ခမည်းခမက်
ခမည်းခမက်
အိမ်ဆိုသည်မှာ စိတ်အေးချမ်းရာနေရာ ဖြစ်သင့်သော်လည်း ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ထိုအိမ်သည် ဆူးခင်းသော လမ်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ လနှင့်ချီခဲ့ပြီ။ ပထမထပ် တိုက်ခန်းလေးအတွင်းမှာ လူကြီးသုံးယောက်နှင့် လူငယ်နှစ်ယောက်၊ စုစုပေါင်း ငါးယောက်၏ လေထုက အမြဲတမ်း လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေတတ်သည်။ အမေ့ဘက်က ကြည့်လျှင်လည်း အပြစ်မဆိုသာ။ သားဖြစ်သူ ခွေးအလုပ်၊ နွားအလုပ် လုပ်ပြီး စုဆောင်းထားသည့် ငွေကြေး၊ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ခမည်းခမက်တွေက ဖျောက်ပစ်လိုက်မည်ကို သူမက အမြဲစိုးရိမ်နေသည်။
“ငါပြောသားပဲ သားရဲ့၊ သူတို့မျိုးရိုးက လောင်းကစားမျိုးရိုးပါဆိုတာ။ အခုကြည့်... မင်းယောက္ခမက နှစ်လုံးထီ သိန်းငါးရာရှုံးလို့ အိမ်ရောင်းလိုက်ရပြီ။ ကျန်တဲ့ ညီအစ်မသုံးယောက်ကို မြို့စွန်က တိုက်ခန်းမှာ ပစ်ထားပြီး သူတို့ကျတော့ မင်းအိမ် လာကပ်နေတယ်၊ ဒါမျိုးက တော်ရုံမျက်နှာပြောင်ရုံနဲ့ မရဘူး”
အမေ့စကားတွေက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ဆူးလို စူးသည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသည့် ယောက္ခမနှစ်ယောက် ကြားသွားမှာကိုလည်း ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိသည်။ မိုးမိုးကတော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဟင်းချက်နေရှာသည်။ သူမ၏ ကျောပြင်လေး တုန်ရီနေသည်ကို မြင်ရုံနှင့် သူမ ငိုနေမှန်း ကျွန်တော် သိနိုင်သည်။ မိုးမိုးသည် ကျွန်တော့်အပေါ် အလွန်ကောင်းသည့် ဇနီးတစ်ယောက်ပါ။ သို့သော် သူမတွင် ငြင်းဆန်ရခက်သော မိဘအရိပ်အာဝါသရှိသည်။
“အမေရယ်... တိုးတိုးပြောပါ၊ သူတို့လည်း အခက်အခဲဖြစ်လို့ လာနေရတာပဲဟာ။ ခမည်းခမက် အချင်းချင်းပဲ၊ အဆင်ပြေအောင် နေကြရအောင်ပါ”
ကျွန်တော်က ချော့ပြောသော်လည်း အမေက မကျေနပ်။ အမေ့အတွက်ကတော့ သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသောသား ရှာဖွေထားသမျှကို သူစိမ်းတွေ လာပြီး နှိုက်စားနေသလို ခံစားနေရသည်။ ယောက္ခမ ဦးဘဝင်းကတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ သတင်းစာဖတ်နေဟန်ဆောင်နေသော်လည်း နားကတော့ အမေ့ဆီမှာ ရှိနေမှန်း သိသာသည်။ ယောက္ခမဖြစ်သူ ဒေါ်တင်ကတော့ ခပ်အေးအေးပင်။ သူမက အိမ်မှုကိစ္စလည်း ဘာမှ ကူမလုပ်။ ညနေစောင်းလျှင် လမ်းထိပ်က ဗေဒင်ဆရာဆီ သွားလိုက်၊ ထီဆိုင်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး ဂဏန်းတွက်လိုက်နှင့် အချိန်ကုန်နေတတ်သူ ဖြစ်သည်။
ထိုနေ့ညက ထမင်းဝိုင်းသည် တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည်။ ဟင်းခတ်ဇွန်းသံနှင့် ပန်းကန်ခွက်ယောက်သံများမှလွဲ၍ ဘာစကားသံမျှ မထွက်။ ခမည်းခမက် နှစ်ယောက်သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းမဆိုင်ကြ။ ကျွန်တော်သည် ဤနှစ်ဖက်ကြားတွင် မြေစာပင် ဖြစ်နေရသည်။ မိုးမိုးက ကျွန်တော့်ပန်းကန်ထဲကို ဟင်းခက်ပေးရင်း မျက်လုံးချင်းဆုံသည်။ သူမမျက်ဝန်းထဲမှာ တောင်းပန်ခြင်းတွေ၊ အားနာခြင်းတွေနှင့် ဝမ်းနည်းရိပ်တွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျွန်တော် သူမလက်ကို ခုံအောက်ကနေ ခပ်ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ လက်တွဲမဖြုတ်ကြေးဆိုသည့် ကတိကဝတ်ကို ထိုလက်ဆွဲနှုတ်ဆက်မှုလေးဖြင့် အတည်ပြုမိခြင်းပင်။ သို့သော် ထိုညကစပြီး ဘဝကျိုးပျက်ဖို့ နိဒါန်းပျိုးနေပြီမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါ။
အခြေအနေတွေက တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။ အမေ သတိပေးခဲ့သလိုပင်၊ ယောက္ခမ ဒေါ်တင်၏ အကျင့်ဟောင်းက ပြန်ပေါ်လာသည်။ ကျွန်တော်နှင့် မိုးမိုး ရုံးသွားချိန်များတွင် သူမသည် အိမ်နီးနားချင်းများထံမှ ငွေချေးခြင်း၊ ရပ်ကွက်ထဲရှိ ဖဲဝိုင်းအသေးစားလေးများတွင် ပါဝင်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်လာသည်။ ၎င်းကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည်မှာ အိမ်ရှေ့ကို လူတစ်ယောက် လာပြီး ငွေတောင်းသည့် အချိန်မှာဖြစ်သည်။
“ကိုသူရ... အမေကြီးက ကျွန်တော့်ဆီက ငါးသိန်းချေးထားတာ တစ်ပတ်ရှိပြီ၊ အတိုးလည်း မပေးဘူး၊ အရင်းလည်း ပြန်မဆပ်ဘူး။ မိုးမိုးကတော့ မသိဘူးထင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကိုသူရကိုပဲ လာပြောရတာ”
အိမ်ရှေ့က ကုန်စုံဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ စကားကြောင့် ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲ မီးတောက်သွားသည်။ ငါးသိန်းဆိုသည်မှာ နည်းသည့်ပမာဏမဟုတ်။ ကျွန်တော့်လစာ၏ ထက်ဝက်ကျော်။ ထိုနေ့က ယောက္ခမဖြစ်သူကို ကျွန်တော်
“အမေ... အမေတို့ ဒီမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေပါ။ ကျွန်တော်တို့ ရှာကျွေးနိုင်ပါတယ်။ လောင်းကစားကတော့ ထပ်မလုပ်ပါနဲ့တော့။ အခု သိန်းငါးရာ ရှုံးပြီး အိမ်ရောင်းလိုက်ရတာလည်း သင်ခန်းစာ ရသင့်ပါပြီ”
ကျွန်တော့်စကားကို ဒေါ်တင်က မျက်နှာသေနှင့် နားထောင်သည်။ ပြီးမှ “အေးပါ သားရယ်၊ အမေလည်း ပျင်းလို့ပါ။ နောက်မဖြစ်စေရပါဘူး” ဟု ကတိပေးသည်။ သို့သော် ထိုကတိသည် သဲပေါ်တွင် ရေးသည့်စာကဲ့သို့ပင်။ တစ်ပတ်မပြည့်ခင်မှာပင် ကျွန်တော့် အိပ်ခန်းထဲက မိုးမိုး၏ ရွှေဆွဲကြိုးလေး ပျောက်သွားသည်။ မိုးမိုးကတော့ အိမ်ဖော်ကောင်မလေးကို သံသယဝင်နေသော်လည်း ကျွန်တော်ကတော့ ဘယ်သူ့လက်ချက်လဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိသည်။
အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်တော့်အမေ သိသွားခြင်းပင်။ အမေက ဝုန်းဒိုင်းကြဲတော့သည်။ “ငါပြောသားပဲ... ဒီမိသားစုနဲ့ ပတ်သက်ရင် မင်းဘဝ ပျက်မှာပါဆိုတာ။ အခုကြည့်... အိမ်ထဲက ပစ္စည်းတွေတောင် မလုံခြုံတော့ဘူး။ နှင်ထုတ်လိုက်စမ်း သူရ။ မင်း မနှင်ထုတ်ရင် ငါကိုယ်တိုင် မောင်းထုတ်မယ်”
အိမ်ထဲတွင် ခမည်းခမက်နှစ်ယောက် ထိပ်တိုက်တွေ့ကြပြီ။ အမေက ဒေါ်တင်ကို လက်ညှိုးငေါ့ငေါ့ထိုးပြီး ဆဲဆိုသည်။ ဒေါ်တင်ကလည်း ခေါင်းငုံ့မနေတော့။ “ရှင်တို့ကများ... သမီးချင်း ရောင်းစားနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ရှင်တို့ သားကပဲ ကျွန်မသမီးကို လိုချင်လွန်းလို့ ယူထားတာ” ဟု ပြန်အော်သည်။ မိုးမိုးမှာတော့ ကြားထဲကနေ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်နေရသည်။ ကျွန်တော်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု ကျိုးပျက်သွားသလို ခံစားရသည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် တည်ဆောက်ထားသည့် အိမ်ထောင်ရေးသည် ငွေကြေးနှင့် လောင်းကစား၏ ဖိစီးမှုအောက်မှာ ပဲ့ကြွေစပြုလာသည်။
လူတစ်ယောက်၏ ဘဝသည် ပြိုလဲတော့မည်ဆိုလျှင် အရာရာက ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျလာတတ်သည်။ ကုမ္ပဏီမှာ စီးပွားရေး အကျပ်အတည်းကြောင့် ဝန်ထမ်းလျှော့ချရာတွင် ကျွန်တော် ပါသွားခဲ့သည်။ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သွားခြင်းက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကောင်းကင်ပြိုကျသလိုပင်။ အိမ်မှာရှိသည့် စားဝတ်နေရေး၊ အမေ့အတွက် ဆေးဖိုး၊ ယောက္ခမတွေ၏ စရိတ်စက အားလုံးက ကျွန်တော့်အပေါ်မှာပဲ ပုံနေသည်။
မိုးမိုးကတော့ သူမလစာလေးနှင့် တောင့်ခံထားရှာသည်။ သို့သော် သူမ၏ ညီအစ်မသုံးယောက်နေသည့် တိုက်ခန်းကလည်း ပြဿနာတက်ပြန်သည်။ တိုက်ခန်းဝယ်စဉ်က ကြွေးကျန်များ ရှိနေသဖြင့် အတိုးမပေးနိုင်၍ အသိမ်းခံရတော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။ ယောက္ခမဖြစ်သူ ဦးဘဝင်းက ကျွန်တော့်ကို လာတိုင်ပင်သည်။
“သားရယ်... သားယောက္ခမမ ဒေါ်တင်က အိမ်ရောင်းရတဲ့ ပိုတဲ့ငွေ သုံးရာကိုပါ အကုန်လောင်းပစ်လိုက်တာ။ အဲဒီတိုက်ခန်းက အကြွေးနဲ့ ဝယ်ထားတာ။ အခု သမီးအငယ်လေးတွေ လမ်းပေါ်ရောက်တော့မယ်၊ သားဆီမှာ ရှိတာလေး ခဏကူပါဦး”
ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှမရှိတော့ပါ။ စုထားသည့် ငွေလေးတွေလည်း ဒေါ်တင်၏ အကြွေးတွေ ဆပ်ပေးရင်း ကုန်သလောက် ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်တော် ငြင်းလိုက်သော်လည်း ထိုညမှာပင် ကျွန်တော်နှင့် မိုးမိုး အကြီးအကျယ် စကားများကြသည်။
“ကိုကို... မိုးမိုး ညီမလေးတွေကိုတော့ လမ်းပေါ်အရောက်မခံနိုင်ဘူး။ မိုးမိုးတို့ အိမ်လေးကို ပေါင်လိုက်ရင်ရော”
မိုးမိုး၏ စကားကြောင့် ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားသည်။ “ဒီအိမ်က ကိုကို့အမေ ပိုင်တာလေ မိုးမိုး။ ကိုကိုတို့ ဘာမှ လုပ်ပိုင်ခွင့်မရှိဘူး။ ပြီးတော့ ကိုကို့မှာလည်း အလုပ်မရှိတော့ဘူး၊ နောက်ထပ် ကြွေးတွေ မတင်ချင်တော့ဘူး”
“ဒါဆို ကိုကိုက မိုးမိုးမိသားစု ပျက်စီးတာကို ထိုင်ကြည့်နေတော့မှာလား”
မိုးမိုး၏ စကားလုံးများက အေးစက်လှသည်။ ကျွန်တော် မယုံနိုင်ပါ။ အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် မိုးမိုးသည် သူမမိသားစုအတွက် ဆိုလျှင် ကျွန်တော့်ကိုတောင် ရန်သူလို သဘောထားလာသည်။ အမေကတော့ ထိုစကားတွေကို ကြားဖြတ်နားထောင်ပြီး
“မင်းတို့ လွန်လှပြီ။ ငါ့အိမ်ကိုပါ ဖျက်စီးဖို့ ကြံနေကြတာလား။ အခုချက်ချင်း အကုန်ထွက်သွားကြ။ မိုးမိုး... ညည်းမိဘတွေကို ခေါ်ပြီး အခုချက်ချင်း ဆင်းသွား”
ထိုညက အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံး ငရဲခန်းကဲ့သို့ပင်။ အော်ဟစ်သံများ၊ ငိုယိုသံများဖြင့် ဆူညံနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မိုးမိုးသည် သူမမိဘများကို ခေါ်ပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော် တားခဲ့သော်လည်း သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ခါချခဲ့သည်။ “ကိုကို့မှာ ကိုကို့အမေ ရှိသလို၊ မိုးမိုးမှာလည်း မိုးမိုးမိဘတွေ ရှိတယ်” တဲ့။ အချစ်သည် တာဝန်တရား၏ ရှေ့မှာ အရှုံးပေးသွားခဲ့ရသည်။
မိုးမိုး ထွက်သွားပြီး တစ်လအကြာတွင် ကျွန်တော့်ဘဝက အမှောင်အတိ ကျနေခဲ့သည်။ အလုပ်ကလည်း ရှာမရ၊ အမေကလည်း အိပ်ရာထဲ လဲနေသည်။ ကျွန်တော် မိုးမိုးဆီကို ဖုန်းခေါ်သော်လည်း သူမ မကိုင်ပါ။ သူမတို့ ဘယ်မှာနေလဲဆိုတာကိုလည်း ကျွန်တော် မသိရ။ တစ်နေ့တွင်တော့ ကျွန်တော့်ဆီကို မထင်မှတ်ထားသည့် ဖုန်းတစ်ဖက် ဝင်လာသည်။ မိုးမိုး၏ ညီမအငယ်ဆုံးလေးဆီက ဖြစ်သည်။
“ကိုသူရ... မမမိုးမိုး... မမမိုးမိုး ဆေးရုံမှာ”
ကျွန်တော် အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားပြီး ဆေးရုံကို အပြေးသွားခဲ့သည်။ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် ပိန်ချောင်ပြီး သွေးမရှိတော့သလို ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသည့် မိုးမိုးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ ဘေးတွင်တော့ သူမမိဘများက မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ထိုင်နေကြသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ... မိုးမိုး ဘာဖြစ်တာလဲ” ကျွန်တော် အော်ဟစ်မေးမြန်းမိသည်။
မိုးမိုး၏ ညီမလေးက ငိုရင်းနှင့် ပြောပြသည်။ “မမက... မမက ကျောက်ကပ်တစ်ခု ရောင်းလိုက်တာ ကိုသူရ။ အမေ့အကြွေးတွေ ဆပ်ဖို့နဲ့ ညီမတို့ အိမ်အတွက် ငွေလိုလို့ မမက သူ့ကျောက်ကပ်ကို ခိုးရောင်းလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ခွဲစိတ်တာ အဆင်မပြေဘဲ ပိုးဝင်သွားလို့...”
ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသည်။ မိုးမိုးရယ်... မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မိုက်ရတာလဲ။ ကျွန်တော် ယောက္ခမနှစ်ယောက်ကို လှည့်ကြည့်မိသည်။ သူတို့ကတော့ ခေါင်းငုံ့ထားကြသည်။ သူတို့၏ လောင်းကစားမီးက သမီးအရင်း၏ အသက်ကိုပါ ဝါးမြိုတော့မည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဆရာဝန် ရောက်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို သီးသန့် ခေါ်ပြောသည်။ ထိုနေရာမှာပင် ကျွန်တော် မထင်မှတ်ထားသည့် အမှန်တရားတစ်ခုကို သိလိုက်ရသည်။
“လူနာက ကျောက်ကပ်ရောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက ကျောက်ကပ် အလှူရှင် ဖြစ်ဖို့ စစ်ဆေးနေရင်းနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ။ အဆိပ်သောက်ထားတာ ရက်နည်းနည်း ကြာသွားလို့ ကျောက်ကပ်တွေ ပျက်စီးသွားတာပါ”
ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ သတ်သေတယ် ဟုတ်လား။ ဘာကြောင့်လဲ။
“သူ့အိတ်ထဲမှာ ဒီစာလေး တွေ့တယ်” ဆရာဝန်က စာအိတ်လေး တစ်ခုကို ကမ်းပေးသည်။
ကျွန်တော် စာကို ဖွင့်ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။ မိုးမိုး၏ လက်ရေးလေးများက တုန်ရီနေသည်။
“ကိုကို... မိုးမိုး တောင်းပန်ပါတယ်။ မိုးမိုး မိဘတွေက ကိုကို့ဆီကနေ ငွေတွေ ထပ်ခိုးဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်။ ကိုကို့အမေ နာမည်နဲ့ ရှိတဲ့ အိမ်ဂရမ်ကို သူတို့ ခိုးယူထားပြီးပြီ။ မိုးမိုး အဲဒါကို ပြန်ယူပေးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ မရဘူး။ မိုးမိုး သူတို့ရဲ့ သမီးဖြစ်ရတာ အရမ်းရှက်တယ်။ ကိုကို့ဘဝကို မိုးမိုးတို့ မိသားစုက ဖျက်စီးနေတာ။ ဒါကြောင့် မိုးမိုး အသက်နဲ့ လဲပြီး အိမ်ဂရမ်ကို ပြန်ယူပေးခဲ့မယ်။ ကိုကို့အမေ့ကိုလည်း မိုးမိုးကိုယ်စား တောင်းပန်ပေးပါ။ မိုးမိုး မရှိတော့ရင် ကိုကို့ဘဝ အေးချမ်းသွားမှာပါ”
ကျွန်တော် စာဖတ်ပြီး ယောက္ခမနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ မျက်နှာတွေမှာ အပြစ်ရှိရိပ်တွေထက်၊ အကြံအဖန် ပျက်သွားသည့်အတွက် နှမြောနေသည့် အရိပ်အယောင်တွေကို မြင်နေရသည်။ လူဆိုသည်မှာ ဤမျှအထိ ယုတ်မာနိုင်ပါသလား။
မိုးမိုး ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်မှာ သုံးလရှိပြီ။ သူမ၏ ဈာပနကိုတော့ ကျွန်တော်နှင့် အမေကပဲ ဦးဆောင်ကျင်းပပေးခဲ့သည်။ ယောက္ခမနှစ်ယောက်ကတော့ အိမ်ဂရမ်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ပြန်ထည့်ပေးပြီးကတည်းက ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်သွားကြသည်။ သူတို့ နောက်ထပ် ဘယ်သူ့ဘဝကို ဖျက်စီးဖို့ ထွက်သွားကြသည်လဲ ကျွန်တော် မသိပါ။
ကျွန်တော် ယခုတော့ အလုပ်အသစ် ရနေပါပြီ။ အမေလည်း ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာသည်။ သို့သော် ကျွန်တော်တို့ အိမ်လေးထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလို ခံစားရသည်။ ညနေစောင်းလျှင် မီးဖိုချောင်ထဲက မိုးမိုး၏ ဟင်းနံ့လေးကို လွမ်းမိသည်။ သူမ၏ တိုးတိုးညင်ညင် စကားသံလေးကို ကြားချင်မိသည်။
အမေကတော့ တစ်ခါတစ်ရံ သက်ပြင်းချရင်း ပြောတတ်သည်။ “ငါ့သားရယ်... ခမည်းခမက် ဆိုတာ အမျိုးစပ်တာပါ၊ ကံစပ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါလည်း ငါ့သားဘဝကို စိုးရိမ်လို့ ပြောခဲ့တာပေမဲ့၊ ချွေးမလေး ဒီလိုဖြစ်သွားတာတော့ ရင်နာရပါတယ်”
ကျွန်တော် အိမ်ရှေ့ ဝရံတာမှာ ထိုင်ရင်း ကောင်းကင်ကို ကြည့်နေမိသည်။ လောင်းကစားဆိုသည့် ငရဲမီးသည် အိမ်ထောင်စု တစ်ခုကိုသာမက၊ လူသားဆန်မှု အားလုံးကိုပါ လောင်ကျွမ်းပစ်နိုင်ကြောင်း ကျွန်တော် သင်ခန်းစာ ရခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်မှာ အိမ်ရှိသည်၊ အမေရှိသည်၊ အလုပ်ရှိသည်။ သို့သော် ကျွန်တော့် နှလုံးသားကတော့ မိုးမိုးနှင့်အတူ မြေမြှုပ်ပစ်ခဲ့ပြီ။
ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် အရာရာကို အနိုင်မရနိုင်ပါ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အချစ်သည် အစွန်းရောက်သော တာဝန်ဝတ္တရားများနှင့် ပေါင်းစပ်မိသောအခါ၊ မိမိကိုယ်ကို ဖျက်စီးခြင်းဖြင့်သာ အဆုံးသတ်သွားတတ်သည်။ ခမည်းခမက် ဆိုသည့် ဆက်ဆံရေးသည်လည်း တံတားတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သလို၊ ချောက်ကမ္ဘာတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကျွန်တော့်ဘဝက သက်သေပြနေတော့သည်။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ -
သွေးသားရင်းက တောင်းဆိုသော တာဝန်နှင့် မိမိတည်ဆောက်သော မိသားစုကြားတွင် မျှခြေကို ရှာမတွေ့ပါက၊ အပြစ်မဲ့သော ဝိညာဉ်များသာ စတေးခံရစမြဲ ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်၏ အကျင့်စာရိတ္တ ပျက်ယွင်းမှုသည် သူချစ်သော လူသားအားလုံး၏ ဘဝကို ကျိုးပျက်စေနိုင်သည့် အဆိပ်ပင် ဖြစ်သည်။