ဘဝမလှအောင်ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ မေသူ

 ဘဝမလှအောင်ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ မေသူ

တစ်ဆောင်လုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ သင်္ကြန်ပိတ်ရက်မို့ နယ်ပြန်သူပြန်၊ လည်သူလည်နှင့် အဆောင်တစ်ခုလုံးတွင် ကျွန်မနှင့် ညာဘက်ထောင့်ခန်းမှ မဝါ နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်တော့သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် မိန်းကလေးတွေအပြည့်နှင့် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတတ်သည့် ဤနေရာသည် ယခုတော့ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုလို ခြောက်ကပ်နေသည်။ ဒီလို တိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်မအတွက်တော့ အသစ်အဆန်းမဟုတ်ပါ။ ကျွန်မ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကိုက ဒီလို တိတ်ဆိတ်ခြင်း၊ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်ခြင်းတို့နှင့် တည်ဆောက်ထားခဲ့ရသည်မဟုတ်ပါလား။ မဝါကတော့ ကေတီဗွီမှာ အလုပ်လုပ်သူမို့ ညဉ့်နက်မှ ပြန်လာတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ဤတိုက်ခန်းကျယ်ကြီးထဲ၌ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသည်။ 

တိုက်ခန်းကျယ်ကြီးကို သုံးထပ်သားများဖြင့် 

စားသောက်ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်ရသည့် ကျွန်မအတွက် ဒီသင်္ကြန်ပိတ်ရက်သည်သာ နားရက်ရှည်ဖြစ်သည်။ ဖုန်းကိုဖွင့်ပြီး ဖေ့ဘွတ်ခ်ကြည့်နေမိသော်လည်း စိတ်က ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ မရှိပါ။ အတိတ်၏ အရိပ်ဆိုးများက ကျွန်မကို ပြန်လည်ခြောက်လှန့်နေပြန်သည်။ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတိုင်း ကျွန်မ၏ လည်ပင်းက အမာရွတ်ဟောင်းလေးကို မြင်ရပြီး ဒေါသတွေက တလိပ်လိပ် တက်လာတတ်သည်။ ထိုအမာရွတ်သည် ကျွန်မ၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည့် ထိုလူယုတ်မာ၏ လက်ချက်ပင်ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ သူ့ကို "ကိုငရဲ" ဟု အမည်ပေးထားသည်။ သူ့နာမည်ရင်းက ကိုမင်းသူ။ သူသည် ကျွန်မ၏ ငယ်ဘဝကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခဲ့သူ၊ ကျွန်မ၏ ပညာရေးနှင့် အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူဖြစ်သည်။ အဖြူအစိမ်းဝတ် ကိုးနှစ်အရွယ် ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို ဆံပင်မွှေးဆွဲကာ ပိုက်ဆံတောင်းခဲ့သည့် ထိုမြင်ကွင်းသည် ယနေ့တိုင် ကျွန်မ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အသစ်စက်စက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ "ခွေးကောင်" ဟု ကျွန်မ နှုတ်မှ ဒေါသတကြီး ရေရွတ်မိလိုက်သည်။ ကျွန်မ၏ ဘဝကို မလှအောင် ဖန်တီးခဲ့သူမှာ သူမှတစ်ပါး အခြားမရှိဟုသာ ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။

အဆောင်ရှေ့တွင် ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ရပ်လိုက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ ခဏအကြာတွင်တော့ 

"မေသူ... ညည်းကို ရှာလိုက်ရတာ အေ" ဟု သူက အသက်ကို လုရှူရင်း ပြောရှာသည်။ ကျွန်မ ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာသည်။ ရွာကို မေ့ထားချင်သော်လည်း ရွာမှလူက ကျွန်မဆီ ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ သူ့ကို 

"ဒါ... မင်းသူ ပေးခိုင်းထားတာ။ သူ မရှိတော့ဘူး မေသူ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကပဲ ဆုံးသွားပြီ။ သူ မဆုံးခင် ဒါကို ညည်းဆီ ရောက်အောင် ပေးပါဆိုပြီး ငါ့ကို အသနားခံသွားလို့" 

ကျွန်မ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ကိုမင်းသူ ဆုံးပြီ" တဲ့လား။ ကျွန်မ အမုန်းဆုံး၊ ကျွန်မကို နေ့စဉ်ရက်ဆက် နှိပ်စက်ခဲ့သည့် ထိုလူယုတ်မာကြီး ဆုံးသွားပြီတဲ့လား။ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာရမလို၊ ဝမ်းနည်းရမလို ဝေခွဲမရဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ဒေါသက ပိုကြီးစိုးနေဆဲပင်။ "သူဆုံးတာ ကျွန်မနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ ဦးလေး။ သူ ကျွန်မကို ဘယ်လောက် နှိပ်စက်ခဲ့လဲ ဦးလေးတို့ အသိပဲ မဟုတ်လား" ဟု ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ ဦးလေးကြီးက ဘာမှ မပြောဘဲ ခေါင်းကိုသာ ငိုက်စိုက်ချထားသည်။ သူ ပေးခဲ့သည့် အထုပ်လေးထဲတွင် စာအုပ်အဟောင်းလေးတစ်အုပ်နှင့် စာအိတ်တစ်အိတ် ပါရှိသည်။ 

ကျွန်မ ထိုအရာများကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် တလှပ်လှပ် ခံစားနေရသည်။ အတိတ်ကို ပြန်မတူးဖော်ချင်တော့သော်လည်း ထိုစာအိတ်ထဲတွင် ဘာတွေ ရှိနေမလဲဆိုသည့် သိလိုစိတ်က ကျွန်မကို တွန်းအားပေးနေသည်။ ဦးလေးကြီး ပြန်သွားပြီးနောက် ကျွန်မ 

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကျွန်မ စာအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်မိသည်။ စာအိတ်ထဲတွင် ပိုက်ဆံအချို့နှင့်အတူ လက်ရေးစုတ်စုတ်ဖြင့် ရေးထားသည့် စာတစ်စောင် ပါလာသည်။ ကျွန်မ စာကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။ 

"မေသူ... ဒီစာကို ညည်းဖတ်ရချိန်မှာ ငါ ဒီလောကမှာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ညည်း ငါ့ကို ဘယ်လောက် မုန်းတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ ညည်း ငါ့ကို ကိုငရဲလို့ ခေါ်တာကိုလည်း ငါ ကြားခဲ့ရပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်... ငါက ညည်းအတွက် ငရဲတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ မေသူ... တစ်ခုတော့ ညည်း သိထားစေချင်တယ်။ ညည်း ကိုးနှစ်သမီးအရွယ်မှာ ညည်းရဲ့ ပထွေးက ညည်းကို အဓမ္မပြုကျင့်ဖို့ ကြံစည်နေတာကို ငါ သိခဲ့ရတယ်။ ညည်း အမေကလည်း သူ့လင်ကို ကြောက်နေရတာဆိုတော့ ညည်းကို မကာကွယ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ငါက ရွာလူမိုက်ဆိုတော့ ညည်းကို ကာကွယ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ စဉ်းစားမိတယ်။ အဲဒါကတော့ ညည်းကို ငါကပဲ နှိပ်စက်နေတဲ့ပုံစံမျိုး လုပ်ပြီး လူတွေရှေ့မှာ ညည်းကို ငါ့အနားမှာပဲ ထားဖို့ပဲ။" 

စာကို ဖတ်ရင်း ကျွန်မ လက်တွေ တုန်လာသည်။ ကျွန်မ မှတ်မိသည်။ ထိုစဉ်က ကျွန်မ၏ ပထွေးသည် ကျွန်မအပေါ် အမြဲတမ်း မျက်လုံးအရောင် မကောင်းခဲ့သည်ကို။ သို့သော် ကျွန်မက ကလေးမို့ ဘာမှ မသိခဲ့။ ကိုမင်းသူက ကျွန်မကို လမ်းမှာ တွေ့တိုင်း ဆံပင်ဆွဲသည်၊ ငေါက်ငမ်းသည်၊ ပိုက်ဆံတောင်းသည်။ ထိုသို့ လုပ်ခြင်းကြောင့် လူတွေက သူ့ကို ဝိုင်းမုန်းကြသလို၊ ကျွန်မကိုလည်း သနားကြသည်။ ထို့ကြောင့် ပထွေးဖြစ်သူက ကျွန်မကို ထိပါးဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ 

"ညည်းဆီက ငါ ယူခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေအားလုံးကို ငါ တစ်ပြားမှ မသုံးခဲ့ဘူး။ ဒီစာအိတ်ထဲမှာ ပြန်ထည့်ပေးထားတယ်။ ပြီးတော့ ညည်း လည်ပင်းက အမာရွတ်... အဲဒါ ညည်းပထွေးက ညည်းကို ဓားနဲ့ ခုတ်ဖို့ လုပ်တုန်း ငါ ဝင်တားရင်း ဖြစ်သွားတဲ့ အမာရွတ်ပါ။ ညည်းကတော့ သတိလစ်နေလို့ ငါပဲ ညည်းကို နှိပ်စက်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ငါ ညည်းကို ရန်ကုန်ကို ထွက်ပြေးအောင် တမင်တကာ ခြောက်လှန့်ခဲ့တာပါ။ ဒီရွာမှာ နေရင် ညည်းဘဝ ပျက်မှာစိုးလို့။ အခုတော့ ညည်းလည်း အလုပ်အကိုင်နဲ့ အခြေတကျ ဖြစ်နေပြီလို့ ကြားရလို့ ငါ ဝမ်းသာပါတယ်။ ငါ့ကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်ရင်တောင် အမှန်တရားကိုတော့ သိထားစေချင်လို့ပါ" 

ကျွန်မ စာကို ဆက်မဖတ်နိုင်တော့ဘဲ အသံထွက်အောင် ငိုချလိုက်မိသည်။ ကျွန်မ နှစ်ပေါင်းများစွာ စွဲကိုင်ထားခဲ့သည့် အမုန်းတရားတွေသည် နှင်းစက်များ နေရောင်အောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပင် လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ အမုန်းဆုံးဆိုသည့် လူသားသည် ကျွန်မဘဝကို အမှောင်ထဲကနေ ကာကွယ်ပေးခဲ့သည့် သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့သည်လား။

ကျွန်မ၏ ငိုသံသည် တိတ်ဆိတ်နေသော အဆောင်ခန်းလေးထဲတွင် ဟိန်းထွက်နေသည်။ ကျွန်မ နောင်တတွေနှင့် လောင်မြိုက်နေရပြီ။ ကျွန်မ သူ့ကို "ကိုငရဲ" ဟု ခေါ်ခဲ့သည်။ သူ့ကို တွေ့တိုင်း ကျိန်ဆဲခဲ့သည်။ သူ ရွာကနေ ရန်ကုန်ကို လိုက်လာပြီး ကျွန်မ အလုပ်လုပ်သည့် ဆိုင်ရှေ့မှာ ခဏခဏ လာရပ်တတ်သည်ကို ကျွန်မ မှတ်မိသည်။ ထိုအချိန်တုန်းက ကျွန်မ သူ့ကို ရဲတိုင်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ပြီး မောင်းထုတ်ခဲ့သည်။ သူက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ မျက်နှာညှိုးငယ်စွာဖြင့် ထွက်သွားခဲ့ဖူးသည်။ 

"အို... ကျွန်မ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့မိတာလဲ" ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးရင်း ရင်ဘတ်ကို ထုရိုက်မိသည်။ သူသည် ကျွန်မကို အဝေးကနေ အမြဲ စောင့်ရှောက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ ပထွေးက ကျွန်မနောက်ကို လိုက်လာပြီး ဒုက္ခပေးမှာ စိုးရိမ်၍ သူက ကြားကနေ တားဆီးပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ မရှိတော့သည့် အခုအချိန်မှ အမှန်တရားကို သိရခြင်းသည် ကျွန်မအတွက် အဆိုးဝါးဆုံးသော နှိပ်စက်မှုပင် ဖြစ်သည်။ 

စာအုပ်ဟောင်းလေးကို လှန်ကြည့်လိုက်တော့ သူ ရေးထားသည့် ဒိုင်ယာရီလေးများကို တွေ့ရသည်။ "ဒီနေ့ မေသူလေး ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူ ပိန်သွားသလိုပဲ။ ငါ့ကို မြင်တော့ သူ တော်တော် ကြောက်သွားရှာတယ်။ ငါ့ကို မုန်းပါစေတော့... သူ ဘေးကင်းဖို့က အဓိကပဲ" ဟူသော စာသားလေးကို ဖတ်မိချိန်တွင် ကျွန်မ၏ နှလုံးသားသည် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ 

ကျွန်မသည် သူ့ကို တစ်သက်လုံး မုန်းတီးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သနားစရာ ကောင်မလေးဟု သတ်မှတ်ကာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် တကယ်တမ်းတွင်မူ သူသည်သာ အနစ်နာဆုံး လူသား ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် လူအများ၏ ကဲ့ရဲ့မှုကို ခံယူကာ၊ အမုန်းတရားတွေကို ရင်ဝယ်ပိုက်ပြီး ကျွန်မအတွက် ဒိုင်းသဖွယ် ရပ်တည်ပေးခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ဘဝကို မလှအောင် လုပ်ခဲ့သူမှာ သူမဟုတ်ဘဲ ကျွန်မ၏ အတ္တနှင့် အထင်အလွဲများသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သင်္ကြန်အတက်နေ့ ရောက်သော်လည်း ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ပူလောင်နေဆဲဖြစ်သည်။ တစ်ဆောင်လုံးတွင်တော့ ရေပက်ခံထွက်သူများ၊ ပျော်ရွှင်နေသူများနှင့် ပြန်လည် စည်ကားနေပြီ။ သို့သော် ကျွန်မကတော့ မှန်ရှေ့တွင် ရပ်ပြီး ကျွန်မ၏ လည်ပင်းက အမာရွတ်လေးကို အသာအယာ ထိတွေ့နေမိသည်။ ဤအမာရွတ်သည် ယခင်က ကျွန်မအတွက် နာကျင်မှု၏ ပြယုဂ်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ ချစ်ခြင်းနှင့် အနစ်နာခံမှု၏ အမှတ်အသားတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ 

ကျွန်မ ရွာကို ပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ့အုတ်ဂူရှေ့မှာ သွားပြီး ကျွန်မ တောင်းပန်ချင်သည်။ သူ တစ်သက်လုံး ကြားချင်ခဲ့မည့် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဆိုသည့် စကားကို ပြောပြချင်သည်။ သို့သော် အချိန်တွေက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ လူတစ်ယောက်ကို အထင်လွဲပြီး မုန်းတီးရခြင်းသည် ထိုလူအတွက်သာမက ကိုယ့်အတွက်ပါ ငရဲကျနေရသလို ခံစားရစေသည်။ ကျွန်မသည် ထိုငရဲထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးမှ ယခုမှ လွတ်မြောက်ခွင့် ရခဲ့သည်။ 

ကျွန်မ အထုတ်ပြင်လိုက်သည်။ အဆောင်က သူငယ်ချင်းများက "မေသူ... နင် ရွာပြန်မလို့လား" ဟု အံ့သြတကြီး မေးကြသည်။ ကျွန်မ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးသည် ဝမ်းနည်းခြင်းများ စွဲကပ်နေသော အပြုံးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ 

"ဟုတ်တယ်... ငါ့အစ်ကိုဆီ သွားမလို့" ဟု ကျွန်မ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ 

သူတို့အားလုံး ကြောင်သွားကြသည်။ မေသူ့မှာ အစ်ကိုမရှိတာ သူတို့ သိကြသည်မဟုတ်ပါလား။ ကျွန်မကတော့ ဘာမှ ဆက်မပြောဘဲ လွယ်အိတ်ကို လွယ်ကာ အဆောင်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့သည်။ ရန်ကုန်၏ သင်္ကြန်ရေအေးအေးများသည် ကျွန်မ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော်လည်း ရင်ထဲက အပူကိုတော့ မငြိမ်းသတ်နိုင်ခဲ့ပါ။ 

ဘဝဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အဖြူကို အမည်းဟု ထင်မြင်စေတတ်ပြီး၊ အမှန်တရားကို မျက်ကွယ်ပြုမိစေတတ်သည်။ ကျွန်မ သိလိုက်ရသည့် သင်ခန်းစာကတော့... ကျွန်မတို့ မြင်နေရသည့် အပြင်ပန်း လက္ခဏာများသည် တစ်ဖက်လူ၏ စေတနာအစစ်အမှန်ကို အမြဲတမ်း ကိုယ်စားမပြုနိုင်ပါလားဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မသည် ဘဝကို မလှအောင် နေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုမှစ၍ သူ့အတွက် ကျွန်မ၏ ဘဝကို လှပအောင် ပြန်လည် တည်ဆောက်သွားပါမည်။ 

နောင်တဆိုသည်မှာ နာကျင်စရာကောင်းသော်လည်း၊ ထိုနောင်တမှတစ်ဆင့် လူတစ်ယောက်၏ တန်ဖိုးကို သိရှိခွင့်ရခြင်းသည်လည်း ဘဝ၏ ခါးသီးသော လက်ဆောင်တစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။

နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အပြင်ပန်းမြင်ကွင်းနှင့် အမုန်းတရားများဖြင့် မဆုံးဖြတ်ပါနှင့်။ သင်မသိနိုင်သော အမှန်တရားတစ်ခုသည် ထိုလူ၏ အနစ်နာခံမှုများနောက်တွင် ကွယ်ဝှက်နေတတ်ပြီး၊ ထိုအမှန်တရားကို သိရှိချိန်တွင် နောင်တသည် သင့်ကို တစ်သက်လုံး လောင်မြိုက်စေနိုင်ပါသည်။