ပဲ ကျွန်မရဲ့ အမုန်းတွေကို ခံယူနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ကြားက သံယောဇဉ်ကြိုးလေးဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်သမီးကိုယ် သတ်နေတဲ့ မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေမှန်း အဲဒီအချိန်မှာ သတိမထားမိခဲ့တာဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော နောင်တပါပဲ။
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ညတစ်ညမှာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး ပြောင်းပြန်လှန်သွားခဲ့တယ်။ ဦးသန့်က အိမ်မှာ မရှိဘူး၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဖဲရိုက်သွားတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း သမီးအပြန်ကို စောင့်နေမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သမီးရဲ့
ကျွန်မ စူးစမ်းလိုစိတ်နဲ့ စာအုပ်ကို လှန်ကြည့်မိတဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့ စာသားတွေကြောင့် ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ “ဒီနေ့လည်း သူ သမီးကို ထိပြန်ပြီ... မေမေ့ကို ပြောပြချင်ပေမဲ့ မေမေက သူ့ကိုပဲ ယုံနေတာ၊ မေမေ စိတ်ဆင်းရဲမှာ စိုးလို့ သမီး အောင့်ခံထားတယ်... သူက မေမေ့ရဲ့ ရွှေထည်တွေကို ခိုးပြီး လောင်းကစားလုပ်နေတာ၊ သမီး သိသွားတော့ သမီးကို သတ်ပစ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်တယ်... မေမေရယ်... သမီးကို တစ်ခါလောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ယုံပေးပါဦး” ဆိုတဲ့ စာသားတွေဟာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။
သမီးဟာ ကျွန်မကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ဒီလောက်ထိ ခံစားခဲ့ရတာလား။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ရိုက်နှက်ပြီး အပြစ်တင်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်ရှေ့က ကားဟွန်းသံ ကြားလိုက်ရတယ်။ ရဲကားတွေ အိမ်ရှေ့မှာ ရောက်နေတယ်။ ကျွန်မ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ အပြင်ထွက်ကြည့်တဲ့အခါ ဦးသန့်ကို လက်ထိတ်ခတ်ထားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ “သူက ခိုးမှု၊ လူသတ်မှုတွေနဲ့ ပတ်သက်နေတာ ကြာပြီ၊ အခု သူ့ရဲ့ သမီးဖြစ်သူက သက်သေတွေနဲ့ လာတိုင်လို့ ဖမ်းရတာ” လို့ ရဲအရာရှိက ပြောတယ်။
ကျွန်မ သမီးကို ရှာမိတယ်။ သမီးက ရဲကားနောက်မှာ ရပ်နေရင်း ကျွန်မကို လှမ်းကြည့်တယ်။ သူ့မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အောင်နိုင်မှု အရိပ်အယောင်မရှိဘူး၊ နာကျင်မှုတွေနဲ့ နှုတ်ဆက်ခြင်းတွေပဲ ရှိနေတယ်။ “မေမေ... သမီး မေမေ့အတွက် နောက်ဆုံးလုပ်ပေးနိုင်တာ ဒါပါပဲ၊ သမီး ဒီအိမ်မှာ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး” လို့ ပြောပြီး သမီးဟာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သမီးနောက်ကို ပြေးလိုက်ပေမဲ့ မိုးရေတွေကြားမှာ သမီးရဲ့ ပုံရိပ်ဟာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။
သမီး ထွက်သွားတာ အခုဆိုရင် သုံးနှစ်ရှိပြီ။ အဲဒီညကစပြီး သမီးဆီက ဘာသတင်းမှ မကြားရတော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ ဦးသန့်နဲ့ ကွာရှင်းလိုက်ပြီး သမီးကို လိုက်ရှာခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ သမီးရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်ကြည့်ရင်လည်း “လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ စက်ပိတ်ထားပါသည်” ဆိုတဲ့ အသံပဲ ပြန်ကြားရတယ်။ ကျွန်မ ပို့တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကလည်း “” ပြပေမဲ့ ဘာပြန်စာမှ ရောက်မလာခဲ့ဘူး။
ကျွန်မဟာ အခုတော့ အထီးကျန်စွာနဲ့ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ညတိုင်း သမီးရဲ့
တစ်နေ့မှာတော့ သမီးဆီက စာအိတ်လေးတစ်အိတ် ရောက်လာတယ်။ စာအိတ်ထဲမှာ ပိုက်ဆံအချို့နဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင် ပါလာတယ်။ “မေမေ နေကောင်းအောင် နေပါ၊ သမီး အဝေးတစ်နေရာမှာ အဆင်ပြေပါတယ်။ သမီး မေမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပြန်လာဖို့တော့ အချိန်အများကြီး လိုပါသေးတယ်” တဲ့။ အဲဒီစာလေးကို ဖတ်ရင်း ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ငိုမိတယ်။ ခွင့်လွှတ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကျွန်မကို ပိုပြီး နာကျင်စေတယ်။
ကျွန်မဟာ နောက်ကျမှ နားလည်ခဲ့ရတဲ့ အမှားတွေအတွက် တန်ဖိုးကြီးကြီး ပေးဆပ်နေရတာပါ။ ဘဝဆိုတာ ပြန်ပြင်လို့ မရတဲ့ စာမျက်နှာတွေလိုပါပဲ။ သမီးလေး ရာမင်းရယ်... မေမေ သမီးကို အရမ်းလွမ်းတယ်၊ သမီး ပြန်လာမယ့်နေ့ကို မေမေ ဒီအိမ်လေးမှာ ထိုင်ပြီး စောင့်နေပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့ဟာ ဘယ်တော့မှ ရောက်မလာနိုင်တော့ဘူးဆိုတာကိုလည်း ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲက သိနေခဲ့တယ်။ အရာအားလုံးဟာ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။
သင်ခန်းစာ- တစ်ခါတစ်ရံတွင် အနီးဆုံးလူသားကို ယုံကြည်ရန် ငြင်းဆန်မိခြင်းသည် ဘဝတစ်ခုလုံးအတွက် ပြန်ပြင်မရနိုင်သော နောင်တကို ဖြစ်စေတတ်သည်။ လူတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားကို နားမလည်ဘဲ အပြစ်တင်မိခြင်းသည် သေနတ်ဖြင့် ပစ်လိုက်ခြင်းထက် ပို၍ နာကျင်စေပါသည်။