ပထွေးနဲ့ သမီးရဲ့ ပြသနာ
ပထွေးနဲ့ သမီးရဲ့ ပြသနာ
ကျွန်မတို့အိမ်ကလေးဟာ အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်လွန်းတယ်။ အပြင်ဘက်မှာ မိုးတွေသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ညနေခင်းတွေမှာတောင် အိမ်ထဲက လေထုက ငြိမ်သက်အေးစက်နေတတ်တာ ကျွန်မအကျင့်လို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ အဲဒီတိတ်ဆိတ်မှုရဲ့ ဗဟိုချက်မှာ ဦးသန့်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပထွေးပေါ့။ ကျွန်မ အသက် ဆယ်နှစ်အရွယ်မှာ အမေက သူ့ကို အိမ်ထဲကို ခေါ်လာခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ သူဟာ ကျူးကျော်သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အမေကတော့ သူ့ကို ချစ်ရှာပါတယ်။ အထီးကျန်နေတဲ့ အမေ့ဘဝအတွက် သူဟာ နားခိုရာ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ဖြစ်ခဲ့ပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ သူဟာ အမေ့ရဲ့ မေတ္တာတွေကို ခွဲဝေယူငင်သွားတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ထက် မပိုခဲ့ဘူး။
ဦးသန့်ဟာ စကားနည်းတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အမြဲတမ်း တစ်စုံတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလို နက်ရှိုင်းနေတတ်တယ်။ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့အခါတိုင်းလည်း အဲဒီမျက်လုံးတွေထဲမှာ ဖော်ပြရခက်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေတတ်တာကို ကျွန်မ သတိထားမိတယ်။ ဂရုစိုက်မှုလား၊ အပြစ်ရှိစိတ်လား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခုလားဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို အမြဲတမ်း ခပ်စိမ်းစိမ်းပဲ ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ "အဖေ" လို့ တစ်ခါမှ မခေါ်ခဲ့ဖူးသလို၊ သူပေးတဲ့ မုန့်တွေ၊ လက်ဆောင်တွေကိုလည်း မလိုချင်သလိုမျိုး အထင်အမြင်သေးတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ပဲ တုံ့ပြန်ခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အဲဒီလို ရိုင်းစိုင်းမှုတွေကို သူက ပြုံးပြုံးလေးပဲ သည်းခံတတ်တယ်။ အဲဒီလို သည်းခံလေလေ ကျွန်မက ပိုပြီး ရန်လိုလေလေပါပဲ။
ကျွန်မ မှတ်မိသေးတယ်။ ကျွန်မ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း အောင်တဲ့နေ့က အမေက အရမ်းဝမ်းသာပြီး ငိုတယ်။ ဦးသန့်ကတော့ ဘေးနားမှာ ရပ်ပြီး ကျွန်မကို ဂုဏ်ယူတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေခဲ့တာ။ သူက ကျွန်မအတွက် ရွှေသီးသန့်လက်ကောက်လေး တစ်ကွင်း ဝယ်ပေးခဲ့တယ်။ "နှင်း... ဒါ သမီးအတွက် အမှတ်တရ" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အဲဒီလက်ကောက်ကို အိမ်ရှေ့က ပန်းအိုးထဲကို ပစ်ထည့်ခဲ့တယ်။ အမေက ဆူပေမဲ့ သူကတော့ ဘာမှမပြောဘူး။ "ရပါတယ် မိခင်... ကလေးက ငယ်သေးလို့ပါ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မကို ပိုဒေါသထွက်စေတယ်။ သူက ဘယ်သူမို့လို့ ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ရတာလဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝထဲကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်လာတဲ့ လူတစ်ယောက်က ကျွန်မကို လူကြီးလူကောင်းဆန်ပြနေတာကို ကြည့်မရခဲ့တာ အမှန်ပဲ။
ကျွန်မတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးဟာ အေးခဲနေတဲ့ ရေခဲပြင်ကြီးလိုပဲ။ အပေါ်ယံကြည့်ရင် ငြိမ်သက်နေပေမဲ့ အောက်ခြေမှာတော့ ကွဲအက်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတဲ့ တင်းမာမှုတွေ အပြည့်ရှိနေခဲ့တယ်။ အမေကတော့ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကို ရင်းနှီးစေချင်ရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေ မသိတာက ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ အမုန်းတရားတွေက အမြစ်တွယ်နေပြီဆိုတာပဲ။ ဦးသန့်က အမြဲတမ်း ကျွန်မရဲ့ နောက်ကွယ်ကနေ အရိပ်လို လိုက်နေတတ်တယ်။ ကျောင်းသွားရင် လိုက်ပို့ပေးဖို့ ကြိုးစားတယ်၊ ကျွန်မ ကြိုက်တဲ့ ဟင်းတွေကို ချက်ပေးဖို့ အမေ့ကို တိုက်တွန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဂရုစိုက်မှုတွေအားလုံးကို ကျွန်မက "ဟန်ဆောင်မှု" လို့ပဲ သတ်မှတ်ခဲ့တယ်။ ပထွေးဆိုတာ ပထွေးပဲ... ဘယ်တော့မှ အဖေအရင်းလို ဖြစ်မလာနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ အယူအဆက ကျွန်မရဲ့ အသိဉာဏ်ကို ကွယ်ကာထားခဲ့တယ်။
အခြေအနေတွေက အမေ ဖျားနာလာတဲ့ အချိန်မှာ စပြီး ပြောင်းလဲခဲ့တာ။ အမေ့မှာ ကင်ဆာရောဂါရှိနေတာကို သိလိုက်ရတဲ့နေ့က ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး အိမ်ရဲ့ လေထုက ပိုပြီး လေးလံလာခဲ့တယ်။ အမေက ဆေးရုံတက်ရတယ်၊ ခွဲစိတ်မှုတွေ လုပ်ရတယ်။ ကုန်ကျစရိတ်တွေက မနည်းဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ စုဆောင်းငွေတွေ အားလုံးကလည်း တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဦးသန့်ရဲ့ အပြုအမူတွေက ထူးဆန်းလာတာကို ကျွန်မ သတိထားမိလာတယ်။ သူဟာ ညဘက်တွေမှာ အိမ်ကို နောက်ကျမှ ပြန်လာတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေဆိုရင် ဖုန်းကို တိုးတိုးလေး ပြောနေတတ်ပြီး ကျွန်မ အနားလာရင် ဖုန်းချပစ်တတ်တယ်။
ကျွန်မရဲ့ သံသယတွေက အမြစ်တွယ်လာတယ်။ "သူ အမေ့ကို သစ္စာဖောက်နေပြီလား" ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မကို ခြောက်လှန့်နေခဲ့တယ်။ တစ်ညမှာတော့ ဦးသန့် ဖုန်းပြောနေတာကို ကျွန်မ ပုန်းပြီး နားထောင်ခဲ့တယ်။ "ဟုတ်ကဲ့... ပိုက်ဆံကိုတော့ ဒီလကုန်မှ ပေးလို့ရမလား။ ကျွန်တော် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေပါတယ်" ဆိုတဲ့ စကားသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ "သြော်... သူ အမေ့ပိုက်ဆံတွေကို ခိုးပြီး တစ်နေရာရာမှာ သုံးနေတာပဲ" လို့ ချက်ချင်း ကောက်ချက်ချလိုက်တယ်။ အမေက ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ အသက်နဲ့ ရင်းပြီး ရုန်းကန်နေရချိန်မှာ သူကတော့ တခြားနေရာမှာ အပျော်အပါးတွေအတွက် ငွေရှာနေတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။
ကျွန်မ သူ့နောက်ကို လိုက်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ တစ်ရက်မှာ သူ အလုပ်ကစောစောထွက်ပြီး မြို့စွန်က တိုက်ခန်းဟောင်းလေးတစ်ခုဆီကို သွားတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ သူ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေခဲ့တာ။ သူတို့ ပုံစံက အရမ်းရင်းနှီးနေပုံရတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာတယ်။ အမေသာ သိရင် ဘယ်လောက်တောင် ရင်ကျိုးလိုက်မလဲ။ ကျွန်မ ချက်ချင်းပဲ အဲဒီနေရာကနေ ပြေးထွက်ခဲ့တယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း သူက မကိုင်ဘူး။ စာပို့ရင်လည်း ပြန်မလာဘူး။ မြင်တော့မြင်တယ် ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘာမှ ပြန်မပြောတာက ကျွန်မကို ပိုပြီး ရူးသွပ်စေတယ်။
"ဦးသန့်... ရှင်က လူယုတ်မာပဲ" လို့ ကျွန်မ စိတ်ထဲကနေ အကြိမ်ကြိမ် ကြုံးဝါးနေခဲ့မိတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အမေ့ရဲ့ ဖျော့တော့နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ငိုမိတယ်။ ကျွန်မမှာ အမေကလွဲရင် ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ဦးသန့်က အိမ်ထဲကို ပြန်ဝင်လာတယ်။ သူ့ပုံစံက အရမ်းကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရတယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ရန်လိုတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ပဲ စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုခုပြောဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ "ရှင် ကျွန်မနားကို မလာနဲ့" လို့ အော်ဟစ်ပြီး
အမေ့ရဲ့ အခြေအနေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုဆိုးလာတယ်။ ဆေးရုံက ပိုက်ဆံတွေ ထပ်သွင်းဖို့ ပြောလာတဲ့အခါ ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ ဦးသန့်ကတော့ အမြဲတမ်း ငွေတွေ ယူလာပေးတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီငွေတွေက ဘယ်ကရမှန်း ကျွန်မ မသိသလို၊ သိဖို့လည်း မကြိုးစားခဲ့ဘူး။ "သူ့ရဲ့ အပျော်အပါးတွေဆီက ပိုတာကို လာပေးတာနေမှာပေါ့" လို့ပဲ ခါးခါးသီးသီး တွေးနေခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အမုန်းတရားက အမေ့ရဲ့ ရောဂါဝေဒနာနဲ့အတူ ကြီးထွားလာခဲ့တယ်။ ဦးသန့်က ကျွန်မကို စကားပြောဖို့ ကြိုးစားတိုင်း ကျွန်မက လှောင်ပြောင်မှုတွေ၊ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ပဲ တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။
"ရှင် အမေ့ကို ဘယ်တော့ အဆုံးသတ်ပေးမှာလဲ။ ရှင် မောနေပြီ မဟုတ်လား။ ရှင့်မှာ တခြားလူရှိနေတာ ကျွန်မ သိတယ်" လို့ ကျွန်မ တစ်ရက်မှာ သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ပြောလိုက်မိတယ်။ ဦးသန့်ရဲ့ မျက်နှာက ဖြူလျော့သွားတယ်။ သူ ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက တုန်ရီနေခဲ့ပေမဲ့ အသံတစ်သံမှ ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား သူက ခေါင်းငုံ့ပြီး အိမ်ထဲကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူ ပြန်မလာတော့ဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ညဘက်ကျတော့ သူ ပြန်လာပြန်တယ်။ အမြဲတမ်းလိုပဲ တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ပေါ့။
အမေ ဆုံးသွားတဲ့နေ့က မိုးတွေသည်းထန်စွာ ရွာနေခဲ့တယ်။ အမေဟာ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ကျွန်မနဲ့ ဦးသန့်ရဲ့ လက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး တစ်ခုခုပြောဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အသက်ရှူသံတွေက ပြတ်တောက်သွားခဲ့တယ်။ အမေ မရှိတော့တဲ့နောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားသလို ခံစားရတယ်။ အမေ့ဈာပနမှာ ဦးသန့်က ငိုလည်းမငိုဘူး။ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ပဲ အားလုံးကို စီစဉ်ပေးနေခဲ့တယ်။ အဲဒါကို မြင်တော့ ကျွန်မ ပိုပြီး ဒေါသထွက်တယ်။ "သူ့အတွက်တော့ အမေက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး တစ်ခု သွားသလို ဖြစ်နေမှာပေါ့" လို့ ကျွန်မ တွေးမိတယ်။
ဈာပနအပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့နေ့မှာ ကျွန်မ သူ့ကို အိမ်ပေါ်က ဆင်းခိုင်းလိုက်တယ်။ "ရှင်နဲ့ ကျွန်မ ဘာမှ မသက်ဆိုင်တော့ဘူး။ အမေလည်း မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ရှင့်ရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတွေကို ရပ်လိုက်ပါတော့။ ရှင့်ရဲ့ တခြားမိသားစုဆီကိုသာ ရှင် သွားလိုက်ပါ" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ ဦးသန့်က ကျွန်မကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ နာကျင်မှုတွေ အပြည့်ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘာမှမပြောဘဲ သူ့ရဲ့ အဝတ်အစားအိတ်ကလေးကို ဆွဲပြီး အိမ်ထဲကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူ ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ အိမ်ကြီးက ပိုပြီး ခြောက်ကပ်သွားသလို ခံစားရပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ လွတ်လပ်သွားပြီလို့ပဲ ထင်ခဲ့မိတာ။
ဦးသန့် ထွက်သွားပြီး တစ်ပတ်လောက်အကြာမှာ အိမ်ရှေ့ကို လူစိမ်းတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ သူက ရှေ့နေတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဦးသန့်က သူ့ကို လွှတ်လိုက်တာလို့ ပြောတယ်။ "ဦးသန့်က ဒီစာတမ်းတွေကို သမီးကို ပေးခိုင်းလိုက်ပါတယ်" လို့ သူက ပြောပြီး ဖိုင်တွဲတစ်ခုကို ကမ်းပေးတယ်။ ကျွန်မ စိတ်မပါ့တပါနဲ့ပဲ အဲဒီဖိုင်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ပါတဲ့ အကြောင်းအရာတွေက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကို နောက်တစ်ကြိမ် ရိုက်ခတ်လိုက်သလိုပါပဲ။
ဦးသန့်က ကျွန်မရဲ့ ပထွေး မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ သူက ကျွန်မရဲ့ အဖေအရင်း ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ အမေနဲ့ သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက ချစ်ကြသူတွေဖြစ်ပေမဲ့ ဦးသန့်ရဲ့ မိသားစုက သဘောမတူလို့ အမေက တခြားလူတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျခဲ့ရတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ဦးသန့်ရဲ့ သွေးသားအရင်းအချာဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ မွေးစာရင်းအစစ်အမှန်တွေ၊ အမေနဲ့ သူ ရေးခဲ့တဲ့ ပေးစာဟောင်းတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက တုန်ရီလာတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်အတွက်၊ ကျွန်မကို လူတောတိုးစေချင်လို့ ဒီအမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ခဲ့ကြတာတဲ့။ ဦးသန့်ဟာ အမေ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ညှာလို့ "ပထွေး" ဆိုတဲ့ နာမည်ဆိုးကို အသာတကြည် ခံယူခဲ့တာ။
ဒါတင်မကသေးဘူး။ ကျွန်မ မြင်ခဲ့တဲ့ တိုက်ခန်းဟောင်းက အမျိုးသမီးဟာ သူ့ရဲ့ အပျော်အပါး မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒါက ကျောက်ကပ် အကျိုးဆောင်တစ်ယောက်ပါ။ ဦးသန့်ဟာ အမေ့ရဲ့ ဆေးဖိုးတွေကို ရှာဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ ကျောက်ကပ်တစ်လုံးကို ထုတ်ရောင်းခဲ့တာ။ အဲဒီတိုက်ခန်းက ခွဲစိတ်မှုအပြီး သူ နားခိုခဲ့တဲ့ နေရာဖြစ်သလို၊ ငွေပေးငွေယူ လုပ်ခဲ့တဲ့ နေရာဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူ ညဘက်တွေ နောက်ကျမှ ပြန်လာတာဟာ အမေ့အတွက် ဆေးဖိုးရှာဖို့ အပိုအလုပ်တွေ ဆက်တိုက်လုပ်နေခဲ့လို့ဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ သိလိုက်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ ဖုန်းထဲက "ပိုက်ဆံကို ဒီလကုန်မှ ပေးမယ်" ဆိုတဲ့ စကားဟာ အမေ့ဆေးရုံစရိတ်အတွက် အကြွေးတင်နေတာကို တောင်းပန်နေခဲ့တာ။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ မုန်းခဲ့တဲ့၊ နှင်ထုတ်ခဲ့တဲ့ လူဟာ ကျွန်မကို အသက်ပေးချစ်တဲ့ အဖေအရင်းဖြစ်နေခဲ့တာပဲ။ သူက ကျွန်မရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုတွေကို ခံယူနေခဲ့တာဟာ အဖေတစ်ယောက်ရဲ့ မေတ္တာကြောင့်ပဲ။ ကျွန်မ ချက်ချင်းပဲ ရှေ့နေကို မေးလိုက်တယ်။ "ဦးသန့် အခု ဘယ်မှာလဲ" လို့။ ရှေ့နေက ခေါင်းငုံ့သွားပြီး "ဦးသန့်က ကျောက်ကပ်ခွဲစိတ်မှုအပြီးမှာ ပိုးဝင်ပြီး ကျန်းမာရေး အရမ်းဆိုးရွားသွားခဲ့တယ်။ သူ သမီးကို မသိစေချင်ဘူးဆိုလို့ ကျွန်တော် ဖုံးထားခဲ့တာ။ အခု သူ... ဆေးရုံမှာ နောက်ဆုံးအချိန်ကို ရောက်နေပါပြီ" တဲ့။
ကျွန်မ ဆေးရုံကို ရူးမတတ် ပြေးသွားခဲ့တယ်။ ဆေးရုံခန်းထဲကို ရောက်တဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မကို ကြေကွဲစေခဲ့တယ်။ ဦးသန့်ဟာ အောက်ဆီဂျင်ပိုက်တွေ ကြားမှာ အရိုးပေါ် အရေတင်ဖြစ်ပြီး လဲလျောင်းနေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက အသက်မဲ့နေသလိုပဲ။ ကျွန်မ သူ့ဘေးနားမှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ အရင်က ကျွန်မ ခါးခါးသီးသီး ငြင်းပယ်ခဲ့တဲ့ အဲဒီလက်ကြီးတွေဟာ အခုတော့ အေးစက်နေပြီ။
"အဖေ... အဖေ... သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး ပြောလိုက်တယ်။ သူက မျက်လုံးကို အနိုင်နိုင် ဖွင့်ကြည့်တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အရင်ကလိုပဲ နက်ရှိုင်းတဲ့ မေတ္တာတွေ ရှိနေတုန်းပဲ။ သူက စကားပြောဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အသံမထွက်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖျားမှာ သေးငယ်တဲ့ ပြုံးရိပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအပြုံးက "အဖေ သမီးကို ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်မဆိုးခဲ့ပါဘူး" လို့ ပြောနေသလိုပဲ။ အဖေက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို အားယူပြီး တစ်ချက်လောက် ညှစ်လိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တဖြည်းဖြည်း မှိတ်သွားခဲ့ပြီး ဆေးရုံက စက်သံတွေက အဆက်မပြတ် မြည်လာခဲ့တယ်။
အဖေ ထွက်သွားပြီ။ ကျွန်မကို တစ်သက်လုံး ချစ်ပေးခဲ့တဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ အမုန်းတရားတွေကို မေတ္တာနဲ့ တုံ့ပြန်ခဲ့တဲ့ လူကြီး မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ အမှန်တရားကို သိရတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ အိမ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အဖေ ချက်ပေးခဲ့တဲ့ ဟင်းအိုးဟောင်းလေးတွေ၊ အဖေ ဝယ်ပေးခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မ လွှင့်ပစ်ခဲ့တဲ့ လက်ကောက်လေးကို ပြန်ရှာပြီး ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားမိတယ်။ အိမ်ကြီးကတော့ အရင်လိုပဲ တိတ်ဆိတ်နေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ တိတ်ဆိတ်မှုကတော့ နောင်တတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုမျိုးပေါ့။
ကျွန်မ ဘဝမှာ သင်ခန်းစာတစ်ခုကို အကြီးအကျယ် ရလိုက်တယ်။ တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်မတို့ မြင်နေရတဲ့ အမှန်တရားဆိုတာ မျက်မှောက်မှာ ရှိနေတဲ့ အရာတွေ မဟုတ်ဘဲ၊ နောက်ကွယ်က ပေးဆပ်မှုတွေထဲမှာ ရှိနေတတ်တာပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အစွဲအလမ်းတွေ၊ အမုန်းတရားတွေကြောင့် ကျွန်မကို အချစ်ဆုံးလူကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်လိုက်သလို ဖြစ်ခဲ့ရပြီ။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ ရှိနေတာက အေးစက်တဲ့ အိမ်အိုကြီးတစ်လုံးနဲ့ ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်မသွားတော့မယ့် နောင်တတွေပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူ ရှိနေစဉ်မှာ မသိတတ်ခြင်းဟာ ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားဖြစ်ပြီး၊ နောင်တဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ရှေ့ကမလာတတ်တာကို သတိပြုပါ။