အမေ့စိန်နားကပ်
အမေ့စိန်နားကပ်
လေဆိပ်က ထွက်လာတဲ့ လေထုက စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းနေတယ်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ အထုပ်အပိုးအနည်းငယ်ဟာ နိုင်ငံခြားမှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကြာအောင် ရုန်းကန်ခဲ့ရတဲ့ ဘဝရဲ့ ရလဒ်တွေဆိုတာ ယုံချင်စရာတောင် မရှိဘူး။ တက္ကစီပေါ် ရောက်တဲ့အထိ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တလှပ်လှပ် တုန်နေတုန်းပဲ။ လမ်းဘေးက မြင်ကွင်းတွေက ရင်းနှီးနေသလိုလိုနဲ့ သူစိမ်းဆန်နေကြတယ်။ ကျွန်တော် ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ဆီးကြိုမယ့် အမေ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကိုလား၊ ဒါမှမဟုတ် အမေ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ ကတိတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လား။ ကျွန်တော်တို့ ရပ်ကွက်ထဲကို ကားဝင်လိုက်တော့ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီးက ပိုတိုးလို့ တစ်လာတယ်။ လမ်းထိပ်က စတိုးဆိုင်လေးကို မြင်တော့ အမေ ဖုန်းလာစောင့်နေတတ်တဲ့ ပုံရိပ်ကို ဖျတ်ခနဲ မြင်ယောင်မိသွားတယ်။ အဲဒီအချိန်တွေတုန်းက ကျွန်တော် ဘာလို့ ဖုန်းမဆက်ခဲ့မိတာလဲ။ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်လေးထဲက အရာတစ်ခုကို စမ်းကြည့်မိတယ်။ အဲဒါကတော့ အမေ့ဆီက ကျွန်တော် နောက်ဆုံး ယူသွားခဲ့တဲ့၊ နောက်တော့ ရောင်းစားပစ်ခဲ့တဲ့ စိန်နားကပ်တစ်စုံရဲ့ အမှတ်တရတွေပါပဲ။ လူဆိုတာ ကိုယ်တိုင် ပြိုလဲမှ အမှားကို မြင်တတ်ကြတာမျိုးလား။
အိမ်ရှေ့က ဦးထွန်းမြင့်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေ မြေကြီးထဲ ကျွံဝင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ့မျက်နှာက ကျွန်တော့်ကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ အံ့သြမှုထက် ပိုတဲ့ ဝမ်းနည်းမှု၊ ဒေါသနဲ့ စာနာမှုတွေ ရောပြွမ်းနေတယ်။ "ဟေ့ကောင်... နေမင်း၊ မင်း အခုမှ ပြန်လာတာလား" တဲ့။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ကို ပါးရိုက်လိုက်သလိုပဲ။ အိမ်ထဲကို ပြေးဝင်သွားတဲ့အခါ အိမ်ရှေ့ခန်း ဘုရားစင်ရှေ့မှာ ခင်းထားတဲ့ အိပ်ရာဟောင်းလေးကို မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီမှာ လဲလျောင်းနေတာက ကျွန်တော် အမြဲတမ်း စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး လုပ်ခဲ့တဲ့၊ ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း ခွင့်လွှတ်ခဲ့တဲ့ အမေ။ အမေ့ရဲ့ ဝင်သက်ထွက်သက်တွေက ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်းနဲ့။ အမေ့မျက်နှာက ဖြူလျော်နေပြီး ပါးချိုင့်တွေက ခွက်ဝင်နေပြီ။ ကျွန်တော် အမေ့ခြေရင်းမှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်မိတယ်။ အမေ့လက်ကလေးတွေကို ကိုင်လိုက်တဲ့အခါ အရေပြားတွေက အရိုးနဲ့ ကပ်နေသလိုပဲ။ အေးစက်နေတယ်။ "အမေ... အမေ... သားပြန်လာပြီ" လို့ ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်ပေမယ့် အမေကတော့ မျက်လုံးတောင် ပွင့်မလာတော့ဘူး။ အမေ့ရဲ့ နားရွက်လေးတွေမှာ နားကပ်မရှိတော့ဘူး။ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတဲ့ အမေ့နားပေါက်လေးတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးဟုန်းဟုန်းတောက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်ကပေါ့။ အဖေ ဆုံးပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော်က လူပျိုပေါက်အရွယ်။ ဆိုးချင်တိုင်း ဆိုးခဲ့တယ်။ အမေ ရှာထားသမျှ ပိုက်ဆံတွေကို သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဖြုန်းတီးခဲ့တယ်။ အမေက ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ပေမယ့် ကျွန်တော်ကတော့ အမြဲတမ်း အော်ဟစ်ခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးတော့ အမေက သူ့မှာရှိတဲ့ စိန်နားကပ်တစ်စုံကို ထုတ်ပေးခဲ့တယ်။ "သား... ဒါက အမေ့အဖိုးတန်ဆုံးအရာပဲ။ မင်းကို နိုင်ငံခြားပို့ဖို့ အမေ ဒါကို ရောင်းပြီး စီစဉ်ပေးမယ်။ ဟိုရောက်ရင်တော့ လိမ္မာပါတော့" တဲ့။ အဲဒီတုန်းက အမေ့မျက်လုံးထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ အပြည့်။ အမေက အဲဒီနားကပ်ကို အပေါင်ဆိုင်မှာ သွားပေါင်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ထွက်ခွာခွင့် ဖန်တီးပေးခဲ့တာ။ လေဆိပ်မှာ အမေက ကျွန်တော့်လက်ထဲကို အထုပ်လေးတစ်ထုပ် ထည့်ပေးတယ်။ "ဒါကတော့ အမေ့နားကပ်အစစ်မဟုတ်ပေမယ့် သားအတွက် အမှတ်တရ သိမ်းထားဖို့ပါ။ အရေးကြုံရင် အမေ့ကို သတိရအောင်လို့" တဲ့။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒါကို ရတနာတစ်ခုလို တန်ဖိုးထားမယ့်အစား နိုင်ငံခြားရောက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ လောင်းကစားဝိုင်းမှာ ရှုံးလို့ အဲဒီနားကပ်ကို ရောင်းစားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး အမေ့ဆီ ဖုန်းမဆက်တော့တာ။ အောင်မြင်မှုမရမချင်း ဖုန်းမဆက်ဘူးဆိုတဲ့ မာန်မာနက ကျွန်တော့်ကို အမေနဲ့ ဝေးရာကို တွန်းပို့ခဲ့တာ။
နိုင်ငံခြားမှာ ကျွန်တော် ဘဝပျက်ခဲ့တယ်။ အလုပ်က ထုတ်ခံရတယ်၊ အကြွေးတွေ ပတ်လည်ဝိုင်းတယ်။ အမေ့ဆီက ဖုန်းတွေလာနေပေမယ့် ကျွန်တော် ဖုန်းမကိုင်ခဲ့ဘူး။ အမေ ဘယ်လောက် စိတ်ပူနေမလဲဆိုတာထက် ကိုယ့်အရှက်ကိုပဲ ကြည့်ခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးတော့ လမ်းဘေးမှာ အိပ်ရတဲ့အထိ ဘဝက နိမ့်ကျသွားတယ်။ တစ်ညမှာတော့ အမေ့ဆီက ယူလာတဲ့ နားကပ်ကို အပေါင်ဆိုင်သွားပြတော့ ဆိုင်ရှင်က ရယ်တယ်။ "ဒါက မှန်ပဲဟာကို... မင်း ငါ့ကို လာနောက်နေတာလား" တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားခဲ့တယ်။ အမေက ကျွန်တော့်ကို မှန်နားကပ်ပေးခဲ့တာလား။ ကျွန်တော် အမေ့ကို ဒေါသထွက်ခဲ့မိသေးတယ်။ အမေက ကျွန်တော့်ကိုတောင် လိမ်ခဲ့တယ်ဆိုပြီးတော့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခု အမေ့နားမှာ ထိုင်နေရင်း အမေ့ရဲ့ ဖျော့တော့တဲ့ အသက်ရှူသံတွေကို နားထောင်နေရချိန်မှာမှ အမှန်တရားကို ဦးထွန်းမြင့်ဆီက ကြားလိုက်ရတယ်။ "နေမင်း... မင်းအမေက မင်းကို နိုင်ငံခြားပို့ဖို့ သူ့မှာရှိသမျှ အစစ်တွေ အကုန်ရောင်းလိုက်တာ။ မင်းလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တာက သူ ပိုက်ဆံမရှိတော့တဲ့ကြားက မင်း နိုင်ငံခြားမှာ အထီးမကျန်အောင်၊ အားငယ်နေရင် တစ်ခုခု ရှိနေသေးတယ်ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ အားတင်းနိုင်အောင် ဝယ်ပေးလိုက်တဲ့ အတုလေးပါကွာ။ သူ အဲဒီအတွက် တော်တော်လေး ချွေတာပြီး ဝယ်ခဲ့ရတာ" တဲ့။
ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗုံးကွဲသွားသလိုပဲ။ အမေက ကျွန်တော့်ကို ဘာမှမရှိတော့တဲ့ကြားက အားပေးခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီအတုလေးကိုတောင် တန်ဖိုးမထားဘဲ ရောင်းစားဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ အခု အမေက သေမင်းနဲ့ စစ်ခင်းနေပြီ။ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေခဲ့တာ ဒီလောက်ကြာပြီလား။ "အမေ... သားကို ခွင့်လွှတ်ပါ အမေရာ။ သားက လူမိုက်ပါ" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်ငိုယိုမိတယ်။ အမေ့ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလာတယ်။ အမေက မျက်လုံးကို အားယူပြီး ဖွင့်ကြည့်တယ်။ အမေ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို မြင်သွားတဲ့အခါ ဝမ်းနည်းတဲ့ အရိပ်အယောင်ထက် ကြည်နူးတဲ့ အရိပ်အယောင်က ပိုများနေတယ်။ အမေက စကားပြောဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် အသံမထွက်တော့ဘူး။ အမေ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ဝင်သက်က ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာပဲ ငြိမ်သက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ယူလာတဲ့ စိန်နားကပ်အစစ်ကို အမေ့နားမှာ ပြန်ဝတ်ပေးဖို့ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ အမေက စိန်နားကပ်ထက် ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုးသားတဲ့ မေတ္တာကိုပဲ မျှော်လင့်ခဲ့တာပါ။ အခုတော့ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ ပိုက်ဆံလည်း မရှိ၊ အလုပ်လည်း မရှိ၊ နောက်ဆုံး... ကျွန်တော့်ကို အချစ်ဆုံး အမေလည်း မရှိတော့ဘူး။
အသုဘ ပြီးသွားတဲ့နောက် အိမ်ဟောင်းလေးထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ အမေ သိမ်းထားတဲ့ သေတ္တာလေးကို ဖွင့်ကြည့်မိတဲ့အခါ အထဲမှာ ကျွန်တော် နိုင်ငံခြားက ပို့ခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော စာလေးရယ်၊ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က ပုံလေးတွေရယ် တွေ့ရတယ်။ အဲဒီအောက်မှာ စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒီစာအိတ်ထဲမှာတော့... ကျွန်တော် ရောင်းစားဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ မှန်နားကပ်လေးရဲ့ အဖော်တစ်ဖက် ရှိနေတယ်။ အမေက အဲဒီအတုလေးကိုတောင် ရတနာတစ်ခုလို သိမ်းထားခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ အမေ့ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့မိပြီ။ အပြင်မှာ မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝကတော့ အဲဒီမိုးရေတွေထဲမှာ မျှောပါသွားတဲ့ သစ်ရွက်ခြောက်လေးလိုပဲ။ ပြန်လမ်းမရှိတော့တဲ့ နောင်တတွေနဲ့အတူ ကျွန်တော် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိတယ်။ လူဆိုတာ ရှိနေတုန်းမှာ တန်ဖိုးမထားတတ်ဘဲ ဆုံးရှုံးသွားမှ နောင်တရတတ်တဲ့ သတ္တဝါမျိုးလား။ ကျွန်တော့်အမေရဲ့ စိန်နားကပ်ဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အဖိုးတန်ဆုံးနဲ့ အနာကျင်ရဆုံး သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့ပါပြီ။
"တန်ဖိုးထားရမယ့်အရာကို ရှိနေတုန်းမှာ မမြင်ဘဲ၊ ဆုံးရှုံးသွားမှ ရှာဖွေခြင်းဟာ ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော ကျရှုံးမှုဖြစ်တယ်။"