အလှပြင်ဆိုင်ကအဖွားကြီး
အလှပြင်ဆိုင်ကအဖွားကြီး
တာမွေမြို့နယ်ရဲ့ လမ်းကြားတစ်ခုထဲမှာ တည်ရှိတဲ့ ကျွန်မရဲ့ "သီရိ" ဆိုတဲ့ အလှပြင်ဆိုင်လေးဟာ ကျွန်မရဲ့ တစ်သက်တာအိပ်မက်တစ်ခုပါ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက အလှအပကို ဝါသနာပါခဲ့သလို သူတစ်ပါးကို ပြင်ဆင်ပေးရတာကိုလည်း ပျော်မဆုံးဖြစ်ခဲ့ရသူပါ။ ကျွန်မမှာ ဝိုင်စီရဲ၊ အာကာ၊ ရဲရင့်နဲ့ ရွှေစင်ဆိုတဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း လေးယောက်ရှိပါတယ်။ ကျွန်မတို့တွေဟာ လေးတန်းကျောင်းသားဘဝကတည်းက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖေးမကူညီပြီး ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြတဲ့ သံယောဇဉ်တွေပါ။ ကျွန်မက မြွေဆိုရင် သေမတတ်ကြောက်တတ်ပေမဲ့ သရဲဆိုရင်တော့ သူများတွေထက် ပိုပြီး သတ္တိရှိတယ်လို့ အားလုံးက သတ်မှတ်ထားကြပါတယ်။ အမှန်တော့ အဲ့ဒီသတ္တိဆိုတာကြီးက ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့သူတွေကို ကာကွယ်ချင်တဲ့စိတ်ကနေ မြစ်ဖျားခံလာတာဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြပါဘူး။ ဆိုင်လေးကို စဖွင့်နိုင်တဲ့နေ့မှာ ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းသာခဲ့ရသလဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီဆိုင်လေးရဲ့ မှောင်ရိပ်တွေကြားမှာ တစ်စုံတစ်ခုက စောင့်ကြိုနေမယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ အိပ်မက်တောင် မမက်ခဲ့မိဘူး။
ဆိုင်ဖွင့်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ မွေးနေ့က နီးလာခဲ့ပါတယ်။ "ဝိုင်စီရေ... ငါ့မွေးနေ့လာတော့မယ်နော်" လို့ ကျွန်မ ဝိုင်စီရဲကို ဖုန်းဆက်ပြောမိတော့ သူက အမြဲတမ်းလိုပဲ တက်ကြွစွာနဲ့ တုံ့ပြန်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ သူငယ်ချင်းတစ်သိုက် ဆိုင်မှာပဲ မွေးနေ့ပွဲလုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။ အမှန်တော့ ဆိုင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းရှိနေတဲ့ အချိန်တိုင်း ကျွန်မ တစ်ခုခုကို ခံစားနေရတာ ကြာပါပြီ။ လေထုထဲမှာ အေးစိမ့်စိမ့်နိုင်လှတဲ့ အထိအတွေ့ရယ်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ကြားလိုက်ရတဲ့ သက်ပြင်းချသံတိုးတိုးရယ်က ကျွန်မကို ခြောက်လှန့်နေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ
မွေးနေ့ညဟာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတယ်။ ဆိုင်လေးထဲမှာ မီးရောင်စုံတွေ၊ သီချင်းသံတွေနဲ့ စည်ကားနေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေခဲ့တယ်။ ဘီယာသောက်ရင်း၊ ဂစ်တာတီးရင်းနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ ရယ်မောသံတွေက ဆိုင်လေးကို ပဲ့တင်ထပ်နေစေခဲ့ပါတယ်။ "မွေးနေ့မှစပြီး ဘဝတစ်သက်တာလုံး စိတ်ချမ်းမြေ့စွာနဲ့ နေသွားနိုင်ပါစေ" ဆိုတဲ့ သူတို့ရဲ့ ဆုတောင်းသံတွေကို ကြားရတဲ့အခါ ကျွန်မ မျက်ရည်ဝဲမိပါတယ်။ ဒီသူငယ်ချင်းတွေက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ညတစ်နာရီထိုးခါနီးမှာပဲ ပတ်ဝန်းကျင်က ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။ ရဲရင့်ကတော့ မူးပြီး မှောက်နေပြီ။ ဝိုင်စီရဲကလည်း အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေပါပြီ။ ကျွန်မကတော့ ဆိုင်ရဲ့ မှန်ချပ်ကြီးတွေကို ကြည့်မိတိုင်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်မတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသလို ခံစားနေရတယ်။
ကျွန်မ သူတို့ကို အပြင်ခန်းမှာ အိပ်ဖို့ နေရာချပေးပြီး ရွှေစင်နဲ့အတူ အတွင်းခန်းထဲ ဝင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အိပ်လို့မရခဲ့ဘူး။ ညသုံးနာရီလောက်မှာ ဝိုင်စီရဲရဲ့ "သရဲ... သရဲ..." ဆိုတဲ့ အော်ဟစ်သံကြောင့် ကျွန်မတို့
အခြေအနေတွေက ပိုပြီး ဆိုးရွားလာခဲ့ပါတယ်။ အိမ်နောက်ဖေးကနေ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဆောင့်ပိတ်သံကြီး ထွက်လာတဲ့အခါ ကျွန်မတို့ အကုန်လုံး တုန်လှုပ်သွားကြတယ်။ ကျွန်မတို့တွေ အိမ်နောက်ဖေးကို သွားကြည့်တော့ ကျွန်မတို့ စားလက်စ အကင်တွေ ပျောက်နေခဲ့တယ်။ "ငါစားလိုက်တာဟေ့" ဆိုတဲ့ အသံကြီးက လေထဲကနေ ပေါ်ထွက်လာတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေဟာ ကြောက်လွန်းလို့ ဘုရားစာတွေ ရွတ်ဖတ်နေကြရရှာတယ်။ အဲ့ဒီအဖွားကြီးက ကျွန်မတို့ကို လှမ်းခေါ်နေတာပါ။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက တစ်စုံတစ်ခုကို တောင်းဆိုနေသလိုပဲ။ ကျွန်မတို့တွေ ဆိုင်ရဲ့ အပေါ်ထပ်ကို ပြေးတက်သွားကြပေမဲ့ အဲ့ဒီမှာ ခေါင်းမပါတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ထိုင်နေတာကို ထပ်တွေ့လိုက်ရပြန်တယ်။
သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပါပဲ။ လှေကားမှာလည်း သွေးတွေ ရဲရဲနီနေခဲ့တယ်။ "ပြေးကြ... ပြေးကြ..." လို့ ရဲရင့်က အော်ပြီး အောက်ကို ငုပ်တုတ်ပြေးဆင်းသွားကြတယ်။ ဝိုင်စီရဲကတော့ အောက်မှာ လဲကျသွားပြီး အဖွားကြီးနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုးနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတာက ဝိုင်စီရဲရဲ့ ခြေထောက်ကို အဖွားကြီးက ဆွဲထားတာပါ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ချလိုက်မိတယ်။ "ငါ့သူငယ်ချင်းကို လွှတ်လိုက်ပါ... ကျွန်မကိုပဲ ယူပါ" လို့ စိတ်ထဲကနေ အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟစ်နေမိခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေ အကုန်လုံး ဆိုင်အပြင်ကို ရောက်သွားကြတဲ့အထိ ကျွန်မကတော့ ဆိုင်ထဲမှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဝိုင်စီရဲက ကျွန်မကို လှမ်းကြည့်ပြီး အံ့သြနေခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ "ငါက သရဲမကြောက်တတ်ပါဘူး" လို့ပဲ နှစ်သိမ့်တဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်နိုင်ခဲ့တယ်။
တကယ်တော့ ကျွန်မ ဘာလို့ ဆိုင်ထဲမှာ ကျန်နေခဲ့သလဲဆိုတာ သူတို့ မသိခဲ့ကြပါဘူး။ သူငယ်ချင်းတွေ အကုန်လုံး အပြင်ကို ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ အဖွားကြီးက ကျွန်မဆီကို တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ အေးစက်တဲ့ လက်တွေက ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးပေါ်ကို တင်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး ကျောက်ရုပ်လို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ "မင်းက သတ္တိရှိသားပဲ... ဒီဆိုင်မှာ ငါနဲ့အတူ နေရမယ်... မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို ငါ့ဆီကနေ လွတ်အောင် ကာကွယ်ပေးတဲ့အတွက် မင်းကိုယ်တိုင်က ငါ့ရဲ့ အဖော်ဖြစ်ပေးရမယ်" ဆိုတဲ့ အသံကြီးက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအဖွားကြီးက ဒီဆိုင်မှာ ဓာတ်လိုက်ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့သူဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ အစွဲအလမ်းတွေက သူမကို ဒီနေရာမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တာပါ။ သူမက တစ်ယောက်တည်း မနေချင်တော့ဘူး။
ကျွန်မဟာ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး အလှပြင်ဆိုင်လေးရဲ့ အကျဉ်းသား ဖြစ်သွားခဲ့ရပါတယ်။ နေ့ခင်းဘက်မှာတော့ ဖောက်သည်တွေကို ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ပြင်ဆင်ပေးနေရပေမဲ့ ညဘက်ရောက်ရင်တော့ အဖွားကြီးရဲ့ ခြောက်လှန့်မှုတွေကို တစ်ယောက်တည်း ခံစားနေရပါတယ်။ ဝိုင်စီရဲတို့ သူငယ်ချင်းတစ်သိုက်ကတော့ တစ်ပတ်လောက် ဖျားသွားခဲ့ကြပြီး ဆိုင်ကို နောက်တစ်ခါ မလာရဲကြတော့ပါဘူး။ သူတို့တွေက ကျွန်မကို "သရဲမကြောက်တဲ့သူ" လို့ သတ်မှတ်ထားကြပေမဲ့ ကျွန်မ ညတိုင်း ဘယ်လောက်တောင် တိုးတိုးလေး ငိုကြွေးနေရသလဲဆိုတာ သူတို့ မမြင်နိုင်ခဲ့ကြဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုတွေ၊ ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်တွေကို ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ အန္တရာယ်ကင်းဖို့အတွက် ယဇ်ပူဇော်လိုက်ရတာပါ။ တစ်ခါတစ်လေ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ အရိပ်နောက်မှာ အဖွားကြီးရဲ့ မျက်နှာကို ပူးတွဲမြင်နေရတတ်ပါတယ်။ ကျွန်မဟာ သက်ရှိသရဲတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။
လပေါင်းများစွာ ကြာလာခဲ့တဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ရုပ်ရည်ကလည်း တဖြည်းဖြည်း အိုမင်းရင့်ရော်လာခဲ့သလိုပဲ။ အဖွားကြီးက ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်စစနဲ့ စုပ်ယူနေသလို ခံစားရတယ်။ ဝိုင်စီရဲကတော့ ကျွန်မဆီကို မကြာခဏ ဖုန်းဆက်တတ်ပါတယ်။ "သီရိ... နင် အဲ့ဒီဆိုင်မှာပဲ ဆက်နေမှာလား... ငါတို့ စိတ်ပူတယ်ဟယ်" လို့ သူက ပြောတတ်ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ "ငါ အဆင်ပြေပါတယ်... ဒီဆိုင်က ငါ့အိမ်မက်ပဲလေ" လို့ပဲ လိမ်ညာပြောဆိုခဲ့ရပါတယ်။ ကျွန်မသာ ဒီဆိုင်ကနေ ထွက်သွားလိုက်ရင် အဖွားကြီးက ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေဆီကို လိုက်သွားမှာကို ကျွန်မ သိနေခဲ့တာကြောင့်ပါ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဒီဆိုင်လေးထဲမှာပဲ အဆုံးသတ်ရမယ်ဆိုတာကို လက်ခံလိုက်ပါပြီ။
ညဘက်တွေမှာ ဆိုင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ခေါင်းလျှော်နေရင်း မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်ရင် ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းက ပျောက်နေတတ်တာကို ဝန်ထမ်းလေးတွေ မြင်ပြီး ထွက်ပြေးသွားကြတာလည်း အကြိမ်ကြိမ်ပါပဲ။ အခုတော့ ကျွန်မဆိုင်မှာ ဘယ်ဝန်ထမ်းမှ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ အလှပြင်ဆိုင်က အဖွားကြီးဆိုတာ အရင်က သေသွားတဲ့သူတင် မကတော့ပါဘူး... ကျွန်မကိုယ်တိုင်ကလည်း အလှပြင်ဆိုင်က အဖွားကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာနေခဲ့ပါပြီ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတွက် ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးက အရမ်းကြီးမားလွန်းပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ဘဝကို ရှင်သန်နေကြတာကို ကြားရတာနဲ့တင် ကျွန်မ ကျေနပ်နေမိပါတယ်။ ဆိုင်လေးရဲ့ မှောင်ရိပ်တွေကြားမှာ ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်ဆန်တဲ့ ဘဝဟာ တစ်ဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပျော်ဝင်သွားပါတော့တယ်။
တစ်ခါတစ်ရံမှာ ပေးဆပ်ခြင်းဆိုတာ ကိုယ်တိုင် ငရဲထဲ ဆင်းသွားရရင်တောင် ချစ်ရသူတွေအတွက် လှပတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကို တည်ဆောက်ပေးချင်တဲ့ ဆန္ဒတစ်ခုပါပဲ။