ချိုမြိန်တဲ့ ကလဲ့စား

 ချိုမြိန်တဲ့ ကလဲ့စား

အခန်း (တစ်) ။ ။ အောင်ပွဲခံခြင်းနှင့် အစပျိုးခြင်း

“သူ ရူးသွားပြီတဲ့။ သူ ရူးသွားပြီဆိုပဲ။ အခု အရူးထောင်ထဲတောင် ရောက်သွားပြီတဲ့လေ။ အဟင်း ဟင်း။ ကျွန်မလိုချင်တာ ဒါပဲလေ။”

ပြတင်းပေါက်မှ တိုးဝင်လာသော ညနေခင်းနေရောင်ခြည်သည် ကျွန်မ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စောင်းငဲ့ကျနေသည်။ မှန်ထဲတွင် မြင်နေရသော ကျွန်မ၏ ပုံရိပ်သည် သွေးဆုတ်ဖြူလျော့နေသော်လည်း နှုတ်ခမ်းအစုံကတော့ နုနယ်သော အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တွန့်ကွေးလျက်ရှိသည်။ ဤသတင်းသည် ကျွန်မ အကြားချင်ဆုံး၊ အင်မတန်မှ မျှော်လင့်တောင့်တနေခဲ့သော သတင်းဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်။ ယခုတော့ ကျွန်မ၏ မျှော်လင့်ချက်တို့ ပြည့်ဝခဲ့ပြီ။ ဤကဲ့သို့သော နေ့ရက်မျိုး ရောက်ရှိလာဖို့အတွက်၊ ဤသတင်းစကားလေးကို နားနှင့်ဆတ်ဆတ် ကြားရဖို့အတွက် ကျွန်မ၏ ဘဝကို သုံးနှစ်တိုင်တိုင် အမှောင်ထဲမှာ မြှုပ်နှံထားခဲ့ရသည်။ ဘဝပျက်မတတ် ပေးဆပ်ခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးသည် ယခုအခါတွင်တော့ အချိန်နှင့်တန်သော ရလဒ်ကို ရရှိခဲ့ပြီဟု ဆိုရမည်။

ကျွန်မ ကျေနပ်သည်။ နှလုံးသားထဲက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲကို ကျေနပ်မိခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒီနေ့သည် ကျွန်မအတွက် အပျော်ဆုံးနေ့ ဖြစ်သင့်သည်။ သတင်းကို ကြားကြားချင်းတွင် ကလေးငယ်တစ်ယောက်လို ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်မိသည်အထိ စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ရသည်။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ဖိနှိပ်ထားသော ကျောက်တုံးကြီးသည် ယခုမှပင် လွင့်စင်ထွက်သွားသလို ခံစားရသည်။ အခုတော့ ကျွန်မ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်သွားလို့ ရပြီ။ ဘဝအသစ်ကို စတင်လို့ ရပြီ။ သို့သော်... ကျွန်မ၏ မျက်ဝန်းအိမ်မှ စီးကျလာသော မျက်ရည်တို့သည် အဘယ်ကြောင့် ပူလောင်နေရသနည်း။ ဝမ်းသာလွန်း၍ ကျသော မျက်ရည်များဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ရင်ဘတ်အတွင်းပိုင်းမှ နာကျင်မှုက ထိုလိမ်ညာမှုကို ငြင်းဆန်နေသည်။

ကျွန်မ၏ ကုတင်ဘေးက စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော ဖုန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ဤဖုန်းလေးပေါ်တွင် နံပါတ်တစ်ခုကို နှိပ်ရန် ကျွန်မ၏ လက်ချောင်းလေးများ မည်မျှတုန်ရီခဲ့ရသည်ကို ယနေ့တိုင် အာရုံထဲတွင် ထင်ဟပ်နေဆဲ။ ထိုစဉ်က ကျွန်မ၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးသည် တစ်ဒိန်းဒိန်းနှင့် ခုန်နေခဲ့သည်။ ရင်ခုန်သံလား၊ ကြောက်စိတ်ကြောင့် တုန်ယင်နေတာလားတောင် မဝေခွဲနိုင်ခဲ့။ ခေါင်းတွေ ချာချာလည်ပြီး မျက်လုံးတွေကလည်း ငိုထားရလွန်းသဖြင့် မို့အစ်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က ကျွန်မသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုသည်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ တစ်ဖက်လူ၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးရန်သာ အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။

ဖုန်းစခရင်ပေါ်က နံပါတ်တွေကို တစ်လုံးချင်း နှိပ်လိုက်စဉ်က ထွက်ပေါ်လာသော "တူ... တူ..." ဆိုသည့် သံရှည်ဆွဲသံသည် ကျွန်မ၏ နားထဲတွင် သေမင်း၏ ခေါ်သံကဲ့သို့ပင်။ ထိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုသည် ကျွန်မနှင့် မင်းခန့်၏ ဘဝကို ထာဝရ ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည့် အစပြုခြင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။

အခန်း (နှစ်) ။ ။ အတိတ်၏ အရိပ်နှင့် စတေးခြင်း

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ကျွန်မနှင့် မင်းခန့်သည် လောကတွင် အပျော်ဆုံး ချစ်သူများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ မင်းခန့်သည် အင်မတန် နုနယ်ပြီး ကြင်နာတတ်သော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ပန်းချီဆွဲရသည်ကို ဝါသနာပါပြီး ကျွန်မ၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်ရင်း ပန်းချီကားများစွာကို ဖန်တီးခဲ့ဖူးသည်။ ကျွန်မတို့၏ အနာဂတ်သည် ပန်းခင်းသော လမ်းဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာသည် ကျွန်မတို့အပေါ် မညှာတာခဲ့ပါ။

ကျွန်မ၏ ဖခင်ဖြစ်သူသည် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတစ်ခုတွင် အလွဲသုံးစားလုပ်မှုဖြင့် အမှုဆင်ခံခဲ့ရပြီး၊ ထိုအမှု၏ နောက်ကွယ်တွင် အင်အားကြီးမားသော ဂိုဏ်းစတား အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုသူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်က ရှင်းပါသည်။ ကျွန်မ၏ ဖခင်ကို ထောင်ထဲပို့ရန်နှင့် ကျွန်မကို သူတို့၏ လက်ကိုင်တုတ်အဖြစ် အသုံးချရန် ဖြစ်သည်။ ထိုထက် ပိုဆိုးသည်မှာ သူတို့သည် မင်းခန့်ကို ပစ်မှတ်ထားလာခြင်းပင်။ မင်းခန့်၏ မိသားစုပိုင် မြေကွက်များကို သူတို့က လိုချင်နေကြသည်။ မင်းခန့်သာ ကျွန်မနှင့် ပတ်သက်နေသမျှ သူ၏ အသက်အန္တရာယ်သည် စက္ကန့်နှင့်အမျှ စိုးရိမ်နေရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ကျွန်မ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ စဉ်းစားခဲ့သည်။ မင်းခန့်ကို အမှန်တရား ပြောပြလျှင် သူသည် ကျွန်မနှင့်အတူ ရင်ဆိုင်ရန် ကြိုးစားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုသို့ ရင်ဆိုင်ခြင်းသည် သူ့ကို သေတွင်းထဲသို့ တွန်းပို့ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်မည်။ သူသည် အင်မတန် စိတ်နုသူ ဖြစ်သဖြင့် ထိုလူရမ်းကားများကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ သူ့ကို ကာကွယ်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ သူ့ကို ကျွန်မ၏ ဘဝထဲက မောင်းထုတ်ပစ်ရန်သာ ရှိသည်။

သူ့ကို ကျွန်မအပေါ် ရွံရှာသွားအောင်၊ မုန်းတီးသွားအောင် လုပ်ရမည်။ သူသည် ကျွန်မကို အစွဲအလမ်း အင်မတန် ကြီးသူဖြစ်သဖြင့် သာမန် လမ်းခွဲစကားမျိုးနှင့် ရနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကျွန်မ သိသည်။ သူ့နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းသကဲ့သို့ နာကျင်စေမှသာ သူသည် ကျွန်မကို စွန့်ခွာသွားပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ စွန့်ခွာမှသာ သူသည် ဘေးကင်းမည် ဖြစ်သည်။

ကျွန်မ၏ "ကလဲ့စား" အစီအစဉ်သည် ထိုနေရာမှ စတင်ခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် ထိုဂိုဏ်းစတား ခေါင်းဆောင်၏ သားဖြစ်သူနှင့် ပတ်သက်နေသယောင်၊ ငွေမက်၍ သူ့ကို စွန့်ခွာသွားသယောင် ဟန်ဆောင်ခဲ့ရသည်။ ကျွန်မ၏ သိက္ခာကို စတေးခဲ့ရသည်။ ကျွန်မ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို မြေမြှုပ်ခဲ့ရသည်။ မင်းခန့်၏ ရှေ့တွင် အခြားယောက်ျားတစ်ယောက်၏ လက်ကို တွဲပြခဲ့ရသည့် အခိုက်အတန့်သည် ကျွန်မ၏ ရင်ဘတ်ကို လွှနှင့် တိုက်နေသကဲ့သို့ နာကျင်ခဲ့ရသော်လည်း၊ မျက်နှာတွင်တော့ အေးစက်သော အပြုံးကို ဆင်မြန်းထားခဲ့ရသည်။

"ရှင်က ဆင်းရဲလွန်းတယ် မင်းခန့်။ ကျွန်မက လောကကြီးကို အောက်ခြေကနေ မကြည့်ချင်ဘူး။ ရှင်နဲ့ တွဲနေရတာ ဂုဏ်ငယ်တယ်" ဟု ကျွန်မ ပြောခဲ့သည့် စကားလုံးများသည် ယနေ့တိုင် ကျွန်မကို ပြန်လည် ခြောက်လှန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အခန်း (သုံး) ။ ။ ပြိုလဲသွားသော ကမ္ဘာငယ်

မင်းခန့်သည် အစပိုင်းတွင် မယုံကြည်ခဲ့ပါ။ သူသည် ကျွန်မ၏ အိမ်ရှေ့တွင် မိုးထဲရေထဲ ရက်ပေါင်းများစွာ လာရောက် စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။ ကျွန်မကတော့ ပြတင်းပေါက်နောက်ကွယ်ကနေ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေခဲ့ရသည်။ သူ့ကို ထွက်တွေ့ချင်စိတ်ကို အံကြိတ်ထိန်းချုပ်ရင်း "သူ့ကို မုန်းအောင်လုပ်မှ သူ အသက်ရှင်မှာ" ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် သတိပေးနေခဲ့ရသည်။

သို့သော် ကျွန်မ၏ အစီအစဉ်သည် ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရလဒ်ကို ထွက်ပေါ်စေခဲ့သည်။ မင်းခန့်သည် နဂိုကတည်းက စိတ်နုသူဖြစ်သဖြင့် ကျွန်မ၏ ရက်စက်မှုများကို မခံစားနိုင်ဘဲ စိတ်ကျဝေဒနာ စတင် ခံစားလာရသည်။ သူသည် အစားမစား၊ အိပ်မပျော်တော့ဘဲ ကျွန်မ၏ အမည်ကိုသာ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေတတ်သည်ဟု ကြားရသည်။

ကျွန်မသည် သူနှင့် ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ အမှန်တော့ ထွက်ပြေးခြင်း မဟုတ်ဘဲ ထိုလူရမ်းကားများ၏ လက်အောက်တွင် ကျွန်မကိုယ်တိုင် ကျွန်ပြုခံရင်း သူ့ကို မထိပါးရန် ကတိတောင်းခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ကျွန်မသည် အသက်မဲ့သော အရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သူ့သတင်းကို တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းခဲ့သည်။ သူသည် ပန်းချီကားများကို မဆွဲတော့ဘဲ နံရံပေါ်တွင် ကျွန်မ၏ ပုံများကို သွေးစိမ်းရှင်ရှင်ဖြင့် လိုက်လံ ရေးဆွဲနေတတ်ကြောင်း ကြားရသည့်အခါ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲတွင် မီးဟုန်းဟုန်း တောက်ခဲ့ရသည်။

"ငါ လုပ်တာ မှားသွားပြီလား" ဆိုသည့် အတွေးက နေ့တိုင်း ဝင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့ကို ထိုလူရမ်းကားများ မသတ်ဖြတ်ဘဲ လွှတ်ထားပေးခြင်းသည်ပင် ကျွန်မအတွက်တော့ အောင်ပွဲတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ကလဲ့စားသည် သူ့အပေါ်တွင် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မတို့၏ အချစ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော ကံကြမ္မာအပေါ်တွင်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လောကကြီးက ကျွန်မကို ပြန်လည် ပေးဆပ်ခိုင်းခဲ့သည်မှာ အင်မတန် ကြီးမားလွန်းပါသည်။

မင်းခန့်၏ စိတ်သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပုံမှန်အခြေအနေမှ လွတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် လူတွေကို မမှတ်မိတော့ဘဲ၊ ကျွန်မ၏ အသံကိုသာ ကြားယောင်နေတတ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ကျွန်မသည် သူ့ကို ကာကွယ်ပေးချင်သော်လည်း ကျွန်မကိုယ်တိုင်ကပင် အချုပ်အနှောင်ထဲတွင် ရောက်နေခဲ့သည်။ ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့ရသမျှသည် သူ့ကို အသက်ရှင်စေရန်သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်တော့ သူသည် အရှင်လတ်လတ် သေဆုံးနေသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

အခန်း (လေး) ။ ။ နောက်ဆုံးဖုန်းခေါ်ဆိုမှုနှင့် အမှန်တရား၏ လှည့်ကွက်

ထိုနေ့ညက ကျွန်မ ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး တုန်တုန်ရီရီဖြင့် နံပါတ်နှိပ်ခဲ့သည့် အချိန်သည် ကျွန်မ၏ ဘဝတွင် အခက်ခဲဆုံး အချိန်ဖြစ်သည်။ မင်းခန့်၏ စိတ်သည် အစွန်းဆုံးသို့ ရောက်နေပြီဟု ကြားရသည့်အချိန်တွင် သူ့ကို နောက်ဆုံးအနေနှင့် စကားတစ်ခွန်း ပြောချင်ခဲ့မိသည်။

"တူ... တူ..."

ဖုန်းဝင်သွားသည့် အသံနှင့်အတူ ကျွန်မ၏ နှလုံးခုန်သံသည် ရပ်တန့်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ကြမ်းတမ်းသော လေယူလေသိမ်းနှင့် အသက်ရှူသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်သူလဲ..." ဟု မေးလိုက်သော မင်းခန့်၏ အသံသည် ကျွန်မ မှတ်မိနေသော နုနယ်သည့် အသံ မဟုတ်တော့ဘဲ ခြောက်ကပ်ပြီး အက်ကွဲနေသည်။

ကျွန်မ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ငိုချလိုက်မိသည်။ ကျွန်မ၏ ငိုသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တစ်ဖက်မှ ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက်...

"သန္တာ... သန္တာလား... မင်း ပြန်လာပြီလား။ မင်း ငါ့ကို ချစ်သေးတယ် မဟုတ်လား။ ဟားဟား... ငါ သိတယ်... မင်း ငါ့ကို မထားခဲ့ပါဘူး" ဟု သူက ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်တော့သည်။

ကျွန်မ ရင်ထဲတွင် မခံစားနိုင်တော့ပါ။ သူ့ကို အမှန်တရား ပြောပြလိုက်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း၊ ကျွန်မ၏ အနားတွင် ရှိနေသော စောင့်ကြည့်သူများကြောင့် စကားလုံးများကို ပြန်လည် မျိုချခဲ့ရသည်။

"မဟုတ်ဘူး... မင်းခန့်။ ရှင် အထင်မှားနေပြီ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို တစ်ခါမှ မချစ်ခဲ့ဘူး။ အခုလည်း ရှင့်ကို ရူးသွားအောင် ကျွန်မ တမင် လုပ်ခဲ့တာ။ ရှင့်ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရယ်ချင်လွန်းလို့ ဖုန်းဆက်တာ။ ရှင့်ဘဝ ပျက်သွားတာကို မြင်ရတာ ကျွန်မအတွက် အချိုမြိန်ဆုံး ကလဲ့စားပဲ"

ထိုစကားလုံးများကို ပြောထွက်ခဲ့သည့် ကျွန်မ၏ လျှာကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် ဖြတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်ခဲ့သည်။ ဖုန်းတစ်ဖက်တွင်တော့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရယ်မောသံနှင့်အတူ ဖန်ခွက်များ ကွဲအက်သံ၊ အရာဝတ္ထုများ ရိုက်ခွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖုန်းလိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေ့သည် မင်းခန့် လုံးဝ စိတ်ဖောက်ပြန်သွားပြီး ဆေးရုံသို့ အတင်းအဓမ္မ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည့် နေ့ပင် ဖြစ်သည်။

ကျွန်မသည် သူ့ကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားရင်း၊ သူ့ကို အဆိပ်ခတ်ခဲ့မိသူ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ "ချိုမြိန်တဲ့ ကလဲ့စား" ဆိုသည်မှာ သူ့အပေါ်တွင် မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်နှလုံးသားကိုကိုယ် ပြန်လည် သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အခန်း (ငါး) ။ ။ နိဂုံးနှင့် ခါးသီးသော သင်ခန်းစာ

ယခုတော့ သတင်းစကား ရောက်လာခဲ့ပြီ။ သူ အရူးထောင်ထဲ ရောက်သွားပြီတဲ့။

ကျွန်မသည် ပြတင်းပေါက်မှ အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေမိသည်။ ကျွန်မ၏ ဖခင်သည် ထောင်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီ၊ ကျွန်မကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သော ဂိုဏ်းသည်လည်း ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ လိုချင်သော လွတ်လပ်မှုကို ရခဲ့ပြီ။ သို့သော် ထိုလွတ်လပ်မှုသည် မည်မျှ ခါးသီးလိုက်ပါသနည်း။

ကျွန်မသည် လှပသော ဂါဝန်လေးတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ မျက်နှာကိုလည်း လှပအောင် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူ ရှိရာ အရူးထောင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်မကို မြင်လျှင် သူ မှတ်မိပါဦးမလား။ သူ့ကို ဘေးကင်းအောင် လုပ်ပေးခဲ့သော ကျွန်မကို သူကတော့ သူ့ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော မိစ္ဆာမတစ်ဦးအဖြစ်သာ မြင်နေပေလိမ့်မည်။

ဆေးရုံဝင်းအတွင်းရှိ သံတိုင်များနောက်ကွယ်တွင် ထိုင်နေသော မင်းခန့်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျွန်မ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေရင်း လက်ချောင်းလေးများဖြင့် လေထဲတွင် ပန်းချီဆွဲနေသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသည့် စကားလုံးကို ကျွန်မ ကြားအောင် နားစွင့်လိုက်မိသည်။

"သန္တာ... လှတယ်... သန္တာ... ငါ့ကို မထားခဲ့ပါနဲ့..."

ကျွန်မ၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗုံးကွဲသကဲ့သို့ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲသွားသည်။ ကျွန်မ သူ့အနားသို့ မသွားရဲပါ။ ကျွန်မ၏ တည်ရှိမှုသည် သူ့အတွက် ဝေဒနာသာ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။ ကျွန်မသည် အဝေးကနေသာ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတော့သည်။

ဒါဟာ ကျွန်မ လိုချင်ခဲ့တဲ့ ကလဲ့စားလား။ တစ်ဖက်လူကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူယုတ်မာအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး တစ်ဖက်လူရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို သတ်ဖြတ်မိခဲ့တာဟာ အောင်နိုင်မှုလား။ ကျွန်မ၏ ဘဝသစ်သည် ယနေ့မှ စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုဘဝသစ်သည် အပူတပြင်း လောင်မြိုက်နေသော ငရဲတစ်ခုနှင့် မခြားတော့ပေ။

သူ့ကို အသက်ရှင်စေခဲ့သော်လည်း၊ သူ့ကို ရူးသွပ်စေခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် သူ့ဘဝကို ကယ်တင်ခဲ့သော သူရဲကောင်းလား သို့မဟုတ် သူ့ကမ္ဘာကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော လူသတ်သမားလား ဆိုသည်ကို ကံကြမ္မာကပင် အဖြေပေးနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျွန်မသည် လှည့်ပြန်လာခဲ့သည်။ နေဝင်ချိန်၏ အနီရောင်ရောင်ခြည်များသည် ကျွန်မ၏ နောက်ကျောတွင် သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲတောက်နေသည်။ ချိုမြိန်ပါသည်ဆိုသော ကလဲ့စား၏ အရသာသည် လျှာဖျားတွင် ခါးသက်လွန်းလှသဖြင့် ကျွန်မ မြိုချ၍ မရနိုင်တော့ပါ။

သင်ခန်းစာ ။ ။ အချစ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဟန်ဆောင်ခဲ့သော လိမ်ညာမှုများသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အမှန်တရားထက် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖျက်ဆီးခြင်းကို ဆောင်ကြဉ်းလာတတ်သည်။ လောကတွင် အဆိပ်အတောက် အပြင်းဆုံး ကလဲ့စားမှာ တစ်ပါးသူကို နာကျင်စေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ချစ်ရသူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူယုတ်မာအဖြစ် အသက်ရှင်နေထိုင်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။