အပေါင်ဆိုင်
အပေါင်ဆိုင်
အခန်း ()
"အငယ်ကောင် သွားလေ မြန်မြန်"
အမေ့ရဲ့ အသံက စိတ်မရှည်သံ ခပ်စူးစူး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျွန်တော် လက်ထဲက အထုပ်ကလေးကို ရင်ဘတ်မှာ ပိုက်ထားရင်း ပေကပ်ကပ် လုပ်နေမိဆဲ။ ဒီအထုပ်ကလေးထဲမှာ ဘာရှိသလဲဆိုတာ ကျွန်တော်ရော အမေပါ ကောင်းကောင်းသိသည်။ အမေ အမြတ်တနိုး ဝတ်လေ့ရှိတဲ့၊ အဖေနဲ့ လက်ထပ်တုန်းက အမှတ်တရ ဝယ်ထားခဲ့တဲ့ ပါတိတ်လုံချည် အဟောင်းလေး။ အခုတော့ အဲ့ဒီ အမှတ်တရတွေဟာ ဝမ်းစာအတွက် လမ်းထိပ်က ဒေါ်ကြီးသန်း အပေါင်ဆိုင်ဆီကို ခေတ္တ ခိုလှုံဖို့ ထွက်ခွာရတော့မယ်။
"ဟဲ့ သွားလို့ဆို တော်ကြာ ကျောင်းနောက်ကျနေအုံးမယ်"
အမေ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ အားမလိုအားမရဖြစ်မှုတွေ ရောယှက်နေတာကို မြင်နေရပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သိမ်ငယ်စိတ်က ရှေ့ဆက်ဖို့ ခြေလှမ်းတွေကို တားဆီးနေဆဲ။ အထူးသဖြင့် အပေါင်ဆိုင်က လမ်းထိပ်တင်မကဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ တက်နေတဲ့ ကျောင်းနဲ့လည်း သိပ်မဝေးလှဘူးလေ။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတွေ မြင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ "ဟေး... အောင်ကျော် အပေါင်ဆိုင်ထဲက ထွက်လာတာပဲ" လို့ ဝိုင်းဟားကြမယ့် အသံတွေကို စိတ်ကူးနဲ့တင် ကြားယောင်ပြီး ရင်ထဲမှာ ဗောက်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။
"အမေရာ အပေါင်ဆိုင်ကြီး မသွားချင်ပါဘူးဆိုဗျာ ရှက်စရာကြီး"
ကျွန်တော် ညည်းတွားမိတော့ အမေက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ အမေ့မျက်နှာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အရိပ်အယောင်တွေ ထင်ဟပ်သွားတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရပေမဲ့ ကလေးပီပီ ကိုယ့်ရှက်စိတ်ကိုပဲ ရှေ့တန်းတင်နေမိတာ။
"ဟဲ့ ကိုယ့်ပစ္စည်းကိုယ်ပေါင်တာလေ ဘာရှက်စရာရှိမှာတုံး သွားစမ်းပါ ကလေးပီပီ ဟန်ချီချီနဲ့"
အမေကတော့ လွယ်လွယ်လေး ပြောတာပဲ။ ကလေးမှာလည်း ကလေးအလျောက် သိက္ခာဆိုတာ ရှိတာပဲ။ အတန်းထဲမှာ သူငယ်ချင်းတွေကြားထဲ "သူဌေးသား" လို့ အထင်မခံရရင်တောင် "အပေါင်ဆိုင်က ကောင်" လို့တော့ အခေါ်မခံချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာက ကျွန်တော်က အငယ်ဆုံး။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်မက အလုပ်သွား၊ ကျောင်းသွားနဲ့မို့ ဒီလို လက်တိုလက်တောင်း ကိစ္စတွေက ကျွန်တော့် ခေါင်းပေါ်ပဲ ကျလာစမြဲ။ နောက်ဆုံးတော့လည်း မျက်နှာကို ငုံ့၊ အထုပ်ကို ပိုက်ပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့ရတော့သည်။
လမ်းထိပ်က ဒေါ်ကြီးသန်း အပေါင်ဆိုင်ထဲကို ဝင်လိုက်ရတာက ငရဲတွင်းထဲ ခြေလှမ်းကျွံသလိုပဲ။ အထဲမှာ မှောင်ကုတ်ကုတ်နဲ့ ပစ္စည်းအစုံအလင်က စင်တွေပေါ်မှာ ဖုန်ထူလို့။ ဒေါ်ကြီးသန်းကတော့ မျက်မှန်ကို နှာခေါင်းပေါ် တင်ထားရင်း စာရင်းစာအုပ်ကြီးကို ကြည့်နေသည်။
"ဒေါ်ကြီး မြန်မြန်လုပ်ပါဗျ အဲ့တာ ခဏတိုင်း ထားနေကျဟာပဲကို"
ကျွန်တော် စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်မိသည်။ ဒေါ်ကြီးသန်းက အမေ့ပါတိတ်ကို ဖြန့်ကြည့်ပြီး ဟိုဘက်လှန် ဒီဘက်လှန် လုပ်နေတာက ကျွန်တော့်ကို သတ်နေသလိုပဲ။ အပြင်က ဖြတ်သွားတဲ့ ကျောင်းသားတွေ မြင်သွားမလားဆိုပြီး တလှည့်စီ ချောင်းကြည့်နေရသည်။
"ဟဲ့ အဲ့ဒါကြောင့်မို့ သေချာကြည့်ရတာပေါ့ နင်တို့အမေက အခုလာပေါင်လိုက် တော်ကြာ ပြန်ရွေးလိုက် ပြီးရင် ပြန်လာပေါင်လိုက်နဲ့လေ။ ဒီတော့ အရောင်မှိန်သွားသလား ရွဲသွားပြီလားဆိုတာ သေချာစစ်ရတယ်ဟဲ့"
ဒေါ်ကြီးသန်းရဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ဆူးတွေလိုပဲ။ အိမ်ရဲ့ ဆင်းရဲမှုကို တစ်ယောက်ယောက်က လာပြီး ပွတ်တိုက်ပြနေသလို ခံစားရသည်။
"လုပ်ပါဗျာ ကျွန်တော်က ကျောင်းသွားရအုံးမှာဗျ"
ကျွန်တော် ကားလမ်းမဘက်ကို ခိုးကြည့်နေတုန်းမှာပဲ ကျောရိုးထဲကနေ စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားစေတဲ့ အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"ဒေါ်ဒေါ်သန်း အမေက ပန်းပို့ခိုင်းလိုက်လို့"
မိသော်...။ ကျွန်တော့် အခန်းဖော် သူငယ်ချင်း။ သူက အပေါင်ဆိုင် ဘေးက အိမ်မှာ နေတာ။ ကျွန်တော် မျက်နှာကို အတင်းရှုံ့ပြီး ငုံ့ထားမိသည်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို မြင်သွားပြီလား။
"ဟဲ့ အောင်ကျော် ဒေါ်ကြီးသန်း မရှိဘူးလား"
သူမက ခေါ်လိုက်ပြီ။ ကျွန်တော် လှည့်မကြည့်ရဲဘူး။ ကမ္ဘာကြီးသာ အခုချက်ချင်း အောက်ကနေ ကျွံကျသွားရင် ကောင်းမှာပဲလို့ ဆုတောင်းနေမိသည်။
"ရှိ... ရှိတယ် အထဲခဏ ဝင်သွားတယ်"
ကျွန်တော် မခိုင်မလုံ အသံနဲ့ ဖြေလိုက်ရသည်။ ဒေါ်ကြီးသန်းက အထဲက ထွက်လာပြီး "ရော့ ပိုက်ဆံ... မင်းအမေကိုလည်း ပြောလိုက်အုံး နောက်ခါကျ သုံးထောင်မရတော့ဘူး နှစ်ထောင့်ငါးရာပဲ ပေးတော့မယ်လို့။ လုံချည်က အရောင်ကျနေပြီလို့... ကြားလား" ဟု အကျယ်ကြီး ပြောလိုက်သောအခါ ကျွန်တော့် သိက္ခာတွေ မြေစာပုံထဲ ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံကို ဆွဲယူပြီး အိမ်ကို တဟုန်ထိုး ပြေးထွက်လာခဲ့တော့သည်။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ပိုက်ဆံနဲ့ ဘောင်ချာကို အမေ့ရှေ့ ပစ်ချပေးလိုက်မိသည်။ ရှက်စိတ်နဲ့ ဒေါသက ရောယှက်နေလို့ အမေ့ကိုတောင် စေ့စေ့မကြည့်မိဘူး။
"ဟဲ့ ဟဲ့ ထမင်းဘူး မေ့အုံးမယ်နော်။ ရော့ ရော့ မုန့်ဖိုးယူသွားအုံး"
အမေက ကျွန်တော့်ရဲ့ စူပုပ်နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ချော့သလိုနဲ့ နှစ်ရာတန် တစ်ရွက် ကမ်းပေးသည်။ ထိုနှစ်ရာတန်လေးက အခုလေးတင် ပေါင်ခဲ့တဲ့ လုံချည်ရဲ့ အသားနဲ့ လဲလှယ်ထားတာမှန်း ကျွန်တော် သိနေသည်။ ကျွန်တော် မယူခဲ့ပါဘူး။ ရှက်စိတ်တွေ၊ နာကျည်းစိတ်တွေနဲ့ လွယ်အိတ်ကို ဆွဲပြီး အိမ်ပြင်ကို ပြေးထွက်ခဲ့လိုက်သည်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော် မသိခဲ့တာက အပေါင်ဆိုင်ဆိုတာ ပစ္စည်းတင်မကဘူး၊ လူတွေရဲ့ မာနတွေကိုပါ ပေါင်နှံထားရတဲ့ နေရာတစ်ခုဆိုတာပါပဲ။
အခန်း ()
အရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော်ဟာ အတိတ်က ဆင်းရဲမှုတွေကို အသည်းအသန် မောင်းထုတ်ခဲ့သည်။ ငွေ... ငွေရှိမှ လူရာဝင်မယ်၊ ငွေရှိမှ လူတွေရဲ့ အထင်အမြင်သေးမှုကို ကျော်လွှားနိုင်မယ်ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ထဲမှာ စွဲမြဲနေခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ရန်ကုန်ကို တက်လာပြီး စီးပွားရေးလောကထဲကို ဇွတ်တိုးဝင်ခဲ့သည်။ ဘာပဲလုပ်ရလုပ်ရ၊ ဘယ်သူ့ကိုပဲ နင်းရနင်းရ၊ ပိုက်ဆံရဖို့ကိုပဲ ပထမဦးစားပေး ထားခဲ့သည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇွဲနဲ့ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်တွေကြောင့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ မန်နေဂျာ ဖြစ်လာခဲ့သလို၊ ကိုယ်ပိုင် လုပ်ငန်းလေးတွေလည်း စလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော် အောင်မြင်လာသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုတွေ၊ စီးတဲ့ကားတွေက အပေါင်ဆိုင်နဲ့ ဝေးရာကို ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီလို့ ထင်ခဲ့မိသည်။
"ကိုအောင်ကျော်... ဒီည ပွဲကို သွားမှာမလား"
ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးလောင်း သက်ထားက မေးသည်။ သက်ထားက လူကုံထံ အသိုင်းအဝိုင်းက။ သူမနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ သိက္ခာတစ်ခုပဲ။ သူမရဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းမှာ ကျွန်တော်ဟာ အောင်မြင်နေတဲ့ လူငယ်စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတိတ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိသားစု၊ လမ်းထိပ်က အပေါင်ဆိုင်... ဒါတွေကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မပြောပြခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့် အမေ နယ်မှာ နေနေတာကိုတောင် "အမေက အေးအေးဆေးဆေး နေချင်လို့" ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။
တကယ်တော့ ကျွန်တော် အမေ့ဆီကို မပြန်ဖြစ်တာ ကြာပြီ။ အမေ ဖုန်းဆက်တိုင်း "အလုပ်ရှုပ်နေတယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ပဲ ဖြတ်ခဲ့သည်။ အမေကတော့ "အေးပါ... သား ကျန်းမာအောင် နေနော်" လို့ပဲ အမြဲ ပြောလေ့ရှိသည်။ အမေ့အသံထဲမှာ တောင်းတမှုတွေ ရှိနေတာကို ကျွန်တော် သိပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တနဲ့ မာနတွေက အမေ့ဆီကို ရောက်မသွားအောင် တားဆီးထားခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ စီးပွားရေးလောကဆိုတာ လှိုင်းကြီးတဲ့ ပင်လယ်လိုပဲ။ အတက်ရှိရင် အကျရှိစမြဲ။ ကျွန်တော် အကြီးအကျယ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ ကုန်သွယ်မှုလုပ်ငန်းတစ်ခုမှာ အဖုအထစ်တွေ စဖြစ်လာသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လောဘက ကျွန်တော့်ကို မျက်စိကန်းစေခဲ့တာ။ ယုံကြည်ရတဲ့ မိတ်ဆွေဆိုသူတွေက ကျွန်တော့်ကို ကျောခိုင်းသွားကြသည်။ တစ်လအတွင်းမှာပဲ ကုမ္ပဏီရဲ့ အရှုံးတွေက သန်းနဲ့ချီ တက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ။ သက်ထားတို့ မိသားစု သိသွားရင် ကျွန်တော့်ကို အထင်သေးတော့မယ်။ ကျွန်တော် တည်ဆောက်ထားတဲ့ "အောင်မြင်သူ" ဆိုတဲ့ ပုံရိပ်ကြီး ပြိုကျတော့မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် စပြီး "ပေါင်နှံ" ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
ပထမဆုံး ကျွန်တော် ပေါင်နှံလိုက်တာက "ရိုးသားမှု"။ ကုမ္ပဏီရဲ့ စာရင်းတွေကို လိမ်ညာပြီး ချေးငွေတွေ ထပ်ယူခဲ့သည်။ အဲ့ဒီနောက် "ယုံကြည်မှု" ကို ပေါင်နှံလိုက်ပြန်သည်။ သူငယ်ချင်းတွေဆီကနေ အတိုးကြီးပေးမယ်ဆိုတဲ့ ကတိနဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ချေးခဲ့သည်။ ကျွန်တော် သိနေတယ်... ဒါတွေဟာ အပေါင်ဆိုင်က ပါတိတ်လုံချည်လိုမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ပြန်ရွေးဖို့ သိပ်ခက်ခဲမယ်ဆိုတာကို။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနက ကျွန်တော့်ကို အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။
"ကို... ဒီရက်ပိုင်း ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ၊ လူကလည်း ဂနာမငြိမ်ဘူး"
သက်ထားက သတိထားမိလာသည်။ ကျွန်တော် သူမကို ပြုံးပြလိုက်ပေမဲ့ အဲ့ဒီအပြုံးက ခြောက်ကပ်နေခဲ့သည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး သက်ရယ်၊ အလုပ်လေး နည်းနည်း ရှုပ်နေလို့ပါ"
ကျွန်တော် လိမ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။ ကျွန်တော့်ဘဝဟာ အဲဒီနေ့ကတည်းက စပြီး ပြိုလဲဖို့ လမ်းစ ပေါ်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ ကလေးဘဝက အပေါင်ဆိုင်ကို မုန်းခဲ့ပေမဲ့၊ အခုတော့ ကျွန်တော့်ဘဝ တစ်ခုလုံးကို အပေါင်ဆိုင်ထဲမှာ ထည့်ထားမိသလို ခံစားနေရပြီ။ အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရင်း ကျွန်တော် သတိရမိတာက... ဒေါ်ကြီးသန်းရဲ့ "အရောင်မှိန်နေပြီ" ဆိုတဲ့ စကားပဲ။ ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝဟာလည်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အရောင်တွေ မှိန်လာနေခဲ့ပြီ။
အခန်း ()
ပြိုလဲမှုတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆင့်ကဲ ရောက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် လိမ်လည်ထားတဲ့ ချေးငွေကိစ္စတွေ ပေါက်ကြားသွားသောအခါ ကုမ္ပဏီက ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ရှယ်ယာရှင်တွေရဲ့ တရားစွဲဆိုမှုတွေက တန်းစီနေပြီ။ တစ်ချိန်က ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းဝန်း အားကိုးခဲ့ကြတဲ့ သူတွေဟာ အခုတော့ ကျွန်တော့်ကို မြင်ရင် လမ်းဘေးက ခွေးဝဲစားတစ်ကောင်လို ရှောင်ဖယ်သွားကြသည်။
"ကိုအောင်ကျော်... ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲရအောင်"
သက်ထားရဲ့ စကားက နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြေအနေကို သိသွားပြီ။ သူမလို လူကုံထံ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဟာ ဒေဝါလီခံရတော့မယ့် လူတစ်ယောက်နဲ့ လက်မတွဲနိုင်ဘူးတဲ့။
"သက်... ကိုယ် ပြန်ကြိုးစားမှာပါ၊ ခဏလေးပဲ စောင့်ပေးပါ"
ကျွန်တော် သူမရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး တောင်းပန်မိသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတာက ကရုဏာ မဟုတ်ဘူး။ "ရွံရှာမှု"။ အဲ့ဒီ ရွံရှာမှုက လမ်းထိပ်က အပေါင်ဆိုင်ထဲမှာ ကျွန်တော် ခံစားခဲ့ရတဲ့ သိမ်ငယ်စိတ်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုနာကျင်ရသည်။
"ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်ကြည့်စမ်းပါ ကိုအောင်ကျော်။ ကိုယ်က ဘာမှမရှိတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ။ ကိုယ့်မှာ ဘာကျန်သေးလို့လဲ"
ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ဘာကျန်သေးလဲ။ ကားလည်း သိမ်းခံရပြီ။ တိုက်ခန်းလည်း ရောင်းပြီး အကြွေးဆပ်ရတော့မယ်။ သိက္ခာ? သိက္ခာဆိုတာ ကျွန်တော် ပေါင်နှံလိုက်ကတည်းက ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။
အဲ့ဒီညမှာပဲ ဖုန်းဝင်လာသည်။ နယ်က အစ်ကိုကြီးဆီက။
"အောင်ကျော်... မင်း အိမ်ကို အမြန်ပြန်လာဦး။ အမေ... အမေ ဆုံးပြီ"
ဖုန်းထဲက အသံက ဝေးလံတဲ့ နေရာကနေ လာသလိုပဲ။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဖုန်းက လက်ထဲကနေ လွတ်ကျသွားသည်။ အမေ ဆုံးပြီတဲ့။ ကျွန်တော် အလုပ်တွေ ရှုပ်နေလို့၊ ကျွန်တော် ရှက်လို့၊ ကျွန်တော် မအားလို့ ဆိုပြီး ပစ်ထားခဲ့တဲ့ အမေဟာ ကျွန်တော့်ကို စောင့်မနေတော့ဘူး။ ကျွန်တော် အောင်မြင်မှုတွေ ပြန်ရမှ အမေ့ဆီကို သိက္ခာရှိရှိ ပြန်သွားမယ်လို့ တွေးခဲ့တာတွေဟာ အလကား ဖြစ်သွားပြီ။
ကျွန်တော် နေပြည်တော်ကို ကားငှားပြီး အမြန်ပြန်ခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော့် ခေါင်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတာက "ရော့... မုန့်ဖိုးယူသွားအုံး" ဆိုတဲ့ အမေ့ရဲ့ အသံလေး။ အဲ့ဒီတုန်းက အမေ ပေးခဲ့တဲ့ နှစ်ရာတန်လေးကို ကျွန်တော် ဘာလို့ မယူခဲ့တာလဲ။ အဲ့ဒီ နှစ်ရာတန်လေးက အမေ့ရဲ့ မေတ္တာတွေ၊ အနစ်နာခံမှုတွေ ပါနေတာကို ကျွန်တော် ဘာလို့ မမြင်ခဲ့တာလဲ။
အိမ်ကို ရောက်တဲ့အခါ အိမ်လေးက ခြောက်ကပ်နေသည်။ အမေ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ငိုတောင် မငိုနိုင်ခဲ့ဘူး။ အမေ့ရဲ့ အသားတွေက အေးစက်နေပြီ။ ကျွန်တော် အမေ့လက်ကို ကိုင်ထားရင်း သတိထားမိတာက အမေ့ရဲ့ လက်သူကြွယ်မှာ လက်စွပ်မရှိတော့ဘူး။ အမေ့ရဲ့ နားမှာလည်း နားကပ် မရှိတော့ဘူး။
"အမေက မင်းကို သိပ်မျှော်တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကလည်း အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတယ်ဆိုတော့... နောက်ဆုံး အမေ ဆေးရုံတက်ဖို့ ပိုက်ဆံမရှိလို့ အမေ့ရဲ့ လက်စွပ်နဲ့ နားကပ်ကို အပေါင်ဆိုင်မှာ သွားထားလိုက်ရတယ်"
အစ်ကိုကြီးရဲ့ စကားက ကျွန်တော့်ကို မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော် ရန်ကုန်မှာ သိန်းချီ၊ သန်းချီ သုံးဖြုန်းနေချိန်မှာ၊ သက်ထားကို လက်ဆောင်တွေ ပေးနေချိန်မှာ... အမေကတော့ လမ်းထိပ်က အပေါင်ဆိုင်မှာ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးပိုင်ဆိုင်မှုလေးတွေကို ပေါင်နှံပြီး အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရတာလား။
ကျွန်တော် အမေ့ရဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်သွားမိသည်။ အမေ့ရဲ့ ဗီရိုလေးထဲမှာ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က ပေါင်ခဲ့တဲ့ ပါတိတ်လုံချည်လေးက သေသေချာချာ ခေါက်ထားလျက်သား။ အရောင်တွေကတော့ တကယ်ကို မှိန်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလုံချည်လေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝထက်တော့ ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိနေပါသေးသည်။ ကျွန်တော် အဲ့ဒီလုံချည်လေးကို ဖက်ပြီး အော်ငိုမိတော့သည်။ ကျွန်တော်ဟာ အမေ့ကိုတင် မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ့်ဘဝကိုယ်ပါ ပေါင်နှံပြီး အဆုံးရှုံးခံလိုက်ရတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပါလား။
အခန်း ()
အမေ့ရဲ့ ရက်လည်ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ ရန်ကုန်က အကြွေးရှင်တွေက ဖုန်းတဂိတ်ဂိတ် ဆက်နေကြပြီ။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်မကတော့ သူတို့ဘဝနဲ့သူတို့ ရုန်းကန်နေကြရတာမို့ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မတင်ပေမဲ့ သူတို့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်တော့်အပေါ် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေတာကို မြင်နေရသည်။
ကျွန်တော် လမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်လာရင်း ခြေလှမ်းတွေက လမ်းထိပ်က အပေါင်ဆိုင်ဆီကို အလိုလို ရောက်သွားသည်။ ဒေါ်ကြီးသန်းတော့ မရှိတော့ဘူး။ သူမရဲ့ သားဖြစ်သူက ဆိုင်ကို ဆက်လုပ်နေတာ။ ဆိုင်က အရင်ထက် ပိုလင်းလာပေမဲ့ အငွေ့အသက်တွေကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ။ ဆင်းရဲသားတွေရဲ့ မျက်ရည်နဲ့ လဲလှယ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေ စုပုံနေတဲ့ နေရာ။
"အစ်ကို... ဘာပေါင်မလို့လဲ"
ဆိုင်ရှင်လူငယ်က မေးသည်။ ကျွန်တော် သူ့ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ကျွန်တော့်မှာ ဘာရှိသေးလို့လဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နာရီ? ဒါကလည်း အတုကြီး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖုန်း? ဒါကလည်း တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပျက်နေပြီ။ ကျွန်တော့်မှာ ပေါင်စရာ ပစ္စည်းမရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပေါင်စရာ တစ်ခုတော့ ကျန်သေးသည်။ အဲ့ဒါက "ဘဝ" ပဲ။
ကျွန်တော် ဆိုင်ရှေ့မှာ ရပ်နေတုန်း တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့် ပုခုံးကို လာပုတ်သည်။
"အောင်ကျော်... ဟုတ်တယ်မလား"
ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ရင့်ကျက်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။
"ကျွန်တော်... မိသော်ပါ"
သူမက ပြုံးလိုက်သည်။ "မိသော်... မှတ်မိသေးတယ်မလား။ ငယ်ငယ်က ဒီအပေါင်ဆိုင် ရှေ့မှာ ခဏခဏ ဆုံဖူးတယ်လေ"
ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာသည်။ မိသော်... သူမက အခုတော့ ဆရာဝန်မတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီတဲ့။ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး အားလုံးကို နားလည်သွားပုံရသည်။
"အောင်ကျော်... နင် ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ငါ ကြားပါတယ်... နင် ရန်ကုန်မှာ အောင်မြင်နေတယ်ဆိုတာ"
"အဲ့ဒါတွေက အတိတ်ဖြစ်သွားပြီ မိသော်။ ငါ အားလုံးကို ပေါင်နှံလိုက်ပြီ။ ငါ့ရဲ့ အမှန်တရား၊ ငါ့ရဲ့ မိသားစု၊ ငါ့ရဲ့ အမေ... အားလုံးကို ငါ ပေါင်ပြီး အောင်မြင်မှုကို ဝယ်ခဲ့မိတာ။ အခုတော့ အဲ့ဒီ အောင်မြင်မှုကလည်း ငါ့ကို ကျောခိုင်းသွားပြီ။ ငါ့မှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး"
ကျွန်တော် ပြောရင်းနဲ့ မျက်ရည်တွေ ကျလာသည်။ မိသော်က ကျွန်တော့်ကို သနားကရုဏာနဲ့ ကြည့်နေသည်။
"အောင်ကျော်... ပစ္စည်းဆိုရင်တော့ ပိုက်ဆံနဲ့ ပြန်ရွေးလို့ ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဘဝနဲ့ သိက္ခာကို ပေါင်နှံလိုက်ရင်တော့ ပြန်ရွေးဖို့ဆိုတာ ကိုယ့်ဘဝနဲ့ကိုယ် လဲမှ ရမှာ။ နင် အခု ဘာလုပ်မှာလဲ"
"ငါ မသိဘူး မိသော်။ ငါ့ဘဝက ကျိုးပျက်သွားပြီ။ အဖတ်ဆယ်လို့ မရတော့ဘူး"
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်ဖုန်းက မြည်လာသည်။ အကြွေးရှင်တစ်ယောက်ဆီက။ သူက ကျွန်တော့်ကို သတ်ပစ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်နေပြန်သည်။ ကျွန်တော် ဖုန်းကို ပိတ်ပစ်လိုက်သည်။ ကျွန်တော် ဘယ်ပြေးရမလဲ။ ဘယ်မှာ ပုန်းရမလဲ။ ကျွန်တော်ဟာ တစ်ချိန်က အပေါင်ဆိုင်ကို ရှက်လို့ ပြေးထွက်ခဲ့တဲ့ ကောင်လေး မဟုတ်တော့ဘူး။ အခုတော့ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ရှက်လို့ ပုန်းနေရတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။
ကျွန်တော် မိသော်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းထိပ်က အပေါင်ဆိုင်ကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် လှည့်ကြည့်မိသည်။ အဲ့ဒီဆိုင်လေးက ကျွန်တော့်ကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ "နင် ငါ့ကို မုန်းခဲ့တယ်မလား... အခုတော့ နင်ဟာ ငါ့ရဲ့ ထာဝရ အပေါင်ခံ ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ" လို့ ပြောနေသလိုပဲ။
အခန်း ()
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ အားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။
အကြွေးမှုတွေနဲ့ ထောင်ကျခဲ့သည်။ ထောင်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ နှစ်တွေအတွင်းမှာ ကျွန်တော် နေ့တိုင်း စဉ်းစားမိတာက "တန်ဖိုး" ဆိုတဲ့ အရာပဲ။ အမေ ပေါင်ခဲ့တဲ့ ပါတိတ်လုံချည်ဟာ သုံးထောင်ပဲ ရပေမဲ့ အဲ့ဒီနောက်ကွယ်မှာ ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းထားဖို့၊ ထမင်းကျွေးဖို့ ဆိုတဲ့ ကြီးမားတဲ့ မေတ္တာတွေ ရှိခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ပေါင်နှံခဲ့တဲ့ အရာတွေကတော့ သန်းနဲ့ချီ ရခဲ့ပေမဲ့ အဲ့ဒီနောက်ကွယ်မှာတော့ ဖျက်ဆီးမှုတွေနဲ့ အတ္တတွေပဲ ရှိခဲ့သည်။
ကျွန်တော် ထောင်က ထွက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ အစ်ကိုကြီးတို့ အိမ်ကိုလည်း မပြန်ရဲတော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ လမ်းဘေးက အမှိုက်ကောက်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တစ်ခါတလေ ကျွန်တော် လမ်းထိပ်က အပေါင်ဆိုင်ဟောင်းလေးကို သွားကြည့်မိသည်။ ဆိုင်ကတော့ ပိတ်သွားပြီ။ ဆိုင်းဘုတ်ဟောင်းကြီးကပဲ လေထဲမှာ တုန်ရီနေသည်။
ကျွန်တော် အမေ့ရဲ့ ပါတိတ်လုံချည်လေးကိုတော့ အမြဲ ဆောင်ထားမိသည်။ အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်မှာ ကျန်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာ။ အဲ့ဒီလုံချည်လေးက ဟောင်းနွမ်းနေပြီ၊ အရောင်တွေလည်း မှိန်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါကို ကိုင်လိုက်တိုင်း အမေ့ရဲ့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရသလိုပဲ။
တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော် လမ်းဘေးမှာ ထိုင်နေရင်း ကလေးလေးတစ်ယောက် သူ့အမေဆီကနေ ပိုက်ဆံတောင်းနေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။
"အမေ... သားကို မုန့်ဖိုး နှစ်ရာ ပေးပါ"
အမေဖြစ်သူက သူ့ရဲ့ အိတ်ထဲကနေ နွမ်းဖတ်နေတဲ့ နှစ်ရာတန်လေးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ အဲ့ဒီ မြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်ကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက အဖြစ်အပျက်ဆီကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒီလို နှစ်ရာတန်လေးကို ငြင်းပယ်ခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား။
ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီ။ ဘဝဆိုတာ အပေါင်ဆိုင်တစ်ခုပဲ။ ကျွန်တော်တို့ဟာ နေ့တိုင်း တစ်ခုခုကို ပေါင်နှံနေကြရတာ။ အချိန်ကို ပေါင်ပြီး ငွေကို ရှာရတယ်။ ခွန်အားကို ပေါင်ပြီး အောင်မြင်မှုကို ရှာရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သတိထားရမှာက... ကျွန်တော်တို့ ပေါင်နှံလိုက်တဲ့ အရာဟာ "ပြန်ရွေးလို့ ရနိုင်မယ့် အရာ" ဖြစ်ဖို့ပါပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ ပြန်ရွေးလို့ မရနိုင်တဲ့ "မိသားစု" နဲ့ "သိက္ခာ" ကို ပေါင်နှံခဲ့မိလို့ ဒီနေ့မှာ အဖတ်ဆယ်မရအောင် ပြိုလဲခဲ့ရတာပါ။
အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ ရွေးစရာ ပစ္စည်းလည်း မရှိတော့ဘူး၊ ပေါင်စရာ အရာလည်း မကျန်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ အပေါင်ဆိုင်ထဲမှာ မေ့ကျန်ခဲ့တဲ့၊ ဘယ်သူမှ လာမရွေးတော့တဲ့ ပစ္စည်းအစုတ်အပြတ်လေး တစ်ခုလိုပါပဲ။
ကျွန်တော် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း အမေ့ကို တိုးတိုးလေး ပြောမိသည်။ "အမေ... သားကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်။ သား အပေါင်ဆိုင်ကို သွားရမှာကို ရှက်ခဲ့ပေမဲ့... အခုတော့ အပေါင်ဆိုင်ထဲမှာ ဘဝကို ပစ်ထားခဲ့မိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုရှက်မိပါတယ်"
လူ့ဘဝမှာ အကြီးမားဆုံး အမှားက... တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ အရာတွေကို တန်ဖိုးနည်းနည်းနဲ့ ပေါင်နှံလိုက်မိခြင်းပါပဲ။ အပေါင်ဆိုင်ဆိုတာ ပစ္စည်းတွေကိုပဲ လက်ခံတာ ကောင်းပါတယ်။ နှလုံးသားနဲ့ သိက္ခာကိုတော့ ဘယ်တော့မှ အပေါင်မထားမိကြပါစေနဲ့။
သင်ခန်းစာ - အရာအားလုံးကို ငွေကြေးနဲ့ တန်ဖိုးဖြတ်ပြီး ပေါင်နှံလို့ ရနိုင်ပေမယ့်၊ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ မိသားစုမေတ္တာနဲ့ ကိုယ်ကျင့်သိက္ခာကိုတော့ ဘယ်အပေါင်ဆိုင်မှာမှ ပြန်ရွေးလို့ မရနိုင်တော့ပါဘူး။