ကလေးတို့ ဆရာမ
ကလေးတို့ ဆရာမ
နံရံပေါ်က နာရီစက္ကန့်တံ သွားနေတဲ့အသံက ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေလိုပဲ မြန်ဆန်နေတယ်။ ကျောင်းသွားဖို့ ပြင်ဆင်ရတာဟာ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်ကျော်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ တစ်ရက်မှ မရိုးသွားခဲ့သလို၊ တစ်ရက်မှလည်း အေးအေးဆေးဆေး မရှိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ခြင်းတောင်းထဲကို ကျောင်းသုံးစာအုပ်တွေ၊ ခဲတံတွေ၊ ပြီးတော့ ကလေးတွေအတွက် ဆုပေးဖို့ ဝယ်ထားတဲ့ မုန့်ထုပ်လေးတွေကို အစီအရီ ထည့်နေမိတယ်။
“ဟော... ခုနစ်နာရီတောင် ထိုးပြီးပြီ။ သမီးရေ... အိပ်ရာဘေးက မေမေ့မျက်မှန် ယူခဲ့စမ်းပါဟေ့”
ကျွန်မ အသံက နည်းနည်းတော့ တုန်ယင်နေသလားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိထားမိလိုက်တယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်မ အလျင်စလို ဖြစ်နေတာက ကျောင်းနောက်ကျမှာ စိုးလို့တစ်ခုတည်းကြောင့်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာ အချိန်ဇယားထဲမှာ အခိုးအထွက်မခံနိုင်တဲ့ တာဝန်တွေက အပြည့်ရှိနေလို့ပါ။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကိုဘငွေကတော့ ထုံးစံအတိုင်းပဲ။ ကော်ဖီခွက်ကို ကိုင်ပြီး ကျွန်မကို အကဲခတ်သလို ကြည့်နေတယ်။ သူ့အကြည့်တွေထဲမှာ မကျေနပ်မှုနဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေ ရောပြွမ်းနေတာ ကျွန်မ သိတာပေါ့။
“မင်းကြည့်ရတာ ပင်ပန်းလိုက်တာ မချစ်ရာ... တစ်နေ့တစ်နေ့ ပြေးကာ လွှားကာ၊ မတစ်ထောင် သားသမီးတွေနဲ့ အော်ကာဟစ်ကာ၊ စိတ်ရှုပ်စရာ။ လုပ်သက်လည်း အနှစ်သုံးဆယ် ပြည့်နေပြီပဲဟာ... ပင်စင်ယူပါပြောတာလည်း မရဘူး”
သူ့စကားကို ကျွန်မ ပြန်မပြောမိဘူး။ ခေါက်ထီးကို ခြင်းထဲထည့်၊ မထွေးဆီက ရေနွေးဓာတ်ဘူးကို အတင်းယူပြီး ခြင်းထဲ ထိုးထည့်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မအတွက် အချိန်က ရွှေထက်တန်ဖိုးရှိနေတာ သူမှ မသိတာ။ ကျွန်မ စားပွဲပေါ်က ကော်ဖီကို မတ်တတ်ရပ်လျက်ပဲ ခပ်မြန်မြန် သောက်လိုက်မိတယ်။ လျှာပေါ်မှာ ခါးသက်သက် အရသာက စွဲကျန်ရစ်ပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ကျောင်းဝင်းထဲက ကလေးတွေရဲ့ အသံကိုပဲ ကြားယောင်နေမိတယ်။
“ငါ့ဆိုင်မှာ ရောင်းကောင်းတဲ့နေ့ဆိုရင် မင်း တစ်လအတွက်ရတဲ့ လခဟာ ငါ့တစ်နေ့စာတောင် မမီဘူး”
ကိုဘငွေက ထပ်ပြောပြန်ပြီ။ သူကတော့ သူ့ရဲ့ အထည်ဆိုင်လေးမှာ ထိုင်ရင်း ငွေတွက်နေရတာကို ပျော်တာလေ။ ကျွန်မကတော့ ငွေထက်တန်ဖိုးရှိတဲ့ ‘လူ’ တွေကို ပုံဖော်နေရတာကို မြတ်နိုးတာ။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ကမ္ဘာက အဲဒီနေရာမှာတင် လားလားမှ မတူတော့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မငြင်းချင်တော့ဘူး။ ကိုယ့်ဝမ်းနာ ကိုယ်သာ သိတာပဲ မဟုတ်လား။ ကျောင်းပိတ်ရက်တွေမှာ ကျွန်မဟာ အားအင်ကုန်ခမ်းပြီး အိပ်ရာထဲ လဲနေတတ်ပေမဲ့၊ ကျောင်းဖွင့်လို့ ကလေးတွေကြားထဲ ရောက်သွားရင်တော့ ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ အားအင်တွေက အလိုလို ပြည့်လာတတ်စမြဲ။
ကျွန်မ ခြင်းကို ဆွဲပြီး အိမ်ပြင်ကို ထွက်ခဲ့တယ်။ ခုနစ်နာရီခွဲ ကျောင်းကို အမီသွားရမယ်။ ကိုဘငွေရဲ့ “သွား... သွား မစေတနာကြီး” ဆိုတဲ့ ခပ်ငဲ့ငဲ့ စကားသံကို နောက်မှာ ထားရစ်ခဲ့ပြီး ကျွန်မရဲ့ စာသင်ကျောင်းလေးဆီကို အပြေးလေး ထွက်လာခဲ့မိပါတော့တယ်။
“မင်္ဂလာပါ ဆရာမကြီး...”
ကျောင်းပေါက်ဝမှာ လက်ပိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်နေတဲ့ ကလေးငယ်တွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေဟာ နှင်းဆီပွင့်ပေါ်က နှင်းစက်တွေလိုပဲ အလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားရတယ်။ ဒီကလေးတွေရဲ့ မျက်ဝန်းကြည်ကြည်လေးတွေက ကျွန်မကို ရှင်သန်စေတဲ့ ဆေးတစ်ခွက်ပဲ။
ကျွန်မ ရုံးခန်းထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ ဆရာမငယ်လေးတွေက တစ်ယောက်တစ်မျိုး လာတိုင်ကြတော့တာပဲ။ “ဆရာမကြီး... ဟိုဘက်က
ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက တစ်ချက်တစ်ချက် အောင့်တက်လာတာကို ခံစားနေရတယ်။ အသက်ကို ဝဝရှူဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုက တစ်ဆို့နေသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ခြင်းတောင်းထဲက ဆေးဘူးလေးကို တစ်ချက် စမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဘယ်သူမှ မသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားရတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုပေါ့။
“ဆရာမကြီး... သား ခဲတံ မရှိလို့”
ပထမတန်းက အောင်အောင်လေး ကျွန်မနားကို ကပ်လာတယ်။ သူ့အင်္ကျီလေးက နွမ်းဖတ်နေပြီး မျက်နှာလေးမှာလည်း ကျပ်ခိုးတွေ ပေနေတုန်းပဲ။ သူ့မိဘတွေက ဆင်းရဲရှာတော့ ကျောင်းသုံးကိရိယာ ပြည့်စုံအောင် မဝယ်ပေးနိုင်ဘူး။ ကျွန်မ ပြုံးလိုက်ပြီး ခြင်းထဲက ခဲတံအသစ်လေးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။
“ရော့... ဒါလေးနဲ့ ရေးနော် သား။ စာကို ကြိုးစားရမယ် သိလား”
ကလေးက ခဲတံလေးကို ရိုရိုသေသေ ယူပြီး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ပြေးထွက်သွားတာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ကြည်နူးမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ ကိုဘငွေ ပြောသလို ငွေနဲ့ တိုင်းတာလို့ မရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုမျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ကြည်နူးမှုနောက်မှာပဲ ခေါင်းထဲက မိုက်ခနဲ မူးဝေသွားရပြန်တယ်။ မျက်မှန်ကို ချွတ်ပြီး မျက်တောင်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း မှိတ်ထားလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မမှာ အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူးဆိုတာကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိနေတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း တစ်ရက်မှ ကျောင်းမပျက်ချင်တာ။ တစ်ရက်လေး ပျက်သွားရင်တောင် ဒီကလေးတွေရဲ့ ရှေ့ရေးအတွက် ကျွန်မ မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မှာကို အရမ်းကြောက်တာ။
ကျောင်းလွှတ်ချိန်နီးတော့ ကောင်းကင်က မည်းမှောင်လာတယ်။ မိုးရွာတော့မယ် ထင်တယ်။ ကျွန်မ ကလေးတွေကို အတန်းထဲကနေ အိမ်အသီးသီးကို ဂရုတစိုက် ပြန်ခိုင်းနေတုန်းမှာပဲ ကျွန်မရဲ့ အမြင်အာရုံတွေက ဝေဝါးလာတယ်။ ကျောင်းနံရံကို လက်နဲ့ အသာအယာ ထောက်ထားလိုက်ရတယ်။ ‘ခိုင်မာရမယ်... အေးချစ်... နင် ခိုင်မာရမယ်’ လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားပေးနေမိတယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်မဟာ လူရုပ်ကို မပေါက်တော့ဘူး။ ကိုဘငွေကတော့ ဧည့်ခန်းမှာ သတင်းစာ ဖတ်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မ ခြင်းတောင်းကို ချပြီး ဆိုဖာပေါ်မှာ အသာလေး မှီထိုင်လိုက်တယ်။ ခြေကုန်လက်ပန်း ကျနေပြီ။
“ကြည့်စမ်း... ငါပြောသားပဲ။ မင်း ပင်ပန်းနေပါပြီဆိုတာ။ ပင်စင်ယူလိုက်ပါတော့ မချစ်ရာ။ ငါ့ဆိုင်မှာ လာထိုင်နေရင်တောင် မင်း ဒီလောက် မပင်ပန်းဘူး”
ကိုဘငွေရဲ့ အသံက ဒီတစ်ခါတော့ ခပ်အေးအေးပဲ ထွက်လာတယ်။ သူ ကျွန်မကို သနားနေမှန်း ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းမာမှုကို သူ ဘယ်တော့မှ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မက အထည်တွေကို ရောင်းချင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ အနာဂတ်တွေကို ပျိုးထောင်ချင်တာ။
“ကိုဘငွေ... ရှင်က အမြတ်ကို ပိုက်ဆံနဲ့ တွက်တယ်၊ ကျွန်မကတော့ အမြတ်ကို ကလေးတွေရဲ့ တိုးတက်မှုနဲ့ တွက်တယ်။ ဒါပဲ ကွာတာပါ”
ကျွန်မ အသံက တိုးညှင်းနေပေမဲ့ ပြတ်သားနေခဲ့တယ်။ ညစာ စားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ထမင်းကို တစ်လုတ်မှ ဝင်အောင် မစားနိုင်ခဲ့ဘူး။ ရင်ဘတ်ထဲက အောင့်တာက ပိုဆိုးလာတယ်။ ကျွန်မ
ကျွန်မရဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးကို ထုတ်ပြီး ဒီနေ့ ကျောင်းမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ရေးမှတ်နေမိတယ်။ အောင်အောင်လေး ခဲတံရသွားတာ၊ မေမေက ကျောင်းလခ လာပေးနိုင်တာ၊ ပြီးတော့ ကလေးတွေရဲ့ ရယ်သံတွေ။ ဒါတွေဟာ ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာတွေဆီကို ဦးတည်နေတယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းပဲ သိနေတာ။
ညသန်းခေါင်မှာ ကျွန်မ နိုးလာတယ်။ အသက်ရှူရတာ အရမ်းခက်ခဲနေတယ်။ ကိုဘငွေကို နှိုးမလို့ ကြိုးစားပေမဲ့ လက်က လှမ်းမမီတော့ဘူး။ ကျွန်မ မျက်လုံးထဲမှာ မြင်နေရတာက ကျွန်မရဲ့ ကျောင်းလေး။ အစိမ်းရောင် သုတ်ထားတဲ့ တံခါးမကြီးတွေ၊ ကလေးတွေရဲ့ လက်ပိုက်ထားတဲ့ ပုံရိပ်တွေ။ ‘ဆရာမကြီး... ဆရာမကြီး’ ဆိုတဲ့ ခေါ်သံတွေက နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ ကျွန်မဟာ သူတို့အတွက် အရာရာ ဖြစ်ခဲ့သလို၊ သူတို့ဟာလည်း ကျွန်မအတွက် အသက်ရှူရခြင်းရဲ့ အကြောင်းပြချက် ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ ကျွန်မဟာ ထုံးစံအတိုင်းပဲ ကျောင်းသွားဖို့ ပြင်ဆင်နေပြန်တယ်။ ကိုဘငွေက ကျွန်မကို ထူးထူးခြားခြား စိုက်ကြည့်နေတယ်။
“မချစ်... မင်း ဒီနေ့ မျက်နှာ သိပ်မကောင်းဘူး။ ကျောင်းမသွားပါနဲ့လား”
“မရဘူး ကိုဘငွေ... ဒီနေ့ ကျောင်းက ကလေးတွေရဲ့ ဆုပေးပွဲရှိတယ်။ ကျွန်မ မသွားရင် မဖြစ်ဘူး”
ကျွန်မ ခြင်းကို ဆွဲပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျောင်းကို ရောက်တော့ ကလေးတွေက ပျော်ရွှင်နေကြတာပဲ။ ဆုပေးပွဲ စင်မြင့်ပေါ်မှာ ကျွန်မ ရပ်နေရင်း ကလေးတစ်ယောက်ချင်းစီကို ဆုတွေ ပေးနေမိတယ်။ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ခေါင်းလေးကို ပွတ်ပေးရင်း “ကြိုးစားနော် သမီး... ကြိုးစားနော် သား” လို့ မှာကြားနေမိတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပဲ... ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးက ချာချာလည်သွားတယ်။ မျက်လုံးရှေ့မှာ မှောင်အတိ ကျသွားပြီး ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေက ခိုင်ခိုင်မာမာ မရပ်နိုင်တော့ဘူး။ ခြင်းတောင်းထဲက ပစ္စည်းတွေက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပြန့်ကျဲသွားသလို၊ ကျွန်မလည်း လဲကျသွားခဲ့ရတယ်။
“ဆရာမကြီး! ဆရာမကြီး!”
ကလေးတွေရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေ၊ ဆရာမလေးတွေရဲ့ ပြေးလာသံတွေကို ဝေးဝေးက ကြားနေရသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ခြင်းတောင်းထဲကနေ လိပ်ထားတဲ့ စက္ကူလိပ်လေးတစ်ခု ထွက်ကျသွားတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒါကတော့ ကျွန်မရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်... ကျွန်မရဲ့ ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းတွေပါပဲ။
ဆေးရုံမှာ ကျွန်မ မျက်လုံးပွင့်လာတဲ့အချိန်မှာ ကိုဘငွေက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက နီမြန်းနေပြီး မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းနေတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းတွေကို ကိုင်ထားတာ မြင်တော့ ကျွန်မ သိလိုက်ပါပြီ။ အမှန်တရားက ပေါ်သွားခဲ့ပြီ။
“ဘာလို့... ဘာလို့ ငါ့ကို မပြောခဲ့တာလဲ မချစ်ရာ။ မင်းမှာ ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်နေတာကို ဘာလို့ ဖုံးကွယ်ထားရတာလဲ။ မင်း ဘာလို့ ကျောင်းကို ဒီလောက်အထိ အတင်းသွားနေခဲ့တာလဲ”
ကိုဘငွေရဲ့ ငိုသံက
“ကျွန်မ ပြောရင်... ရှင် ကျွန်မကို ကျောင်းမသွားခိုင်းတော့မှာ စိုးလို့ပါ။ ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို... အထည်ဆိုင်ထဲမှာ ငွေတွက်ရင်း မကုန်ဆုံးချင်ဘူး ကိုဘငွေ။ ကျွန်မ မြတ်နိုးတဲ့ ကလေးတွေကြားမှာပဲ... ဆရာမတစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ ဇာတ်သိမ်းချင်တာ...”
ကျွန်မရဲ့ စကားသံက တိုးညှင်းလွန်းလို့ ကိုဘငွေတောင် မနည်းနားထောင်နေရတယ်။ ကျွန်မ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းက ပင်ပန်းပေမဲ့ ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ နောင်တမရခဲ့ပါဘူး။
တစ်ပတ်အကြာမှာတော့ ကျွန်မဟာ အိမ်ရဲ့ ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်ရင်း ကျောင်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်နေမိတယ်။ အသက်ရှူစက်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ရှင်သန်နေရပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကတော့ ကျောင်းဝင်းထဲမှာပဲ။
ကိုဘငွေက ကျွန်မရဲ့ ခြင်းတောင်းထဲက ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းရင်း ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးကို တွေ့သွားတယ်။ သူ အဲဒီစာအုပ်ကို ဖတ်နေရင်း တရှုံ့ရှုံ့ ငိုနေတာကို ကျွန်မ မြင်နေရတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကျွန်မ ရေးထားခဲ့တာက ငွေကြေးအကြောင်း မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ ကလေးတွေရဲ့ အနာဂတ် အိမ်မက်တွေအကြောင်းပဲ။
“မချစ်... မင်းနိုင်ပါတယ်... မင်းနိုင်ပါတယ်။ ငါ အခုမှ နားလည်တော့တယ်။ မင်းဟာ တကယ့်ကို သူတော်စင် ဆရာမကြီးပါပဲ”
ကိုဘငွေက ကျွန်မရဲ့ ခြေရင်းမှာ ထိုင်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေခဲ့တယ်။ သူ အမြဲတမ်း ငေါ့ခဲ့တဲ့ ‘မစေတနာကြီး’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက အခုတော့ ဂုဏ်ယူမှုတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အာရုံထဲမှာ ကလေးတွေရဲ့ “မင်္ဂလာပါ ဆရာမကြီး” ဆိုတဲ့ သံပြိုင်နှုတ်ဆက်သံတွေကို ကြားနေရတယ်။ အောင်အောင်လေးရဲ့ လက်ထဲက ခဲတံလေးက ကျွန်မကို လှမ်းပြနေသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ တာဝန်တွေ ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ ကျွန်မ ပျိုးခဲ့တဲ့ အစေ့အဆန်တွေက အခုတော့ အပင်ပေါက်လေးတွေ ဖြစ်နေကြပြီ။
ကျွန်မဟာ ဆင်းရဲတဲ့ ကျောင်းဆရာမတစ်ယောက်အဖြစ် ဘဝကို အဆုံးသတ်ခဲ့ရပေမဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အချမ်းသာဆုံး လူသားတစ်ယောက်လို ခံစားနေရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မဟာ ကလေးတွေရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ‘ဆရာမကြီး’ ဆိုတဲ့ အမည်နာမနဲ့ ထာဝရ ရှင်သန်နေတော့မှာ မို့လို့ပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - အသက်ရှင်နေထိုင်ခြင်းရဲ့ တန်ဖိုးဟာ ကိုယ်ဘာတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားသလဲဆိုတာထက်၊ သူတစ်ပါးအတွက် ဘာတွေ ပေးဆပ်ခဲ့သလဲဆိုတာပေါ်မှာပဲ တည်ရှိပါတယ်။ ပေးဆပ်ခြင်းရဲ့ အလှတရားဟာ သေခြင်းတရားထက် ပိုမို ခိုင်မာပါတယ်။