အတ္တကြီးတဲ့ဖခင်ရဲ့ လုပ်ရပ်ဆိုး

 အတ္တကြီးတဲ့ဖခင်ရဲ့ လုပ်ရပ်ဆိုး

စံပြအထွေထွေရောဂါကုဆေးရုံကြီး၏ လေထုထဲတွင် ဆေးနံ့များနှင့် နာကျင်မှုတို့ ရောထွေးနေသည်။ ကျွန်တော် ဆေးရုံဝန်းအတွင်းသို့ ကားကို ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းဝင်လာခဲ့သော်လည်း ကျွန်တော့်စိတ်အစုံကမူ ထိုနေရာမှ အဝေးဆုံးသို့ ပြေးထွက်သွားချင်နေမိသည်။ ကားစက်သတ်လိုက်သည့်တိုင်အောင် လက်နှစ်ဖက်က စတီယာရင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ။ ဖြစ်နိုင်လျှင် ဤမြေပြင်ကို ခြေဦးပင် မလှည့်ချင်ခဲ့သော်လည်း ကံကြမ္မာက ကျွန်တော့်ကို ဤနေရာသို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်လာခဲ့ပြန်ပြီ။ ကားရပ်နားရာနေရာတွင် ခဏမျှ ငြိမ်သက်နေပြီးမှ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း ဒေါက်တာရဲမြင့်သိန်းထံသို့ ဆက်လိုက်ရသည်။

ဟဲလို ရဲကြီး အေး ငါဆေးရုံအဝမှာ ရောက်နေပြီ ဘယ်ကို လာရမှာလဲ။

ကျွန်တော့်အသံက သိသိသာသာကို တုန်ရီနေသည်။ စိတ်ထဲတွင် လိပ်ပြာမသန့်မှုနှင့် နာကျည်းမှုတို့က အားပြိုင်နေကြသည်။ ရဲမြင့်သိန်းက သူကိုယ်တိုင် လာခေါ်မည်ဟု ပြောသဖြင့် ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ ဆေးရုံအဆောင်ရှေ့တွင် စောင့်နေလိုက်သည်။ တစ်အောင့်ကြာတော့ ဆရာဝန်ဝတ်စုံနှင့် ရဲမြင့်သိန်း ရောက်လာသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် မောပန်းမှုနှင့်အတူ တစ်စုံတစ်ရာကို အားနာနေသည့် အရိပ်အယောင်များ တွေ့နေရသည်။

ထွန်းထွန်း မင်းတစ်ယောက်တည်းလား သမီးသီရီကို ခေါ်မလာဘူးလား။

သူ့အမေးကို ကျွန်တော် ခေါင်းယမ်းပြလိုက်မိသည်။ သမီးကို ကျွန်တော် ဘာမှမပြောရသေးသလို ပြောဖို့လည်း အစီအစဉ်မရှိခဲ့ပါ။

သမီးကို ငါဘာမှ မပြောရသေးဘူး မပြောချင်တာလည်း ပါတယ်ကွာ ငါတွေ့ကြည့်ပြီးမှပဲ ပြောသင့်မပြောသင့် စဉ်းစားမယ် လောလောဆယ်တော့ သမီးကို မပြောပြချင်သေးဘူး။

ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ရဲမြင့်သိန်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်သည်။ သူက ကျွန်တော့်ပုခုံးကို လာကိုင်ရင်း လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောရှာသည်။

သူက သမီးကို အရမ်းတွေ့ချင်နေတာကွ သူ့အခြေအနေက ဒီနေ့လား မနက်ဖြန်လား မသိဘူး ဖြစ်နိုင်ရင် သမီးကို ခေါ်လာပေးလိုက်ပါကွာ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ သူ့သမီးမျက်နှာကို မြင်သွားပါစေဦး။

သမီးကို အရမ်းတွေ့ချင်နေတယ်ဆိုတဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဒေါသလှိုင်းတစ်ခု ဝုန်းခနဲ ထလာသည်။ ခုမှ သမီးကို တွေ့ချင်နေသတဲ့လား။ လွန်ခဲ့သည့် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်လုံးလုံး သမီးရှိနေမှန်း သိရက်နှင့် တစ်ခါမျှ လှည့်မကြည့်ခဲ့သူ၊ သမီးနှင့် ကျွန်တော့်ဇနီး ရွှေရည်တို့၏ ဘဝကို အမှောင်ချခဲ့သူက ခုမှ အတ္တကြီးစွာဖြင့် သမီးကို မြင်ချင်သည်ဟု ဆိုလာခြင်းမှာ အတော်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှသည်။ သမီးသည် ကျွန်တော့်သမီးသာ ဖြစ်သည်။ သမီးကို ပေးတွေ့ဖို့ မပြောနှင့်၊ သူရှိနေသေးသည် ဆိုတာကိုပင် သမီးကို ပေးမသိချင်တော့ပါ။ သမီးအနေနှင့်လည်း သူ့ကို မတွေ့ရတာကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် ယုံကြည်ထားသည်။

ဆေးရုံခုတင်ပေါ်တွင် အသက်ရှူစက်၏ အကူအညီဖြင့် အသက်ကို လုနေရသော လူအိုကြီးတစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ခါးသီးမှုများ ပြည့်လျှံလာသည်။ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာ၊ ချောင်ကျနေသော ပါးပြင်များနှင့် အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည့် ထိုလူသည် တစ်ချိန်က အာဏာနှင့် ငွေကြေးကို အလွဲသုံးစားလုပ်ကာ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူ ဦးနေလင်းပင် ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ရှစ်နှစ်က ပုံရိပ်များက ကျွန်တော့်အာရုံထဲတွင် ရုပ်ရှင်ကားတစ်ချပ်လို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ ကျွန်တော့်ဇနီး ရွှေရည်သည် ထိုစဉ်က ဦးနေလင်း၏ ကုမ္ပဏီတွင် အလုပ်လုပ်နေသည့် ရိုးသားသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဦးနေလင်းက သူ့အာဏာကို သုံးပြီး ရွှေရည်ကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည်။ ရွှေရည် ကိုယ်ဝန်ရှိလာသောအခါ သူသည် တာဝန်ယူဖို့ မပြောနှင့် ရွှေရည်ကိုပင် မြို့မှ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော်ကသာ ရွှေရည်ကို ချစ်မြတ်နိုးလွန်း၍ အရာအားလုံးကို လက်ခံကာ သမီးလေး သီရီကို ကိုယ်ပိုင်သမီးလေးလို မွေးမြူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဦးနေလင်းသည် အတ္တကြီးသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်မည် စိုး၍ သမီးလေးကို လူမသိအောင် ဖုံးကွယ်ခဲ့သည်။ ရွှေရည် သေဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် သူသည် တစ်ချက်မျှ လှည့်မကြည့်ခဲ့။ ခုတော့ သူကိုယ်တိုင် သေအံ့ဆဲဆဲ အချိန်ရောက်မှ သမီးကို တွေ့ချင်သည်ဆိုသည်မှာ အတ္တဆန်လွန်းသော လုပ်ရပ်သာ ဖြစ်သည်။

ဦးနေလင်းသည် မျက်လုံးများကို အားယူကာ ဖွင့်ကြည့်လာသည်။ ကျွန်တော့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ခြောက်ကပ်နေသော နှုတ်ခမ်းများက တုန်ရီသွားသည်။

ထွန်း... ထွန်းထွန်းလား...

သူ့အသံက လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး တိုးညင်းလှသည်။ ကျွန်တော်က သူ့အနားကို မချဉ်းကပ်ဘဲ အဝေးကသာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

သမီး... သမီးလေးကော... ခေါ်လာရဲ့လား...

သူ့မေးခွန်းက ကျွန်တော့်ဒေါသကို ပို၍ လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

သမီးက ခင်ဗျားသမီး မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော့်သမီး။ သမီးမှာ ဖခင်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်၊ အဲဒါ ကျွန်တော်ပဲ။ ခင်ဗျားလို လူယုတ်မာတစ်ယောက်ကို သမီးမျက်နှာ ပေးမြင်ဖို့ဆိုတာ ကျွန်တော့်အသက်ရှိနေသရွေ့ ဘယ်တော့မှ ဖြစ်မလာစေရဘူး။

ကျွန်တော့်စကားကြောင့် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ သူသည် လက်ကို တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဘေးနားက စားပွဲပေါ်သို့ လှမ်းကိုင်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

ငါ... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ့မှာ ပြောပြစရာတွေ ရှိတယ်... ဒါလေးကို... ဖတ်ကြည့်ပေးပါ...

သူက အားယူကာ စားပွဲပေါ်ရှိ ခရမ်းရောင် ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေး တစ်အုပ်ကို ကျွန်တော့်ဘက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ ကျွန်တော် ထိုစာအုပ်ကို မုန်းတီးစွာဖြင့် ကြည့်နေမိသော်လည်း ရဲမြင့်သိန်း၏ တိုက်တွန်းနေသော မျက်ဝန်းများကြောင့်သာ လှမ်းယူလိုက်ရသည်။

ကျွန်တော် ဆေးရုံဝရန်တာတွင် ရပ်ရင်း ထိုဒိုင်ယာရီစာအုပ်ကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်သည်။ စာမျက်နှာများက ဟောင်းနွမ်းနေပြီး မျက်ရည်စက်များ ကြောင့်ဟု ထင်ရသော စွန်းထင်းမှုအချို့ ရှိနေသည်။ စာအုပ်၏ ပထမဆုံး စာမျက်နှာမှာပင် ကျွန်တော့်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည့် အမှန်တရားများက စောင့်ကြိုနေခဲ့သည်။

“ဆယ့်ရှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ငါ့ကိုယ်ငါ လူယုတ်မာအဖြစ် အဟန်ဆောင်ခဲ့ရတဲ့ နာကျင်မှုက သေခြင်းတရားထက် ပိုခါးသီးတယ် ရွှေရည်” ဟူသော စာသားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲ တစ်ချက် တုန်သွားသည်။

ဦးနေလင်းသည် အမှန်တကယ် အတ္တကြီးခဲ့သူ မဟုတ်ကြောင်း ထိုဒိုင်ယာရီက သက်သေပြနေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ဖြစ်ရပ်မှန်မှာ ကျွန်တော် သိထားသည်နှင့် လုံးဝ တခြားစီ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ရွှေရည်၏ မိသားစုသည် အကြွေးနွံထဲတွင် နစ်မွန်းနေပြီး ရွှေရည်၏ အစ်ကိုဖြစ်သူက ကုမ္ပဏီငွေများကို အလွဲသုံးစား လုပ်ခဲ့မိသည်။ ဦးနေလင်းသည် ရွှေရည်ကို ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မိသားစုက ထိုအရှုပ်အထွေးများကြောင့် ရွှေရည်ကို လက်မခံခဲ့ကြပေ။

ဦးနေလင်းသည် ရွှေရည်နှင့် သူမ၏ မိသားစုကို ထောင်နွံမှ လွတ်စေရန်အတွက် သူကိုယ်တိုင် လူဆိုးအဖြစ် ခံယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ရွှေရည်ကို ကိုယ်ဝန်နှင့် မြို့မှ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ်တွင် သူ့မိသားစု၏ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မည့် ဘေးမှ ကာကွယ်ပေးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် အဝေးကနေပြီး ရွှေရည်နှင့် သမီးအတွက် လိုအပ်သော ငွေကြေးများကို လျှို့ဝှက်စွာ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ရွှေရည်ကို လက်ထပ်သည့်အချိန်တွင်လည်း သူသည် ဝမ်းနည်းသော်လည်း ရွှေရည်၏ ဘဝအေးချမ်းစေရန်အတွက် သူကိုယ်တိုင် အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

“ငါ့သမီးလေးကို တခြားလူတစ်ယောက်က ဖခင်လို့ ခေါ်နေတာကို ကြည့်ပြီး ငါ့ရင်တွေ ကွဲခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးလေး ဘေးကင်းဖို့နဲ့ အေးချမ်းဖို့အတွက် ငါ့ဘဝကို အမှောင်ထဲမှာပဲ ထားခဲ့ရမယ်။ ငါ့ကို အားလုံးက လူယုတ်မာလို့ မြင်ကြတာက သမီးလေးအတွက် ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ ဘဝတစ်ခု ရစေလိမ့်မယ်”

စာသားများကို ဖတ်ရင်း ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲတွင် မြင်ကွင်းများ ဝေဝါးလာသည်။ ကျွန်တော် မုန်းတီးခဲ့သော ထိုလူသည် ကျွန်တော်တို့ မိသားစု အေးချမ်းစေရန်အတွက် မိမိကိုယ်ကိုယ် နာကျင်အောင် လုပ်ပြီး အနစ်နာခံခဲ့သူ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ အတ္တဆိုသည်မှာ သမီးလေး၏ အနာဂတ်အတွက် သူကိုယ်တိုင် အမုန်းခံရဲသည့် အတ္တမျိုးသာ ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ကို ပိုက်ကာ ဦးနေလင်းရှိရာ 

စက်ပစ္စည်းများ၏ မြည်သံက တရှည်တည်း ဖြစ်နေသည်။ ဆရာဝန်နှင့် သူနာပြုများက ဦးနေလင်း၏ ခုတင်ဘေးတွင် ဝိုင်းနေကြသည်။ ရဲမြင့်သိန်းက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းယမ်းပြလိုက်သည်။

မမှီတော့ဘူး ထွန်းထွန်း... သူ သွားပြီ...

ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နောင်တတရားများက ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှူရ ကျပ်စေသည်။ လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းကမှ ကျွန်တော် ပြောခဲ့သော ကြမ်းတမ်းသည့် စကားများအတွက် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ပြန်သတ်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ သူသည် သမီးလေး၏ မျက်နှာကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ခွင့်ရဖို့ အသနားခံခဲ့သော်လည်း ကျွန်တော်က ရက်ရက်စက်စက် ငြင်းပယ်ခဲ့မိသည်။

သူ့လက်ထဲတွင် ဓာတ်ပုံဟောင်းလေး တစ်ပုံကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးသွားပြီး ထိုပုံလေးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သမီးလေး ငယ်ငယ်က ကျောင်းကပွဲတွင် ကပြနေသည့် ပုံလေး ဖြစ်နေသည်။ ထိုပုံကို သူ ဘယ်က ရခဲ့သနည်း။ သူသည် ကျွန်တော်တို့ မသိအောင် အဝေးကနေပြီး သမီးလေး ကြီးပြင်းလာသည်ကို အမြဲတစေ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်။

သူ့မျက်နှာက အေးချမ်းနေသည်။ သို့သော် မျက်ဝန်းထောင့်တွင် မျက်ရည်စက်လေး တစ်စက်က ကျန်ရစ်နေဆဲ။ ထိုမျက်ရည်စက်သည် သမီးလေးကို မတွေ့လိုက်ရဘဲ ထွက်ခွာသွားရသည့်အတွက် နောင်တမျက်ရည်လား၊ သို့မဟုတ် သူ့တာဝန် ကျေပွန်သွားသည့်အတွက် စိတ်အေးသွားသည့် မျက်ရည်လား ဆိုသည်ကို ကျွန်တော် မခန့်မှန်းနိုင်တော့ပါ။

ကျွန်တော် ခုတင်ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်မိသည်။

ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော် တကယ် မသိခဲ့ဘူး...

ကျွန်တော့်အသံက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးသံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျွန်တော် အမုန်းပွားခဲ့သော လူတစ်ယောက်သည် အမှန်တကယ်တွင် ကျွန်တော့်မိသားစု၏ ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ လုပ်ရပ်ဆိုးဟု ကျွန်တော် ထင်မှတ်ခဲ့သမျှသည် သူတစ်ယောက်တည်း နာကျင်ခံစားပြီး အခြားသူများကို ကောင်းစေချင်သည့် အကြီးမားဆုံးသော အနစ်နာခံမှုကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

တစ်ပတ်ခန့် ကြာပြီးနောက်...

မြို့ပြင်ရှိ သုသာန်လေးတစ်ခုတွင် သမီးလေး သီရီသည် အုတ်ဂူအသစ်လေးတစ်ခု ရှေ့၌ ပန်းစည်းလေးကို ချကာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။ သမီးလေး၏ မျက်ဝန်းတွင် မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း သူမ ဘာမှ မမေးခဲ့ပါ။ ကျွန်တော် သမီးကို အမှန်တရားအားလုံး မပြောပြခဲ့သော်လည်း ဤလူသည် သမီးလေး၏ ဘဝအတွက် အရေးကြီးသော ကျေးဇူးရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်းသာ ပြောပြခဲ့သည်။

အုတ်ဂူပေါ်တွင် “ဦးနေလင်း” ဟူသော အမည်စာလုံးများက ထင်ရှားနေသည်။ ကျွန်တော် သမီးလေး၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ ဦးနေလင်း၏ ဒိုင်ယာရီကို ကျွန်တော် ဖျက်ဆီးမပစ်ခဲ့ပါ။ သို့သော် သမီးလေး အသက်အရွယ် တစ်ခု ရောက်မှသာ ထိုအမှန်တရားကို သိစေဖို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

အမှန်တရားဆိုသည်မှာ တစ်ခါတရံတွင် အချိန်နှောင်းမှ ရောက်လာတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် ဦးနေလင်း၏ အတ္တဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော လုပ်ရပ်များ၏ နောက်ကွယ်က မေတ္တာတရားကို နားမလည်ခဲ့ဘဲ သူ့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ မုန်းတီးခဲ့မိသည်။ သူသည် အမုန်းကို မိမိကိုယ်တိုင် သိမ်းဆည်းပြီး အချစ်ကိုသာ ကျွန်တော်တို့အတွက် ချန်ထားရစ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

လေအေးလေး တစ်ချက် ဝှေ့တိုက်သွားသည်။ သုသာန်ဝန်းအတွင်းရှိ သစ်ပင်များမှ သစ်ရွက်ခြောက်အချို့ ကြွေကျလာသည်။ သမီးလေးက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်ပြီး မေးလာသည်။

ဖေဖေ... ဒီဦးလေးက သမီးကို တကယ် သိတာလားဟင်...

ကျွန်တော် သမီးကို ပြုံးပြရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

အေးပေါ့ သမီးရဲ့... သူက သမီးကို သမီးမသိအောင် အမြဲတမ်း ချစ်နေခဲ့တာ... သူက သမီးအတွက် အကောင်းဆုံးတွေပဲ ဖြစ်လာစေဖို့ သူ့ဘဝကို ပေးဆပ်သွားခဲ့တဲ့ လူကြီးပါ...

ကျွန်တော် ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ တိမ်လိပ်များကြားတွင် ဦးနေလင်း၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာကို မြင်ယောင်နေမိသလိုပင်။ သူသည် ခုတော့ သူလိုချင်သော ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရသွားပြီ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူ၏ အနစ်နာခံမှုများ၊ သူ၏ နာကျင်မှုများနှင့် သူ၏ အတ္တဆန်သော မေတ္တာတရားများသည် ကျွန်တော်တို့ ရင်ထဲတွင် ထာဝရ ကိန်းအောင်းနေတော့မည် ဖြစ်သည်။

တစ်ခါတရံမှာ လူတွေဟာ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူတွေရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူဆိုးအဖြစ် အဟန်ဆောင်ပြီး အမုန်းခံရဲကြပါတယ်။ ဒါဟာ အတ္တကြီးတာ မဟုတ်ဘဲ အတ္တကို စွန့်လွှတ်လိုက်တဲ့ အကြီးမားဆုံးသော ပေးဆပ်ခြင်းသာ ဖြစ်ပါတော့တယ်။

လောကတွင် အကြီးမားဆုံးသော အနစ်နာခံမှုမှာ မိမိကိုယ်တိုင် လူဆိုးဟု သမုတ်ခံရခြင်းကို လက်ခံပြီး ချစ်ရသူများ၏ လောကကို အလင်းရောင် ပေးခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။