မင်္ဂလာဦးညမှာ ကလေးမွေးတဲ့သတို့သမီး
မင်္ဂလာဦးညမှာ ကလေးမွေးတဲ့သတို့သမီး
မှန်ရှေ့မှာ ရပ်နေရင်း ကျွန်မရဲ့ ပုံရိပ်ကို ကျွန်မကိုယ်တိုင်တောင် မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ ဖြူစင်လွန်းတဲ့ သတို့သမီး ဝတ်စုံဖြူဖြူလေးက ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အံဝင်ခွင်ကျ ရှိနေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ လေးလံလှတဲ့ ကျောက်တုံးကြီး တစ်ခုကို ထမ်းထားရသလို ခံစားနေရသည်။ ဒီနေ့ဟာ ကျွန်မရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်နေ့။ လူတကာ အားကျရတဲ့၊ ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ လူကုံထံ မိသားစုနှစ်ခု ပေါင်းစည်းတဲ့နေ့ပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဆွဲထားတဲ့သူက မင်းသန့်။ သူဟာ မြို့ပေါ်မှာ နာမည်ကြီးတဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦးရဲ့ သားဖြစ်သလို၊ ကျွန်မအပေါ်မှာလည်း အလွန်အမင်း ကြင်နာတတ်သူ တစ်ယောက်ပါ။
"သန္တာ... ကိုယ့်ကို ကြည့်ပါဦး။ မင်း ဒီနေ့ အရမ်းလှနေတယ် သိလား"
မင်းသန့်က ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးလေးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း မှန်ထဲကတစ်ဆင့် စိုက်ကြည့်လာသည်။ သူရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မအပေါ် ထားတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေက အထင်းသား။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေကို မြင်ရလေလေ၊ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ အပြစ်မကင်းသလို ခံစားချက်က ပိုပြီး ကြီးစိုးလာလေလေပါပဲ။ ကျွန်မ ပြုံးပြလိုက်ပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးက နှုတ်ခမ်းဖျားမှာတင် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။
ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ တွေ့ဆုံမှုက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကျော်က စတင်ခဲ့တာပါ။ ပွဲတစ်ခုမှာ ဆုံကြရင်း မင်းသန့်က ကျွန်မကို ပထမဆုံး မြင်မြင်ချင်း သဘောကျခဲ့တာ။ ကျွန်မကတော့ အဲဒီအချိန်မှာ ဘဝရဲ့ အမှောင်ဆုံး
"မင်းသန့်... ကျွန်မကို တကယ်ပဲ တစ်သက်လုံး လက်တွဲသွားမှာလားဟင်"
ကျွန်မရဲ့ မေးခွန်းကြောင့် သူက ရယ်လိုက်ပြီး ကျွန်မရဲ့ နဖူးကို အသာအယာ နမ်းလိုက်သည်။ "ဒါပေါ့ သန္တာရယ်။ မင်းက ကိုယ့်ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးသော ရွေးချယ်မှုပဲ။ ဘာတွေပဲ ဖြစ်လာဖြစ်လာ ကိုယ် မင်းဘေးမှာ ရှိနေမှာပါ"
သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ ချိုမြိန်တဲ့ အဆိပ်သင့်စေတဲ့ သကြားလုံးတွေလိုပါပဲ။ ကျွန်မ သိနေခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ မင်္ဂလာပွဲဟာ ကျွန်မအတွက် ပျော်ရွှင်စရာထက် ကြောက်ရွံ့စရာတွေ ပိုများနေမယ်ဆိုတာ။ ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ တစ်ချက်တစ်ချက် လှုပ်ရှားနေတဲ့ အထိအတွေ့ကို သတိထားမိတိုင်း ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက ပြတ်တောင်းကုန်တတ်သည်။ ကျွန်မက ကိုယ်ဝန် ငါးလကျော် ခြောက်လနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်တဲ့ သတို့သမီးတစ်ယောက်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိုယ်ဝန်က မင်းသန့်နဲ့ ရခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းသာ သိနေခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပါ။
မင်္ဂလာပွဲက ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဧည့်သည်တွေရဲ့ လက်ခုပ်သံတွေ၊ ဂုဏ်ပြုစကားတွေကြားမှာ ကျွန်မဟာ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်လို လှုပ်ရှားနေခဲ့ရသည်။ ကားပေါ်တက်ပြီး ဟိုတယ်ကို ပြန်လာတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အတိုင်းထက်အလွန် ပင်ပန်းနေခဲ့ပြီ။ အထူးသဖြင့် ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းက တင်းကျပ်လာတဲ့ ဝေဒနာကို ကျွန်မ အသည်းအသန် အောင့်အည်းနေရသည်။
"သန္တာ... နေမကောင်းဘူးလား။ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး"
မင်းသန့်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလာသည်။ ကျွန်မ ခေါင်းခါပြလိုက်ရုံကလွဲလို့ ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ပါ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဦးညကို ဟိုတယ်ရဲ့ အကောင်းဆုံး ခန်းမှာ ပြင်ဆင်ထားကြသည်။
ကျွန်မ ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။ ဗိုက်ထဲက နာကျင်မှုက ခါတိုင်းထက် ပိုပြင်းထန်လာသည်။ ဒါဟာ ရိုးရိုးဗိုက်နာတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိနေပြီ။ စိုးရိမ်စိတ်တွေက ကျွန်မကို ဝါးမြိုနေပြီ။ ကျွန်မ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တဲ့ အမှန်တရားက အခုအချိန်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့မှာလား။
လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လက ကျွန်မရဲ့ အလုပ်ရှင်ရဲ့ သား၊ ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်စော်ကားခဲ့တဲ့ သူဌေးသားကြောင့် ရလာတဲ့ ဒီကိုယ်ဝန်ကို ကျွန်မ ဖျက်ချဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာဝန်က ကျွန်မရဲ့ သားအိမ်အခြေအနေကြောင့် ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချရင် အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာကြောင့် ကျွန်မ လက်လျှော့ခဲ့ရသည်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မင်းသန့်က ကျွန်မဘဝထဲကို ဝင်လာခဲ့တာ။ ကျွန်မ အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ အချိန်မှာ သူက ကျွန်မကို လက်ထပ်ဖို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ ကျွန်မ စဉ်းစားခဲ့မိတယ်။ ဒီကိုယ်ဝန်ကို မသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားပြီး၊ ကလေးမွေးလာရင် တစ်နည်းနည်းနဲ့ ဖြေရှင်းမယ်လို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်မကို ဒီလောက်အထိ ရက်စက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။
"အား..."
မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်မှုကြောင့် ကျွန်မ ပါးစပ်ကနေ အသံထွက်သွားသည်။ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ မင်းသန့်က ကျွန်မရဲ့ ပုံစံကို မြင်တော့ လန့်သွားသည်။
"သန္တာ! ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဗိုက်နာလို့လား"
သူက ကျွန်မနားကို ပြေးလာပြီး ထိန်းပေးသည်။ ကျွန်မရဲ့ ဝတ်စုံဖြူဖြူလေးအောက်မှာ ရေမြွှာရည်တွေ စီးကျလာတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရသည်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆွဲနှုတ်ခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။ မင်းသန့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်ကြားက စီးကျနေတဲ့ အရည်တွေကို ကြည့်ရင်း မှင်သက်နေခဲ့သည်။
"ဒါ... ဒါက ဘာလဲ သန္တာ။ မင်း... မင်းမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား"
မင်းသန့်ရဲ့ အသံက တုန်ရီနေသည်။ သူ ကျွန်မကို ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ နာကျင်မှု၊ သံသယနဲ့ ဒေါသတွေ ရောပြွမ်းနေသည်။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ နာကျင်မှုကိုသာ အံကြိတ်ခံနေရသည်။ ဗိုက်ထဲက ကလေးက အပြင်ကို ထွက်လာဖို့ အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေသလိုပါပဲ။
"ကျွန်မ... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။ မင်းသန့်... ကျွန်မကို ကူညီပါဦး။ နာလို့ပါ"
ကျွန်မ ငိုယိုရင်း တောင်းပန်နေမိသည်။ ဒါပေမဲ့ မင်းသန့်က ကျွန်မနားကနေ နောက်ဆုတ်သွားသည်။ သူဟာ ယုံကြည်ချက်တွေ အသတ်ခံလိုက်ရတဲ့ လူတစ်ယောက်လို မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ကျသွားသည်။
"ကိုယ်... ကိုယ့်ကို မင်း လိမ်ခဲ့တာပဲ။ ကိုယ်က မင်းကို အဖြူစင်ဆုံး လူသားတစ်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ငါ့ရဲ့ မင်္ဂလာဦးညမှာ ငါ့ဇနီးက တခြားသူရဲ့ ကလေးကို မွေးနေရတယ်ဆိုတာ... ဒါ... ဒါဟာ ငါ့အတွက်တော့ ငရဲပဲ"
မင်းသန့်ရဲ့ စကားလုံးတိုင်းက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပါပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို လိမ်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာလည်း အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကျွန်မ မိသားစုရဲ့ မျက်နှာ၊ နောက်ပြီး မင်းသန့်ကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်တဲ့စိတ်တွေကြောင့် ကျွန်မ အမှန်တရားကို မြှုပ်နှံထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးထားလို့ မရတဲ့ အရာမျိုးပါလား။
နာကျင်မှုက တစ်စစနဲ့ ပိုတိုးလာသည်။ ကျွန်မရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေက ဟိုတယ်
"မင်းကို ကိုယ် ဆေးရုံ ပို့ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့... ဒါဟာ ငါတို့ကြားက နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံခြင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ် သန္တာ"
သူ့ရဲ့ စကားက ကျွန်မကို သေစေနိုင်လောက်တဲ့အထိ ပြင်းထန်သည်။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်တွေ စီးကျလာသည်။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့ရတဲ့ လူတစ်ယောက်ဆီက ဒီလို စကားမျိုး ကြားရဖို့အတွက် ကျွန်မ ဒီမင်္ဂလာပွဲကို ပြင်ဆင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မဟာ အပြစ်ရှိတဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြစ်အတွက် ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးက အရမ်းကြီးလွန်းနေခဲ့ပြီ။
ဆေးရုံရောက်တော့ အခြေအနေတွေက ပိုပြီး ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ကုန်သည်။ မင်္ဂလာဝတ်စုံကြီးနဲ့ သွေးတွေ၊ ရေမြွှာရည်တွေ ပေကျံနေတဲ့ သတို့သမီးတစ်ယောက်ကို မြင်တော့ ဆရာဝန်နဲ့ သူနာပြုတွေလည်း အံ့သြနေကြသည်။ ခွဲစိတ်ခန်းထဲကို အမြန်သွင်းလိုက်ရသည်။ ကျွန်မရဲ့ သတိတွေက ဝေဝါးနေပြီ။ နာကျင်မှုရဲ့ အဆုံးမှာ ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတာက ကလေးငိုသံ သေးသေးလေး တစ်ခု။
"သားလေးပါ... ဒါပေမဲ့ လမစေ့ဘဲ မွေးတာဆိုတော့ အောက်ဆီဂျင် ပေးထားရမယ်"
ဆရာဝန်ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရပေမဲ့ ကျွန်မ မပျော်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဘေးမှာ မင်းသန့် မရှိတော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိနေသည်။ ခွဲစိတ်ခန်းထဲက ထွက်လာတော့ မင်းသန့်က အပြင်မှာ စောင့်နေဆဲပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက သေလူတစ်ယောက်လို အေးစက်နေသည်။
"မင်းသန့်... ကျွန်မ... ကျွန်မ ရှင်းပြပါရစေ"
ကျွန်မရဲ့ အားနည်းလှတဲ့ အသံနဲ့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ မင်းသန့်က ကျွန်မနားကို တိုးလာပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ရှင်းပြမယ်? ဘာကို ရှင်းပြမှာလဲ။ မင်းကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တဲ့သူက ငါ့ရဲ့ အကိုဝမ်းကွဲ 'မင်းမြတ်' ဆိုတာကိုလား"
ကျွန်မ မှင်သက်သွားသည်။ မင်းသန့် ဒါကို ဘယ်လို သိသွားတာလဲ။
"မင်းမြတ်က ကိုယ့်ဆီ ဖုန်းဆက်တယ်။ မင်းနဲ့ သူနဲ့ ပတ်သက်ခဲ့တဲ့အကြောင်း၊ မင်းမှာ သူ့ကိုယ်ဝန် ရှိနေနိုင်တဲ့အကြောင်း သူက လှောင်ရယ်ပြီး ပြောနေတာ။ ကိုယ်ကတော့ သူ့ကို မယုံခဲ့ဘူး။ မင်းကို ယုံခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့..."
မင်းသန့်ရဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့သူက မင်းသန့်ရဲ့ အနီးကပ်ဆုံး လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာကို ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ မင်းမြတ်ဆိုတဲ့ လူယုတ်မာက ကျွန်မဘဝကို တစ်ခါမက နှစ်ခါ ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ။ သူဟာ ကျွန်မကို စော်ကားခဲ့ရုံတင်မကဘဲ၊ ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်တဲ့ မင်းသန့်နဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာ။
"သန္တာ... မင်းသာ အမှန်အတိုင်း အစကတည်းက ပြောခဲ့ရင်၊ ကိုယ် မင်းကို ခွင့်လွှတ်နိုင်ခဲ့ဦးမယ်။ မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ဦးမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို လူအ တစ်ယောက်လို လိမ်ညာခဲ့တယ်။ မင်္ဂလာဦးညမှာ ဒီလို အရှက်ခွဲခဲ့တယ်။ ငါ့အတွက်တော့ မင်းဟာ ချစ်သူ မဟုတ်တော့ဘူး။ အိပ်မက်ဆိုး တစ်ခုပဲ"
မင်းသန့်က ပြောပြီးတာနဲ့ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အဲဒီနေရာမှာတင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ။ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်မ ရရှိလိုက်တဲ့ ဆုလာဘ်ကတော့ အထီးကျန်ခြင်းနဲ့ နောင်တတွေပါပဲ။
တစ်လအကြာ...
ကျွန်မ ဆေးရုံက ဆင်းလာခဲ့ပေမဲ့ ပြန်စရာ အိမ် မရှိတော့ဘူး။ မိဘတွေကလည်း သူတို့ရဲ့ အရှက်အတွက် ကျွန်မကို စွန့်ပစ်လိုက်ကြပြီ။ ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ သားလေးတစ်ယောက်။ ဒီကလေးဟာ ကျွန်မရဲ့ အမှားတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုတွေရဲ့ ပြယုဂ်တစ်ခုပေါ့။
မင်းသန့်ဆီက ကွာရှင်းစာချုပ် ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်မ ဘာမှ မငြင်းဆန်ဘဲ လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်သည်။ ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်ခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့၊ အဲဒီအချစ်ကို လိမ်ညာမှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့မိတာ ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ။ မင်းသန့်ဟာ ကျွန်မကို တကယ်ချစ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ မရိုးသားမှုက သူ့ရဲ့ ချစ်ခြင်းတရားကို သတ်ပစ်လိုက်တာပါ။
ကျွန်မ ကလေးကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်ကျမိသည်။ ဒီကလေးမှာ ဘာအပြစ်မှ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ မင်္ဂလာဦးညရဲ့ အမည်းစက်တစ်ခုအဖြစ် မွေးဖွားလာခဲ့ရသည်။ ကျွန်မတို့ လူသားတွေဟာ တစ်ခါတစ်လေမှာ အမှန်တရားကို ပြောဖို့ ကြောက်ရွံ့တတ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အမှန်တရားက နောက်ကျမှ ပေါ်ပေါက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်တတ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ကောင်းကောင်း နားလည်သွားခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်မရဲ့ ဘဝကတော့ အပျက်အပျက်နဲ့ နှာခေါင်းသွေးထွက်ခဲ့ရပြီ။ မင်းသန့်ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ကြည့်ရင်း 'တောင်းပန်ပါတယ်' ဆိုတဲ့ စာသားလေး ရိုက်လိုက်ပေမဲ့ ပို့ဖို့ သတ္တိမရှိခဲ့ဘူး။ သူ ကျွန်မကို ထားတာ ကြာပါပြီ။ တောင် မပြနိုင်တော့တဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုမှာ နောင်တတွေကပဲ အဖော်အဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
လမ်းမထက်မှာ ကလေးကို ပွေ့ချီရင်း ကျွန်မ လျှောက်လှမ်းနေမိသည်။ ကျွန်မရဲ့ နောက်ကွယ်မှာတော့ ခမ်းနားခဲ့တဲ့ မင်္ဂလာပွဲရဲ့ အမှတ်တရတွေက ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်ရင် အမှန်အတိုင်း ပြောပြဖို့ သတ္တိရှိရမယ်။ အမှန်တရားကြောင့် လမ်းခွဲရတာက လိမ်ညာမှုကြောင့် လမ်းခွဲရတာထက် ပိုပြီး သိက္ခာရှိပါတယ်။ ကျွန်မကတော့ အဲဒီသိက္ခာကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တဲ့ သတို့သမီးတစ်ယောက်ပေါ့။
နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ -
အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းသည် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ နောင်တကို အတိုးချပြီး စုဆောင်းနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အချိန်လွန်မှ သိရသော အမှန်တရားသည် ချစ်ခြင်းတရားကို ကုစားပေးနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ ဖျက်ဆီးပစ်ရန်သာ အားကောင်းတော့သည်။